Κλείνουν, φέτος, πενήντα χρόνια από τότε που η Χρυσή Αυγή ήρθε στην εξουσία για εφτά χρόνια.
Σαν σήμερα 15/12/1961 καταδικάστηκε ο Άιχμαν στα Ιεροσόλυμα και η Χάνα Άρεντ έγραψε την περίφημη Κοινοτοπία του Κακού. Σήμερα, 55 χρόνια μετά, ένας άλλος Γερμανός, ο Σόιμπλε τιμωρεί μία χώρα γιατί έδωσε μερικά ψίχουλα στους συνταξιούχους της. Και σκέφτομαι, υπάρχει άραγε κάτι -εκτός από την Κοινοτοπία του Κακού- ένας «γερμανικός χαρακτήρας», που επιβάλλει στους φορείς του, την ηγετική δηλαδή ελίτ της Γερμανίας να λειτουργεί με έναν κυνικό και απάνθρωπο τρόπο; Τι μπορεί να συνδέει τον Άιχμαν με τον Σόιμπλε;
Μπορεί να υπάρχουν πολλοί που εκπλήσσονται από το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δείχνει να αντέχει στον πόλεμο που δέχεται (χαρακτηριστικό δείγμα αντοχής της οι 388.387 ψήφοι που μάζεψε στις τελευταίες εκλογές) αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι εγώ εκπλήσσομαι μόνο από την έκπληξή τους. Αν, μάλιστα, δεν φοβόμουν μήπως ακουστώ υπερβολικός, θα τολμούσα να συμπληρώσω ότι ίσως αυτή η έκπληξη τρέφει τους χρυσαυγήτες αλλά ας μη γίνω προκλητικός από τον πρόλογο κιόλας.
Ναζιστικό κόμμα 1931: «500.000 άνεργοι, 400.000 Εβραίοι η λύση είναι απλή».
Κάπου διάβασα πως η ευρύτερη έννοια του φασισμού αντικατοπτρίζεται σε κάθε άδικη, αντιδημοκρατική, βίαιη πράξη, ιδεολογία, συναίσθημα, συνήθεια στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας.
Ξέρω (χωρίς να το φαντάζομαι) ποιοι εγκέφαλοι ημεδαποί ή overseas χειρίζονται και καθοδηγούν την ελληνική πολιτική κατάσταση. Δεν έχω στοιχεία και φυσικά ούτε αποδείξεις για όσα επιθυμώ να μοιραστώ με τους αναγνώστες, τους φίλους και τους συναγωνιστές μου. Διαθέτω όμως πολιτικό κριτήριο και ένα αισθητήριο που από καιρό με βομβαρδίζει με σκέψεις που τώρα πλέον έχουν πάρει τη μορφή του διάχυτου και εκκωφαντικού συναγερμού.
Με κανέναν τρόπο δεν δέχομαι τη «οργή του κόσμου» σαν αιτία εξάπλωσης του νεοναζισμού στην Ελλάδα. Στη μοίρα τη δική μας βρέθηκαν πλείστοι λαοί, μεταπολεμικά. Μήπως κατάντησαν ποτέ -πχ- οι Αργεντίνοι νεοναζιστές και δεν το έμαθα ; Ερωτώ, σε ποια από τις χώρες που πτώχευσαν τα τελευταία σαράντα-πενήντα χρόνια και που έπεσαν στα νύχια του ΔΝΤ, παγκοσμίως, σημειώθηκε έστω και αναζωπύρωση του φασισμού, πόσο μάλλον εκρηκτική άνοδος ναζιστικού σχηματισμού ;
Ένα κείμενό του Μάνου Χατζιδάκι για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, είχε ζήσει στο πετσί του και τον ναζισμό και την εθνικοφροσύνη και τον φασισμό και τον λαϊκισμό και την ιδεολογική βία. Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του...
Ο Ρόμμελ, η «αλεπού της ερήμου» όπως τον αποκαλούσαν οι Βρετανοί, ήταν ένας πανέξυπνος και πολύ ικανός στρατηγός των Ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Προέβαλε σθεναρή αντίσταση στις συμμαχικές δυνάμεις, τις οποίες μάλιστα ουκ ολίγες φορές είχε αποδεκατίσει στο μέτωπο της Β. Αφρικής.
Ακούω σχόλια και αναλύσεις για την Χρυσή Αυγή, ότι ο κόσμος την ψήφισε επειδή ήταν θυμωμένος και ήθελε να στείλει μήνυμα.
O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι’ αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία...
Τελικά αυτός ο λαός έχει πολύ χιούμορ και μάλλον επίτηδες έβαλε τους ναζιστές στη Βουλή. Ψήφισε τη Χρυσή Αυγή για να γελάσει το χειλάκι μας μέσα στην πίκρα.
Η Χρυσή Αυγή είναι ακόμη ένα νόμιμο πολιτικό κόμμα. Υπάρχουν και άλλα φασιστικά κόμματα στην Ευρώπη, αλλά η περίπτωση του κόμματος του κ. Μιχαλολιάκου ίσως γίνει ξεχωριστή. Μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει νοσταλγοί του Χίτλερ που να έχουν τολμήσει να χαιρετήσουν ναζιστικά μέσα σε κοινοβούλιο. Θυμάμαι το ένοχο βλέμμα και την άβολη στάση κάποιων Γερμανών όταν τους άνοιγα συζήτηση για τον Χίτλερ. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω προς τι τόση αμηχανία. Τώρα, γνωρίζω...
