Βλέπω αυτές τις φώτο απ' τη Γάζα.
Αν υπήρχε η δυνατότητα αύριο το πρωί με το χτύπημα ενός μαγικού ραβδιού να σε εξαφανίσουν, Έλληνα, θα το έκαναν. Έχει φθάσει πλέον η ώρα που δεν σε χρειάζονται άλλο. Το καθήκον σου, συνειδητά και ασυνείδητα, προς την ναζιστική Ενωμένη Ευρώπη το έκανες και με το παραπάνω. Ο στρατιώτης του Νότου έδωσε ό,τι είχε να δώσει και ήρθε η ώρα να αποσυρθεί από το πεδίο κατασκευασμένης μάχης που έστησαν στρατηγοί και ηγέτες.
Κοίτα εσύ το βίντεο για το πώς πετάγονται τα μυαλά στον αέρα και ξέχνα τα όλα. Ξέχνα τα όλα γιατί η πολιτική μπουρδέλου μια χαρά χτίζεται όσο εσύ κοιτάς τα μπούτια της Δούκισσας στην TV και το σώριασμα δύο κορμιών από έναν πληρωμένο δολοφόνο. Σπέρμα και αίμα θέλεις αυτό θα έχεις. Τις ανάγκες σου τις ξέρουν οι τσατσάδες της πολιτικής και στις προσφέρουν απλόχερα. Για να μην έχεις παράπονο ότι δεν αντιστέκεσαι, τα συνδικαλιστικά κομματικά όργανα παίρνουν τις εντολές από τα κόμματα κατεβάζοντάς σε απεργία ειρηνική, προγραμματισμένη και από το πεζοδρόμιο. Στήσου αγωνιστικά δίπλα σε αυτόν που φασιστικά του επέβαλλαν να δουλεύει και τις Κυριακές ενώ εσύ έκανες τα ψώνια σου εκείνες τις Κυριακές αποδεχόμενος της σκλαβιά του. 
Πριν λίγα χρόνια σε μια παλιά μου δουλειά, σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα, είχε ανάψει μια συζήτηση με τους συναδέλφους για διάφορες φάσεις που είχαμε περάσει εκεί κάπου στα 20 χρόνια μας. Για συναυλίες, ταινίες, για τα πάρτυ με τους πρώτους έρωτες, για διάφορες πλάκες κλπ. Ο διευθύνων την επιχείρηση ένας τυπικός μάνατζερ, μιας τυπικής πολυεθνικής, καθόταν πιο εκεί και μας άκουγε. Αργότερα με φώναξε στο γραφείο και πολύ σκεπτικός μου έκανε μια ερώτηση, με ύφος αρκετά στεναχωρημένο.
Η Κατερίνα και η Ελένη είναι άνεργες. Ανήκουν στη μεγάλη ελληνική πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν στη σκιά. Πίσω από τον ήλιο.
Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό
με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των
εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε
και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ. 
Έξι η ώρα το πρωί. Να πάω να κοιμηθώ ή να γράψω;
Μεγάλος αφορισμός του Νίκου Καζαντζάκη που μου'ρχεται στο νου από την Β και τον Μ που δεν είναι πια μαζί... 
Ή μάλλον θέλω να μπορώ και να γελάω δυνατά. Θέλω να ανοίγω την τηλεόραση και να βλέπω όμορφους ανθρώπους να λένε εύθυμα πράγματα, η έστω όχι θλιβερά, τραγικά, δραματικά. Όσο πάει ξεχνάω πως ήταν η ζωή χωρίς προβλήματα οικονομικά, 24 ώρες το 24ωρο! Ακούω ειδήσεις, τώρα (ριψοκίνδυνη, χωρίς Λεξοτανίλ).
Οι διαδηλώσεις, οι πορείες, οι απεργίες, οι αντιπαραθέσεις, τα γιαούρτια, οι κάλπες, είναι τα χόμπι ενός ενεργού πολίτη.
Μειώνει και το προσδόκιμο ζωής η κυβέρνηση Παπαδήμου...
Στην αρχή διάβασα μόνο τον τίτλο της είδησης. «Μολύνονται με... AIDS για να πάρουν επίδομα!». Το άτιμο στερεότυπο βγήκε από την αποθήκη και με οδήγησε να σκεφτώ αμέσως τη Μποτσουάνα, το Λεσότο και τη Ζιμπάμπουε. 
