Αν υποψιαστώ ότι η "δημοκρατία" τους έχει αδιέξοδα...

Σα να λέμε αντιστροφή αιτίου και αιτιατού.
Πριν μερικές δεκαετίες, η εξουσία, όποτε ένιωθε κάποια -πραγματική ή μη- απειλή, χρησιμοποιούσε τον περίφημο "κομμουνιστικό κίνδυνο" για να αναστείλει κάποιες από τις "δημοκρατικές ελευθερίες" που είχε δεχτεί να παραχωρήσει στους υπηκόους της. Αυτή η αναστολή εκφραζόταν πότε με δήθεν ανώδυνα μέτρα (όπως, λόγου χάρη, με απαγόρευση των διαδηλώσεων) και πότε με εξώφθαλμα βίαιο τρόπο, όπως στις περιπτώσεις επιβολής δικτατοριών.

Από τις αρχές τής δεκαετίας τού '90, όμως, δηλαδή από τότε που...

Ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο...

Ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο, έτσι μας έμαθαν να λέμε. Αυτό που δε μας λένε όμως είναι ότι στις συνθήκες ειρήνης ο κατάλογος των θυμάτων και των καταστροφών ενός λαού είναι ανάλογες προς τις απώλειες με αυτές ενός πολέμου, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καμία Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που να τα υπερασπιστεί. Τα θύματα της ειρήνης δεν έχουν δικαιώματα μόνο υποχρεώσεις. Τα θύματα της ειρήνης δεν μπορούν να απειλήσουν κανέναν με Δικαστήριο διότι τους δόθηκε το δικαίωμα να επιλέξουν Δημοκρατικά την Ειρήνη που τους σκοτώνει.

Αυτή την στιγμή το Κράτος θεσπίζει νόμους οι οποίοι σε περίοδο πολέμου θα ήταν τα αποδεικτικά στοιχεία καταδίκης του. Σου απαγορεύει την...

Από πότε η Ελευθερία μπαίνει σε διαπραγμάτευση και από πότε ξεπουλιέται κ.Τσίπρα;

Ξέρεις πότε τελείωσε αυτός ο λαός; Την ημέρα που του έδωσαν το χαρτί της ελευθερίας και δεν είδε στο τέλος της σελίδας τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπέγραφε. Ήταν η τελευταία του ευκαιρία πριν εφτά δεκαετίες να σπάσει όλες τις συμφωνίες με τους μέχρι τότε εξουσιαστές Ευρωπαίους και να φτιάξει κράτος. Δεν άντεχε όμως άλλο πόλεμο, άλλη στέρηση, άλλη μάχη και είπε να ελευθερωθώ τώρα και βλέπουμε για αύριο. Από πότε το μάθημα της ελευθερίας διακόπτεται για κομματικές διαφημίσεις με σπόνσορες πακέτα Μάρσαλ;

Την ημέρα που κατέβηκαν οι σβάστικες από όλα τα κρατικά κτίρια και...

Η λίρα

Ράψαμε το στόμα μας με κλωστή ατσαλένια φτιαγμένη από το νήμα της υπομονής. Εμείς πλέον, δεν μιλάμε. Κουβέντες κάνουμε με τον εαυτό μας. Κανακεύουμε την “απραξία” μας και “δειλιάζουμε” γιατί πολύ απλά δεν έχουμε έναν λόγο να είμαστε θαρραλέοι.

Γνωρίζουμε ότι τα σύμβολα θα γίνουν εκμεταλλεύσιμα για εξουσιολάγνους και παραδόπιστους ηγέτες που θα μας σύρουν και πάλι σε μια κατάσταση που ραμμένο το στόμα δεν θα έχουμε, αλλά θα έχουμε ραμμένο το μυαλό με ατσαλόσυρμα μεγάλης αντοχής. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι τους είναι ίδιοι, είτε κόκκινοι, είτε γαλάζιοι, είτε ροζ, είτε πράσινοι, είτε δημοκράτες ακομμάτιστοι. Όποιον αγώνα και να κάνουμε δεν θα αλλάξουμε τίποτε, παρά μόνο με το τηλεκοντρόλ της μεταδημοκρατίας θα αλλάζουμε τα πρόσωπα όταν η πλήξη μας γίνεται προσωπικά θανατηφόρα. Έγινε το σύστημα πασαρέλα και εμείς απλά ψηφίζουμε την πολιτική πουτάνα που θα είναι πιο σκερτσόζα στα σαδιστικά κόλπα που θα κάνει στα χαμένα όνειρά μας.

