Ποιοι όλοι δηλαδή; Πρώτα - πρώτα, τρώει το κανάλι που προβάλλει το πρόγραμμα. Με τόσο υψηλά ποσοστά τηλεθέασης, η διαφήμιση που παίρνει, θυμίζει εποχές προ κρίσης. Πίσω από το ίδιο το survivor, ακολουθούν μικρότερες εκπομπές του ίδιου καναλιού που τσιμπολογούν κι αυτές τα απομεινάρια [σαν τα πουλιά που καθαρίζουν τα δόντια του κροκόδειλου]. Μια συνέντευξη με τον παίκτη που αποχώρησε, ένα αγώνισμα, μια ψηφοφορία...
Ανοίγω το άλμπουμ. 299 φωτογραφίες μαρτυρούν την καταγωγή μου. Πρόγονοι κτηνοτρόφοι, αγρότες, δάσκαλοι, οικοδόμοι, νοικοκυρές, πρόσφυγες, βιοπαλαιστές με μάτια λαμπερά να κοιτούν την κάμερα μη φοβούμενοι ότι θα φανεί στο βλέμμα τους τίποτε άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Καθαροί! Καταγωγή μπερδεμένη, όπως όλων μας άλλωστε.
Ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε στις αρχές του 1990 από τις Τρύπες, με τίτλο "Τα κανονικά παιδιά", μιλούσε για κανονικά παιδιά. Δηλαδή για άτομα που γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν κανονικά, ονειρεύονται κανονικά, ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά.
Τι είναι Ιδέα;
Το να είσαι Έλληνας δεν βασίζεται ούτε... καν στη γλώσσα που σκέφτεσαι και μιλάς.
Η ελληνική οικονομική χρεοκοπία αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου της ελληνικής κρίσης. Το ουσιαστικό πρόβλημα είναι η πολιτική και κοινωνική χρεοκοπία, όπου ο καθείς εξ ημών έχει φτάσει στο σημείο να θεωρεί το ελάχιστο ατομικό σπουδαιότερο από οποιοδήποτε κοινό αγαθό...
Την δεκαετία του 1960 και1970 υπήρξε μια καθολική αντίδραση από τους νέους για μια καλύτερη ζωή, οι νέοι εξεγέρθηκαν τον Μάιο του 1968 με τον... πόλεμο του Βιετνάμ το ροκ την σεξουαλική απελευθέρωση το καταπληκτικό κίνημα των χίπις που ξεκίνησε από το San Francisco το 1965 που και αυτό κατέρρευσε στις αρχές του 1970. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να νικήσεις το σύστημα και να αλλάξεις τα πράγματα γιατί το σύστημα είναι πολύ δυνατό και ανίκητο και οι περισσότεροι από αυτούς τους επαναστάτες μπήκαν στο σύστημα και έγιναν γιάπηδες.
Έλεγαν οι Λατίνοι, ή στη δικιά μας ελληνική γλώσσα, «Όσο αναπνέω... ελπίζω!» Και στην Ελλάδα μας, πέρα από τα θαλασσόβρεκτα ακρογιάλια, τον καταγάλανο ουρανό, τα ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, υποτίθεται ότι έχουμε και το μοναδικό στην υφήλιο χαρακτηριστικό γνώρισμα που το ονομάζουμε... φιλότιμο και δεν μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα με… τίποτε!