Πριν από μια δεκαετία, περίπου, υποδεχτήκαμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα και χαρά την έλευση της νέας χιλιετηρίδας προσμένοντας ένα καλύτερο αύριο για την ανθρωπότητα και για την Ελλάδα. Η είσοδος της χώρας μας στη ζώνη του ευρώ, η τεχνολογική και η ηλεκτρονική επανάσταση σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομικοκοινωνική κρίση, είχαν αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του Έλληνα.
Απορεί κανείς εάν υπάρχει κάτοικος αυτής της χώρας που παραμένει ασυγκίνητος, απαθής και ανεπηρέαστος από όλα όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και σε καμιά περίπτωση δεν αρμόζουν στα ήθη, στις αρχές και στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Η βία, το έγκλημα, η διαφθορά αποτελούν πλέον σημεία της καθημερινότητας μας, ταράσσουν τα θεμέλια μιας κοινωνίας που έχει χάσει την ταυτότητα της, γεννώντας ταυτόχρονα μίση και πάθη μεταξύ των ανθρώπων. Το κακό πλέον υπερτερεί του καλού, είναι αυτό που προκαλεί και καλύπτει οτιδήποτε θετικό επιχειρεί να βγει στην επιφάνεια.
Πόσο όμορφη και... απλή ήταν η ζωή μας πριν από δεκαετίες. Πόσο καθαρή και ήρεμη ήταν η σκέψη μας και η διάθεση μας για προσφορά και δημιουργία. Ο σεβασμός και η αγάπη για τον συνάνθρωπο, ακόμη κι αυτή η τυπική καλημέρα, είχαν μια αγνότητα και ειλικρίνεια που στη σημερινή εποχή πήραν τη θέση τους η ψυχρότητα και η υποκρισία. Μια εγκληματική πράξη, μια ληστεία, ως σπάνια φαινόμενα, μας προκαλούσαν εντύπωση. Δεν μπορούσε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους το μέγεθος της διαστροφής και της παράνοιας που βιώνουμε σήμερα, κατ’ εξακολούθηση και χωρίς φραγμούς.
Μπορεί να συγκριθεί η εποχή που πιτσιρικάδες παίζαμε ελεύθερα στις αλάνες χωρίς το φόβο των απαγωγών και των λοιπών κινδύνων που απειλούν στην σύγχρονη κοινωνία τη ζωή των παιδιών μας; Κοιμόμαστε ήσυχοι στα σπίτια μας με ανοιχτά παράθυρα και πόρτες. Τώρα τριπλοκλειδωθήκαμε με συναγερμούς και συστήματα ασφαλείας και δεν εμπιστευόμαστε πλέον ούτε τον γείτονα. Εγκαταλείψαμε το φως και ζούμε στο σκοτάδι. Χάσαμε την ελευθερία και είμαστε φυλακισμένοι στο κελί του εαυτούλη μας, χωρίς να μιλάμε, χωρίς να σκεφτόμαστε. Συμβιβαστήκαμε, βολευτήκαμε, ακυρώσαμε κεκτημένα χωρίς να προνοήσουμε, χωρίς να προβλέψουμε. Εγκλωβισμένοι στα πονηρά πλοκάμια του Ιντερνέτ, η σκέψη και το μυαλό μας «μολύνθηκαν».
Νοσταλγούμε τα χιόνια του χειμώνα για να έχουμε νερό το καλοκαίρι. Ξεχάσαμε πότε ανθίζουν τα λουλούδια και τα φύλλα αν πέφτουν πλέον απ’ τα κλαδιά των δέντρων. Μολύναμε τη φύση κι αυτή μας εκδικείται. «Θα μας χάσει ο θεός…», μοιρολογούν οι γεροντότεροι. Όχι, δεν θα μας χάσει ο θεός. Μόνοι μας επιδιώκουμε την αυτοκαταστροφή κάνοντας αλόγιστη χρήση της ελευθερίας και των αγαθοδωρημάτων του θεού.
Πολλοί βέβαια λένε να μη γυρίζουμε στο παρελθόν. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Ίσως όμως ταξιδέψαμε γρήγορα στο μέλλον προσπερνώντας αλησμόνητα επιτεύγματα του παρελθόντος. Μακάρι να διαθέταμε τη δυνατότητα για μια σύντομη βόλτα στο παρελθόν, προκειμένου να εκτιμήσουμε όσα απωλέσαμε στην εποχή της εξέλιξης και της προόδου. Μη λησμονούμε ότι μια στιγμή του χθες ήταν σημαντική και ξεπερνά κατά πολύ τις πλούσιες υπερβολές που μας ταλαιπωρούν σήμερα.