Δεν ξέρουμε ποιον να πολεμήσουμε και...

Ούρλιαξε ο ήρωας για να σωπαίνει ο χέστης

Του χέστη η μάνα χαίρεται τ' αντριωμένου σκούζει...

Σιωπή... Ούτε γαλανόλευκες στα μπαλκόνια, ούτε ταράμ ταραταντζούμ από τις μπάντες του στρατού, ούτε μεγάλους λόγους περί «Ελλήνων ηρώων», ούτε τίποτε. Μόνο σιωπή. Ας υιοθετήσουμε τη μακροχρόνια σιωπή που μας διακατέχει εδώ και δεκαετίες μέχρι να λήξει και αυτή η ημέρα της 28ης Οκτωβρίου. Να το βουλώσουμε όπως το βουλώνουμε χρόνια τώρα. Εκτός κι αν πρέπει να διαδηλώσουμε ανήμερα της επετείου του ΟΧΙ για ένα καινούργιο επίδομα: Επίδομα Μνήμης.

Όποιος συγκινείται περισσότερο ή...

Φοβού τους... ελεύθερους

Γράψε τέλος σε ό,τι νόμιζες ότι ήξερες και προπάντων σε αυτό που νόμιζες ότι ήσουν ικανός να κάνεις. Το σύστημα σε χαρακτήρισε δεινόσαυρο. Δεν έχει σημασία η ηλικία που κουβαλά ο καθένας μας, αλλά ούτε και η οποιαδήποτε εξειδίκευση έχει. Άλλαξαν όλα τριγύρω εκτός από εμάς τους ίδιους. Δεν ταιριάζουμε στη νέα εποχή, στη νέα τάξη πραγμάτων, στα νέα που εισέβαλαν στην χώρα. Δεν είναι τα καινούργια παπούτσια που μας “χτυπάνε”, είναι τα πόδια μας πολύ μεγάλα για να χωρέσουν σε αυτά. Έτσι, ή θα τα φοράμε κουτσαίνοντας μέχρι να μας χώσουν στην κάσα ή θα αυτοακρωτηριάσουμε τα πόδια μας μπαίνοντας στην ομάδα αναπήρων του νέου κόσμου που έχει αρχίσει. Αυτός ο κόσμος δεν επιτρέπει... ξυπόλητους. Τελεία και παύλα.

Για το ποιος φταίει δεν χρειάζονται αναλύσεις και...

Θέλει, λέει, να ‘ναι ελεύθερος. Σκοτώστε τον…

"Θέλει λέει να ‘ναι ελεύθερος … Σκοτώστε τον.

Τολμά να μη φοβάται.

Τολμά να μπαίνει μπροστά για να προστατέψει εκείνους που αγαπά … Σκοτώστε τον."

Και η εντολή εδόθη. Και εκείνος ο άνανδρος τον σκότωσε, με δυο μαχαιριές. Ένας κρατούσε το μαχαίρι, κι όμως πάνω του βρέθηκαν χιλιάδες δακτυλικά αποτυπώματα. Κι αυτό το μαχαίρι δεν άργησε να περάσει σε άλλα χέρια. Σε κόμματα, κινήματα, παρατάξεις, φυλλάδες, κανάλια και δημοσιογραφίσκους της κακιάς ώρας. Από ‘κείνο το ξημέρωμα της 18ης Σεπτέμβρη, όλοι αυτοί σκοτώνουν τον Παύλο κάθε μέρα.

Το ‘χες πει άλλωστε ρε ψηλέ…

Οι τελευταίοι

Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί να μάς περιμένουν, όπως οι σπαρμένοι κίονες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που πλέον ούτε σαν τουρίστες δεν θα μπορούμε να τους προσκυνήσουμε. Μεσοτοιχία στα μέτρα του ανθρώπου αρχαίοι ναοί με το υπερπολυτελές τερατούργημα ενός κακομοίρη Κινέζου που θα βάλει τον πολύχρωμο Δράκο του να πάρει την δόξα του μαυροντυμένου Μινώταυρου.

