Τα εκλογικά αποτελέσματα αφήνουν γεύση πικρή. Τα τελευταία χρόνια συνέβηκαν γεγονότα και καταστάσεις που κανείς «μέσος» άνθρωπος δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μπορεί να συμβούν και ακόμα χωρίς να κουνηθεί φύλλο. Τίποτα βέβαια δεν έγινε-γίνεται τυχαία, όλα εξηγούνται και αναλύονται, όλα έχουν αιτία, αρχή, διάρκεια και φυσικά τέλος (όταν αποφασίσει ο λαός να το δώσει).
Απογοήτευση. Τρόμος. Δόγμα του Σοκ... Ότι καλύτερο για όλους τους επαναστάτες του καναπέ. Η οργή διοχετεύτηκε στο facebook και στα blogs. Πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια και όχι οι δρόμοι.
Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για τους Έλληνες το 2011 ήταν σίγουρα η χειρότερη χρονιά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου. Όλος ο λαός μας όχι μόνο υπέστη τη βιαιότερη πτώση του βιοτικού του επιπέδου τα τελευταία εξήντα χρόνια, αλλά και μπήκε επιπλέον σε τροχιά οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης που για την ώρα δείχνει να τον οδηγεί στα Τάρταρα χωρίς ελπίδα διαφυγής. 
Δυστυχώς η οικονομική κρίση έχει φέρει μεγάλες ανατροπές στα παιδιά μας τα οποία από την εποχή της ευημερίας ή έστω της άνετης ζωής βρίσκονται αντιμέτωπα με πολύ δύσκολες καταστάσεις και μια αφόρητη πίεση που δέχονται καθώς βλέπουν τους γονείς τους να χτυπιούνται αλύπητα από την ανέχεια.
Πολύς λόγος γίνεται για τη μετανάστευση τελευταία, ως λύση και φυγή από την εθνική μας μιζέρια. Κάποιοι μάλιστα λένε ευθαρσώς ότι είναι μια λύση, που θα επιτρέψει σε όσους φύγουν να περισώσουν κάποια από τα απομεινάρια της ποιότητας ζωής που έχουν μάθει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και στη Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δημοσιεύτηκε έκθεση που εξηγεί πώς τα οριζόντια μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται και επίκειται να εφαρμοστούν, καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων.
Ένα 20χρονο παιδί από την Χαλκίδα έστειλε την δικιά του απάντηση στον Μιχάλη Καρχιμάκη και στην επιστολή που έστειλε ζητώντας χρήματα για την κάρτα μέλους του ΠΑΣΟΚ.Εδώ και αρκετές μέρες έχει ξεκινήσει η διαδικασία για την ανανέωση της Κάρτας.
Πλήρη απογοήτευση δημιουργεί ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης, διαψεύδοντας όλες τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί εδώ και πολλές εβδομάδες για τη συμμετοχή προσωπικοτήτων στο κυβερνητικό σχήμα. Προφανώς ο κ. Παπανδρέου εισέπραξε σωρεία αρνητικών απαντήσεων κι έτσι αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα του παρελθόντος...
Για πρώτη ίσως φορά μια φωτογραφία δεν αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Αλλά και δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψει κανείς τη θλίψη, την απογοήτευση, αυτό το κενό στο στομάχι που ένιωθε όποιος κυκλοφόρησε στους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος την ώρα της παρέλασης.
Μιλάμε για πολύ σκοτάδι, πίσσα μαύρη. Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου βλέπεις ανθρώπους σκυθρωπούς, ανθρώπους σε απόγνωση. Η αγωνία για το μέλλον έχει γίνει πανικός. Η απαισιοδοξία έχει πέσει σαν πέπλο πάνω απ’ όλη τη χώρα. Δεν κινείται τίποτα. Απολύτως τίποτα. Κι όμως! Αυτό τελικά μπορεί να είναι ένα καλό σημάδι!
Χτες στο περιοδικό Έψιλον της διάβασα ένα κείμενο του Χριστόφορου Κασδάγλη που μπορώ να πω πως ξύπνησε την έμπνευση μέσα μου, ειδικά η παρακάτω φράση.
