Ποιος απαγορεύει την ελπίδα;

Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση της ακροδεξιάς και των αγορών αναγκάστηκε να οδηγηθεί στις κάλπες, ήταν ξεκάθαρο πως η προεκλογική περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι η πιο σκληρή των τελευταίων δεκαετιών. Η επίθεση Άδωνι στον Λαζόπουλο ως «ισχυρότερου εκπροσώπου της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» κατά Μαυρουδή, έδωσε το στίγμα των τριών εβδομάδων που θα ακολουθήσουν. Έδωσε παράλληλα και μια γεύση των μέσων τα οποία θα χρησιμοποιήσουν απερχόμενη για να χτυπήσουν συνειδήσεις και θυμικό στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά από δυόμιση χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από την ανίερη συμμαχία των τεράτων του παρελθόντος, ο προεκλογικός τους τόνος αποκαλύπτει τη γύμνια της πολιτικής τους. Το γεγονός πως...

Εμπόριο ελπίδας...

Αποχαύνωσαν την κοινωνία με «όραμα» μια θέση τεμπελιάς και διαφθοράς στο κράτος. Άφησαν την παιδεία να φθάσει μέχρι την τρομοκρατία και την πορνεία. Διέλυσαν με τον κρατισμό τον παραγωγικό ιστό της χώρας από τον αγρό μέχρι την μεταποίηση. Αποσύνθεσαν και τον κοινωνικό ιστό συνθλίβοντας την μεσαία τάξη. Και τώρα πουλάνε φθηνές ελπίδες σε μια κοινωνία έξω από τον δρόμο που της άξιζε.

Κράτησαν καμιά δεκαριά κρατικούς πορνοδασκάλους και πορνοκαθηγητές προφυλαγμένους όσο μπορούσαν και ξαφνικά ανακάλυψαν (όλοι τους) ότι τέτοια καθάρματα δεν μπορούν να μετέχουν στο κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας.

Και τώρα...

Τι θα κάνετε τα Χριστούγεννα;

Ο Χριστός με τα σπίρτα…
Έρχονται τα Χριστούγεννα. Αλλά φτάσαμε πια στον τέταρτο χρόνο από τότε που οι «Μάγοι» δεν φέρνουν πια «δώρα». Μοιράζουν ξύδι. Και χολή. Μετράμε τον τέταρτο χρόνο μιας «σωτηρίας» που είχε εξαρχής σχεδιαστεί ως αδιάκοπος Γολγοθάς. Το «πνεύμα των Χριστουγέννων» είναι και φέτος πληγωμένο. Το βλέπεις στα μάτια των ανθρώπων. Το καταλαβαίνεις στο βλέμμα τους. Η αναμονή της γιορτής έχει παραδώσει τη θέση της στη θλίψη. Καμιά φορά στην κατάθλιψη. Στα μάτια... των ανθρώπων είναι γραμμένα όλα. Ειδικά στα μάτια των γερόντων...

«Τι θα κάνετε τα Χριστούγεννα;». Να μια...

Βαρέθηκα να φοβάμαι…

Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι.

Στην αρχή φοβόμουν μη φτάσει η θύελλα και στη χώρα μας και δε μιλούσα, μέχρι που κάποια νύχτα άκουσα το βουητό της.
Μετά, φοβόμουν μη μας κόψουν τα δώρα και δεν έβγαζα άχνα, μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα και τα δώρα κόπηκαν.
Φοβόμουν μη μου μειώσουν το μισθό και δεν έλεγα κουβέντα σε κανέναν, μέχρι που κάποια πρωτομηνιά βρήκα το μισθό κουτσουρεμένο.
Άρχισα να φοβάμαι για τη...

«Εγώ δίπλα στην Ελένη πριν αυτοκτονήσει»…

Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  

Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.

Έχουμε  ξεχάσει  τα  ονόματα των  φίλων. Έχουν όλα εκτοπιστεί από ονόματα υπουργών, πρωθυπουργών, βουλευτών και άλλων αλητήριων. Μάθαμε ευρωπαϊκές γλώσσες τόσο γρήγορα μέσα από τα ονόματα βαρβάρων που σουλατσάρουν με παχιά γράμματα σε τίτλους ειδήσεων. Μπλέκεται η γλώσσα μας από το συνονθύλευμα συμφώνων στις λέξεις τους και εμείς εκεί να επιμένουμε να τα προφέρουμε σαν να κουβαλάμε μέσα στο στόμα μας χαλίκια.

