Φοβάμαι αυτόν που δεν έχει τίποτα να χάσει

Μετά και το νέο χτύπημα του ISIS στις Βρυξέλλες, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά -μετά και την προσφυγική κρίση- πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κανένα απολύτως σχέδιο σε οτιδήποτε δεν αφορά τράπεζες και αγορές.

Αντιμετωπίζουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια πολιτική οντότητα αλλά είναι μόνο οικονομική οντότητα. Και τα οικονομικά της δεν πάνε και πάρα πολύ καλά τώρα τελευταία.

Μετά το χτύπημα στις Βρυξέλλες, οι ευρωπαϊκές χώρες αποφασίζουν να αντιδράσουν και κλείνουν πάλι τα σύνορά τους.

Ατυχώς για αυτές, ο εχθρός είναι...

Αν υποψιαστώ ότι η "δημοκρατία" τους έχει αδιέξοδα...

Σα να λέμε αντιστροφή αιτίου και αιτιατού.
Πριν μερικές δεκαετίες, η εξουσία, όποτε ένιωθε κάποια -πραγματική ή μη- απειλή, χρησιμοποιούσε τον περίφημο "κομμουνιστικό κίνδυνο" για να αναστείλει κάποιες από τις "δημοκρατικές ελευθερίες" που είχε δεχτεί να παραχωρήσει στους υπηκόους της. Αυτή η αναστολή εκφραζόταν πότε με δήθεν ανώδυνα μέτρα (όπως, λόγου χάρη, με απαγόρευση των διαδηλώσεων) και πότε με εξώφθαλμα βίαιο τρόπο, όπως στις περιπτώσεις επιβολής δικτατοριών.

Από τις αρχές τής δεκαετίας τού '90, όμως, δηλαδή από τότε που...

Άμα θες να παραμείνεις ηλίθιος, βρίσκεις ένα κάρο λόγους για να κοροϊδευτείς

Το 1991 ο στρατός του Σαντάμ αποτελούνταν από 260.000 μάχιμους άνδρες και άλλους 800.000 σε εφεδρεία. Οι Δυτικοί ξεμπέρδεψαν με αυτόν το στρατό πριν καν τελειώσουν τα διαφημιστικά συμβόλαια του CNN που υπέγραψε αποκλειστικά για τη ζωντανή μετάδοση εκείνου του πολέμου. Τα μπουλούκια του Ισλαμικού Κράτους αριθμούν περί τους 13.000 άνδρες. Οι Δυτικοί δηλώνουν ότι αδυνατούν να ξεμπερδέψουν. Ελάχιστοι άνθρωποι πλέον σε όλο τον πλανήτη απέμειναν να πιστεύουν ότι οι Δυτικοί αδυνατούν και είναι βέβαιοι ότι απλώς δεν θέλουν να το κάνουν.

Το Ισλαμικό Κράτος είναι χρήσιμο και βολεύει πολλούς. Οικονομικά, αλλά και πολιτικά. Και πλέον αυτών των...

Βαγγέλη, οι "νταήδες" φοβούνται μόνο μήπως δεν τους φοβάσαι

Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο σχολείο που, όταν οι "δυνατοί" τον λιντσάριζαν με λόγια και έργα, εσύ αναρωτιόσουν από μέσα σου αν είναι καλύτερα να τον υπερασπιστείς (μάλλον όχι) ή (το πιθανότερο) να κάνεις το μαλάκα, για να μη σε βάλουν κι εσένα στο στόχαστρο οι "νταήδες".
Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο σχολείο που, όταν κάποτε ένιωσες κι εσύ δυνατός υπό την προστασία των "δυνατών", του έκανες κι εσύ τον νταή. Μπας και φανείς πιο σημαντικός...
Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο γραφείο που αρέσκεται ο προϊστάμενος να βρίζει και να λοιδορεί, γιατί ξέρει ότι δε θα του βγάλει ποτέ γλώσσα.
Ο Βαγγέλης είναι ο φίλος σου που ποτέ δεν υπερασπίστηκες όταν τον έκανε "ρόμπα" μπροστά σε γνωστούς και αγνώστους ο "έξυπνος" της παρέας.
Ο Βαγγέλης είναι ο αδερφός σου που ποτέ δεν υπερασπίστηκες μπροστά στους δεσποτικούς γονείς σου.
Ο Βαγγέλης είναι ο εαυτός σου που...