Τα κράτη χρειάζονται όλο και περισσότερα χρήματα για να καλύψουν τις ανάγκες τους, με αποτέλεσμα να ανεβαίνουν τα επιτόκια και να βαθαίνει η κρίση χρέους. Όλη αυτή η ιστορία μοιάζει σαν ένα βράχο που έχει αρχίσει να κυλάει από την κορυφή ενός βουνού και εμείς απλά παρατηρούμε την πορεία του και καταγράφουμε τις ζημιές που προκαλεί. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να σταματήσει τη ροή των γεγονότων. Γίνονται, όμως, θαύματα στις μέρες μας;
Η πολύπλευρη πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση που τώρα ουσιαστικά αρχίζουμε να μπαίνουμε, αλλά και οι θανατηφόρες δόσεις του φαρμάκου που επιβάλλονται από επάνω προς τα κάτω, έχουν αρχίσει να δημιουργούν μια λαϊκή κινητικότητα από τα κάτω, η οποία προς το παρόν είναι ασύνδετη και ανοργάνωτη, μιας και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες πρόδωσαν τους εργαζόμενους και έχουν γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη στο λαό, ακυρώνοντας στην πράξη το μόνο συγκολλητικό λαϊκό στοιχείο που θα μπορούσε να υπάρξει αυτή τη στιγμή.
Κατηγορείται συνολικά ο λαός ότι...
Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε.
Τώρα είναι συνηθισμένο να διαβάζεις εφημερίδες, να παρακολουθείς τα γεγονότα «να τρέχουν» στον γεωγραφικό χώρο που εθιμοτυπικά ακόμη να λέγεται Ελλάδα και να νιώθεις ότι αφορούν μία άλλη χώρα. Αποστασιοποιηθήκαμε και βλέπουμε τα δρώμενα σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ ή τίποτε πια δε μας διαπερνά; Η Ελλάδα μέσα από πηχυαίους τίτλους, μεσότιτλους και αναλύσεις χωριατών. Κάποιοι, λένε, που «κυβερνάν» δεκαετίες αυτόν τον τόπο έχουν καιρό που ξεκίνησαν να χαρίζουν υπόγειο, εναέριο και επίγειο χώρο. Καρέ-καρέ παρακολουθούμε τις χειραψίες, τα δείπνα σαν να χαζεύουμε, τρώγοντας φιστίκια, μια χολιγουντιανή ταινία εποχής που ο φεουδάρχης δέχεται στο «φτωχικό» του τον βασιλέα να τον φιλέψει πραμάτεια με των δούλων τον ιδρώτα.
Από την άλλη βλέπω και... αισθάνομαι μία άλλη Ελλάδα που δεν έχει εκατομμύρια πληθυσμό, που δεν στοιβάζεται και δεν εξαγοράζεται. Μία μειοψηφία, που μόνο και μόνο από πείσμα, αφήνει στην ταυτότητάς της το Υπηκοότητα Ελληνική και δεν το σβήνει με κόκκινο στυλό. Είναι αυτή που δεν πηγαίνει σε Μνημόσυνα Τιμής που τα Μετάλλια Ανδρείας τα έχει στην ψυχή της. Μία Ελλάδα που ντρέπεται τους νεκρούς της. Είναι μια χώρα από μόνη της. Άνευ συνόρων και άνευ πολιτικών εκπροσώπων. Έχει απομείνει χωρίς βοήθεια στα στενά αόρατων Θερμοπυλών και περιμένει τα στρατεύματα του Ράιχ να περάσουν από πάνω της. Θα περάσουν αυτό είναι σίγουρο. Πάντα περνούσαν....
Ανάμεσα σε δύο χώρες ταλαντεύομαι. Πληρώνω την πρώτη σαν τον ραγιά για να μου ταυτοποιήσει την υπηκοότητα. Αντέχω για χάρη της δεύτερης για να επιζήσει η ταυτότητά μου.
γράφει ένας απλός άνθρωπος
Ζούμε σε μια εποχή που αλλάζουν βίαια τα πάντα γύρω μας εις βάρος της ίδιας μας της ζωής.
Αρχές, αξίες, νόμοι, ήθη κι έθιμα έχουν καταρρακωθεί.
Λέξεις ογκόλιθοι που σηματοδοτούσαν την πορεία του Ελληνικού Έθνους χάνουν καθημερινά τη σημασία τους.
Δημοκρατία, Πατρίδα, Έθνος, Σύνταγμα, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Αξιοκρατία ερμηνεύονται πια κατά το δοκούν.