Έχουμε να...

Ο ανήφορος είναι δικός σου και μόνο δικός σου

Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει, να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις.

Σε γεμίζουν με ελπίδες όντα που διαχειρίζονται την ζωή σου αλλά...

Μην ξαναγίνεις ένας χέστης

Σε βλέπω…

Σε παρακολουθώ από τότε που σε πρωτοείδα στις πλατείες να φωνάζεις “να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή”. Ήσουν σαστισμένος και αμήχανος και κοίταγες δεξιά και αριστερά με φόβο καθώς περπατούσες προς τις συγκεντρώσεις. Μάλλον δεν είχες ξαναβρεθεί ποτέ στη θέση του διαδηλωτή, έδειχνες φοβισμένος καθώς προσπερνούσες, μόνος σου, τις διμοιρίες των ΜΑΤ και κράταγες το βλέμμα σου χαμηλά και υποτακτικά μέχρι να ενωθείς με το πλήθος. Εκεί άλλαζες. Άλλαζες σε κλάσματα δευτερολέπτου, σήκωνες το βλέμμα απ το πεζοδρόμιο και γυάλιζε το μάτι σου. Το κορμί σου ίσιωνε και η γλώσσα σου λυνόταν.

Μέσα στην ασφάλεια των πολλών γινόσουν ξάφνου παλικάρι, μούντζωνες, έβριζες, φώναζες. Φώναξες πως έχουμε χούντα, ούρλιαξες συνθήματα για τιμωρία και κρεμάλες, έλεγες πως θα...

Λίγο πριν τις εκλογές, επικρατεί η απόλυτη σύγχυση στην “αυτοκρατορία του... χάους”!

Μερικές μόνον μέρες απομένουν μέχρι που να βρεθεί ο Έλληνας ψηφοφόρος στην κάλπη για να αποφασίσει το μέλλον το δικό του και των παιδιών του.

Οι εκλογές αυτές ίσως είναι οι πλέον κρίσιμες στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Εκείνο όμως που προκαλεί αλγεινή εντύπωση και πλήρη απογοήτευση είναι η στάση των πολιτικών που επιζητούν την ψήφο των πολιτών.

Παρακολουθώντας την τηλεόραση διαπιστώθηκε ότι τίποτε δεν άλλαξε στις στάσεις, τις διαθέσεις και τις συμπεριφορές των πολιτικών.

Οι πολιτικοί δεν έχουν καταλάβει, δυστυχώς, ότι η νοοτροπία του εκλογικού σώματος έχει αλλάξει. Όπως άλλαξαν και τα...

Όταν κοιμήθηκα ήμουν ελεύθερος, μα όταν ξύπνησα…

Όταν έπεσα για ύπνο ήμουν εργαζόμενος ή συνταξιούχος ή μικρομεσαίος εμποράκος. Όταν ξύπνησα ήμουν άνεργος ή με μισή σύνταξη ή με κλειστό μαγαζί.

Όταν έπεσα για ύπνο ήμουν συνειδητός πολίτης ή έντιμος επαγγελματίας ή περήφανος γέροντας.Όταν ξύπνησα ήμουν διεφθαρμένος και κοπρίτης ή λαμόγιο ή απόβλητο ζωής.

Όταν έπεσα για ύπνο για δύο πράγματα ήμουν σίγουρος:

Το ντουέτο της ολικής καταστροφής...

"Έπεφτε βαθιά σιωπή...", έτσι δε λέει το τραγουδάκι; Έπεφτε βαθιά, πολύ βαθιά, απελπισία στο «ΖΑΠΠΕΙΟ», την ώρα τα μεγάφωνα παιάνιζαν τους «ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ!».

Ο λόγος του Αντώνη Σαμαρά, που υποτίθεται ότι θα έδινε απαντήσεις στα προβλήματα και στην αβεβαιότητα που ταλανίζουν τον Ελληνικό λαό, κατάφερε το ακριβώς αντίθετο! Τα βλέμματα και των πλέον αισιόδοξων νεοδημοκρατών φάνηκαν να είναι περισσότερο φοβισμένα!

Τι γίνεται με τα μέτρα του Ιουνίου;
Πόσο κοντά στη χρεοκοπία είμαστε;
Όταν μιλάει ο αρχηγός για αυτοδυναμία, άραγε το...

