Τα εκλογικά αποτελέσματα αφήνουν γεύση πικρή. Τα τελευταία χρόνια συνέβηκαν γεγονότα και καταστάσεις που κανείς «μέσος» άνθρωπος δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μπορεί να συμβούν και ακόμα χωρίς να κουνηθεί φύλλο. Τίποτα βέβαια δεν έγινε-γίνεται τυχαία, όλα εξηγούνται και αναλύονται, όλα έχουν αιτία, αρχή, διάρκεια και φυσικά τέλος (όταν αποφασίσει ο λαός να το δώσει).
Ξέρεις πότε τελείωσε αυτός ο λαός; Την ημέρα που του έδωσαν το χαρτί της ελευθερίας και δεν είδε στο τέλος της σελίδας τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπέγραφε. Ήταν η τελευταία του ευκαιρία πριν εφτά δεκαετίες να σπάσει όλες τις συμφωνίες με τους μέχρι τότε εξουσιαστές Ευρωπαίους και να φτιάξει κράτος. Δεν άντεχε όμως άλλο πόλεμο, άλλη στέρηση, άλλη μάχη και είπε να ελευθερωθώ τώρα και βλέπουμε για αύριο. Από πότε το μάθημα της ελευθερίας διακόπτεται για κομματικές διαφημίσεις με σπόνσορες πακέτα Μάρσαλ;
Είναι φανερό ότι ο ελληνικός λαός χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο προγραμμάτων λιτότητας και εξαθλίωσης, προκειμένου το πείραμα αυτό να χρησιμοποιηθεί ως μπαμπούλας και για την αντιμετώπιση άλλων λαών, ώστε να διασωθεί το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Το σύστημα, κι όποιος άλλος, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα πως οι πολίτες αντί για ένταξη στην δεξιά ή την αριστερά προτιμούν να έχουν απόψεις και δεξιές και αριστερές. Ταυτόχρονα.
Τι μας έλεγαν μέχρι χθες οι τραπεζοτοκογλύφοι Ευρωφασίστες, οι κλέφτες πολιτικοί και η ντόπια διαπλεκόμενη μιντιακή τσογλαναρία; «Αν δεν υπογράψουμε τα μνημόνια θα χρεοκοπήσουμε και δε θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις» Αυτά δε μας έλεγαν; Τώρα αλλάζουν το τροπάριο, μόνο που δεν μας λένε τι είναι αυτό που τόσο επίμονα ζητάνε από τους αρχηγούς των κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση-προδοσία του τραπεζοϋπάλληλου της Goldman Sachs…
Η πρώτη «μπαλοθιά» με πάταγο που ενεργοποίησε την αντανακλαστική απορία των πολιτών, έγινε στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης.
Το καζάνι της λαϊκής οργής σιγοβράζει εδώ και πολύ καιρό. Μόνο αυτοί που έχουν πάρει διαζύγιο από τα αισθήματα του λαού δεν το βλέπουν.
Να σου έχουν λεηλατήσει το μισθό. Να σου έχουν στερήσει τη σύνταξη. Να σου έχουν αυξήσει τα εισιτήρια στα λεωφορεία και τον ηλεκτρικό (που τα τρένα του κινούνται πλέον ανά μισάωρο!) κατά 40%.
Ενώ στα καθεστωτικά ΜΜ"Ε" δεν γίνεται καμία συζήτηση, ούτε κάν νύξη για εξεύρεση πολιτικής λύσης έξω από το ισχύον πολιτικό σύστημα, δηλαδή έξω από την κατεστημένη πολιτική ολιγαρχία της χώρας, αντίθετα τόσο μέσα στο λαό (βλέπετε εξάλλου τις δημοσκοπήσεις όπου αυτοί που τοποθετούν τον εαυτό τους έξω από το ισχύον πολιτικό σύστημα αγγίζουν το 50%) όσο και ιδίως μέσα στο διαδίκτυο, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν για την αναγκαιότητα της ανάδειξης ενός νέου ηγέτη που θα μπει μπροστά και θα ξεσηκώσει το λαό ενάντια στο σάπιο και διεφθαρμένο καθεστώς.