Ζούμε μεγάλες στιγμές

Το γεγονός ότι αμολήθηκαν όλες οι βρωμερές διάρροιες αυτού του τόπου να μας τρομάξουν ότι την Παρασκευή βγαίνουμε από το ευρώ και αντί για τρόμο σπέρνουν γέλιο είναι η καλύτερη απόδειξη ότι πράγματι πρέπει να φοβάσαι αυτόν που δεν του έχει μείνει τίποτε άλλο να χάσει.

Τρέχουν τώρα οι άρχοντες των Βρυξελλών να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα του εκλεκτού τους, αλλά δεν τον προλαβαίνουν. Δεν πα να δηλώνει ο Μοσκοβισί ότι «Δεν υπάρχει κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη»; Οι διάρροιες που ξεχύνονται από τηλεοπτικές οθόνες και καθεστωτικές ενημερωτικές ιστοσελίδες έχουν πάρει τις εντολές τους και τις εκτελούν όπως έμαθαν να κάνουν χρόνια τώρα. Επί πληρωμή. Δεν ανακαλούνται οι εντολές, δεν επιστρέφονται χρήματα. Μαφιόζικες δουλειές με λίγους όρους, για να ισχύουν.

Ο Σαμαράς δεν έχει πλέον από πού να...

Ποιος απαγορεύει την ελπίδα;

Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση της ακροδεξιάς και των αγορών αναγκάστηκε να οδηγηθεί στις κάλπες, ήταν ξεκάθαρο πως η προεκλογική περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι η πιο σκληρή των τελευταίων δεκαετιών. Η επίθεση Άδωνι στον Λαζόπουλο ως «ισχυρότερου εκπροσώπου της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» κατά Μαυρουδή, έδωσε το στίγμα των τριών εβδομάδων που θα ακολουθήσουν. Έδωσε παράλληλα και μια γεύση των μέσων τα οποία θα χρησιμοποιήσουν απερχόμενη για να χτυπήσουν συνειδήσεις και θυμικό στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά από δυόμιση χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από την ανίερη συμμαχία των τεράτων του παρελθόντος, ο προεκλογικός τους τόνος αποκαλύπτει τη γύμνια της πολιτικής τους. Το γεγονός πως...

Φοβού τους... ελεύθερους

Γράψε τέλος σε ό,τι νόμιζες ότι ήξερες και προπάντων σε αυτό που νόμιζες ότι ήσουν ικανός να κάνεις. Το σύστημα σε χαρακτήρισε δεινόσαυρο. Δεν έχει σημασία η ηλικία που κουβαλά ο καθένας μας, αλλά ούτε και η οποιαδήποτε εξειδίκευση έχει. Άλλαξαν όλα τριγύρω εκτός από εμάς τους ίδιους. Δεν ταιριάζουμε στη νέα εποχή, στη νέα τάξη πραγμάτων, στα νέα που εισέβαλαν στην χώρα. Δεν είναι τα καινούργια παπούτσια που μας “χτυπάνε”, είναι τα πόδια μας πολύ μεγάλα για να χωρέσουν σε αυτά. Έτσι, ή θα τα φοράμε κουτσαίνοντας μέχρι να μας χώσουν στην κάσα ή θα αυτοακρωτηριάσουμε τα πόδια μας μπαίνοντας στην ομάδα αναπήρων του νέου κόσμου που έχει αρχίσει. Αυτός ο κόσμος δεν επιτρέπει... ξυπόλητους. Τελεία και παύλα.

Για το ποιος φταίει δεν χρειάζονται αναλύσεις και...

Πιόνια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα...

Το φαινόμενο διάσπασης της ελληνικής κοινωνίας σε τρία κομμάτια έχει εισέλθει πλέον σε επίπεδο απόλυτου σουρεαλισμού. Ποια είναι τα τρία κομμάτια; Οι κανίβαλοι ρυθμιστές των εξελίξεων, οι εντελώς αποχαυνωμένοι βολεμένοι ακόμα και οι εντελώς τρομαγμένοι δυστυχισμένοι. Τρεις κόσμοι που βαδίζουν σε τρία διαφορετικά σύμπαντα... Οι πρώτοι έχουν πάρει ένα ψαλίδι και κόβουν ότι περισσεύει από τους λογαριασμούς, λεφτά, μισθούς, συντάξεις, περιουσίες, ζωές...

