Κλέβουν ό,τι βρουν για να φάνε!

Σαββάτο πρωί. Μια ηλικιωμένη γυναίκα που μέχρι πριν από λίγο καιρό ψώνιζε με άνεση τα φρούτα και τα λαχανικά της από το παζάρι στην Ξάνθη, πλέον μη έχοντας ούτε τα απαραίτητα κλέβει κάθε φορά ότι... μπορεί. «Πότε δυο λεμόνια, πότε ένα μήλο», περιγράφει ιδιοκτήτης πάγκου στο εβδομαδιαίο παζάρι της Ξάνθης.

-Κι εσείς πως αντιδράτε;

«Γυρνάμε αλλού το κεφάλι, κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, τους γνωρίζουμε μέχρι πριν από λίγο καιρό ψώνιζαν σε μας, ήταν πελάτες μας».

Αυτό συμβαίνει συνήθως στο ξεκίνημα του παζαριού, ενώ το...

Το διπλό νόμισμα στην Ελλάδα, αυτό προετοιμάζουν μεθοδικά

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί ένα δράμα με ιδιαίτερη πλοκή με επίκεντρο την τύχη της ελληνικής οικονομίας.

Η Ελλάδα για να φθάσει στο σήμερα παρακολούθησε πολλά επεισόδια της τραγωδίας που συντελέστηκε. Παρακολούθησε προς τα spreads από τις 21 μονάδες βάσης έναντι των γερμανικών έφθασαν στις 6-7 χιλ μονάδες βάσης πρόσφατα. Τότε το πολιτικό σύστημα εξήγησε στην κοινωνία ότι «οι κακοί κερδοσκόποι φταίνε».

Παρακολούθησε τα spreads από τις 150 μονάδες βάσης στις 7800 μονάδες βάσης. Τότε το πολιτικό σύστημα εξήγησε στην κοινωνία ότι...

Φτάνει πια ρε κοράκια το σόου με τους άστεγους...

Νέα μόδα ανακάλυψαν τα κανάλια και οι εφημερίδες με τους χιλιάδες άστεγους, άπορους και άνεργους που σέρνουν καρτερικά το σταυρό στο Γολγοθά τους. Ανέκαθεν μας άρεσε να παρακολουθούμε -με ανακούφιση- το δράμα της διπλανής πόρτας, για να αισθανθούμε καλύτερα που δεν είμαστε εμείς στη θέση αυτών των ανθρώπων.

Σ' αυτό το πλαίσιο ξαφνικά πολλαπλασιάστηκαν οι "φιλάνθρωποι" και οι "φιλεύσπλαχνοι" που πρόθυμα θα ποζάρουν για μια φωτογραφία στην εφημερίδα ή θα αφηγηθούν την πράξη ανθρωπιάς που έκαναν σε...

2012: Επιτέλους κάποιος να ανάψει το φως!

Ελπίζουμε ότι διανύουμε την πιο σκοτεινή περίοδο της σύγχρονης Ελλάδας. Είναι η πιο αισιόδοξη πλευρά από την οποία μπορεί να δει κανείς σήμερα τη ζοφερή πραγματικότητα. Αν πράγματι πρόκειται για την πιο σκοτεινή στιγμή, τότε χειρότερα δεν γίνεται! Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα πράγματα θα καλυτερέψουν. Αυτό που δεν αντέχουμε είναι να διαπιστώσουμε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα χειρότερο 2012 ή αλλιώς ότι τα χειρότερα δεν τα έχουμε ακόμη περάσει...

Ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλα δράματα και ότι ζητείται επειγόντως ελπίδα, είναι τα γνωστά. Τα ξέρουμε, τα έχουμε ήδη εμπεδώσει. Το ερώτημα είναι το πώς!

Κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα! Εκείνοι που δεν...

Ένας στους έντεκα κατοίκους της Αττικής τρώει από συσσίτια

Δραματική είναι η αύξηση των ανθρώπων που καταφεύγουν στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων. Τους τελευταίους μήνες καταγράφεται αύξηση κατά 40%, με τους Ελληνες να είναι συντριπτικά περισσότεροι. Σοκ προκαλούν τα στοιχεία για τον αριθμό των Ελλήνων που καταφεύγουν στα συσσίτια των δήμων και των ενοριών.

Τουλάχιστον 10.000 μερίδες διανέμει καθημερινά η Αρχιεπισκοπή και άλλες 3.500 διαθέτει ο Δήμος Αθηναίων στο Ίδρυμα Αστέγων, στο οποίο γίνονται καθημερινά τρία συσσίτια. Πρώην επιχειρηματίες, μισθωτοί που απολύθηκαν από τη δουλειά τους, άνθρωποι που λίγους μήνες πριν δεν τους είχε απασχολήσει ποτέ η επιβίωση, σήμερα συνωστίζονται για ένα πιάτο φαγητό στις ουρές των συσσιτίων.

Το προφίλ των ανθρώπων που...

Το ιστορικό μας δράμα είναι... η συντριβή της σκέψης

Η αδράνεια της σκέψης στηρίζει και εδραιώνει την τυραννία της εξουσίας.