Οι τηλεοράσεις μετέφεραν από άκρο σε άκρο της γης την εικόνα ενός κ Hosni Mubarak να αντιμετωπίζει τους Δικαστές του κλεισμένος σε ένα μεταλλικό κλουβί «ασθενής και ξαπλωμένος» σε κρεβάτι και όχι όρθιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου (οι τηλεοράσεις πάντοτε τον έδειχναν όρθιο στις παρελάσεις που γίνονταν μπροστά του στην μεγαλοπρεπή προεδρική εξέδρα). 
Συνέντευξη του Δημήτρη Πατέλη, στο κανάλι ΚΡΗΤΗ ΤV, 24 Ιουνίου 2011. Ο Δημήτρης Πατέλης είναι επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας και, μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, μέλος της διεθνούς ομάδας "Λογική της Ιστορίας".
Όποιος έζησε τις 45 μέρες των κινητοποιήσεων, που σφραγίστηκαν με την παρουσία εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλες τις πλατείες της Ελλάδας, και κατ’ εξοχήν στο Σύνταγμα, το ένιωσε στα μύχια του εαυτού του.
Καμμιά τεχνογνωσία δεν είχε το ΔΝΤ και Σία για να λύσει το ελληνικό πρόβλημα. Έκαναν αυτό που κάνουν σε όποια χώρα κι αν πάνε: Εχουν μερικά μέτρα έτοιμα, πατιτούρα και εκ του προχείρου. Τα γνωστά δηλαδή: μειώστε μισθούς και ανεβάστε φόρους. Αλλά για όλα τα υπόλοιπα που είδαμε μετά, εδώ όπως και αλλού, άλλοι είναι οι υποβολείς και οι συμβουλάτορες και εισηγητές των μέτρων.
«Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη;
Θα το παραδεχτούμε τάχα να...
Όταν τον περασμένο Απρίλη γινόταν ο καθορισμός των περιφερειών, σε ανοιχτή μου επιστολή προς τους Βουλευτές, είχα, μεταξύ άλλων, γράψει τα εξής:
«Κύριοι Βουλευτές
Οι Αιτωλοακαρνάνες, όπως και όλοι οι Έλληνες, είμαστε, όπως είναι ευνόητο, θύματα του αμοραλισμού των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων…
Πέραν όμως της κοινής, με όλους τους άλλους Έλληνες, αυτής μοίρας, έχουν οι αξιότιμοι πολιτικοί μας φροντίσει να φορτώσουν, πρόσθετα, εμάς τους Αιτωλοακαρνάνες, με δύο ιδιαίτερα οδυνηρούς σταυρούς:
Ο ένας τους είναι η καταλήστευση των υδάτινων πόρων μας, που προωθείται με το κακούργημα της εκτροπής του Αχελώου.
Στο όνομα της, πέρα από κάθε λογική και ηθική και νομική συνείδηση, εκτροπής της δικής τους αντιπεριβαλλοντικής πολιτικής…
Όταν ο Αχελώος, για μας τους Αιτωλοακαρνάνες, είναι, όχι απλά πηγή ζωής, αλλά η ίδια μας η ζωή! Οι φλέβες μας, που θέλουν να τις κόψουν, για να μας αποτελειώσουν. Αφού το 40% του εδάφους της Αιτωλοακαρνανίας δεν ποτίζεται….
Με αποτέλεσμα να θυσιάζονται οι Αιτωλοακαρνάνες στο βωμό της τσιφλικάδικης απληστίας και του πολιτικού αμοραλισμού!…..
Ο άλλος, εξίσου, επαχθής, για μας, σταυρός είναι... η διοικητική συνύπαρξη με το δοβλέτι των Αχαιών.
Είναι πασίδηλο ότι ζούμε στον, πολύ επαχθέστερο του θρησκευτικού, καπιταλιστικό Μεσαίωνα.
Στο θρησκευτικό μεσαίωνα τα απολυταρχικά και φεουδαρχικά καθεστώτα πωλούσαν ή αγόραζαν ή έδιναν προίκα τους λαούς σαν κοπάδια αλόγων ζώων.