Κόκκινες και μαύρες σκιές...στην χώρα του Φωτός!

Τόσο πολυμέτωπη επίθεση, εν καιρώ ειρήνης, δεν έχουμε δεχθεί ξανά.

Σφάζουν με πρωτοφανή αγριότητα, που δεν δικαιολογείται σε τόσο μαζικό επίπεδο, εγκληματολογικά, ασχέτως εάν οι άγριες δολοφονίες συνοδεύονται από ληστείες. Το γεγονός ότι κύριος στόχος είναι οι ηλικιωμένοι, καταδεικνύει ότι τα δίποδα που τους εκτελούν δεν δρουν από μόνοι τους. Κάποιοι τους έχουν αμολήσει από τις σπηλιές των πιο αρρωστημένων αιμοδιψών υπανθρώπων. Επιδιώκουν την αμέτρητη διασπορά φόβου και παράλυσης, νοητικής και σωματικής, που επιφέρει αυτός.

Σκορπίζουν απελπισία και αδιέξοδα, οδηγώντας, τους πιο αδύναμους, σε ενέργειες με τραγικό τέλος για την ζωή τους και οδυνηρή συνέχεια για αυτούς που αφήνουν πίσω τους. Επιδιώκουν, με αυτόν τον τρόπο, να...

Ο ένας μας είπε “διεφθαρμένους”, ο άλλος “φασίστες”

Κατά τους κρατούντες τα πράγματα σ’ αυτή τη χώρα, κι ευρύτερα, συμβαίνουν μόνα τους ή ακόμη χειρότερα αν έχουν κάποια αιτία αυτή βρίσκεται σε «γονιδιακά» γνωρίσματα της κοινωνίας που εκδηλώνονται ανάλογα με τις συνθήκες και ουδόλως σχετίζονται με τα διάφορα πλέγματα κοινωνικοπολιτικών σχέσεων εξουσίας – πολιτών, κεφαλαίου – εργασίας, κλ.π, κ.λπ.

Έτσι και ο Βενιζέλος διαγιγνώσκει, ως άλλος «γιατρός» αυτός, τον «εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας». Αυτό που ο ίδιος εννοεί «εκφασισμό» βεβαίως βεβαίως δεν είναι ο άνωθεν καλλιεργούμενος κοινωνικός αυτοματισμός που αποσκοπεί στο...

Ο θυμός ενός ολόκληρου λαού

Αύριο στις 25 Μαρτίου αυτός ο λαός θα γιορτάσει την επέτειο της ανεξαρτησίας του πολύ θυμωμένος.

Η δοτή ψευδο-κυβέρνησή θα παρατάξει μια μεραρχία αστυνομικών δυνάμεων και ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες για να αντιμετωπίσει τον θυμό του λαού. Οι υπάλληλοι και οι υπηρέτες των τοκογλύφων και των τραπεζιτών θα διαπράξουν για άλλη μια φορά το ανόσιο έγκλημα της εφαρμογής ακήρυχτου στρατιωτικού νόμου, όπως έκαναν και στην προηγούμενη ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη.

Όμως ο θυμός ενός ολόκληρου λαού δεν αντιμετωπίζεται με “μέτρα τάξεως” και με την αστυνομία σε...

Δολοφόνοι και ελπίδα

Ανελλιπώς, σε καθημερινή βάση... απολαμβάνουμε και έναν Δολοφόνο.
Οικονομικό, Πολιτικό.
Τραπεζίτη, Βιομήχανο, Αρχηγό.
Υπουργό, Κωλοβουλευτή.
Έλληνες και Ξένους.

Με τη σειρά του ο καθείς, μπαίνει σπίτι μας.
Με το ύφος του παντογνώστη Προδότη.
Με τα μονοδρομικά νεοφιλελεύθερα Λεπίδια.
Συγκροτημένα, σχεδιασμένα, τρομοκρατικά.

Κάτι μένει μέσα μας.
Κάτι...

Τα πρώτα σημάδια της απεγνωσμένης οργής

Ένας 70χρονος μπαίνει στην εφορία και πυροβολεί αδιακρίτως, μια γιαγιά 80 χρονών αυτοπυρπολείται, ένας επιχειρηματίας στο Ηράκλειο Κρήτης αυτοκτονεί με αλυσοπρίονο… Εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι έδωσαν τέλος στην ζωή τους αφήνοντας πίσω τους ένα σημείωμα και πάρα πολύ πόνο...