Δάκρυ μόνο για αυτά που βουβά έπεφταν όπως τα δέντρα στην Ιερισσό, όπως οι φωλιές των αγριογούρουνων και...

Με λίγα λόγια χέσε ψηλά κι αγνάντευε!

Η απόδειξη ότι ο πιο αποδοτικός τρόπος να εισχωρήσει ο κατακτητής χωρίς να γίνει διεθνής ντόρος είναι η ίδια η Ελλάδα. Δάκρυα πέφτουν από όλες τις γωνιές του πλανήτη για τον εμφύλιο στην Ουκρανία. Μέχρι και ελληνικής κατανάλωσης ξέκωλα έφτιαξαν μηνύματα συμπαράστασης ζητώντας την ειρήνη για την Ουκρανία. Για την Ελλάδα, από την άλλη πλευρά σιγή ιχθύος. Δεν χύθηκε ούτε ένα δάκρυ και δεν στάλθηκε ούτε μία ανακοίνωση συμπαράστασης από ανθρωπιστικές οργανώσεις από τον Ιούνιο του 2011 που έπεφτε το ξύλο της αρκούδας γιατί οι Έλληνες δεν ήθελαν την χώρα τους υπό κατοχή, αλλά ούτε και στην συνέχεια που Έλληνες είτε αυτοκτονούσαν, είτε πέθαιναν ως παράπλευρες απώλειες των πολιτικών κυβερνήσεων κατοχής.

Η σφαίρα ακόμα κι αν βρει μόνο ένα θύμα έχει...

Έλληνα, το καθήκον σου προς την ναζιστική Ευρώπη το έκανες και με το παραπάνω

Αν υπήρχε η δυνατότητα αύριο το πρωί με το χτύπημα ενός μαγικού ραβδιού να σε εξαφανίσουν, Έλληνα, θα το έκαναν. Έχει φθάσει πλέον η ώρα που δεν σε χρειάζονται άλλο. Το καθήκον σου, συνειδητά και ασυνείδητα, προς την ναζιστική Ενωμένη Ευρώπη το έκανες και με το παραπάνω. Ο στρατιώτης του Νότου έδωσε ό,τι είχε να δώσει και ήρθε η ώρα να αποσυρθεί από το πεδίο κατασκευασμένης μάχης που έστησαν στρατηγοί και ηγέτες.

Η αλήθεια είναι ότι περίμεναν κάποια ανταρσία από το...

Το άλλο Άκρο είμαι εγώ

Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το...

Τα δάκρυα δεν πονάνε... έτσι νόμιζες ε;

Τώρα ούτε να τρέξεις, ούτε να κρυφτείς δε μπορείς.
Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ήσυχης αποδοχής σου για όλα τα μέτρα που σου επέβαλλαν. Σου πήραν όλα τα όπλα ενώ τα είχες στα χέρια σου. Τα παρέδωσες εσύ εις το όνομα της ειρήνης και της νοικοκυροσύνης. Να μην τρέξει σταγόνα αίμα αλλά ας χυθούν εκατομμύρια δάκρυα. Τα δάκρυα δεν πονάνε...έτσι νόμιζες. Τώρα ξεκινάει το πανηγύρι, ήσυχε συμπολίτη μου. Οι κακές Κασσάνδρες δεν ήταν για τα γούστα σου γιατί σου χαλούσαν την καθημερινότητά σου, τις κανονισμένες διακοπές σου, τις απλωτές και τις ξαπλωτές σου, το σίγουρο μέλλον σου.

Άκου λοιπόν, τι θα έχει ήδη γίνει την ώρα που εσύ θα ξυπνήσεις από τον λήθαργό σου. Το σπίτι σου είτε το...

«Εγώ δίπλα στην Ελένη πριν αυτοκτονήσει»…

Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  

Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.