Δεν αντέχουμε άλλη παραπλάνηση και εξευτελισμό της αξιοπρέπειας μας. Ως πότε θα καθοδηγείται η ζωή μας από δάνεια, πιστωτικές κάρτες και ακάλυπτες επιταγές. Μήπως η δραχμή είχε μεγαλύτερη αξία και το νόμισμα του ευρώ μας έχει παρασύρει σε ένα ξέφρενο καταναλωτισμό χωρίς όρια; Δεν μπορεί να είναι αυτή η Ελλάδα, η πατρίδα που κληρονομήσαμε και θα παραδώσουμε στη νέα γενιά.
Ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας, στις συνήθειες μας, στη ζωή μας, κάτι από τα παλιά. Ας καλλιεργήσουμε επιτέλους τις θετικές παραδοσιακές έννοιες που στο παρελθόν αποτέλεσαν την πυξίδα για να προχωρήσουμε μπροστά και εμείς τις αγνοήσαμε παρασυρμένοι από ψεύτικα όνειρα. Αν σεβαστούμε και διδαχτούμε από το παρελθόν, δεν θα πρέπει να μας καταβάλλει φόβος για το παρόν και τον μέλλον μας.
Είναι καιρός να αποδράσουμε από την ψευδαίσθηση ενός κόσμου που αποπροσανατολίζει, παραπλανάει και αποναρκώνει ήθη και παραδόσεις. Θα μας το επιτρέψουν;
Γ.Τ. στο anemo-milos
Εδώ και λίγο καιρό μια σκέψη διαπερνάει το μυαλό μου σαν μοτοσακό: η τιμωρία του ανθρώπου για την πτώση του από τον παράδεισο δεν είναι ο θάνατος, αλλά το δούλεμα.
Από τη μέρα που γεννιέσαι σε δουλεύουν οι πάντες.
Ο μαιευτήρας που πληρώνεται για να αναμοχλεύει το απαυτό της μάνας σου, η μάνα σου που επειδή πηδήχτηκε και σ΄ έκανε απαιτεί σεβασμό σε όποια μακακία λέει, ο πατέρας σου που ζει στην κοσμάρα του και επιμένει πως μένει σπίτι, τα αδέλφια σου που αν τους δανειστείς μια γόμα στο σχολείο ή εκατό Ευρώ όταν μεγαλώσεις θα τους το ξεπληρώνεις μέχρι να γυρίσει η τρύπα σου τα μέσα-έξω, οι δάσκαλοι στο Δημοτικό που με το ένα χέρι ξύνουν το πράμα τους και με το άλλο γράφουν στον πίνακα, οι καθηγητές που διαθέτουν τόση γνώση όση και ένα σεσουάρ κομμωτηρίου, οι γκόμενοι και οι γκόμενες που σε γράφουν στα παπαραιδοία τους, οι φίλοι που σε ξεχνάνε σαν στίχο από τραγούδι, τα αφεντικά που βαφτίζουν τις υπερωρίες σου "εργατικότητα", οι σύζυγοι που σε βλέπουν δήμιο αλλά συμβιβάζονται, τα κανάλια της τηλεόρασης που σου μοστράρουνε σκατά μονταρισμένα για τηλεοπτικό πρόγραμμα, οι έμποροι, οι δημοσιογράφοι, οι καλλιτέχνες, οι ευεργέτες, οι πολιτικοί, οι διανοούμενοι, οι επιστήμονες, τα έθνη, ο ίδιος σου ο εαυτός, αφού εκεί που είσαι καλά τα τινάζεις χωρίς να το καταλάβεις.
Ήμουνα νια και γέρασα και το μ@υ@ί μου ξέρασα.
ΥΓ:Όλα αυτά τα γράφω από την κακία μου, επειδή διαβάζω σε κάποια γυναικεία blogs, μερικά κείμενα που ούτε με μορφίνη δεν θα μπορούσα να τα γράψω.
