Δεν θέλω να μαυρίζουμε τις καρδιές μας δευτεριάτικα αλλά τούτες τις μέρες συμπληρώνεται ένα ολόκληρο δεκαοκτάμηνο αριστερής διακυβέρνησης της χώρας και δεν βλάφτει να δούμε τι αντίκτυπο έχει στην καθημερινότητά μας η προ δεκαοχτώ μηνών απόφασή μας να στρίψουμε για πρώτη φορά (μη το ξεχνάμε αυτό!) το καράβι αριστερά. Νομίζω δε ότι την καλύτερη θέα μας την δίνει η ολιγοσέλιδη αλλά αποκαλυπτικώτατη έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ για το εισόδημα και την οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς. Μόνο που τα ευρήματά της δεν είναι και τόσο ευχάριστα, όπως βλέπουμε...
Δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένουν οι Έλληνες έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας και με το τέταρτο Μνημόνιο να έρχεται -ούτε ξέρω αν έχει κάποιο νόημα να ασχολούμαι- αλλά ο μόνος ουσιαστικός τρόπος αντίδρασης των Ελλήνων πια, είναι η στάση πληρωμών.
Σου είπαν...
Ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο, έτσι μας έμαθαν να λέμε. Αυτό που δε μας λένε όμως είναι ότι στις συνθήκες ειρήνης ο κατάλογος των θυμάτων και των καταστροφών ενός λαού είναι ανάλογες προς τις απώλειες με αυτές ενός πολέμου, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καμία Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που να τα υπερασπιστεί. Τα θύματα της ειρήνης δεν έχουν δικαιώματα μόνο υποχρεώσεις. Τα θύματα της ειρήνης δεν μπορούν να απειλήσουν κανέναν με Δικαστήριο διότι τους δόθηκε το δικαίωμα να επιλέξουν Δημοκρατικά την Ειρήνη που τους σκοτώνει.
Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση της ακροδεξιάς και των αγορών αναγκάστηκε να οδηγηθεί στις κάλπες, ήταν ξεκάθαρο πως η προεκλογική περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι η πιο σκληρή των τελευταίων δεκαετιών. Η επίθεση Άδωνι στον Λαζόπουλο ως «ισχυρότερου εκπροσώπου της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» κατά Μαυρουδή, έδωσε το στίγμα των τριών εβδομάδων που θα ακολουθήσουν. Έδωσε παράλληλα και μια γεύση των μέσων τα οποία θα χρησιμοποιήσουν απερχόμενη για να χτυπήσουν συνειδήσεις και θυμικό στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.
Πριν από έξι σχεδόν χρόνια, δύο παιδιά, δύο φίλοι, χωρίστηκαν για πάντα. Η σφαίρα του αστυνομικού που σκότωσε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, έγινε αυτή που μεγάλωσε σε μια νύχτα τον φίλο του, Νίκο Ρωμανό. Σήμερα, αυτός που “θα μπορούσε να είναι στη θέση του” πυροβολεί κατά των κρατικών δολοφόνων χωρίς σφαίρες. Αρκούν οι ιδέες του.
Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με την έρευνα (*) της εταιρείας «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας UBS, στην Ελλάδα το 2014 καταγράφηκαν 11 υπερδισεκατομμυριούχοι, από 9 που είχαν καταμετρηθεί το 2013. Η περιουσία τους αυξήθηκε από τα 16 δισ. δολλάρια στα 18 δισ. δολλάρια (14,2 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια, 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.
Από μια πρόσφατη έκθεση 188 σελίδων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας προέρχονται τα εξής τρομακτικά και αποκρουστικά στοιχεία:
Αφού πρώτα μάς έχωσαν μέσα στα σπίτια μας στερώντας μας την εργασία, αφού μετά μάς έβαλαν ενοίκιο προς το κράτος για τα σπίτια-καταφύγια μας, αφού μάς άφησαν μέσα να παγώσουμε και να κοιτάμε τα μετρητές της ΔΕΗ σαν τον χρόνο που μάς απομένει, τώρα θα κάνουν ντου από τις πόρτες και παράθυρα των σπιτιών μας τα όργανα του Κράτους.
Οργίστηκαν οι μουμουέδες, σαν έμαθαν ότι ένα κοριτσόπουλο δηλητηριάστηκε από τις αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού. Ενός μαγκαλιού που κατ' ανάγκη άναψε η μάνα του για να ζεσταθούν, μιας και η φτώχεια τους δεν τους επέτρεπε την πολυτέλεια της χρήσης είτε πετρελαίου είτε ηλεκτρικού ρεύματος.
Αναγνώστης μου έστειλε μία επιστολή με θέσεις υπέρ της δραχμής. Είναι θέσεις ανάλογες με εκείνες που έχουν αρκετοί άνθρωποι σε αυτή την χώρα. Μπορεί να έχουν δίκιο. Δεν το πιστεύω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κάθε άποψη δεν είναι σεβαστή. Έχει τις απόψεις του κι εγώ τις δικές μου. Η αρχή ενός διαλόγου, ο οποίος θα μας απασχολήσει έντονα τους επόμενους μήνες: Ευρώ ή δραχμή;«Σας παρακολουθώ (όσο βέβαια είναι ανθρωπίνως δυνατό!) στο δελτίο του Ευαγγελάτου και...
«…Δεν θα γυρίσω να πάρω την Άννα. Συγγνώμη»...
Η Τρόικα δεν θα φύγει ποτέ!
Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι.
Τα συγκλονιστικά «απόρρητα» και «αυστηρά εμπιστευτικά» πρακτικά του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στις 9 Μαίου 2010, που αποκαλύπτει η Wall Street Journal, δεν αφορούν μόνο στο παρελθόν. Αφορούν και στο παρόν και στο μέλλον. Και είναι ένα ακόμη SOS σε μια χώρα που προχωρά ταχύτατα προς την ολοκληρωτική καταστροφή.
Το οποίον να πούμε Μήτσε (λέω εγώ στον εαυτό μου) το καλοκαιράκι μας αφήκε χρόνους, μπούκαρε ο Σεπτέμβρης για τα καλά και "πιάστε μάγκες τα γιοφύρια για μας ζώσανε τα φίδια".
Με ρώτησε η μάνα μου, μια ηλικιωμένη 83 χρονών, που δεν ευτύχησε να σπουδάσει οικονομολόγος. Τι είναι παιδάκι μου αυτό το πρωτογενές πλεόνασμα; Προσπαθώ να το καταλάβω.
Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι που σκέφτονται τους πεινασμένους, τους άπορους και τους άστεγους που ψάχνουν στα σκουπίδια. Η νέα αγορανομική διάταξη προβλέπει τρόφιμα που έχει λήξει η ημερομηνία κατανάλωσής τους, να βρίσκονται στα ράφια των super markets σε ξεχωριστή γωνιά.
Το βαρύ πυκνό καλοκαίρι του 2013, πολλοί άνθρωποι που συναντώ, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, μεταφέρουν την ίδια αίσθηση: ότι εκ μετράται ο χρόνος της παρούσας κρίσης, ότι βαδίζουμε προς μια κορύφωση. Η κορύφωση έχει ποικίλες καταλήξεις, αναλόγως του συνομιλητή, πάντως όλες είναι δραματικές, οδυνηρές και λυτρωτικές συνάμα.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