Έχουμε  ξεχάσει  τα  ονόματα των  φίλων. Έχουν όλα εκτοπιστεί από ονόματα υπουργών, πρωθυπουργών, βουλευτών και άλλων αλητήριων. Μάθαμε ευρωπαϊκές γλώσσες τόσο γρήγορα μέσα από τα ονόματα βαρβάρων που σουλατσάρουν με παχιά γράμματα σε τίτλους ειδήσεων. Μπλέκεται η γλώσσα μας από το συνονθύλευμα συμφώνων στις λέξεις τους και εμείς εκεί να επιμένουμε να τα προφέρουμε σαν να κουβαλάμε μέσα στο στόμα μας χαλίκια.

Έχουμε να...

Συνηθίσαμε πια να μας λένε “πήδηξε τώρα” και να απαντούμε “πόσο ψηλά;”

Συνηθίσαμε πια να πιστεύουμε ότι τα πράγματα συμβαίνουν έτσι από μόνα τους.

Συνηθίσαμε πια την άνιση οργάνωση του κόσμου που εξευτελίζει την ανθρώπινη ζωή και ανήκει στην αιώνια τάξη των ισχυρών.

Συνηθίσαμε πια ότι η αδικία είναι ένα πεπρωμένο που είμαστε υποχρεωμένοι ή να το δεχτούμε ή να το αποδεχτούμε.

Συνηθίσαμε πια να ακούμε τους ισχυρούς του πλανήτη να μας λένε ότι η αδικία είναι φυσικός νόμος.

Συνηθίσαμε πια να...

Τα παιδιά της γωνίας

Να χαίρεσαι που δεν σε λογαριάζουν γιατί αν κατάφερες αυτό, τότε έχεις κερδίσει τον μισό πόλεμο ενάντια στα ξένα και εντόπια καθίκια. Αν κατάφερες να κρατήσεις τις υπομονές σου μετατρέποντας τες σε λογική, τότε να είσαι σίγουρος ότι αρχίζεις από μονάδα να γίνεσαι ο επικίνδυνος άνθρωπος της γωνίας. Αυτός που και σε ειρηνικές αλλά και εμπόλεμες καταστάσεις έδινε την μια τον ιδρώτα του και την άλλη το αίμα του, κι όταν ολοκλήρωνε αυτό που το κοινωνικό και ανθρωπιστικό καθήκον τού όριζε, αποτραβιόταν και πάλι στη γνωστή γωνία.

Αυτή η γωνία που σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο από κάτοψη, που σε κάνει παρατηρητικό όχι εξαιτίας του φόβου μη σε βρουν αλλά λόγω της επιλογής σου να μένεις αόρατος γιατί σε στενεύουν οι τεράστιοι ρυπαροί πολυσύχναστοι χώροι. Γιατί το ξέρεις πολύ καλά ότι...

Ένοχος για την ζωή που έζησες, για τα όνειρα που έκανες...

Ραντεβού στο Ναδίρ

Το γυαλί που καλύπτει την τηλεοπτική δημοκρατία δεν είναι αλεξίσφαιρο αντιθέτως όσο περνάει ο καιρός και όλοι αυτοί, που πριν ένα χρόνο κρυβόταν σε τρύπες φοβούμενοι την καθαρή οργή του λαού και τώρα αφήνουν την γλώσσα τους να γίνεται πιο αναιδής από πριν, αυτό το γυαλί γίνεται όλο και πιο εύθραυστο. Όσο κάθονται μπροστά σε κάμερες και εκτοξεύουν δημοκρατικές τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον ενός ανθρώπου που ζει σε ένα σπίτι ψυγείο, που το ψυγείο του είναι άδειο, που το άδειο έχει πάρει την όψη του μέλλοντός του, αυτό το γυαλί που χρόνια τώρα είναι η ασπίδα του κάθε πολιτικού θρασύδειλου θα θρυμματιστεί.

Και εκεί, που ο θεωρών την ζωή του παιχνιδάκι στα χέρια όλων των αριστεροδεξιοκεντρώων πολιτικάντηδων θα νομίζει ότι όλα τελείωσαν για αυτόν, θα...

BLOCK-άρετε τα πιστόλια

Αν δεν πεις την αλήθεια την ώρα που πρέπει, θα βρεθείς κάποια στιγμή υπόλογος απέναντι στο ψέμα που θα κυριαρχήσει ως αλήθεια. Ας μιλήσουμε λοιπόν με αλήθειες για το ίντερνετ πριν είναι αργά.