Στον καπιταλιστικό μεσαίωνα αντιμετωπιζόμαστε κι εμείς από τους τσιφλικάδες πολιτικούς μας παρόμοια: Για χάρη του ΔΝΤ ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του αχαϊκού δοβλετιού!…
Ποιοι και με ποια στρεβλή σκοπιμότητα δεν θέλουν την ανεξαρτητοποίησή μας απ’ την ασύμβατη αυτή συζυγία;
Ασφαλώς αυτοί, που θέλουν να μας έχουν «του χεριού» τους.
Ώστε να μη μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Όπως πολλαπλά, μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί…
Γι’ αυτό ζητούμε (έγραφα τότε) εδώ και τώρα οριστικό διαζύγιο απ’ την τόσο αταίριαστη και ζημιογόνα για την Αιτωλοακαρνανία ετεροβαρή αυτή συζυγία!
Επιτέλους βαρεθήκαμε την κατάσταση πολιορκίας απ’ τους τσιφλικάδες της Θεσσαλίας και τους κοτζαμπάσηδες της Αχαΐας, όπως το Μεσολόγγι απ’ τον Κιουταχή και τον Ιμπραήμ.
Η έξοδός μας είναι απαραίτητος όρος για την περαιτέρω επιβίωσής μας.
Διαφορετικά, κύριοι βουλευτές, η περιβαλλοντική σας πολιτική (περίπτωση Αχελώου) θα είναι για μας Πιτυοκάμπτης.
Και ο Καλλικράτης σας (πείπτωση περιφερειών) θα είναι, για μας, απλά ληστοκράτης»!
Αυτά, μεταξύ άλλων, έγραφα τότε…
Τι έγινε στη συνέχεια;
Ο, τι συμφέρει και αρέσει στους Θεσσαλούς τσιφλικάδες, αφενός.
Αφού το κακούργημα της εκτροπής του Αχελώου προωθείται αναφανδόν απ’ τον αρειμάνιο Πελοποννήσιο Υπουργό Υποδομών.
Και ο, τι αρέσει στους κοτζαμπάσηδες της Αχαΐας, εξάλλου. Ιδιαίτερα, μάλιστα, αφού ο ηγεμόνας της χώρας μας τυχαίνει να είναι Αχαιός.
Θα μπορούσε, στην προκειμένη περίπτωση, να μετριαστεί, κάπως, η καταφανώς σε βάρος της Αιτ/νίας δυσμενής πολιτική τους με την επιλογή ως υποψήφιου περιφερειάρχη του κατά πάντα άξιου Ατωλοακαρνάνα κ. Σώκου.
Όμως ο αδηφάγος τοπικισμός των Αχαιών κοτζαμπάσηδων υπήρξε και στην περίπτωση αυτή ακατάσχετος.
Ε, λοιπόν, ακατάσχετη θα πρέπει να είναι και η δική μας αποδοκιμασία.
Έτσι ώστε να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να μας αντιμετωπίζουν σαν κοπάδι…
Είναι καιρός πια τα αρνιά, αντί να προσφέρονται για σφαγή, να κάμουν τη δική τους επανάσταση.
Κι άμποτε όλα τα αρνιά της Ελλάδας να βγουν απ’ τη νάρκη της παθητικότητας και της αδράνειας.
Και να επαναστατήσουν εναντίον των ντόπιων και διεθνών λύκων, που τα κατασπαράζουν….
Άλλωστε και η Αποκάλυψη μιλάει για το θρίαμβο του Αρνιού απέναντι στον Αντίχριστο…
Η πατρίδα μας είναι στο βάλτο. Όλοι είμαστε στο βάλτο. Η ελληνική κοινωνία, και όχι μόνον, είναι χωμένη σε έναν βρωμερό και σκοτεινιασμένο βάλτο. Μέχρι το λαιμό. Έναν βάλτο με πολλά μυστικά.
Τα μυστικά αυτά τα γνωρίζουν οι πολιτικοί και οι κομματικοί άρχοντες. Οι θρησκευτικοί άρχοντες. Οι πανεπιστημιακοί και οι ακαδημαϊκοί σοφοί. Οι διαβασμένοι δημοσιογράφοι. Οι επιχειρηματίες των πάνω ορόφων και οι οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες. Οι μεγαλοϋπάλληλοι του δημοσίου.