Φίλος, συνάδελφος και φανατικός ψαράς, πήγε σε ένα κατάστημα της οδού Αθηνάς για να αγοράσει μία σχάρα ψησίματος. Ερημιά στο μαγαζί, ο ιδιοκτήτης του συνοφρυωμένος. Δεν του έκαναν οι σχάρες που είδε και σκέφτηκε να παραγγείλει μία μεγαλύτερη. Τι ήταν να το κάνει; Ακόμη τρέχει! Τέτοια ήταν η απόγνωση του καταστηματάρχη που έδιωξε κακήν κακώς τον μοναδικό – ίσως– πελάτη εκείνης της ημέρας!
Άραγε όταν ράψω το στόμα μου θα με ακούσει κανείς; Όταν θα μπήγω την βελόνα με υπομονή από το ένα κομμάτι δέρματος στο άλλο, θα αποκτήσω το δικαίωμα στην προπληρωμένη δημόσια υγεία; Θα έρθει αντιπροσωπία πολιτικών προσώπων όταν θα λούζομαι με βενζίνη απειλώντας ότι θα αυτοπυρποληθώ για τα προπληρωμένα ένσημα μου που έχουν γίνει μάρκες για τον τζόγο των πολιτικών προσώπων;
H κυβέρνηση του τουρίστα Γιώργου Παπανδρέου 
καλά θα κάνει να συγκεντρώσει τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειας που ίσως της απέμειναν και να σταθεί, όπως οφείλει, απέναντι στις τραγικές της ευθύνες, αντί να συνεχίζει να επιμένει στην διατήρησή της στην εξουσία δημιουργώντας νέα ψέματα που απλά επιταχύνουν τον χρόνο της αποκαθήλωσής της
Η οργισμένη και μόνο αντίδραση του κυβερνητικού εκπροσώπου στις πληροφορίες περί νέων μέτρων, επιβεβαιώνουν το ρεπορτάζ του antinews περί νέου Μνημονίου πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού.
Ο κύριος Πεταλωτής επιχείρησε χθες να διαψεύσει αυτά τα σενάρια λέγοντας ότι πρόκειται για εκφοβισμό των πολιτών από κάποιους που επενδύουν στη «νεομετρολογία και τη νεομνημολογία» παραπλανούν και ζημιώνουν τις προσπάθειες για την ανάταξη της οικονομίας.
Στην ανακοίνωσή του ο... κύριος Πεταλωτής αναφέρει χαρακτηριστικά ότι: «Ας αναλογιστούν όμως ότι ο εκφοβισμός των πολιτών με ανύπαρκτα σενάρια, έχει αρνητικές επιπτώσεις στην μεγάλη, την εθνική προσπάθεια που καταβάλει ο ελληνικός λαός και η κυβέρνηση για την ανάταξη της οικονομίας και τις μεγάλες αλλαγές στη χώρα». Και καταλήγει λέγοντας: «Έστω και τώρα λοιπόν, ας εγκαταλείψουν αυτήν την απαράδεκτη προσπάθειά τους και ας αναζητήσουν άλλα ‘πεδία δόξης’, λιγότερο επικίνδυνα».
Αν κάποιοι περίμεναν έστω και μια απάντηση στα σοβαρά ερωτήματα που τίθενται μετά τη δημοσίευση του επικαιροποιημένου κειμένου, θα περιμένουν για πολύ καιρό. Η ουσία είναι μία: Ότι το κείμενο περιγράφει ξεκάθαρα τα επόμενα μέτρα της κυβέρνησης. Καλά θα κάνει λοιπόν ο κ. Πεταλωτής να μην αποκρύπτει την αλήθεια και να απαντήσει.
Θα αυξηθούν δεκάδες προϊόντα λόγω του ΦΠΑ;
Θα αυξηθεί το ηλεκτρικό ρεύμα;
Θα πληρώνουμε για τις επισκέψεις μας στα νοσοκομεία;
Αυτά περιμένει να μάθει ο κόσμος ο οποίος δε φοβάται από την νεομετρολογία αλλά από την απόκρυψη των πραγματικών προβλέψεων του Μνημονίου. Όποιον κι αν ρωτήσουν οι γκαλοπατζήδες του Μαξίμου θα τους απαντήσουν ότι φοβούνται για το τι τους περιμένει. Η ανασφάλεια είναι το βασικό πρόβλημα του λαού, ανασφάλεια που δημιουργούν τα συνεχή ψέματα, ή για να ακριβολογούμε η συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας.
Το ίδιο το μνημόνιο είναι συνταγματική εκτροπή αφού ενεργοποιήθηκε με απλή ενημέρωση της Βουλής και όχι με ψηφοφορία. Ακόμη όμως και σε αυτή την περίπτωση είναι αντισυνταγματικό αφού ως διεθνή σύμβαση έπρεπε να ψηφιστεί με 180 ψήφους.