Αυτό το ύπουλο τέλος του κόσμου...

Χωρίς χόλιγουντ-μπόλιγουντ εφέ..
Χωρίς αρμαγεδδώνες και καζάνια της κόλασης που ανοίγουν..
Χωρίς αντίχριστους και μεσίες που κονταροχτυπιούνται...

Σιωπηλό, ύπουλο, χωρίς την ελάχιστη τσίπα, χωρίς κανόνες με συνεχή χτυπήματα κάτω από τη μέση, το τέλος ΑΥΤΟΥ του κόσμου προχωράει κανονικά.

Με τους ανθρώπους να περιμένουν να βγουν αληθινές οι προφητείες, να επαληθευτούν οι φόβοι γι΄αυτό που νομίζουν πως θα συμβεί, πιθανότατα με πλήρη άγνοια οι περισσότεροι πως ΗΔΗ συμβαίνει.

Λες και το να χάσεις ανθρώπους γιατί...

Τι θέλουν

Θέλουν να κατάσχουν όλη την χώρα! Κυριολεκτικά. Όλη!

Όχι μόνον τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, όχι μόνον τις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις και βιομηχανίες, αλλά τα πάντα. Ακόμα και το τελευταίο σπιτάκι στο τελευταίο χωριό. Και την παραμικρή ιδιοκτησία. Οι "ιθαγενείς" δεν θα πρέπει να κατέχουν καμία περιουσία.

Πρέπει ο λαός κι η χώρα να γίνουν οι νέες "Φιλιππίνες" ή η Κίνα του 19ου αιώνα: Μία τριτοκοσμική-τεταρτοκοσμική αποικία, όπου και η παραμικρή ιδιοκτησία θα...

Που ήταν όλοι αυτοί όταν εμείς ζούσαμε;

Πριν λίγα χρόνια σε μια παλιά μου δουλειά, σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα, είχε ανάψει μια συζήτηση με τους συναδέλφους για διάφορες φάσεις που είχαμε περάσει εκεί κάπου στα 20 χρόνια μας. Για συναυλίες, ταινίες, για τα πάρτυ με τους πρώτους έρωτες, για διάφορες πλάκες κλπ. Ο διευθύνων την επιχείρηση ένας τυπικός μάνατζερ, μιας τυπικής πολυεθνικής, καθόταν πιο εκεί και μας άκουγε. Αργότερα με φώναξε στο γραφείο και πολύ σκεπτικός μου έκανε μια ερώτηση, με ύφος αρκετά στεναχωρημένο.

"Ξέρεις, πριν που σας άκουγα, αναρωτήθηκα για κάτι... Πού ήμουν εγώ όταν όλοι εσείς... κάνατε όλα αυτά;..."

Αυτή η απλή φράση ήταν ότι πιο ανθρώπινο, ειλικρινές, έχω...

Βαρέθηκα να φοβάμαι…

Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι.

Στην αρχή φοβόμουν μη φτάσει η θύελλα και στη χώρα μας και δε μιλούσα, μέχρι που κάποια νύχτα άκουσα το βουητό της.
Μετά, φοβόμουν μη μας κόψουν τα δώρα και δεν έβγαζα άχνα, μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα και τα δώρα κόπηκαν.
Φοβόμουν μη μου μειώσουν το μισθό και δεν έλεγα κουβέντα σε κανέναν, μέχρι που κάποια πρωτομηνιά βρήκα το μισθό κουτσουρεμένο.
Άρχισα να φοβάμαι για τη...

Η “κοινωνία” στην Ελλάδα είναι φωτογραφία της παροιμίας “οι λαγοί κοπάδι δε γίνονται”

Μάλιστα! Είναι πλέον φανερό ότι κάτι άλλαξε στη χώρα.
Ο Στουρνάρας δηλώνει ότι με το μνημόνιο δεν πήραμε δάνειο, αλλά σχεδόν δώρο και μας φαίνεται απολύτως φυσιολογικό διότι «είναι μαλάκες, τώρα θα το καταλάβουμε;». Ξεμπερδέψαμε. Βγάλαμε τα συμπεράσματά μας και ως εκεί.

