Τελικά εγώ θα πεθάνω από καρκίνο;

Μιλούσε ακατάπαυστα, τόσο που στην αρχή την παρεξηγείς, έπειτα αμφιβάλλεις, κλείνεις πρώτα τα αυτιά, μετά σφαλείς τα μάτια, δεν θέλεις να ακούσεις, ούτε να νιώσεις περισσότερα.

Η κρίση τη διέλυσε και σχεδόν από την αρχή της, από το 2011, ζει μέσα σε απόλυτη ένδεια, έχει φορτωθεί και έναν άτιμο καρκίνο που σιγοτρώει το μεδούλι απ” το κορμί της.

Μοιάζει με όλους εκείνους που συναπαντάμε στους δρόμους, εμείς οι περαστικοί, ενώ εκείνοι κατέληξαν να στήσουν το γιατάκι τους κάτω από μια γέφυρα ή στη άκρη ενός πεζοδρομίου. Όλους αυτούς που μάθαμε να τους βλέπουμε και να μη τρομάζουμε, να μην τους πολυ-λογαριάζουμε, και να γυρνάμε το βλέμμα στην άλλη κατεύθυνση.

Η άγνωστη γυναίκα δεν έχασε την περηφάνεια και την...