Ο καλός και συνεργάσιμος φασίστας...
Εδώ και ένα ο χρόνο μιλάμε για ακροδεξιά, εννοώντας πλαγίως, εμμέσως πλην σαφώς, κάτι πολύ χειρότερο, που δεν το ονοματίζουμε déclaré. Μιλάμε για ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας ή για ακροδεξιές μαθητικές παρελάσεις, ή για παρακρατικές ομάδες αποφεύγοντας να πούμε σταράτα αυτό που πραγματικά είναι. Γιατί; Μην παρεξηγηθούμε ή μην μαρμαρώσει η γλώσσα μας αντικρίζοντας καταπρόσωπο το κεφάλι της Μέδουσας. Λοιπόν, η επάρατη πολιτική νόσος έχει όνομα: φασισμός. Και δεν βοηθά κανέναν να την αποκαλούμε με το χαϊδευτικό της, ακροδεξιά.
Η Χρυσή Αυγή έκανε το πρώτο της ξεπέταγμα από περιθωριακή ναζιστική γκρούπα σε πανελλαδική οργάνωση με αξιόλογο κοινωνικό έρεισμα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ήταν η περίοδος της μαζικής υστερίας για το Μακεδονικό με τα κρατικά οργανωμένα συλλαλητήρια και τη μονοπώληση του δημόσιου λόγου από τις «ορθές εθνικές» θέσεις. Το αφόρητα εθνικιστικό κλίμα που δημιουργήθηκε τότε, σε συνδυασμό με το ανοιχτό προμοτάρισμα από τμήμα του κρατικού μηχανισμού επέτρεψε στους ναζί να στρατολογήσουν νέο κόσμο, να στήσουν οργανώσεις σε μια σειρά πόλεις, να δικτυωθούν στα σχολεία και σε συλλόγους οπαδών.
Ό σοι μιλάμε για τους διοργανωτές των συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό» και τον εθνικιστικό τους χαρακτήρα έχουμε διάφορους σοφιστές της πλάκας να μας ρωτούν όλο αθωότητα: «Μα καλά, τους εκατοντάδες χιλιάδες που ήταν στη Θεσσαλονίκη τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»…
Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα, τόσο απ' αυτά που είπαμε τις προηγούμενες μέρες όσο και από τα -πολύ περισσότερα- παρόμοια περιστατικά που γνωρίζουμε, είναι αν μπορεί η δικαιοσύνη να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην πάταξη των φασιστών. Με τις δίκες τής Χρυσής Αυγής να βρίσκονται σε εξέλιξη, ίσως το ερώτημα να είναι άκαιρο αλλά παραμένει κεφαλαιώδες. Μπορεί η δικαιοσύνη να λειτουργήσει ως ανάχωμα στον φασισμό;
Οργανωμένοι στρατοί παραγωγής μαζικής βίας, ακραία εθνικιστικά στοιχεία, υφέρπουσα εξωτερική πολιτική, ξύλο μέχρι θανάτου, χάος. Μόνη λύση; Τα επόμενα Euro να γίνουν... εκτός Ευρώπης!
Σιχασιά…
Μπορεί να υπάρχουν πολλοί που εκπλήσσονται από το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δείχνει να αντέχει στον πόλεμο που δέχεται (χαρακτηριστικό δείγμα αντοχής της οι 388.387 ψήφοι που μάζεψε στις τελευταίες εκλογές) αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι εγώ εκπλήσσομαι μόνο από την έκπληξή τους. Αν, μάλιστα, δεν φοβόμουν μήπως ακουστώ υπερβολικός, θα τολμούσα να συμπληρώσω ότι ίσως αυτή η έκπληξη τρέφει τους χρυσαυγήτες αλλά ας μη γίνω προκλητικός από τον πρόλογο κιόλας.
Οι παλιοί αποικιοκράτες συνήθιζαν να κρεμάνε τα κεφάλια των θηραμάτων τους στο σαλόνι του σπιτιού τους.
