Η παγκόσμια αντεπίθεση του καπιταλισμού, η οποία ξεκίνησε πριν 25 χρόνια και δεν δείχνει διάθεση οπισθοχώρησης, οδηγεί στην διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους και στην κατάργηση κάθε μορφής δημόσιου αγαθού. Στον καπιταλισμό δεν υπάρχει η έννοια "δημόσιο αγαθό", οπότε όλα όσα εννοούμε ως τέτοια παραδίδονται βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο με συνοπτικές διαδικασίες. Μόνο που του συγκεκριμένου στόχου προηγούνται διάφορα τερτίπια, μέσω των οποίων επιδιώκεται η απαξίωση των προς κατάργηση δημόσιων αγαθών, ώστε να αμβλυνθούν οι πιθανές κοινωνικές αντιδράσεις. Ένα τέτοιο τερτίπι είναι και η πολυθρύλητη "αξιολόγηση".
Ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του.
Η μεγάλη επίθεση που γίνεται στους πιο ευάλωτους λαούς της Δύσης, έχει ονοματεπώνυμο. Προέρχεται από τους εκφραστές του σχιζοφρενικού νεοφιλελευθερισμού, τους τραπεζίτες και το υπηρετικό προσωπικό που έχουν διορίσει ως κυβερνήσεις σε μια πλειάδα χωρών. Οι τραπεζίτες έχοντας δημιουργήσει έναν κυκεώνα χρηματοοικονομικών προϊόντων ώστε να μπορούν να ελέγχουν πλήρως το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, έχουν αναγάγει τις αγορές, ως το Άγιο Δισκοπότηρο της επιβίωσης και της εξάρτησης μιας χώρας.
Στον καπιταλισμό, κι εγώ στον ιδιωτικό τομέα απασχολούμαι, υπάρχει ο νόμος της Ελεύθερης αγοράς, επειδή όμως δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς κλέφτες, πόρνες, τελώνες, φαρισαίους κτλ υπάρχουν κάποια ελάχιστα κριτήρια δικαίου, δεν κοιτάω την οικονομία, όπως ο διαιτητής σε ένα αγώνα ποδοσφαίρου, και κερδίζει ο καλύτερος (εδώ ανταγωνιστικότερος).
Μια δράκα από καμιά εκατοστή ανθρώπους έχει την αλαζονεία πως της ανήκει ο πλανήτης. Και δεν είναι τίποτα υπεράνθρωποι, ανθρωπάκια του κερατά είναι, που σούρνονται σε αναπηρικές καρέκλες όπως όλοι οι θνητοί, που βγάζουν σπυριά στον κώλο όπως όλοι οι θνητοί, που τους πέφτουν τα νεφρά και κάνουν μεταμόσχευση όπως όλοι οι θνητοί. Αλλά νομίζουν πως ο πλανήτης αυτός είναι δικός τους. Η ψείρα περπατάει πάνω στο κεφάλι και νομίζει πως το κεφάλι αυτό είναι δικό της. Δεν το ξέρει πως ανήκει σε έναν άνθρωπο που όποτε αποφασίσει να ξεψειριαστεί θα την πάρει ο διάολος την ψείρα.
Αν πιστέψατε ότι ήρθε το τέλος του καπιταλισμού, μη βιαστείτε να βάλετε μαύρα. Παρά τους ευσεβείς πόθους των επί γης αριστερών, ο καπιταλισμός είναι ακόμα ζωντανός και υγιής. Κάποιοι βέβαια προσπαθούν να του ρίξουν όλο το φταίξιμο, αφού αυτός είναι ο συντομότερος δρόμος για την επαναφορά των απολιθωμάτων του παρελθόντος από την πίσω πόρτα.
Η αδράνεια της σκέψης στηρίζει και εδραιώνει την τυραννία της εξουσίας.
Έχουμε φθάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης που αν κάποια στιγμή ανακτήσουμε τα μισά απ' όσα είχαμε κατακτήσει στο πλαίσιο του αστικού κοινωνικού κράτους, θα μας φανεί σαν να είμαστε σε ανώτερου επιπέδου σοσιαλιστική δημοκρατία. Τα στοιχειώδη δικαιώματα να ανακτήσουμε, φέρ' ειπείν να δουλεύουμε περισσότεροι από ένας σε κάθε σπίτι, ή να έχουν βιβλία τα παιδιά στα σχολεία, ή να μη στερούνται τα φάρμακά τους οι πάσχοντες και θα μας φανεί ότι έπεσε ξανά η Βαστίλη, ότι πήραμε πάλι τα Χειμερινά Ανάκτορα και ότι τα παιγνίδια για τα παιδιά δεν είναι πολυτέλεια...