Η επικαιροποίηση τώρα τι σκ@τ@ είναι; ότι θέλουν κάνουν ή μάλλον ότι τους λένε τα αφεντικά τους, γιατί απλά μας πήραν για μεγάλα κορόιδα (αποφεύγεται άλλος χαρακτηρισμός λόγω αυτοκριτικής) επειδή πιστέψαμε το παραμύθι ότι κινδυνεύει η χώρα και δεν τους πήραμε με τις πέτρες ακόμη. Εκτός αν αυτό επιδιώκουν τώρα που έκλεισε το “Deal” και θέλουν να την κάνουν όπως ο χοντρός.
Λέτε να επιδιώκουν την διαφυγή τους; Μάλλον απίθανο, αφού δεν έχουν ξεπουλήσει ακόμη την "πραμάτεια" τους...
από το antinews
Απορία από το Ας μιλήσουμε επιτέλους: Υπάρχει πιθανότητα να παραμείνουν στη χώρα όταν θα πάψουν να κυβερνούν;
Την αφορμή για τη σημερινή μου blog-άποψη μου την δίνει η πρωτοσέλιδη αναφορά στην σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που αφορά στον διαπιστωμένο διπλασιασμό των αυτοκτονιών στην Ελλάδα δεδομένης και της δραματικής αύξησης των οικονομικών προβλημάτων που οδηγούν στην καταστροφή αμέτρητους Έλληνες και Ελληνίδες επιχειρηματίες.
Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία - πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους και να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός! Επιπρόσθετα στην ευρύτερη κοινή γνώμη γεννάται και το φαινομενικά απλό, αλλά και φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του "γιατί".
Στην εποχή μας τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της οικονομικής καταστροφής (στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση το γεγονός ότι καθώς βουλιάζουμε στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα και διεθνώς μεγάλη αύξηση στα κρούσματα αυτό-αναίρεσης) αλλά επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις...
Μέσα στα πλαίσια του παρόντος προβληματισμού - ακριβώς επειδή η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή της για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες - χρειάζεται να επισημάνω εμφαντικά ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογές - δηλαδή να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή να την αναστείλει τελεσίδικα. Ο αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.
Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή οι πιο πολλοί από εμάς - γονείς, συγγενείς και φίλοι - ή αδυνατούμε να συλλάβουμε "τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου" ή όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως "κενές απειλές" ή ακόμη ως "παρατραβηγμένους θεατρινισμούς"
Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία:
1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος (σε συνδυασμό πάντοτε με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του υπαρξιακή οντότητα.
2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα "ντροπής" ή και από υπερβολικό "φόβο" ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους που είχε θέσει.
3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα "ενοχών" για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο του, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή.
4) Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή "φυγή με την αυτοκτονία" αποτελεί πράξη επιβολής συναισθηματικής "τιμωρίας" σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να...ξεφύγει!
Είναι καθιερωμένες από τον Ιανουάριο του 2003 σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άτομα που απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει εκπληκτικά χρήσιμο έργο – και αυτό παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια παιδιά πραγματοποίησαν την κακή-μεγάλη απόφαση της αυτοαναίρεσης.
Θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ, με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν σύντομα όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και μεμονωμένα άτομα και οικογένειες που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, και στις μεγαλουπόλεις μας ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές στο εξωτερικό ως SOS ή crisis lines ή και hot lines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών ή των ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική αρτιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.
Επιπρόσθετα είναι απαραίτητο οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι να ζητήσουν άμεσα τη βοήθεια του οικογενειακού τους γιατρού ή κάποιου ειδικού μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη "ανεπιτυχή απόπειρα". Η μέχρι σήμερα προσφερόμενη νοσοκομειακή βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο και τα μέλη της οικογενείας του.
Επαναλαμβάνω, έστω και εάν γίνω κουραστικός, ότι το κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα "έκκλησης για βοήθεια"...Εάν τα πάρουμε στα σοβαρά και τα δούμε με αγάπη και κατανόηση οπωσδήποτε θα προλάβουμε την μετέπειτα ανείπωτη ψυχική οδύνη των συγγενών και φίλων του κάθε αυτόχειρα που κλείνει βίαια την "παρένθεση της εφήμερης προσωπικής του ύπαρξης"...