Αυτά είναι λίγα μόνο από τα γεγονότα που δείχνουν την απελπισία που κυριαρχεί σήμερα στην κοινωνία μας.

Αυτή είναι η Ελλάδα του μνημονίου!

Μια κοινωνία σε απόγνωση και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι απεγνωσμένοι άνθρωποι κάνουν απεγνωσμένες ενέργειες...

Όταν κλείνεις την πόρτα στην δημοκρατία, μπαίνει η ακροδεξιά απ' το παράθυρο

Το πολιτικό μας σύστημα ψυχορραγεί, πεθαίνει, οι λόγοι γνωστοί, χιλιοειπωμένοι.

Ο δικομματισμός κατέρρευσε.
Η δημοκρατία δολοφονήθηκε.
Το σύνταγμα κουρελιάστηκε.
Η εθνική κυριαρχία χάθηκε.
Ο λαός πτώχευσε.
Η ελπίδα άφαντη, το τούνελ ατελείωτο, χωρίς φως.
Η απελπισία βασιλεύει.
Η αριστερά γιγαντώνεται, χωρίς προοπτική.
Η ακροδεξιά στο προσκήνιο.
Ο λαός στο περιθώριο.
Πλήρες αδιέξοδο.

Όλα για να παραιτηθεί ο λαός, να τρομοκρατηθεί, να...

Ζητείται (απεγνωσμένα) ηγέτης...

Ο Αντώνης Κομανέτσης έχει πάρει φόρα κατηφόρα και υπογράφει τα πάντα.

Για την ακρίβεια ακόμη κι αυτή την ώρα που διαβάζεις το κείμενο ο Κομανέτσης υπογράφει.

Βάζει περισσότερες υπογραφές και από υπάλληλο του ΚΕΠ Αγίας Λαύρας.

Υπογράφει ακόμη και για τον Μιχελάκη.

Όταν εγκαταλείπει τα γραφεία της Συγγρού ρωτάει τον...

Το εφιαλτικό έτος 2011

Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για τους Έλληνες το 2011 ήταν σίγουρα η χειρότερη χρονιά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου. Όλος ο λαός μας όχι μόνο υπέστη τη βιαιότερη πτώση του βιοτικού του επιπέδου τα τελευταία εξήντα χρόνια, αλλά και μπήκε επιπλέον σε τροχιά οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης που για την ώρα δείχνει να τον οδηγεί στα Τάρταρα χωρίς ελπίδα διαφυγής.

Η διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου απεδείχθη ολέθρια. Σε βαθμό μάλιστα τέτοιο που οι...

Κοινωνικός αυτοχειριασμός

Επειδή καλό είναι να παραμυθιαζόμαστε, αλλά ακόμη καλύτερο να ζούμε με την αλήθεια, ας καταλάβουμε ότι οι πρώτοι που βάζουμε πλάτες για να στηριχθεί το καθεστώς αυτό, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δε μας αρέσει, αλλά έτσι είναι.

Κάνουν απεργία και κινητοποιούνται δυναμικά οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, αρχίζουμε οι υπόλοιποι «Αααααντε ρε το αρχίδι τον Φωτόπουλο, καλά να πάθουν». Κάνουν απεργία οι ταξιτζήδες «άαααααντε ρε, οι παλιοταρίφες, καλά να πάθουν».

Κάνουν απεργία οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα...

Ξημέρωσε νύχτα

Είμαι στα 37 μου.

Δουλεύω απ' τα 16 μου.

Στην Αθήνα ζω απ' τα 24 μου.

Δε θυμάμαι εποχή που να 'χω μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα άνεργη. Θυμάμαι πολλές εποχές που βρέθηκα να κάνω δυο δουλειές ταυτόχρονα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια για παράδειγμα. Θυμάμαι εποχές που τα πράγματα ήταν καλά, κι άλλες που ήταν δύσκολα και στριμωγμένα. Ποτέ μου όμως, ούτε στις πιο άγριες "πείνες" των φοιτητικών μου χρόνων, δε βρέθηκα στην κατάσταση που είμαι τώρα.

Δεκατρία χρόνια σ' αυτή την πόλη, δούλεψα, μόχθησα, στάθηκα στα πόδια μου, αλλά τώρα πια παράδωσα τα όπλα.

Είμαι δέκα μήνες άνεργη. Γνωρίζοντας από νωρίτερα πως θα...