Τα παιδιά που τους έλεγαν αλήτες

Ο αντίχειρας, ο δείκτης, ο μέσος, ο παράμεσος και ο μικρός. Ανοιχτά όλα και με τον βραχίονα τεντωμένο στις 45 μοίρες προ τα δεξιά. Προς τη μεριά των επισήμων. Εκείνων που καμώνονται ότι πασχίζουν για το καλό του τόπου. Εκείνων που στέρησαν από τους γονιούς τους το χαμόγελο και από τα ίδια την ελπίδα και τα όνειρα για το μέλλον. Το δικό τους μέλλον. Τη δική τους ζωή.

Τα παιδιά στην παρέλαση.

Στην παρέλαση που έγινε, στις 28 του περασμένου Οκτώβρη, πριν από λίγες εβδομάδες στα Γιάννενα, στην παρέλαση που θα γίνει μεθαύριο, στην επέτειο του μεγάλου ξεσηκωμού.

Δεν είναι τα παιδιά «τσιρλίντερ» με...

Οι μούντζες τους θύμισαν την ψήφο τους!

Συγγνώμη, αλλά όλοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που συντόνισαν χθες τα πυρά τους κατά του κ. Παπακωνσταντίνου δεν το ψήφισαν το Μνημόνιο;

Και όλοι μαζί δεν χειροκροτούσαν μπροστά στις τηλεοράσεις, βλέποντας πέρσι τον Απρίλιο τον κ. Παπανδρέου να απευθύνει το δραματικό του διάγγελμα από το Καστελόριζο, αποκαλώντας το ΔΝΤ «ασφαλές καταφύγιο»;

Και όλοι μαζί δεν έβγαιναν επί μήνες στις τηλεοράσεις υποστηρίζοντας πως «σωθήκαμε από την χρεοκοπία» και πως έπρεπε να ψηφιστεί το Μνημόνιο «διαφορετικά δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις»;

Και όλοι μαζί δεν έπιναν μέλι όταν ο Όλι Ρεν επενέβαινε στα...

Τι βλακείες είναι αυτές;

Αν καταλάβαμε καλά, έχουμε περάσει στο στάδιο του πατερναλισμού. Και όλοι εκείνοι που ο λαός όχι απλώς δεν τους ακούει (πλέον, διότι παλαιότερα τους άκουγε μια χαρά και τους επέτρεπε να συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο), αλλά τους πετάει ό,τι βρει μπροστά του (νερά, καφέδες, ντομάτες, τζατζίκια), αποφάσισαν να… νουθετήσουν τους «Αγανακτισμένους»!

Απίστευτο και όμως αληθινό. Φταίνε, βέβαια, και οι δημοσιογράφοι, αυτοί οι καινούργιοι «εχθροί του λαού», που επιμένουν να ζητούν από όσους εκτίθενται δίνοντας συνεντεύξεις, τη γνώμη τους για το Κίνημα των «Αγανακτισμένων».

Οπότε, κάτι πρέπει να πουν οι άνθρωποι. Και αρχίζουν τις...

Πόσο αυθόρμητα είναι τα φάσκελα άραγε;

Τη δεκαετία του ’80 «αγώνας» ήταν να κατέβει κανείς στο δρόμο και να διαδηλώσει κατά της επάρατης δεξιάς. Ενίοτε και κατά του διεθνούς ιμπεριαλισμού, που πάλευε για να γκρεμίσει το σοσιαλιστικό παράδεισο. Τη δεκαετία του '90 ο «αγώνας» καθοδηγήθηκε από τα πανίσχυρα τότε εργατικά συνδικάτα που ένιωθαν να έχουν πιάσει την εξουσία από τα κέρατα. Κι έπειτα ήρθαν οι καταλήψεις των σχολείων. Κι αυτές «αγώνας» ήταν. Σήμερα, «αγώνας» είναι να κατέβει κανείς στην πλατεία Συντάγματος και να αρχίσει τα φάσκελα...

Κατ΄ αρχάς θα πρέπει να πούμε ότι οι αυθόρμητες εκδηλώσεις των πολιτών είναι οπωσδήποτε καλύτερες από...