Κυρίαρχο στοιχείο που οικοδομεί τις σχέσεις Κυβερνώντων κι Επιχειρηματιών η ανταλλαγή δώρων πληρωμένων από την τσέπη του ΕΛΛΗΝΑ πολίτη!
Δώρων που πρώτα σκότωναν μεν συνειδήσεις, ανήγειραν δε βίλες!
Τώρα επιφέρουν τη φυσική εξόντωση ακόμα και αθώων και ανίδεων περί των τεκταινόμενων.
Προφανώς οι Δαναοί ή είναι... παντελώς άγνωστοι στους αφελείς υπηκόους των αφεντάδων ή πολύ οικεία πρόσωπα! Διαλέγετε και παίρνετε.
Μπροστά σ' αυτό τον ορυμαγδό και την επιδιωκόμενη εξαθλίωση των εργαζομένων η παντελής απουσία των πνευματικών ταγών του τόπου γίνεται αισθητή δια της εκκωφαντικής σιωπής των!
Τόσο εκκωφαντική που τρομοκρατείται κι η σιωπή.
Σε παλιότερες ομοειδής εποχές ανθούσε το πολιτικό τραγούδι και μεγαλουργούσαν οι θεατρικές παραστάσεις. Σήμερα οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών όταν δεν παρευρίσκονται στα συνέδρια των αστικών κομμάτων πέφτουν σε διαρκή χειμερία νάρκη!
Έχουν τόσα πολλά να πουν κι όμως σιωπούν. Γιατί;
Κορεσμός,αδιαφορία,συνθηκολόγηση,απουσία έμπνευσης;
από το zeidoron
Πριν από μια δεκαετία, περίπου, υποδεχτήκαμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα και χαρά την έλευση της νέας χιλιετηρίδας προσμένοντας ένα καλύτερο αύριο για την ανθρωπότητα και για την Ελλάδα. Η είσοδος της χώρας μας στη ζώνη του ευρώ, η τεχνολογική και η ηλεκτρονική επανάσταση σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομικοκοινωνική κρίση, είχαν αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του Έλληνα.
Απορεί κανείς εάν υπάρχει κάτοικος αυτής της χώρας που παραμένει ασυγκίνητος, απαθής και ανεπηρέαστος από όλα όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και σε καμιά περίπτωση δεν αρμόζουν στα ήθη, στις αρχές και στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Η βία, το έγκλημα, η διαφθορά αποτελούν πλέον σημεία της καθημερινότητας μας, ταράσσουν τα θεμέλια μιας κοινωνίας που έχει χάσει την ταυτότητα της, γεννώντας ταυτόχρονα μίση και πάθη μεταξύ των ανθρώπων. Το κακό πλέον υπερτερεί του καλού, είναι αυτό που προκαλεί και καλύπτει οτιδήποτε θετικό επιχειρεί να βγει στην επιφάνεια.
Πόσο όμορφη και... απλή ήταν η ζωή μας πριν από δεκαετίες. Πόσο καθαρή και ήρεμη ήταν η σκέψη μας και η διάθεση μας για προσφορά και δημιουργία. Ο σεβασμός και η αγάπη για τον συνάνθρωπο, ακόμη κι αυτή η τυπική καλημέρα, είχαν μια αγνότητα και ειλικρίνεια που στη σημερινή εποχή πήραν τη θέση τους η ψυχρότητα και η υποκρισία. Μια εγκληματική πράξη, μια ληστεία, ως σπάνια φαινόμενα, μας προκαλούσαν εντύπωση. Δεν μπορούσε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους το μέγεθος της διαστροφής και της παράνοιας που βιώνουμε σήμερα, κατ’ εξακολούθηση και χωρίς φραγμούς.