Τα γνωρίζει επίσης και το πιο μορφωμένο και ενημερωμένο τμήμα του λαού.
Ο πολύς λαός όμως δεν τα γνωρίζει. Ο πολύς λαός ζει μέσα στον βούρκο του βάλτου. Μέσα στο σκοτάδι και την υγρή καταχνιά. Και τα μυστικά αυτά είναι τα μεγάλα βαρίδια. Που κρατούν τον λαό κολλημένο στη λάσπη. Στον δυσώδη αυτόν βάλτο με τα μυστικά.
Τα μυστικά αυτά δεν... συζητώνται ευρέως. Αλλιώς δεν θα 'ταν και μυστικά δηλαδή. Ο απλός πολίτης δεν έχει εύκολη πρόσβαση στην γνώση που καλύπτουν αυτά τα μεγάλα μυστικά. Τα κατ' εξοχήν μέσα γνώσης και πληροφόρησης του λαού, το δημόσιο σχολείο και τα ΜΜ"Ε", σιωπούν. Εκκωφαντικά.
Αν το δημόσιο σχολείο έχει ως στόχους τον εξοπλισμό του λαού με κριτική σκέψη και κριτικά εργαλεία, καθώς και την διαφώτιση του λαού σε μια σειρά από σοβαρά ζητήματα, τότε εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι το δημόσιο σχολείο είναι πολύ μακριά από τους στόχους του. Το δημόσιο σχολείο έχει υποστεί πολλές "επαναστάσεις" και "μεταρρυθμίσεις" ώστε να φτάσει εδώ που έφτασε. Να εξυπηρετεί δηλαδή συμφέροντα άλλα από αυτά του λαού και του συνόλου της κοινωνίας.
Τα ΜΜ"Ε" παραλαμβάνουν τον άνθρωπο από κει που τον αφήνει το δημόσιο σχολείο. Και τον διαμορφώνουν σταθερά και αδιάλειπτα για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Τον σμιλεύουν χωρίς σταματημό. Την αισθητική του, το πολιτικό του κριτήριο, τις ελλιπείς του γνώσεις, τον εθισμό του ή μη σε κοινωνικά πρότυπα και συμπεριφορές. Και τα κάνουν όλα αυτά ακολουθώντας το παράδειγμα του δημόσιου σχολείου. Καταδιώκοντας την κριτική σκέψη και προβάλλοντας την δική τους αυθεντία. Τα ΜΜ"Ε" παρότι βρίσκονται σε κάποιου τύπου επιτήρηση από την πλευρά του δημοσίου, αντιπροσωπεύουν συμφέροντα που είναι ευθέως αντίθετα με τα συμφέροντα της κοινωνίας και του λαού.
Οι δύο παραπάνω διαπιστώσεις ίσως δικαιούνται την κατάταξη στα μεγάλα μυστικά, σαν τα υπόλοιπα. Ομως οι μηχανισμοί τους και η λειτουργία τους έχουν αποκαλυφθεί πια σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Η πτώση της αξίας του δημόσιου σχολείου και των ΜΜ"Ε", ως αξιόπιστων μηχανισμών διαφώτισης, είναι ραγδαία και προς το παρόν μη αναστρέψιμη.
Το δημόσιο σχολείο και τα ΜΜ"Ε" κάνουν ότι μπορούν για να αποκρύψουν πως
Το μυστικό των μυστικών: Η θέση καθορίζει τις ιδέες και όχι οι ιδέες την θέση.
Η θέση, δηλαδή η ένταξη, ακυρώνει την κριτική σκέψη. Μπορεί να ακούγεται πολύ θεωρητικό και διανοουμενίστικο. Ίσως είναι. Από την άλλη όμως εκφράζει με ακρίβεια αυτό που ζούμε. Ότι η θέση μας, η ένταξή μας, μας εμποδίζει να σκεφτούμε κριτικά. Κι αυτό γίνεται ο πρώτος κρίκος στην χοντρή αλυσίδα της πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης.