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Το πρωτο μέρος στο "γιατί" στην αυτοκτονία εδώ>>
Είναι, πραγματικά, καθοριστικός ο ρόλος που τα συναισθήματά μας διαδραματίζουν στην διαμόρφωση και την εκδήλωση συμπεριφοράς που στοχεύει στην ικανοποίηση αναγκών μας. Η έλλειψη τροφής ή νερού δημιουργεί αντίστοιχα το συναίσθημα της πείνας και της δίψας, η έλλειψη αγάπης ή φίλων μας προξενεί το συναίσθημα της μοναξιάς ενώ απογοήτευση και χαρά συνοδεύουν, αντίστοιχα, αποτυχίες και επιτυχίες μας.
Κάθε άτομο δέχεται εξωγενείς πιέσεις ως συνεπακόλουθα της διαβίωσής του μέσα σε οργανωμένα ψυχοκοινωνικά σύνολα, δηλαδή στο ίδιο με άλλα άτομα κοινωνικό σύστημα. Πολλές από τις «εξωγενείς» πιέσεις που ασκούνται στο άτομο από την παιδική του ηλικία μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης μετουσιώνονται σε «ενδογενείς» πιέσεις, δηλαδή οι αρχικά εξωγενείς προς το άτομο αξίες και ψυχοκοινωνικά δεδομένα και πραγματικότητες ενσωματώνονται στην υποκειμενική του πραγματικότητα και καθορίζουν τη συμπεριφορά και τα συναισθήματά του. Τελικά εσωτερικευμένες αξίες έχουν τη δύναμη να αναστείλουν για το άτομο, λειτουργώντας απαγορευτικά, ακόμη και την ικανοποίηση θεμελιακών βιολογικών του αναγκών καθορίζοντας και αυτές ακόμα τις έννοιες ευτυχίας και δυστυχίας!
Η σύγκρουση μεταξύ... δύο ή περισσότερων επιθυμιών ενός ατόμου συμβαίνει, ευνόητα, όταν αυτές οι επιθυμίες είναι ασυμβίβαστες. Συγκεκριμένα, όταν η συμπεριφορά που απαιτεί η ικανοποίηση της μιας αποβαίνει απαγορευτική για την ικανοποίηση της άλλης βλέπουμε το άτομο να παραμένει ψυχολογικά προβληματισμένο καθώς η διαμόρφωση και η εκδήλωση συμπεριφοράς για την ικανοποίηση μιας ανάγκης αφήνει, υποχρεωτικά, ανεκπλήρωτη την άλλη.
Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιον γνωστό σας, ή δείτε εσείς τον ίδιο σας τον εαυτό που τον χαρακτηρίζετε ίσως ως άτομο με αυτοπεποίθηση, σιγουριά, αποφασιστικότητα και ψυχοσυναισθηματική επάρκεια. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι αυτό το γνωστό σας άτομο ή εσείς διακατέχεται ταυτόχρονα από μία έντονη ανάγκη για ασφάλεια και μία ακατανίκητη ανάγκη και επιθυμία να τον αγαπούν και να τον περιποιούνται (βιωματικά κατάλοιπα της συμπεριφοράς που έδειχνε η μητέρα του απέναντί του.) Κάθε βήμα ενός τέτοιου ατόμου για ανεξαρτησία στην αντιμετώπιση της ζωής το γεμίζει με άγχος καθώς η ταυτόχρονη υποκειμενική του ανάγκη για σιγουριά, ασφάλεια και προστασία μοιάζει να είναι ασυμβίβαστη με την πορεία και τα συναισθηματικά συνεπακόλουθα που χαρακτηρίζουν την ανεξαρτησία.
Από την άλλη πλευρά αν το άτομο αυτό ενδώσει στην ανάγκη για προστασία, σιγουριά και ασφάλεια, τότε αδυνατεί να προχωρήσει στο δρόμο της ανεξαρτησίας πληγώνοντας έτσι την υποκειμενική αξιολόγηση του εαυτού του ως άτομο με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα!