Μπορεί να συγκριθεί η εποχή που πιτσιρικάδες παίζαμε ελεύθερα στις αλάνες χωρίς το φόβο των απαγωγών και των λοιπών κινδύνων που απειλούν στην σύγχρονη κοινωνία τη ζωή των παιδιών μας; Κοιμόμαστε ήσυχοι στα σπίτια μας με ανοιχτά παράθυρα και πόρτες. Τώρα τριπλοκλειδωθήκαμε με συναγερμούς και συστήματα ασφαλείας και δεν εμπιστευόμαστε πλέον ούτε τον γείτονα. Εγκαταλείψαμε το φως και ζούμε στο σκοτάδι. Χάσαμε την ελευθερία και είμαστε φυλακισμένοι στο κελί του εαυτούλη μας, χωρίς να μιλάμε, χωρίς να σκεφτόμαστε. Συμβιβαστήκαμε, βολευτήκαμε, ακυρώσαμε κεκτημένα χωρίς να προνοήσουμε, χωρίς να προβλέψουμε. Εγκλωβισμένοι στα πονηρά πλοκάμια του Ιντερνέτ, η σκέψη και το μυαλό μας «μολύνθηκαν».
Νοσταλγούμε τα χιόνια του χειμώνα για να έχουμε νερό το καλοκαίρι. Ξεχάσαμε πότε ανθίζουν τα λουλούδια και τα φύλλα αν πέφτουν πλέον απ’ τα κλαδιά των δέντρων. Μολύναμε τη φύση κι αυτή μας εκδικείται. «Θα μας χάσει ο θεός…», μοιρολογούν οι γεροντότεροι. Όχι, δεν θα μας χάσει ο θεός. Μόνοι μας επιδιώκουμε την αυτοκαταστροφή κάνοντας αλόγιστη χρήση της ελευθερίας και των αγαθοδωρημάτων του θεού.
Πολλοί βέβαια λένε να μη γυρίζουμε στο παρελθόν. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Ίσως όμως ταξιδέψαμε γρήγορα στο μέλλον προσπερνώντας αλησμόνητα επιτεύγματα του παρελθόντος. Μακάρι να διαθέταμε τη δυνατότητα για μια σύντομη βόλτα στο παρελθόν, προκειμένου να εκτιμήσουμε όσα απωλέσαμε στην εποχή της εξέλιξης και της προόδου. Μη λησμονούμε ότι μια στιγμή του χθες ήταν σημαντική και ξεπερνά κατά πολύ τις πλούσιες υπερβολές που μας ταλαιπωρούν σήμερα.
Δεν αντέχουμε άλλη παραπλάνηση και εξευτελισμό της αξιοπρέπειας μας. Ως πότε θα καθοδηγείται η ζωή μας από δάνεια, πιστωτικές κάρτες και ακάλυπτες επιταγές. Μήπως η δραχμή είχε μεγαλύτερη αξία και το νόμισμα του ευρώ μας έχει παρασύρει σε ένα ξέφρενο καταναλωτισμό χωρίς όρια; Δεν μπορεί να είναι αυτή η Ελλάδα, η πατρίδα που κληρονομήσαμε και θα παραδώσουμε στη νέα γενιά.
Ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας, στις συνήθειες μας, στη ζωή μας, κάτι από τα παλιά. Ας καλλιεργήσουμε επιτέλους τις θετικές παραδοσιακές έννοιες που στο παρελθόν αποτέλεσαν την πυξίδα για να προχωρήσουμε μπροστά και εμείς τις αγνοήσαμε παρασυρμένοι από ψεύτικα όνειρα. Αν σεβαστούμε και διδαχτούμε από το παρελθόν, δεν θα πρέπει να μας καταβάλλει φόβος για το παρόν και τον μέλλον μας.
Είναι καιρός να αποδράσουμε από την ψευδαίσθηση ενός κόσμου που αποπροσανατολίζει, παραπλανάει και αποναρκώνει ήθη και παραδόσεις. Θα μας το επιτρέψουν;
Γ.Τ. στο anemo-milos
Είναι βασικό να μάθεις από μικρός τις βασικές ανθρώπινες αξίες... ότι άλλο ξέρατε ή είχατε κατά νου ξεγράψτε το!
Δείτε τις σε απλά σχέδια για να τις περάσετε και στα παιδιά σας...
από το OUVIR ESTRELAS ...
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