Γυναίκες που φτιάχνουν ωραία κεκάκια, βάζουν κρέμα από την τάδε πουατσερί στον καφέ τους, έχουν άντρα, παιδί, σκύλο ευτυχισμένους, φουσκωτά παπλώματα, μάλλινα χαλιά, φλιτζάνια αγορασμένα από την Ελβετία, δέκα είδη τσαγιού στο ντουλάπι τους, βουτήματα από τον φούρνο του Ντελακαριόλη, τρώνε έξω με τους φίλους τους στον "Κόκκυγα" όπου ο σερβιτόρος τον βάζει δεξιά, κάνουν τραπέζια σπίτι τους με πίτες, πουρέ μελιτζάνας και φιογκάκια στρουθοκάμηλου, έχουν ροζ λάπτπτοπ, νύχια, κραγιόν, παπούτσια με μπαρέτα και φόρεμα σιφόν, ενώ γνωρίζουν καλά πως η ευτυχία είναι μικρές στιγμές.
Κορίτσια μη μας δουλεύετε, από τη στιγμή που χέζετε, σκατά περνάτε.
από την tsaousa
Καθημερινό φαινόμενο στην εποχή μας, η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ακόμα περισσότερο, η προστασία της προσωπικής ζωής του καθενός. Η οποία, μαζί με την ανάπτυξη της τεχνολογίας κυρίως, έχει αρχίσει και χάνει την αξία της.
Η ανάπτυξη των κινητών τηλεφώνων και κυρίως του ίντερνετ και των υπηρεσιών που προσφέρει, έχουν ανάγει σε μείζον θέμα την προστασία της ιδιωτικής μας ζωής. Πανεύκολα, μπορεί κάποιος να φωτογραφήσει ή να βιντεοσκοπήσει κάποιον χωρίς να το θέλει και χωρίς να το αντιληφθεί, μέσω του κινητού τηλεφώνου, ή μέσω των κρυφών καμερών που υπάρχουν. Γνωστό το ζήτημα αυτό. Έχουν γίνει εκατοντάδες συζητήσεις για τις κάμερες στους δρόμους κτλ., με το πρόσχημα του περιορισμού της εγκληματικότητας. Ταυτόχρονα όμως διακυβεύεται και η προσωπική ζωή όλων μας.
Υπάρχει όμως και... το ίντερνετ, το οποίο αποτελεί έναν «χώρο» στον οποίο κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί. Ό,τι δημοσιευτεί στο χώρο του διαδικτύου, μπορούν να το γνωρίζουν όλοι στον πλανήτη. Αρκεί να ψάξουν να το βρουν! Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί. Γιατί μπορεί ο καθένας να το αποθηκεύσει στο προσωπικό του κομπιούτερ και να το χρησιμοποιήσει όπως θέλει.
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το λεγόμενο Facebook, που αποτελεί έναν χώρο «κοινωνικής δικτύωσης». Μπορεί κάποιος, πάρα πολύ εύκολα και σε ελάχιστα λεπτά, να δημιουργήσει ένα προφίλ για το πρόσωπό του. Μπορεί να είναι αληθινό ή πλαστό. Μπορεί να μεταδίδει ψεύτικες ή αληθινές πληροφορίες. Όταν όμως κάποτε θελήσει να διαγράψει το προφίλ του στο Facebook, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Οι πληροφορίες που έχει δώσει έχουν ήδη αποθηκευθεί και έχουν ήδη γίνει γνωστές στο πλατύ κοινό. «Φόρα στο μεϊντάνι» που θα έλεγε κι η γιαγιά μου! Κι άντε να σωθείς. Και έχει εγερθεί ολόκληρη συζήτηση για το θέμα αυτό.
Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Facebook από το φοιτητικό του δωμάτιο στο Χάρβαρντ πριν από μερικά χρόνια, λέει τώρα, ότι, η ιδιωτικότητα δεν είναι πια «κοινωνική νόρμα», και ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται πλέον για την προστασία της ιδιωτικής του ζωής στο διαδίκτυο. «Ο κόσμος νιώθει πια πραγματικά άνετα όχι μόνο να μοιράζεται περισσότερες πληροφορίες διαφόρων ειδών, αλλά και να τις μοιράζεται πιο ανοιχτά και με περισσότερους ανθρώπους. Αυτή η κοινωνική νόρμα έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου» είπε.
Φωτογραφίες ή πληροφορίες που έχουν δημοσιεύσει ορισμένοι για τον εαυτό τους με το πραγματικό τους όνομα και πρόσωπο, πολλές φορές τους έχουν στοιχίσει την ίδια τους τη δουλειά και τις σχέσεις τους. Μην πάτε μακριά. Πρόσφατο παράδειγμα ο κ. Κουτούπης, ο οποίος ενώ είχε προσληφθεί από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για θέση γενικού γραμματέα σε υπουργείο, απολύθηκε την αμέσως επόμενη ημέρα, γιατί είχε αναρτήσει σε «προσωπική» του ιστοσελίδα στο Facebook, υβριστικά σχόλια για το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου.