Η ένταξη, η θέση, είναι μια οχυρή ...θέση. Και δεν πέφτει. Το κύριο υλικό της οχύρωσης είναι η άγνοια. Ακολουθεί η έλλειψη κριτικής σκέψης. Έπειτα τα συναισθήματα, τα βιώματα και οι ιερές πεποιθήσεις. Και στο τέλος τα ινδάλματα και τα είδωλα. Εν τέλει η θέση είναι μια καθαρή ιδεοληψία.
Όλα τα άλλα μυστικά του βάλτου είναι παράγωγα αυτού του μεγάλου μυστικού. Που είναι η γενεσιουργός αιτία των άλλων μεγάλων μυστικών. Η αιτία που μένουν μυστικά και όλα τα υπόλοιπα μυστικά.
Αν γεννηθείς από χριστιανούς ή αριστερούς γονείς το πιθανότερο είναι πως θα γίνεις χριστιανός ή αριστερός. Αυτή είναι μια θέση, μια ένταξη. Αν είσαι χριστιανός ή αριστερός ή οτιδήποτε, θα σκέφτεσαι μέσα στα όρια που σου βάζει αυτή σου η ιδιότητα. Θα αναλύεις την πραγματικότητα από την θέση ενός χριστιανού ή ενός αριστερού.
Η θέση και η ένταξη του καθενός μας καθορίζει τα όρια της κριτικής του σκέψης. Τα όρια μέσα στα οποία ασκεί κριτική. Και τα αντικείμενα της κριτικής του. Όπως και αυτά που αφήνει στο απυρόβλητο. Και αξιώνει και από τους άλλους να τα αφήνουν στο απυρόβλητο.
από το Θραξ Αναρμόδιος
Μια απορία, που τριγυρνά στο μυαλό μου (και χιλιάδων άλλων συμπολιτών μου, υποθέτω) τα τελευταία χρόνια, έγινε βασανιστικά αφόρητη, μετά την παράδοση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της Χώρας μας, σε αλλοεθνείς (ΔΝΤ και Σία).
Μιλάμε, δηλαδή, για την εκχώρηση ότι πολυτιμότερου έχει η πατρίδα του κάθε ανθρώπου, σε κάθε μέρος του κόσμου, της ελευθερίας να αποφασίζει αυτός για τον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών του πόρων.
Η παράδοση αυτή δεν συντελέσθηκε με την υπογραφή του «Μνημονίου», αλλά προετοιμάζονταν (εν αγνοία τους, θέλω να πιστεύω) καθ’ όλο το διάστημα της «μεταπολίτευσης», με πρωταγωνιστές της προετοιμασίας αυτής τα δύο «κόμματα εξουσίας» και κομπάρσους τα άλλα.
Και η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα. Και φωνάζαμε (γιατί κι εγώ ήμουν ένας απ’ αυτούς) σε «ώτα μη ακουόντων».
Αυτή είναι και η απορία μου:
Με άλλα λόγια, ποιος είναι και που βρίσκεται ο εχθρός του λαού που ευθύνεται για όλα αυτά και δεν τον αφήνει να προοδεύσει;
Πολλά άλλα «μήπως», θα μπορούσαν να αραδιαστούν για να περιγράψουν τις φανερές αιτίες της κακοδαιμονίας της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας και άλλα τόσα για τις αόρατες και βαθύτερες.
Όλα όμως, δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση. Στη διαχρονική ηγεσία της και τις επιλογές της.Όμως, σε μία δημοκρατική κοινωνία, ο τελευταίος υπεύθυνος είναι ο λαός.
Ακόμη κι αν παραδεχτούμε (την πραγματικότητα) ότι η Δημοκρατία μας, τα τελευταία χρόνια έχει διολισθήσει σε μία οικογενειοκρατούμενη ολιγαρχία, πολιτική και οικονομική που δρα υπό τον μανδύα της Δημοκρατίας αποκλειστικά προς «ίδιον όφελός» της, δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία, ελαφρυντικό και, τελικά, μετάθεση της ευθύνης όλων μας προς κάτι (το πολιτικό σύστημα μας) που εξαρτάται από εμάς, όσο φέρουμε τον τίτλο της «Δημοκρατίας».