Στο ξεκίνημα της ζωής τα παιδιά που δεν έχουν ακόμη εσωτερικεύσει τους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης βρίσκονται συχνά αντιμέτωπα με τη σύγκρουση ενδογενών επιθυμιών τους και εξωγενών πιέσεων που εκλαμβάνονται ως απαγορεύσεις. Με το πέρασμα του χρόνου και την επίδραση της κοινωνικοποίησης, τα μεγαλύτερα παιδιά, και αργότερα τα ώριμα άτομα μαθαίνουν να συμβιβάζουν τις υποκειμενικές, ενδογενείς ανάγκες με τις αντικειμενικές, εξωγενείς πιέσεις αποφεύγοντας το συναίσθημα της σύγκρουσης. Παραμένει, όμως, σχεδόν πάντα μέσα μας μια αίσθηση απογοήτευσης έστω και εάν με τον συμβιβασμό αποφεύγουμε ακόμη πιο έντονα συναισθήματα που θα δημιουργούσε και η αρχική σύγκρουση αλλά και η παρατεινόμενη αποφυγή επίλυσής της.
Η σύγκρουση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο εξωγενείς πιέσεις ή απαιτήσεις του περιβάλλοντος είναι περισσότερο συμβολική αλλά το ίδιο οδυνηρή για κάθε άτομο που την βιώνει. Η τελική επιλογή που θα κάνετε είναι, φυσικά, θέμα αξιολόγησης δικιάς σας αλλά δεν θα δημιουργήσει, τις περισσότερες φορές στα περισσότερα άτομα έντονα αρνητικά συναισθήματα.
3 τύποι συγκρούσεων
Ας δούμε αναλυτικότερα τους τρεις θεμελιακούς τύπους συγκρούσεων που σχεδόν καθημερινά αντιμετωπίζουμε άνδρες, γυναίκες, και παιδιά.
Στην περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ δύο θετικών επιθυμιών ΕΛΞΗ - ΕΛΞΗ το άτομο αντιμετωπίζει το δίλημμα της ικανοποίησης της μιας με παράλληλη είσπραξη απογοήτευσης που προέρχεται από την μη πλήρωση της άλλης. Καθημερινά παραδείγματα αυτού του τύπου σύγκρουσης αποτελούν η απλή επιλογή μεταξύ μεταξύ δύο φαγητών ή γλυκών ή φρούτων, η παρακολούθηση μιας από δύο καλές κινηματογραφικές ταινίες ή η επιλογή ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα σήριαλ στην τηλεόραση. Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας μπορούμε να μαγνητοσκοπήσουμε ένα σήριαλ την ώρα που παρακολουθούμε το άλλο, αλλά καθώς ο χρόνος μας λείπει το ερώτημα είναι πότε θα δούμε το…μαγνητοσκοπημένο;
Η δεύτερη σύγκρουση αφορά την ιδιόμορφη κατάσταση όπου καλούμεθα να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο αρνητικές επιθυμίες ή πιέσεις ΑΠΩΘΗΣΗ -ΑΠΩΘΗΣΗ και έχει συνοψισθεί με επιτυχία στο λαϊκό μας εκείνο απόφθεγμα που διατείνεται «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...» Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν περιγράψει αυτήν την περίπτωση με τη φράση «το μη χείρον βέλτιστον...»Η πιο ρεαλιστικά όποια επιλογή και αν κάνουμε δεν πρόκειται να...χαρούμε.
Ο τρίτος τύπος αφορά την επιλογή ανάμεσα σε μια θετική και μια αρνητική επιθυμία ή πίεση και είναι γνωστός ως ΕΛΞΗ - ΑΠΩΘΗΣΗ αλλά προσοχή τα πράγματα ΔΕΝ είναι τόσο απλά όσο φαίνονται καθώς ο τύπος αυτός δεν αναφέρεται στην περίπτωση όπου διαλέγουμε το επιθυμητό και τελειώνουμε αλλά στην περίπλοκη κατάσταση όπου το θετικό ενέχει ταυτόχρονα θετικά και αρνητικά στοιχεία.
Για να γίνει κατανοητός αυτός ο τύπος σύγκρουσης ας δούμε ένα περιγραφικό παράδειγμα που αφορά στο αιώνιο «δίλημμα» του γάμου. Συχνά ο γάμος γίνεται αφορμή σοβαρής σύγκρουσης για κάθε νέο άτομο καθώς μαζί με τη σιγουριά, την αμοιβαία αγάπη και την προσωπική ολοκλήρωση έχει και στοιχεία απώλειας της προσωπικής ελευθερίας, όπως και δημιουργία και ανάληψη αμοιβαίων ευθυνών και περιορισμών.