Σήμερα το Facebook αριθμεί περίπου 350 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον πλανήτη, οι οποίοι δημοσιεύουν καθημερινά εκατομμύρια προσωπικές πληροφορίες. Οργανώσεις για την προστασία της ιδιωτικής ζωής, έχουν κατηγορήσει τον Ζούκερμπεργκ, ότι με τις ενέργειες και την πολιτική του Facebook, εξωθεί τους χρήστες να «ανοίξουν» το προφίλ τους ώστε να μπορεί να το διαβάσει ο καθένας.
Υπάρχει εδώ όμως μια μεγάλη διαμάχη και μια μεγάλη συζήτηση. Ο καθένας είναι ελεύθερος, αν θέλει, να δημιουργήσει ένα προφίλ για το άτομό του. Κανένας δεν τον αναγκάζει να κάνει κάτι. Πώς όμως πείθεται να ανοίξει την ιδιωτική και άκρως προσωπική του ζωή στο διαδίκτυο; Γιατί να το κάνει αυτό; Είναι απλά μια στιγμή αδυναμίας; Βλέπει τους άλλους και ακολουθεί τη μόδα της εποχής; Είναι όντως «προσωπική επιλογή» ή μήπως εξαναγκάζεται από τις «κοινωνικές συνθήκες» και νόρμες της εποχής; Αν βγεις γυμνός στην πλατεία της Δράμας θα σε δουν μόνο 50 ή 100 συμπολίτες σου! Αν όμως βγεις γυμνός στο διαδίκτυο, θα σε δουν εκατομμύρια άνθρωποι και θα έχουν τη δυνατότητα να αποθηκεύσουν την εικόνα σου αυτή για πάντα στο προσωπικό τους αρχείο! Τελικά, το ερώτημα παραμένει: πόσο ελεύθεροι είμαστε να επιλέξουμε …ελεύθερα αυτό που επιθυμούμε;
από ΕΩΘΙΝΟΝ
Οι απόψεις του George Carlin's για τα γηρατειά
Έχετε αντιληφθεί ότι η µόνη περίοδος της ζωής µας που µας αρέσει να µεγαλώνουµε είναι όταν είµαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασµένος που µεγαλώνεις που σκέφτεσαι τµηµατικά.
«Πόσων ετών είσαι;», «Είµαι τέσσερα και µισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και µισό.. Είσαι τέσσερα και µισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.
Μπαίνεις στην εφηßεία, και τώρα κανείς δεν µπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόµενο αριθµό, ή ακόµη και µερικούς αριθµούς µπροστά.
«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη µέρα της ζωής σου! Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία. ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!
Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τι... έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασµένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουµε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισµένος λουκουµάς. Τι πάει στραßά; Τί άλλαξε;
ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται...
Αλλά! για περίµενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!
Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.
Έχεις αναπτύξει τόσο µεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι µέρα µε τη µέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!
Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».
Και τότε κάτι παράξενο συµßαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100, ξαναγίνεσαι µικρό παιδί. «Είµαι 100 και µισό!».
Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και µισό!!
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ
1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.
3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
4. Απολαύστε τα απλά πράγµατα.
5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε µέχρι να σας κοπεί η ανάσα.
6. Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υποµείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το µόνο άτοµο, που µένει µαζί µας για ολόκληρη τη ζωή µας είναι ο εαυτός µας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.
7. Περιßάλλετε τον εαυτό σας µε ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η µουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, οτιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
8. Να τιµάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, ßελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της ßελτιώσεως, ζητήστε ßοήθεια.
9. Μην κάνετε ßόλτες στην ενοχή. Κάντε µια ßόλτα στα µαγαζιά, ακόµη και στον διπλανό νοµό ή σε µια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που ßρίσκεται η ενοχή.
10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν µετριέται από τον αριθµό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγµές που µας κόßουν την ανάσα
Κι αν δεν στείλετε το παρόν σε τουλάχιστον 8 άτοµα - ποιος νοιάζεται; Αλλά µοιραστείτε το µε κάποιον.. Όλοι χρειαζόµαστε να ζούµε τη ζωή µας στο έπακρο κάθε µέρα!!
Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουµε στον τάφο µε ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρηµένο σώµα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούµε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντληµένοι, φωνάζοντας «....ρε γαµώτο....τι ßόλτα!».
από τον ΚΩΣΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