Άρα: Ο εχθρός του (Ελληνικού) λαού, είναι ο κακός εαυτός του.
Αυτός είναι που εξουσιοδότησε «εν λευκώ» τους επαγγελματίες της ποδηγέτησής του, να παίξουν στην πλάτη του το ολέθριο παιχνίδι της εξάρτησης, της πατρωνίας και της κομματοκρατίας , με αποτέλεσμα την εκκωφαντική και δραματική πτώχευση του Ελληνικού κράτους.
Μία πτώχευση, που δεν ομολογείται (λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης) από τους διεθνείς πολιτικούς συμπαίκτες, ώστε να αποτρέψουν την επανάληψη μίας νέας «δίκης στου Γουδί», με θύμα το ένοχο καθεστώς πολιτικό σύστημα και τα πρόσωπα που το απαρτίζουν.
Με το «μνημόνιο», εξαγοράσθηκε λίγος χρόνος, ώστε οι ένοχοι να διαχειριστούν την «επόμενη μέρα» του πολιτικού εγκλήματός τους για «να πέσουν , όσο γίνεται, στα μαλακά».
Ένα πρώτο «μαξιλάρι» αυτής της πτώσης, αποτελούν οι επικείμενες εκλογές των ΟΤΑ του «Καλλικράτη».
Όποιος ψηφίσει Συνδυασμό εξαρτώμενο ή υποστηριζόμενο από οποιοδήποτε κόμμα του Κοινοβουλίου, προσφέρει αυτό το μαξιλάρι.
Ας το σκεφθεί καλά.
Ίσως μένουν λίγα ακόμη δευτερόλεπτα του ιστορικού χρόνου, για να αντιδράσουμε κατάλληλα και να ανατρέψουμε την πορεία προς το τίποτε, στην οποία η κοινωνία μας είναι μεθοδικά δρομολογημένη.
Οι επόμενες γενικές εκλογές, σε τρία (άνευ απροόπτου) χρόνια, πρέπει να αποτελέσουν το «ραντεβού με την ιστορία», κατά το οποίο θα πρέπει να ρίξουμε στον ιστορικό Καιάδα όλο το πολιτικό εξάμβλωμα και την πολιτική σαβούρα που κρατά στο τέλμα, την πρόοδο της Ελληνικής κοινωνίας.
Αν δεν συμβεί αυτό, φοβάμαι πως τότε θα έχει χαθεί και η δυνατότητα, κάποιοι να πούνε: η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα.
γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
από το Ακτιβιστής
Είμαστε ένας λαός εγκλωβισμένων ανθρώπων από ένα σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που μας κρατάει δέσμιους με θεσμικές αλυσίδες και μας ακυρώνει. Βλέπουμε τα γεγονότα που αφορούν άμεσα τη ζωή μας, να μας ξεπερνούν χωρίς εμείς να μπορούμε να τα επηρεάσουμε. Βλέπουμε να λαμβάνονται αποφάσεις, χωρίς εμείς να μπορούμε να τις επηρεάσουμε ή να έχουμε τη δυνατότητα να πάρουμε κάποια δημοκρατική πρωτοβουλία.
Είμαστε εγκλωβισμένοι από ένα συνταγματικό θεσμικό πλαίσιο το οποίο δεν δίνει καμία δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας , λαϊκής παρέμβασης και εν τέλει λαϊκής εκτόνωσης. Όλες οι εξουσίες είναι στα χέρια μιας κλειστής και αυτοαναπαραγόμενης πολιτικής ελίτ. Στην ουσία μιας κληρονομικής ολιγαρχίας και των κολαούζων της, η οποία έχει απλώσει τα χέρια της στον συνδικαλισμό, στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη, ακόμα και στον πιο ασήμαντο πολιτιστικό σύλλογο. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης το ζούμε σήμερα και ακόμα χειρότερα θα το ζήσουμε αύριο.