Αλλά και η περίπτωση ενός ραντεβού, επιθυμητού για κάθε νέο και νέα, γίνεται αιτία σύγκρουσης για τα «ντροπαλά» τα συνεσταλμένα άτομα που τα διακρίνει ίσως και κοινωνική αδεξιότητα και έτσι αντιμετωπίζουν την τόσο επιθυμητή συνάντηση με έντονα στοιχεία άγχους και φοβικές αντιδράσεις...
Είναι αλήθεια ότι οι συγκρούσεις επιθυμιών και πιέσεων αποτελούν ένα αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της βιολογικής μας φύσης αλλά ταυτόχρονα και αποτέλεσμα της κοινωνικής μας συμβίωσης στο οργανωμένο σύνολο που είναι η κοινωνία. Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ώριμης προσωπικότητας είναι και η ικανότητα για επιτυχημένη αποφυγή των συγκρούσεων που καθημερινά αντιμετωπίζουμε όλοι (που όμως καταδικάζουν μερικά άτομα σε νευρωτική αδράνεια και ψυχο-συναισθηματική τελμάτωση) ή ακόμη για ανώδυνη επίλυση των διαφόρων συγκρούσεων που από τα δεδομένα της αντικειμενικής πραγματικότητας είναι...αναπόφευκτες...
τoυ καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ο θάνατος που οριοθετεί το τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων στην περίπτωση της αυτοκτονίας, πέρα από την τραγικότητά του, εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός. Επιπρόσθετα στην κοινή γνώμη γεννάται και το απλό φαινομενικά, αλλά φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του "γιατί";
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στον ελλαδικό χώρο μια έξαρση του τραγικού αυτού φαινόμενου. Νέα παιδιά, μεσήλικες άνδρες και γυναίκες, αλλά και άτομα της τρίτης ηλικίας προερχόμενα από κάθε κοινωνικοοικονομική ομάδα της σύγχρονης αστικοβιομηχανικής Ελλάδας, θέτουν τέρμα στη ζωή τους, αναιρούν το ύψιστο και ανεπανάληπτα μοναδικό αγαθό της ύπαρξής τους βυθίζοντας ταυτόχρονα σε απόγνωση και πένθος τις οικογένειές τους. Σήμερα τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το πράττουν μόνο για τους κλασικά δεδομένους λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της ανεπανόρθωτης οικονομικής καταστροφής, αλλά επιπρόσθετα επειδή απέτυχαν στις πανελλήνιες εξετάσεις, επειδή δεν προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής, επειδή βαρέθηκαν την ανιαρότητα της ζωής ή και αυτό είναι ταυτόχρονα και τραγικότερο και σημαντικότερο, έτσι, χωρίς κανένα εμφανή λόγο.
Φυσικά, καθώς αυξάνουν τα... τραγικά στατικά δεδομένα της αυτοκτονίας αυξάνει και η ένταση και η συχνότητα του ερωτηματικού "γιατί;". Οι κοινωνιολόγοι αναζητούν την ερμηνεία του φαινόμενου σε δομολειτουργικά αίτια της κοινωνικής οργάνωσης των σύγχρονων κοινωνικών συστημάτων, ενώ οι ψυχολόγοι την εστιάζουν σε ενδογενή ή εξωγενή ψυχοπαθολογικά αίτια, σε ανεπάρκεια της προσωπικότητας του ατόμου ή στην αδυναμία του να ικανοποιήσει θεμελιακές υπαρξιακές και ψυχοσυναισθηματικές του ανάγκες.
Στατιστικά δεδομένα
Τα στατιστικά δεδομένα του παγκόσμιου οργανισμού υγείας του ΟΗΕ, μας πληροφορούν ότι το ψυχοκοινωνικό φαινόμενο της αυτοκτονίας είναι γνωστό σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας.
Σε αντίθεση με άλλα θρησκευτικά δόγματα η χριστιανοσύνη, το Ισλάμ και ο ιουδαϊσμός θεωρούν την αυτοχειρία ως "κολάσιμη ηθικά πράξη", χωρίς αυτό βέβαια, να σημαίνει ότι σε κοινωνικά συστήματα όπου επικρατούν οι παραπάνω θρησκείες έχουμε λιγότερες αυτοκτονίες. Τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας ανά 100.000 κατοίκους έχουν η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Δανία, η Σουηδία, η Ιαπωνία και η Γερμανία, ενώ χαμηλά ποσοστά έχουν η Ιταλία, Η Ιρλανδία, ο Καναδάς, η Νορβηγία και η Πολωνία.