Προσωπικώς δεν πιστεύω ότι η «Χρυσή Αυγή» θα μπει στη Βουλή.
Παρατηρώ με τη γνωστή απορία, ενόψει των δημοτικών εκλογών, τη στάση των πολιτών και των μέσων ενημέρωσης έναντι του ΚΚΕ. Εκτός του ότι το κοινοβουλευτικά μικρό αυτό κόμμα (12 βουλευτές) απολαμβάνει ευρείας δημοσιότητας, ακόμα και κεντροδεξιοί δημοσιογράφοι (ειδικά αυτοί) το αντιμετωπίζουν, όπως δηλώνουν, με «σεβασμό». Γιατί άραγε; Το ΚΚΕ, από την πλευρά του, δεν σέβεται κανέναν· ούτε καν το ίδιο το πολίτευμα, ούτε καν το σύνταγμα· η άκρα αριστερά, όπως ακριβώς η άκρα δεξιά, περιφρονεί και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί: γι’ αυτό και υπερηφανεύεται ότι κατεβαίνει «μοναχικά» στις εκλογές, λες και πρόκειται για κατόρθωμα.
Το ΚΚΕ πιστεύει ότι εκπροσωπεί το μοναδικό δίκιο, ότι κατέχει την αναντίρρητη, «αντικειμενική» αλήθεια, όπως την υπαγορεύει ο διαλεκτικός υλισμός (ο οποίος έχει μετουσιωθεί σε θρησκευτικό δόγμα). Κι όμως, καθώς εξηγεί τα φαινόμενα του κόσμου με τα δεδομένα του 19ου αιώνα, το ΚΚΕ δεν ωφελεί κανέναν· αντιθέτως, βλάπτει τα κοινωνικά στρώματα για τα οποία υποτίθεται ότι αγωνίζεται. Τα παρασύρει, όπως συνηθίζει, σε τυφλές περιπέτειες, σε αδιάλλακτη και ανόητη συμπεριφορά.
Το ΚΚΕ ήταν και εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη απάτη που επηρεάζει πλήθος τίμιων πολιτών: ως κόμμα και ως παρασκηνιακός μηχανισμός άλλων κομμάτων, συνδικάτων, συντεχνιών κτλ. ταλαιπώρησε, δυσφήμισε, δολοφόνησε τα ίδια του τα μέλη· παρασύρθηκε σε εμφύλιο πόλεμο· υποστήριξε ολοκληρωτικά καθεστώτα, διέδωσε ψεύτικες εικόνες και όνειρα στον φτωχό ελληνικό λαό. Και ποτέ, ποτέ, δεν στάθηκε με κριτικό πνεύμα απέναντι σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τα οποία, στην καλύτερη περίπτωση, χαρακτηρίζει, με απαράδεκτη αυταρέσκεια, «λάθη και παραλείψεις».
Κι όμως, μπροστά σ’ αυτό το παραδοσιακά «ηρωικό» και κατά καιρούς εγκληματικό κόμμα –το οποίο για μια στιγμή του χρόνου γοήτευσε (όπως άλλωστε ο φασισμός και ο ναζισμός) μέρος των λεγόμενων «μαζών» καθώς και μέρος των λεγόμενων «διανοουμένων»– όλοι δείχνουν αβρότητα: το ΚΚΕ θεωρείται φορέας αγώνων και θυσιών. Αναμφίβολα, κατά καιρούς, τα πιο φωτισμένα μέλη του και οι συνοδοιπόροι έπαιξαν κεντρικό ρόλο στον συνδικαλισμό και στις εργατικές διεκδικήσεις. Επιμένω στα «πιο φωτισμένα μέλη» και στους «συνοδοιπόρους» προσθέτοντας ότι ανέκαθεν οι αληθινοί επαναστάτες διώκονταν από το ΚΚΕ και υφίσταντο τη γνωστή σοσιαλφασιστική πίεση: όποιος δεν συμφωνούσε με τη βλακώδη ηγεσία, θεωρείτο προδότης, χαφιές και πράκτορας της αντίδρασης. Η ιστορία του ΚΚΕ είναι στιγματισμένη από τις διαπομπεύσεις των καλύτερων στοιχείων του.
Εκτός από τους εργατικούς αγώνες και τις νίκες που ήταν απαραίτητες για να επιζήσει η χώρα και για να προχωρήσει λιγάκι, το ΚΚΕ είναι συνυπεύθυνο για τον εμφύλιο πόλεμο, πλην όμως επειδή ηττήθηκε (ευτυχώς, παρά την τραγωδία 1949-1974) δοξάστηκε. Οι ηττημένοι δεδικαίονται κατά το «οι νεκροί δεδικαίονται». Οι διώξεις που υπέστη δημιούργησαν την αύρα του μάρτυρα. Όμως, δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι οι μάρτυρες έχουν μυαλό: οι μάρτυρες είναι απλώς θύματα της αγριότητας των νικητών, που, στην ελληνική περίπτωση ήταν τα κατακάθια της βαλκανικής μοναρχικής δεξιάς.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
