Τίποτα όμως δεν τους σώζει...
Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι η πίκρα γιατί δεν είπαμε: “Σκάστε, ρε”. Θα μείνει μισοτελειωμένη η πρόταση που χρόνια το κεφάλι μας φτιάχνει και χωράει όλα αυτά που καταπίναμε και καταπίνουμε λεπτό το λεπτό, μέρα με την μέρα: “ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!”. Θα αποχωρήσουμε από το σανίδι της θεατρικής παράστασης “Η Ελλάδα που φεύγει” και δεν θα έχουμε δώσει το απόλυτο του ρόλου μας κλείνοντας το έργο με μία γροθιά στα μούτρα αυτών που φτύνουν σε τάφους, που απειλούν τις ζωές μας, που νομίζουν ότι το ύψος της θέσης τους είναι ψηλότερο από το βάθος της υπομονής μας.
Αφού πρώτα μάς έχωσαν μέσα στα σπίτια μας στερώντας μας την εργασία, αφού μετά μάς έβαλαν ενοίκιο προς το κράτος για τα σπίτια-καταφύγια μας, αφού μάς άφησαν μέσα να παγώσουμε και να κοιτάμε τα μετρητές της ΔΕΗ σαν τον χρόνο που μάς απομένει, τώρα θα κάνουν ντου από τις πόρτες και παράθυρα των σπιτιών μας τα όργανα του Κράτους.
Οι νόμοι της ιστορίας, (δηλαδή η «αντικειμενικότητα» της κίνησης) είναι πιο ισχυροί από οποιαδήποτε υποκειμενική βούληση.
Οργίστηκαν οι μουμουέδες, σαν έμαθαν ότι ένα κοριτσόπουλο δηλητηριάστηκε από τις αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού. Ενός μαγκαλιού που κατ' ανάγκη άναψε η μάνα του για να ζεσταθούν, μιας και η φτώχεια τους δεν τους επέτρεπε την πολυτέλεια της χρήσης είτε πετρελαίου είτε ηλεκτρικού ρεύματος.
Είναι απλά τα πράγματα φίλε. Η αποικιοκρατία δεν τελείωσε ποτέ. Αν δεν γίνεις ο Κινέζος του 1900 δεν θα ησυχάσουν. Θα σε κάνουν παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Το 2100 θα λένε για τον Έλληνα του 2000.Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.
Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ διότι ζούμε την εποχή των μαχών. Των προσωπικών μαχών. Η απότομη αλλαγή της ζωής μας και των συνήθειών μας μάς έκανε καταρχάς να ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη. Τον βρήκαμε στα πρόσωπα των πολιτικών καρικατούρων που αιώνες κυβερνούσαν ζωές σαν τις δικές μας. Οργιστήκαμε μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε να τους κόψουμε τα λαρύγγια και να κρεμάσουμε τα κουφάρια τους ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος.
Τώρα ούτε να τρέξεις, ούτε να κρυφτείς δε μπορείς.
Οργή για μία κοινωνία που έμαθε να ανέχεται τα πάντα!
Είναι άδικο που τα έβαλαν όλοι με τον Πάκη κατηγορώντας τον επειδή δεν σηκώθηκε την ώρα που ο παλικαράς χτυπούσε την παλιοκομμούνα.
Ο οπορτουνισμός των κομματικών συγχωνεύσεων και ο προσωπικός καριερισμός της «κωλοτούμπας» είναι μια τρανή απόδειξη του πανικού ενός ανάβαθου πολιτικού δυναμικού
Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.
Το καλοκαίρι δεν έρχεται, δουλειές δεν υπάρχουν ούτε άμα πληρώνεις, ο σκύλος μου ροχαλίζει σαν μέθυσος και ο στειρωμένος από χρόνια γάτος μου, έχει βαλθεί να πηδήξει τον άλλο στειρωμένο γάτο του σπιτιού.Η υπομονή εξαντλείται. Το κόστος που πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες για τη διάσωση της χώρας και τα μέτρα που έχουν επιβληθεί, μας γονατίζουν. Η οργή ξεχειλίζει και η οικονομική πίεση αυξάνεται ραγδαία. Και οι φίλοι μου αναρωτιόνται γιατί ο Αντώνης Σαμαράς διολισθαίνει από το ένα λάθος στο άλλο. Γιατί το ζητούμενο είναι να υλοποιηθεί το όραμα για μια άλλη Ελλάδα και πώς θα φτάσουμε εκεί, όχι απλώς να κερδίσει η Ν.Δ. να έρθει ξανά πρώτο κόμμα. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο στρέφεται στον Τσίπρα, όχι επειδή συμφωνεί με το πρόγραμμα του, αλλά για να τρομάξει το σύστημα, μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.
Σε βλέπω…
Μερικές μόνον μέρες απομένουν μέχρι που να βρεθεί ο Έλληνας ψηφοφόρος στην κάλπη για να αποφασίσει το μέλλον το δικό του και των παιδιών του.
Όταν έπεσα για ύπνο ήμουν εργαζόμενος ή συνταξιούχος ή μικρομεσαίος εμποράκος. Όταν ξύπνησα ήμουν άνεργος ή με μισή σύνταξη ή με κλειστό μαγαζί.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