Η Ελλάδα, στατιστικά τουλάχιστον, δεν παρουσιάζει μέχρι τώρα ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον έστω και αν η πρόσφατα παρατηρούμενη έξαρση στον αριθμό των αυτοκτονιών αποτελεί μια διογκούμενη τραγικά οδυνηρή ψυχοκοινωνική τραυματική εμπειρία για συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένες οικογένειες.
Από τα ίδια γενικά στατιστικά στοιχεία του παγκόσμιου οργανισμού υγείας προέρχονται και μερικές αρκετά σημαντικές διαπιστώσεις. Έτσι τα παντρεμένα άτομα (να κάτι που ίσως θα μειώσει τον κυνισμό των φανατικών εργένηδων απέναντι στους παντρεμένους), παρουσιάζουν μικρότερα ποσοστά στις αυτοκτονίες απ' ότι τα αδέσμευτα άτομα, ιδιαίτερα μάλιστα όταν στην οικογένεια υπάρχουν και παιδιά.
Ανέκαθεν οι γυναίκες παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά σε "απόπειρες" αυτοκτονίας και οι άνδρες σε "επιτυχείς" αυτοκτονίες. Τα ποσοστά όμως αυτά τείνουν να εξισωθούν ανάμεσα στα δυο φύλα αντικατοπτρίζοντας, ίσως, τις γενικότερες τάσεις εξίσωσης των δυο φύλων μέσα από το φεμινιστικό κίνημα. Οι άνδρες δείχνουν προτίμηση στα βίαια, και συνεπώς τελεσίδικα μέσα αυτοκτονίας (όπλα ή πτώση από μεγάλο ύψος), ενώ οι γυναίκες προτιμούν ηρεμιστικά χάπια ή το συνδυασμό αλκοόλ και ηρεμιστικών - αγχολυτικών χαπιών. Η επιλογή του μέσου αποβαίνει, ευνόητα, καθοριστική για την "επιτυχία" του αυτόχειρα ή και για την έγκαιρη ανακάλυψη της απόπειρας και κατά συνέπεια, τη διάσωσή του.
Τελικά, από τα στατιστικά δεδομένα συνάγεται ότι οι αυτοκτονίες παρουσιάζουν έξαρση την άνοιξη, υποχωρούν τους χειμερινούς μήνες, συμβαίνουν τη Δευτέρα συχνότερα από κάθε άλλη μέρα της εβδομάδας, στο διάστημα των εορτών των Χριστουγέννων και σε ποσοστό πραγματικά εντυπωσιακό (περίπου το 75%), μέσα στον οικείο χώρο του αυτόχειρα, δηλαδή στο διαμέρισμα ή το σπίτι του, στην αυλή του ή σε κάποιο βοηθητικό οίκημα, όταν πρόκειται για αγροτική οικογένεια ή για κάτοικο πόλης που βρίσκεται στο εξοχικό του.
Μια ψυχοκοινωνική θεώρηση
Η κλασική τυπολογία της αυτοκτονίας έγινε από τον Γάλλο κοινωνιολόγο Emile Durkheim, ο οποίος καθόρισε τρεις συγκεκριμένους τύπους.
Πρώτον "την αλτρουιστική", όπου το άτομο στην προσπάθειά του να διασώσει κάποιον ή κάποιους συγγενείς, φίλους, γνωστούς ή ακόμη και εντελώς άγνωστους συνανθρώπους του από άμεσο κίνδυνο "θυσιάζει" την προσωπική του ύπαρξη, δεύτερον, "την εγωιστική", όπου το άτομο τερματίζει τη ζωή του για καθαρά προσωπικούς του λόγους όντας εντελώς αποστασιοποιημένο από τον πόνο και την οδύνη που αυτή του η πράξη μπορεί να προκαλέσει σε συγγενικά πρόσωπα και φίλους και τρίτον "την ανομική", όπου το άτομο προτιμά να διακόψει αμετάκλητα τη συνέχιση της υπαρξιακής του οντότητας ακριβώς επειδή κάποιες φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες ή πόλεμοι), ή ακόμη και η ραγδαία κοινωνική αλλαγή που υφίσταται το σύστημα στο οποίο ζει μετουσιώνει τα γνωστά του πρότυπα διαπροσωπικών σχέσεων, αλλάζουν τα νοήματα και οι αξίες της ζωής και επικρατεί "κοινωνική ανομία", την οποία το άτομο την αισθάνεται ως μείωση της ικανότητάς του να ζήσει και να λειτουργήσει όπως ήξερε.