Μετά την πτώση της χούντας αυτό που επιδιώχτηκε από όλα τα κόμματα και κυριάρχησε στην κοινωνική και πολιτική μας ζωή ήταν «η αδράνεια της σκέψης»...

Η καπιταλιστική εξουσία, βεβαίως, πάντα προωθεί την «αδράνεια της σκέψης», δηλαδή τις ποικίλες μορφές της αλλοτρίωσης: αλλοτρίωση του ανθρώπου από τις βαθύτερες σκέψεις του και τα αισθήματά του, αποξένωση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Που σημαίνει «συρρίκνωση» της επικοινωνίας, συνακόλουθα εκμηδένιση της γλώσσας και της σκέψης.

Μια κοινωνία που στηρίζεται στην αρχή «ο καθένας για τον εαυτό του» σπρώχνει στα έσχατα όρια τον αχαλίνωτο ατομικισμό, τον εγωκεντρισμό, την ιδιοτέλεια, την...

“Αισίως” όμως, το ελληνικό δράμα πλησιάζει στο τέλος του

“Στις 21 Ιουλίου είχαμε συνάντηση κορυφής που πήγε καλά. Σήμερα, δύο μήνες μετά, και τίποτα ακόμα δεν είναι σε ισχύ. Η Ελλάδα δεν έκανε αυτά που έπρεπε, οι Ευρωπαίοι δεν ήλεγξαν επαρκώς, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν λειτούργησαν αρκετά γρήγορα για να δώσουν λύση”.

Τα παραπάνω δήλωσε χθες ο πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος στην πρώτη τηλεοπτική του συνέντευξη τάχθηκε υπέρ της διαγραφής του ελληνικού χρέους, ενώ κατηγόρησε τους Ευρωπαίους ότι δεν έχουν εκτιμήσει το εύρος της κρίσης που πλήττει ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Στο ερώτημα εάν μπορούμε να αντιδράσουμε σήμερα και...

Δυο ανήλικες…σκότωσαν έναν παππού!

Το δράμα των Σερρών όπου δύο ανήλικες δολοφόνησαν με 17 μαχαιριές (συμβολίζοντας ίσως την εφηβική τους ηλικία) τον παππού των 80 χρόνων είναι σύνθετο – περιέχει στοιχεία μιας κοινωνίας που νοσεί, απεμπλοκής γονέων και κηδεμόνων από κλασικά καθήκοντα, ελλείψεις στις απαιτούμενες δεξιότητες των παιδαγωγών, ελλείψεις κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων στα σχολεία.

Το δράμα έφερε στο προσκήνιο θεσμούς που συστηματικά απαξιώσαμε, όπως την κατάπτωση της σημασίας του Σχολείου που μεταλαμπάδευε στα παιδιά κάθε νέας γενιάς όχι μόνο χρήσιμες ή στείρες γνώσεις αλλά συστήματα αξιών, όπως την έλλειψη θρησκευτικής αγωγής που εμπνέει σεβασμό στην ζωή και την σωματική ακεραιότητα του πλησίον μας, όπως την εξαφάνιση της γειτονιάς που αποτελούσε το φυτώριο προστασίας της ανθρώπινης ανάγκης για παρέα, φιλία, συναναστροφή.

Και εδώ έρχεται το... μεγάλο θέμα της συνυπευθυνότητας όταν μέσα από τα ΜΜ"Ε" εμείς ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ στα παιδιά μας πώς να φονεύουν, πώς να κρατούν και να χρησιμοποιούν όπλα για να σκοτώσουν άλλα άτομα..

Το έχουμε ζήσει ΑΝΥΠΟΦΟΡΑ πολλές φορές αυτό το γεγονός όπου παιδιά δολοφονούν συνομήλικους ή μεγαλύτερους σε ηλικία συνανθρώπους τους στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια!
Ώ καιροί, ώ ήθη!..

Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τους μηχανισμούς της ΤΑΥΤΙΣΗΣ και της ΜΙΜΗΣΗΣ, μέσα από επαναλαμβανόμενες στα ΜΜΕ στο διηνεκές και συχνά μέχρι επιπέδου ανυπόφορης αηδίας σκηνές ανατριχιαστικής βαρβαρότητας από άνθρωπο σε συνάνθρωπο χωρίς κανένα λόγο ή με την απίστευτη δικαιολογία της «ανθρωπιστικής-απελευθερωτικής παρέμβασης» και επαναλαμβάνουν, βιωματικά, χωρίς βαθύτερη συνειδητοποίηση, ΟΛΑ όσα εμείς τους μαθαίνουμε..

Κατακερματίζεται έτσι η συστηματική προσπάθεια κάθε κοινωνίας από συστάσεως του πρώτου κοινωνικού συστήματος της ανθρωπότητας να μετουσιώσει τον άνθρωπο-ζώο σε άνθρωπο κοινωνικό με τη βοήθεια κλασικών δομών και θεσμών όπως η οικογένεια, η παιδεία, η θρησκεία, η Δικαιοσύνη και το σύστημα ελέγχου και καταστολής.
Μήπως, τελικά, όταν τα παιδιά σκοτώνουν, ΟΛΟΙ εμείς είμαστε, έστω εξ αμελείας Συνυπεύθυνοι;...

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