Έχει αναλυθεί από πολλούς, εδώ και πολύ καιρό, ότι η Ελλάδα ουσιαστικά έχει πτωχεύσει και ότι την κρατούν ζωντανή στην εντατική για να την ξεζουμίσουν εντελώς και για να υπογράψει η κυβέρνηση των ανδρεικέλων και τα τελευταία συμβόλαια θανάτου…
Ποτέ δεν πρέπει να απομονώνουμε τα οικονομικά γεγονότα. Οι αγορές ουδέποτε ενήργησαν ξέχωρα από τις κοινωνίες. Ουδέποτε θέλησαν απλά το κέρδος. Οι αγορές δεν είναι ρηχές, όπως κάποιοι άλλοι θέλουν να μας τις παρουσιάσουν. Πάντοτε είχαν και μια άλλη, κρυφή ατζέντα. Έναν προσανατολισμό ιμπεριαλιστικό, με στόχο (όπως και στο παρελθόν έχουμε γράψει από αυτή τη γωνιά) τη συγγραφή εκ νέου της ιστορίας.
Η Deutsche Bank ως ο ενορχηστρωτής της ριψοκίνδυνης γερμανικής πολιτικής.
Μετά την υποβάθμιση της Οικονομίας των ΗΠΑ από την S&P, βγήκαν και πάλι από την Άβυσσο οι αρχάγγελοι της Κόλασης και απειλούν με κατάρρευση τον καπιταλισμό. Είναι αλήθεια ότι η υποβάθμιση αιφνιδίασε όσους είχαν υποτιμήσει το πρόβλημα χρέους της Αμερικής. Όπως και είναι αλήθεια ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν μεγάλη πολιτική και στρατιωτική δύναμη και αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει...
O Πάσχος Μανδραβέλης είναι ένας έξυπνος άνθρωπος μάλλον. Αν δεν ήταν δεν θα είχε καταφέρει την άναγνωρισιμότητα του και ό,τι άλλο έχει καταφέρει για τον εαυτό του. Άρα μπορεί να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του επαρκώς. Επίσης είναι δημοσιογράφος καριέρας, άρα έχει υποχρεωτικά καλή πληροφόρηση. Τέλος η ενασχόληση του με τον χώρο της "Κεντροαριστεράς" είναι σίγουρο ότι τον κάνει γνωστή των απαραίτητων στοιχείων θεωρίας του Μαρξισμού, σοσιαλισμού κλπ.
Είχα ετοιμάσει ένα κείμενο για να περιγράψω τις σκέψεις μου πάνω στο ντοκιμαντέρ DEBTOCRACY. Όμως έκανα το κακό και διάβασα διάφορες κριτικές πριν και όχι μόνο, όταν το είδα και μίλησα με φίλους παραδοσιακούς αριστερούς και είπα πως μου άρεσε με κοίταξαν λες και ήμουν τσιράκι της Γκόλντμαν Σακς κι αυτό με βάζει σε άλλο δρόμο. Με τσιγκλάει να κάνω κάτι πιο κακό. Κριτική στις κριτικές.
Η οικονομική ανάπτυξη ενός κοινωνικού συστήματος προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη κεφαλαίου, άρτια εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού, υποδομή τεχνολογικών γνώσεων, πολιτικών δομών και το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα. Το ψυχολογικό κλίμα περιλαμβάνει την επίδραση ψυχοκοινωνικών παραγόντων στη διαμόρφωση οικονομικών διαδικασιών και μεγεθών αφορά δηλαδή στα αίτια και τις συνθήκες με τις οποίες καθαρά ψυχοκοινωνικές μεταβλητές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε καθαρά οικονομικές διαδικασίες, επηρεάζοντας την υποδομή του οικονομικού συστήματος και τις γενικότερες δομές του κοινωνικού συστήματος.
"Θαυμάσια εποχή για κροίσους", αναφωνεί ξεσαλώνοντας ο Ben Steverman στο Businessweek και βέβαια ξέρει τι λέει.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