Το γεγονός ότι αμολήθηκαν όλες οι βρωμερές διάρροιες αυτού του τόπου να μας τρομάξουν ότι την Παρασκευή βγαίνουμε από το ευρώ και αντί για τρόμο σπέρνουν γέλιο είναι η καλύτερη απόδειξη ότι πράγματι πρέπει να φοβάσαι αυτόν που δεν του έχει μείνει τίποτε άλλο να χάσει.
"Θέλει λέει να ‘ναι ελεύθερος … Σκοτώστε τον.
Το σύστημα έχει ξεσκεπαστεί. Έπεσαν οι κουρτίνες των παρασκηνίων και βλέπουμε στο θέατρο του παραλόγου τους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής μόνο με τα σώβρακά τους. Είναι όλοι ίδιοι, κρατώντας ο καθένας σε χαρτί το ρόλο που θα παίξει γραμμένο από τον ίδιο συγγραφέα. Χωρίς μακιγιάζ η αλήθεια φαντάζει τρομακτική αλλά από την άλλη είναι αλήθεια.
Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Φασισμός Α.Ε.», τoυ Άρη Χατζηστεφάνου, ανακεφαλαιώνει, τεκμηριώνει και αποδεικνύει το γεγονός πως η άρχουσα τάξη που διαχειρίζεται το κράτος αυτής της χώρας, από καταβολής του, είναι μια αδίστακτη εθνοπροδοτική μαφία της οποίας η ιδεολογία στην καλύτερη περίπτωση είναι φασιστική.
Ναζιστικό κόμμα 1931: «500.000 άνεργοι, 400.000 Εβραίοι η λύση είναι απλή».
Η φωτογραφία του Μιχαλολιάκου με το βαλιτσάκι και τις χειροπέδες είναι μάλλον το απόσταγμα όλης της κινέζικης (κρίμα για τον άρειο) σοφίας. Αυτό για την εικόνα και τις 1000 λέξεις. Την είδαμε, ξανά και ξανά, αφού έχει επεξεργαστεί με 1000άδες τρόπους μέσω Photoshop και έχουν προκύψει εξαιρετικά αποτελέσματα. Τώρα λοιπόν κόπασαν τα γέλια και έρχομαι να ρωτήσω το προφανές: Σας μοιάζει αυτός ο άνθρωπος ικανός να έχει διαμορφώσει τις καταστάσεις που έκαναν τη Χ.Α τριτοδεύτερο κόμμα και διεκδικητή της εξουσίας (δεν έχω να κάνω αναλογία με εγχώριους ποδοσφαιρικούς ή μπασκετικούς όρους οπότε το αφήνω).
Κάπου διάβασα πως η ευρύτερη έννοια του φασισμού αντικατοπτρίζεται σε κάθε άδικη, αντιδημοκρατική, βίαιη πράξη, ιδεολογία, συναίσθημα, συνήθεια στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας.Οποιοσδήποτε έχει υπάρξει στέλεχος κάποιας επιχείρησης, γνωρίζει μια πάγια τακτική που εφαρμόζεται από απατεώνες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες και αφεντικά.
Ξέρω (χωρίς να το φαντάζομαι) ποιοι εγκέφαλοι ημεδαποί ή overseas χειρίζονται και καθοδηγούν την ελληνική πολιτική κατάσταση. Δεν έχω στοιχεία και φυσικά ούτε αποδείξεις για όσα επιθυμώ να μοιραστώ με τους αναγνώστες, τους φίλους και τους συναγωνιστές μου. Διαθέτω όμως πολιτικό κριτήριο και ένα αισθητήριο που από καιρό με βομβαρδίζει με σκέψεις που τώρα πλέον έχουν πάρει τη μορφή του διάχυτου και εκκωφαντικού συναγερμού.
Ήθελε και τα 'παθε ο χιτλερίσκος.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