Το ότι γράφω αυτές τις γραμμές τις οποίες θα διαβάσουν χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς να μεσολαβήσει κάποια προσπάθεια λογοκρισίας, είναι κάτι που συνοδεύει την μεγάλη ανακάλυψη του διαδικτύου.

Το ίντερνετ είναι μια μεγάλη προϋπόθεση ελευθερίας. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι αξιωματικά ελεύθερο. Στο διαδίκτυο υπάρχουν και ψέματα και ανακρίβειες και προπαγάνδα και καλά στημένες παγίδες. Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταλάβει ο κόσμος τον τρόπο που...

Η ελληνική αστική τάξη δεν καταλαβαίνει ότι έχει αρχίσει να σκάβει τον τάφο της!

Οδεύουμε ήδη σε νέες βουλευτικές εκλογές. Η προβλεπόμενη συνταγματική διαδικασία διερευνητικών εντολών και διαβουλεύσεων απέτυχε και μοιραία διορίσθηκε υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα διενεργήσει εκλογές στις 17 Ιουνίου.

Στις προηγούμενες εκλογές η στήλη διέγνωσε ορθά τις απόψεις της κοινωνίας. Το κυρίαρχο πρόβλημα ήταν το μνημόνιο. Η στήλη το προέβαλε και έτσι επέβαλε την θέση της εξαναγκάζοντας όλα τα κόμματα να τοποθετηθούν για τον τρόπο και την διαδικασία με τους οποίους θα απεμπλακεί η χώρα από το μνημόνιο.

Στις επικείμενες εκλογές ποιο θα είναι το πολιτικό διακύβευμα;

Η κάλπη της δικής μας ευθύνης

Να ‘μαστε, λοιπόν, ξανά στο δρόμο προς τις εκλογές. Στον δρόμο προς την κάλπη την εγκυμονούσα, προκειμένου να αποφασίσουμε, να διατάξουμε ως «κυρίαρχος λαός», εάν θέλουμε να είμαστε αφέντες στην πατρίδα μας ή νοικάρηδες στο ίδιο μας το σπίτι.

Αυτή η απόφαση, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν είναι δύσκολη. Επειδή όμως οι συνθήκες μόνο φυσιολογικές και ομαλές δεν είναι, το δύσκολο είναι να ξεχωρίσουμε ποιος είναι εκείνος ο οποίος θα κάνει πράξη την επιθυμία μας, την ανάγκη μας να ζούμε ελεύθεροι μέσα στην ίδια μας την πατρίδα. Το ζητούμενο αυτής της κάλπης είναι ακριβώς αυτό, η ανάκτηση της ελευθερίας που πρόθυμα παρεδόθη δια υπογραφών των βραβευμένων σκεπτόμενων και των μετέπειτα συνεργών τους.

Οι καλοθελητές διασώστες μας είναι...

Απόψεις ενός πολίτη με αναπηρία... εσύ που θα τη βάλεις τη ψήφο σου;

Φίλε μου Έλληνα!

Πρόσεξε πολύ καλά που θα τη βάλεις… τη ψήφο σου στις 6 Μαΐου. Δεν είμαι ο καταλληλότερος για να σε προειδοποιήσω, αλλά έχω ταυτότητα. Είμαι ο Νεοέλληνας της διπλανής σου πόρτας. Είμαι ο νέος άνθρωπος που μοχθεί για την καθημερινότητά του και δε βασίζεται στις εύκολες γνωριμίες, στα κολακευτικά χτυπήματα του ώμου, στις πλάτες του μπαμπά του.

Είμαι αυτός που δε φωνάζει για αυτά που κάποτε τον έφερναν στο προσκήνιο της ιστορίας (ναι, ακόμα και αυτά εγώ είμαι, αλλά αυτά είναι το παρελθόν μου και εγώ ψάχνω το μέλλον μου) ούτε φωνάζει για να διεκδικήσει αυτό που είναι, γιατί τα ξέρει. Δεν είμαι ο σύγχρονος...