Μην ξαναγίνεις ένας χέστης

Σε βλέπω…

Σε παρακολουθώ από τότε που σε πρωτοείδα στις πλατείες να φωνάζεις “να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή”. Ήσουν σαστισμένος και αμήχανος και κοίταγες δεξιά και αριστερά με φόβο καθώς περπατούσες προς τις συγκεντρώσεις. Μάλλον δεν είχες ξαναβρεθεί ποτέ στη θέση του διαδηλωτή, έδειχνες φοβισμένος καθώς προσπερνούσες, μόνος σου, τις διμοιρίες των ΜΑΤ και κράταγες το βλέμμα σου χαμηλά και υποτακτικά μέχρι να ενωθείς με το πλήθος. Εκεί άλλαζες. Άλλαζες σε κλάσματα δευτερολέπτου, σήκωνες το βλέμμα απ το πεζοδρόμιο και γυάλιζε το μάτι σου. Το κορμί σου ίσιωνε και η γλώσσα σου λυνόταν.

Μέσα στην ασφάλεια των πολλών γινόσουν ξάφνου παλικάρι, μούντζωνες, έβριζες, φώναζες. Φώναξες πως έχουμε χούντα, ούρλιαξες συνθήματα για τιμωρία και κρεμάλες, έλεγες πως θα...

Άντε στο καλό!

Κλείστε τα λιμάνια, στραγγαλίστε τον τουρισμό, βγάλτε τον αναπνευστήρα από τον ασθενή και αφήστε τον να αποθάνει. Προχτές το κράτος αποφάσισε να κάνει τη δουλειά του. Για πρώτη φορά έπειτα από πολύ καιρό κι αφού η χώρα έχει δυσφημιστεί ακόμη περισσότερο από τις απερίσκεπτες ενέργειες των επαγγελματιών επαναστατών. Το αστείο πρέπει εδώ να τελειώσει. Κι όποιος δεν σέβεται τους νόμους και το Σύνταγμα της χώρας, ας πάει στο καλό, να βρει μία άλλη περισσότερο ανεκτική και φιλόξενη χώρα...

Αυτά που έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα δεν έχουν γίνει σε άλλη χώρα του κόσμου. Συνδικαλιστές βγαίνουν ανοικτά και υβρίζουν την Δικαιοσύνη και δεν βρίσκεται ένας εισαγγελέας να τους τραβήξει το αυτί. Ένα μάτσο επαγγελματίες συνδικαλιστές κλείνουν λιμάνια και δρόμους και το κράτος παρακολουθεί με απάθεια την κατάλυση κάθε έννοιας δικαίου.

Προχτές υπήρξε μια... πρόοδος. Οι λιμενικοί αποφάσισαν να κάνουν κάτι περισσότερο από το να είναι απλοί θεατές. Αν θέλανε, αν κάνανε σωστά τη δουλειά τους, όλα τα πλοία θα έφευγαν κανονικά, από τη στιγμή που δεν απεργούν οι εργαζόμενοι σε αυτά. Φτάσαμε στο σημείο να παρακαλάμε για να γίνουν τα αυτονόητα.

Ας πάνε αυτοί οι παλικαράδες σε άλλη χώρα να κάνουν την επανάστασή τους. Και πριν βιαστούν κάποιοι να μας κατηγορήσουν για «αντικομουνισμό», ας σκεφτούν αν όλα όσα συμβαίνουν σήμερα θα μπορούσαν να συμβούν στη χώρα που αποτέλεσε το ιδανικό τους, στη Σοβιετική Ένωση. Αλλά κι ακόμη, ας απαντήσουν στο ερώτημα ποιος θίγεται με αυτή την αλλοπρόσαλλη τακτική τους: Ο διεθνής καπιταλισμός; Αμφιβάλλουμε! Αν κάποιος θίγεται είναι η ίδια η χώρα και ο τουρισμός της. Κτυπιέται και η τελευταία ελπίδα να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε με όρους αξιοπρέπειας αυτή την κρίση.

Νόμος δεν είναι ο δικός τους τσαμπουκάς. Κι οι νόμοι θα πρέπει να γίνουν σεβαστοί απ’ όλους. Στο κάτω – κάτω της γραφής με βάση αυτό το Σύνταγμα και με αυτούς του νόμους που έχουμε μπορούν οι κύριοι αυτοί να εκφράζονται ελεύθερα. Δεν τους αρέσει; Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι΄ αυτό...

Είναι σεβαστό το δικαίωμα της απεργίας, εφόσον τηρείται η κείμενη νομοθεσία. Όπως σεβαστό είναι και το δικαίωμα της εργασίας. Ποιος, αλήθεια, τους έδωσε το δικαίωμα να παρανομούν; Από πού αντλούν αυτό το ατελείωτο θράσος;

Η ύπαρξη της αριστεράς είναι χρήσιμη για την κοινωνία. Είναι η άλλη άποψη, είναι ο αντίλογος που πρέπει να υπάρχει σε μία υγιή κατάσταση. Η διαφωνία είναι μέσα στο παιγνίδι του δημοκρατικού πολιτεύματος. Για να μπορεί, όμως, να λειτουργήσει το πολίτευμα, χρειάζεται όλοι να το σέβονται. Σε διαφορετική περίπτωση μιλάμε για την κατάλυσή του.
Θανάσης Μαυρίδης στο capital