Τελικά το ζητούμενο ήταν αυτό. Να ανακαλύψουμε αν ο Στουρνάρας είναι στημένος από τις τράπεζες και ο Σαμαράς συστημένος από τη Μέρκελ. Μόλις το διαπιστώσαμε…. όλα εντάξει. Τι άλλο να κάνουμε; Μήπως υπάρχει λόγος σοβαρός να αντιδράσουμε; Φυσικά και όχι. Ικανοποιήσαμε τον εγωισμό μας με τη διαπίστωση ότι δεν είμαστε χαζοί κι ότι τους καταλάβαμε.

Οπότε το ΠΑΜΕ αποφάσισε να βγάλει ανακοίνωση για...

Μαζί με τη Μαρία, έβλεπα την Ελλάδα που έφευγε…

Δ εν μπορώ τους αποχαιρετισμούς.

Είναι από τα λίγα πράγματα που δεν αντέχω. Ειδικά όταν είναι για πολύ ή ακόμη και για πάντα.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα χρόνια γνωρίζω τη Μαρία. Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μαζί μεγαλώσαμε στις διακοπές κι ανταμώναμε τα καλοκαίρια. Άλλες εποχές στην Ελλάδα του 80 και του 90. Ξέγνοιαστες. Disco, rap, Ace of Base και οι ανησυχίες μπορούσαν να περιμένουν. Είχε ο Θεός για εκείνη την Ελλάδα.

Τα χρόνια πέρασαν. Το σχολείο έφυγε. Οι υποχρεώσεις ήρθαν. Ο καθένας τράβηξε το...

«Εγώ δίπλα στην Ελένη πριν αυτοκτονήσει»…

Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  

Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.

Έχουμε  ξεχάσει  τα  ονόματα των  φίλων. Έχουν όλα εκτοπιστεί από ονόματα υπουργών, πρωθυπουργών, βουλευτών και άλλων αλητήριων. Μάθαμε ευρωπαϊκές γλώσσες τόσο γρήγορα μέσα από τα ονόματα βαρβάρων που σουλατσάρουν με παχιά γράμματα σε τίτλους ειδήσεων. Μπλέκεται η γλώσσα μας από το συνονθύλευμα συμφώνων στις λέξεις τους και εμείς εκεί να επιμένουμε να τα προφέρουμε σαν να κουβαλάμε μέσα στο στόμα μας χαλίκια.

Έχουμε να...

Συνηθίσαμε πια να μας λένε “πήδηξε τώρα” και να απαντούμε “πόσο ψηλά;”

Συνηθίσαμε πια να πιστεύουμε ότι τα πράγματα συμβαίνουν έτσι από μόνα τους.

Συνηθίσαμε πια την άνιση οργάνωση του κόσμου που εξευτελίζει την ανθρώπινη ζωή και ανήκει στην αιώνια τάξη των ισχυρών.

Συνηθίσαμε πια ότι η αδικία είναι ένα πεπρωμένο που είμαστε υποχρεωμένοι ή να το δεχτούμε ή να το αποδεχτούμε.

Συνηθίσαμε πια να ακούμε τους ισχυρούς του πλανήτη να μας λένε ότι η αδικία είναι φυσικός νόμος.

Συνηθίσαμε πια να...

Οι λαοί δεν εξεγείρονται λόγω ανέχειας, εξεγείρονται όταν διαψεύδονται οι προσδοκίες τους

Η εικόνα από τις κάμερες ασφαλείας δείχνουν τις φιγούρες των «καταδρομέων» με στρατιωτικού τύπου στολές, κουκούλες και σακίδια να καταλαμβάνουν το χώρο του ορυχείου. Ορισμένοι έχουν καραμπίνες. Άλλοι είναι εξοπλισμένοι με ραβδιά. Αρχίζει η καταστροφή: μολότοφ, σπασίματα, καμένα οχήματα και μηχανήματα. Αποσβολωμένος ένας φύλακας έχει παγώσει από το φόβο του. Κάποιος συνάδελφός του τον πιάνει από το χέρι και τον απομακρύνει σαν να ήταν παιδάκι. Η επίθεση κρατά 15 λεπτά. Οι «καταδρομείς» είναι μερικές δεκάδες. Στόχος το ορυχείο χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής. Φεύγουν και αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και φόβο.

