Καμιά φορά εκεί που προχωράς δέχεσαι μια σφαίρα στον κρόταφο και πέφτεις νεκρός. Την επόμενη μέρα μαθαίνεις απ’ την εφημερίδα ότι κανείς δεν πυροβόλησε, κανείς δεν κράτησε το πιστόλι. Καμιά φορά πέφτεις νεκρός από σφαίρα και όλοι λένε ότι κανείς δε σε σκότωσε.
«Θέλουν μόρφωση τα θρασίμια. Κόψτε τους τα φτερά! Πατήστε τα κάτω! Λιώστε τους τα όνειρα! Σκοτώστε τα εν ανάγκη!».
Βλέπω αυτές τις φώτο απ' τη Γάζα.
«…Δεν θα γυρίσω να πάρω την Άννα. Συγγνώμη»...
Είμαι πολύ αναστατωμένος αυτή τη στιγμή ύστερα από μία έντονη συζήτηση που είχα και κάπου θέλω να ξεσπάσω. Είμαι και εγώ μόνος μπαμπάς και σας φωνάζω: Επιτέλους, οι μπαμπάδες σταματήστε να εγκαταλείπετε τα παιδιά σας! Βαρέθηκα τους άντρες που βλέπουν το πρόβλημα και το προσπερνούν. Βαρέθηκα τον κόσμο που πρέπει να περιστρέφεται γύρω από τα αισθήματα αυτών των μπαμπάδων. Βαρέθηκα την κοινωνία που φέρεται σαν αυτή η συμπεριφορά, να είναι αναμενόμενη ή αποδεκτή. Βαρέθηκα τα σχόλια και τα email άπειρων μαμάδων που εγκαταλείφθηκαν και αυτές και τα παιδιά τους, αλλά περισσότερο βαρέθηκα τους μπαμπάδες που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και αρνούνται να πάρουν σοβαρά, τον ρόλο τους.
Έχετε αναρωτηθεί πώς νιώθει ένας 19χρονος που έχει στοιχειωδώς τσίπα, στην Ελλάδα του σήμερα;
Πίνει το "αίμα" του Ελληνικού λαού με το καλαμάκι...
«Μου θυμίζει μια ταινία που είδα πρόσφατα... Μετά τον πόλεμο στην Ιταλία παρελαύνουν οι στρατιώτες που πολέμησαν και οι Ιταλίδες μάνες με τα παιδάκια τους και τους χειροκροτούν. Κάποιοι τα χαϊδεύουν, τους πιάνουν τα ποδαράκια κλπ καταλαβαίνετε τώρα... Και μάλιστα οι Ιταλίδες μάνες τα σπρώχνουν κιόλας! Μια Αμερικανίδα μάνα βλέπει το σκηνικό και ρωτάει: "μα τι μάνες είναι αυτές; Να σπρώχνουν τα παιδιά τους;" και μια άλλη Ιταλίδα της απαντά: "ε, τι να κάνουν; Από το να τα δούνε νεκρά...."»
Κουπόνια και µικρογεύµατα σε περιοχές µε µαθητές από χαµηλά οικονοµικά στρώµατα...
Σταμάτα τις απαγορεύσεις και δωσ’ του απλά τις σωστές πληροφορίες. Σταμάτα τις διδαχές για τις αξίες και δωσ’ του τα κίνητρα να τις ανακαλύψει και να τις αναγνωρίσει το ίδιο. Σταμάτα να ηθικολογείς και άκου γιατί και ποιόν βρίζει.
Υπάρχει Συνταγή επιτυχίας;
Η Τζένιφερ ήρθε στο ραντεβού με το ποδήλατο. Κόκκινα μακριά μαλλιά, κόκκινα σκουλαρίκια, κόκκινα βραχιόλια, μακρύ κολιέ με κόκκινες χάντρες, κόκκινα παπούτσια. Σήμερα η Τζένιφερ ήταν κόκκινη. Την τελευταία φορά που την είδα ήταν μπλε. "Ντύνομαι στο China Town." με πληροφόρησε."Με ό,τι λάχει."
Το ξύλο βγήκε από το Παράδεισο... Ας βγει και από τη ζωή μας!
Σοκαρίστηκα, έμεινα με το στόμα ανοιχτό!!!
Με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας Ασφαλούς Διαδικτύου (ιντερνέτ) διαπιστώνω ότι μια αχλή μυστηρίου συνεχίζει να περιβάλλει τον κόσμο των κομπιούτερ και της ψηφιακής τεχνολογίας στην οποία στηρίζεται το διαδίκτυο (Ιντερνέτ) δημιουργώντας για τους αδαείς και κάποιες μαγικές διαστάσεις.
Τα περισσότερα από τα σημερινά παιδιά ξέρουν να χειρίζονται το ποντίκι του υπολογιστή, αλλά τα βρίσκουν σκούρα όταν ανεβαίνουν σε ένα ποδήλατο. Και ενώ οι επτά στους δέκα μπόμπιρες, ηλικίας δύο ως πέντε ετών, ξέρουν να παίζουν παιχνίδια οnline, λιγότεροι από δύο στους δέκα μπορούν να κολυμπήσουν χωρίς βοήθεια. Τα στοιχεία προέρχονται από έρευνα της εταιρείας AVG, που δραστηριοποιείται στην ασφάλεια στο Internet, και αποδεικνύουν ότι τα παραδοσιακά ορόσημα της παιδικής ηλικίας έχουν αντικατασταθεί από ψηφιακές δεξιότητες.
Μη με διαβάσετε σήμερα. Το κείμενο αυτό δεν έχει «κρίση», δεν έχει «spreads», «μειώσεις», «Siemens», ούτε έναν Πάγκαλο ή έστω έναν Στρος Καν, κάτι σοβαρό, επίκαιρο. ή μάλλον πρόσκαιρο.
Πριν από αρκετά χρόνια, ακόμη και τα πιο απομακρυσμένα χωριά της ελληνικής επικράτειας έσφυζαν από ζωή και έδιναν το δικό τους χρώμα, είχαν τη δική τους ξεχωριστή και ζωντανή παρουσία στη χώρα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Ο δάσκαλος, ο ιερέας, ο πρόεδρος κάθε κοινότητας, οι πολιτιστικοί σύλλογοι και οι αμέτρητοι οργανισμοί ήταν οι εκφραστές της ταυτότητας κάθε γεωγραφικής τοποθεσίας της Ελλάδας.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