Το άτομο που κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δυο μόνο επιλογές, δηλαδή να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία, όπως έχει ή να την αναστείλει τελεσίδικα. Εκείνο που πραγματικά έχει ιδιαίτερη σημασία, και αυτό το υπογραμμίζω, το επισημαίνω ακριβώς επειδή σχεδόν πάντοτε διαφεύγει της προσοχής συγγενών και φίλων, είναι το γεγονός ότι κάθε αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.
Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη αγχώδη καθημερινότητά μας οι περισσότεροι από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι ή αδυνατούμε να αντιληφθούμε "τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου", ή όταν τις αντιληφθούμε εκτιμούμε τις περισσότερες ως κενές απειλές", ή ακόμη ως "παρατραβηγμένους θεατρινισμούς". Ίσως βοηθά συχνά σε αυτές τις εκτιμήσεις και το γεγονός ότι μόνο το ένα στα δέκα άτομα που επιχειρούν να αυτοκτονήσουν τελικά το "πετυχαίνουν". Τα υπόλοιπα εννιά άτομα, όπως προκύπτει από αξιολογήσεις που επακολουθούν ή πραγματικά παίζουν θέατρο ή δεν τολμούν να φτάσουν στο τελικό στάδιο της αυτοκαταστροφής.
Το αμείλικτο "γιατί;"
Συχνά βρίσκομαι αντιμέτωπος με συγγενείς και φίλους που με απόγνωση που δημιουργεί μια "απόπειρα" ή την αμέτρητη ψυχική οδύνη που την φορτίζουν οι ενοχές μιας "επιτυχημένης" προσπάθειας μου θέτουν το αρχικό, αμείλικτο ερώτημα του "ΓΙΑΤΙ;" και του πως θα μπορούσε να είχε προληφθεί η πράξη. Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση είναι αυτοτελής, θα δώσω τα ακόλουθα ως ερμηνευτικές απαντήσεις.
1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωτική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος - ψυχίατρος ή και ο παθολόγος του (σε συνδυασμό πάντοτε με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη), δεν βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του υπαρξιακή οντότητα.
2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα "ντροπής" ή και από υπερβολικό "φόβο", ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε στόχους που είχε θέσει.
3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα "ενοχών", για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο του, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο, ψυχαναλυτή, ψυχοθεραπευτή.
4) Το άτομο καταλαμβάνεται από την ακατανίκητη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή "φυγή με την αυτοκτονία" αποτελεί πράξη επιβολής συναισθηματικής "τιμωρίας" σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να φύγει.
Δύο παιδιά αφαίρεσαν τη ζωής τους το τελευταίο 24-ωρο και με τις αρνητικές οικονομικές προοπτικές που θα επιβαρύνουν κάθε ελληνική οικογένεια η πρόσφατη έξαρση των αυτοκτονιών στον ελλαδικό μας χώρο αποτελεί έναν ακόμη δείκτη μιας κοινωνίας που νοσεί. Είναι ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ανάγκη η δημιουργία ειδικών συμβουλευτικών σταθμών βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (αυτά που αποκαλούνται crisis Lines ή και hot lines), που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την απαραίτητη χρονική κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών ή των ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά, αλλά και με επιστημονική αρτιότητα. Τέτοια κέντρα, ή τηλεφωνικές γραμμές, υπάρχουν σε κάθε μεγαλούπολη άλλων χωρών και βρίσκονται τυπωμένα σε εμφανή σημεία τηλεφωνικών καταλόγων.
Είναι απαραίτητο οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι να προστρέξουν ζητώντας τη γνώμη κάποιου ειδικού αμέσως μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη "ανεπιτυχή απόπειρα". Η μέχρι σήμερα προσφερόμενη νοσοκομειακή βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο και τα μέλη της οικογένειας του.
Επαναλαμβάνω, έστω και αν γίνω κουραστικός, ότι το κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα "έκκλησης για βοήθεια". Εάν τα πάρουμε στα σοβαρά και τα δούμε με αγάπη και κατανόηση οπωσδήποτε θα προλάβουμε την μετέπειτα ανείπωτη ψυχική οδύνη των συγγενών και φίλων του κάθε αυτόχειρα που κλείνει βίαια την "παρένθεση της εφήμερης προσωπικής του ύπαρξης".
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