Όταν ο φακός της φωτογραφικής μηχανής είχε συλλάβει το καταματωμένο από το ξύλο και κατατρομοκρατημένο από τη βίαιη επίθεση «αγανακτισμένων» πρόσωπο του...

Βλέπεις ήταν πάντα φυσικό και αυτονόητο να βοηθάμε τους άλλους

Είναι επιτακτική ανάγκη να μιλήσουμε. Αφήνουμε τους άλλους να μιλάνε για μας. Τι ξέρουν αυτοί για μας; Χρειάζεται να ξαναβρούμε τη φωνή μας, να την ανακαλύψουμε. Να μιλήσουμε! Να πούμε την αλήθεια.
Αυτή την αλήθεια όπως τη λένε οι διπλανοί μας, η μάνα μας, ο πατέρας μας, ο αδερφός κι ο φίλος μας.
- Where is… που είναι…
– Έλα… Έλα μέσα. Έλα να πιούμε καφέ.
– Ρε μάνα, τι λες; Όποιος περνάει απ’ το παραθύρι τον καλείς για καφέ; Που την ξέρεις; Πόθεν κρατάει η σκούφια της;
- Και τι έγινε, για ένα καφέ; Σώπα καλέ.
- Ρε μάνα, το παραθύρι δε...

Τα παιδιά της γωνίας

Να χαίρεσαι που δεν σε λογαριάζουν γιατί αν κατάφερες αυτό, τότε έχεις κερδίσει τον μισό πόλεμο ενάντια στα ξένα και εντόπια καθίκια. Αν κατάφερες να κρατήσεις τις υπομονές σου μετατρέποντας τες σε λογική, τότε να είσαι σίγουρος ότι αρχίζεις από μονάδα να γίνεσαι ο επικίνδυνος άνθρωπος της γωνίας. Αυτός που και σε ειρηνικές αλλά και εμπόλεμες καταστάσεις έδινε την μια τον ιδρώτα του και την άλλη το αίμα του, κι όταν ολοκλήρωνε αυτό που το κοινωνικό και ανθρωπιστικό καθήκον τού όριζε, αποτραβιόταν και πάλι στη γνωστή γωνία.

Αυτή η γωνία που σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο από κάτοψη, που σε κάνει παρατηρητικό όχι εξαιτίας του φόβου μη σε βρουν αλλά λόγω της επιλογής σου να μένεις αόρατος γιατί σε στενεύουν οι τεράστιοι ρυπαροί πολυσύχναστοι χώροι. Γιατί το ξέρεις πολύ καλά ότι...

Ένοχος για την ζωή που έζησες, για τα όνειρα που έκανες...

Ραντεβού στο Ναδίρ

Το γυαλί που καλύπτει την τηλεοπτική δημοκρατία δεν είναι αλεξίσφαιρο αντιθέτως όσο περνάει ο καιρός και όλοι αυτοί, που πριν ένα χρόνο κρυβόταν σε τρύπες φοβούμενοι την καθαρή οργή του λαού και τώρα αφήνουν την γλώσσα τους να γίνεται πιο αναιδής από πριν, αυτό το γυαλί γίνεται όλο και πιο εύθραυστο. Όσο κάθονται μπροστά σε κάμερες και εκτοξεύουν δημοκρατικές τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον ενός ανθρώπου που ζει σε ένα σπίτι ψυγείο, που το ψυγείο του είναι άδειο, που το άδειο έχει πάρει την όψη του μέλλοντός του, αυτό το γυαλί που χρόνια τώρα είναι η ασπίδα του κάθε πολιτικού θρασύδειλου θα θρυμματιστεί.

Και εκεί, που ο θεωρών την ζωή του παιχνιδάκι στα χέρια όλων των αριστεροδεξιοκεντρώων πολιτικάντηδων θα νομίζει ότι όλα τελείωσαν για αυτόν, θα...