Αναρωτιόμαστε:
1. Δεν θα μπορούσε για παράδειγμα να προβλέπει το Σύνταγμα την πρωτοβουλία των πολιτών για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με τη συλλογή υπογραφών, όπως γίνεται σε άλλα κράτη; Δεν είναι αυτή μία δημοκρατική λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που οι κυβερνώντες μας θεωρούν πολιτικά ανόητους και ανίκανους να αποφασίσουμε για το μέλλον μας με ένα δημοψήφισμα και δεν το κάνουν;
2. Δεν θα μπορούσε να μην υπήρχε το φασιστικό όριο του 3% για την είσοδο στη Βουλή, ώστε να μπορούν και νέες λαϊκές δυνάμεις να εκπροσωπηθούν και να ακουστούν; Δεν θα ήταν και αυτό μια δημοκρατική λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που το κατεστημένο θεωρεί πολιτικά ανίκανες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που δεν ξεπερνούν το 3%;
3. Δεν θα μπορούσε να ισχύει απλή αναλογική ώστε να υπάρχει πλήρης λαϊκή εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο και να έχουμε κυβερνήσεις πλειοψηφίας και όχι να εξουσιαζόμαστε από μειοψηφίες; Δεν είναι αυτό μια δημοκρατική λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που οι μονοκομματικές κυβερνήσεις είναι δέσμιες των συμφερόντων της κρατικοδίαιτης άρχουσας τάξης;
4. Δεν θα μπορούσε το Σύνταγμα να επιβάλει διαφάνεια και εσωκομματική δημοκρατία στα κόμματα ώστε να μπορούν τα κομματικά μέλη και οι φίλοι του κάθε κόμματος να συμμετέχουν σε εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες και εσωκομματικές αποφάσεις; Γιατί άραγε έχουν εξαιρεθεί τα κόμματα από το Σύνταγμα και έχουν αφεθεί να λειτουργούν ανεξέλεγκτα έξω από αυτό και τους νόμους, τη στιγμή που ο βασικός παράγοντας του πολιτικού μας συστήματος είναι η κομματοκρατία;
5. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει ένας εκλεγμένος (με απόλυτη πλειοψηφία) από το λαό Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έξω από το στενό πολιτικό σύστημα με αρμοδιότητες σαν κι’ αυτές που του αναγνώριζε το Σύνταγμα του 1975 και τις οποίες αφαίρεσε ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού; όπως π.χ. δημοψήφισμα ή αποπομπή νομοσχεδίων κ.λ.π.; Δεν θα ήταν κι’ αυτό μια λαϊκή προστασία και μια λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που έχουμε έναν τυπικό και μη εκλεγμένο από το λαό αλλά εκλεγμένο από την πολιτική ελίτ, Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες;
Όμως τίποτα απ’ όλα αυτά προφανώς δεν μας αξίζει. Το μόνο ξεροκόμματο δημοκρατίας που μας δίνει το Σύνταγμα είναι μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια να πάμε να ψηφίσουμε υποχρεωτικά αυτούς που μας εμφυτεύει στο μυαλό το σύστημα μέσα από τα ΜΜΕ που το στηρίζουν. Δηλαδή τους προβεβλημένους πολιτικούς γόνους, τους συγγενείς τους, τους κουμπάρους τους και τους υποτακτικούς των πολιτικών οικογενειών. Αλλά τι να λέμε τώρα. Εδώ έρχεται νέος εκλογικός νόμος που μας αφαιρεί ακόμα και αυτή τη δυνατότητα της επιλογής του προσώπου του αντιπροσώπου μας στη Βουλή, στο όνομα της καταπολέμησης διαφθοράς των πολιτικών για την οποία ευθύνεται η ίδια η πολιτική ολιγαρχία και όχι εμείς.
Τίποτε δεν μας έχουν παραχωρήσει για πρωτοβουλία και αυτοπροστασία μας. Είμαστε απλά πρόβατα, για να μην χρησιμοποιήσουμε βαρύτερη λέξη.
Έπειτα από όλα αυτά φοβόμαστε ότι η μόνη λαϊκή διέξοδος για αποτίναξη των αντιδημοκρατικών δεσμών, όταν η σοβούσα κρίση φτάσει στο απροχώρητο, θα είναι δυστυχώς μια λαϊκή έκρηξη ασυντόνιστη και καταστροφική.
από το Προεδρική δημοκρατία
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
