Υπνοβάτες

Αν κάτι είναι κι αυτό σφόδρα πνιγηρό, είναι οι κυρίαρχες παθολογίες που παραμένουν εδραίες, σαν να μην αποπειράθηκε καν ο λαός να τις αποσείσει από πάνω του, όχι μόνον με τις επιλογές του στις τελευταίες εκλογές, αλλά και με την εν γένει στάση του κατά την τελευταία περίοδο.

Όσον οι παθολογίες που μας έφεραν ως εδώ όχι μόνον δεν υποχωρούν, αλλά επαναλαμβάνονται, απειλητικός προβάλλει ο κίνδυνος μιας πρόωρης απογοήτευσης του λαού - ο οποίος πρέπει να χορτάσει δίκιο για να αντισταθεί στο άδικο και να το καταβάλει.

Ανθολογώντας μερικές μόνον απ’ αυτές τις παθολογίες που...

Μη χαίρεστε όταν βλέπετε το σύστημα να σας βοηθάει...

Ξαφνικά το σύστημα πολεμάει τους μεσάζοντες! Τους ανακάλυψε… προχθές με λίγα λόγια! Δεν είχαν ξανακούσει για τη μαφία των λαχαναγορών και των λαϊκών… αλλά ήταν χιλιάδες τα ανούσια ρεπορτάζ με μια ντομάτα κι ένα μικρόφωνο στο χέρι.

Κομματόσκυλα στους Δήμους διευκολύνουν τη διανομή φθηνών τροφίμων. Έγιναν κι αυτοί φιλάνθρωποι και σέβονται το χρήμα του κοσμάκη;
Έρχονται εκλογές …αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος.
Αρχιδιαπλεκόμμενα ΜΜ"Ε" που κατασπάραξαν δισεκατομμύρια του δημοσίου διαφημίζουν τα κινήματα πατάτας κλπ. Έγιναν κι αυτοί φιλάνθρωποι;
Έρχονται εκλογές αλλά...

Ένας σύγχρονος έλληνας διανοητής λέει … την αλήθεια!

Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να προκύψει υπερκομματική συνεννόηση για ορθολογική ανασυγκρότηση της χώρας;

Το δίλημμα: Μια ενοχλητική αλήθεια ή ένα καθησυχαστικό ψέμα;

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί, όλοι μας, τι έχουν απογίνει οι άνθρωποι του πνεύματος στον τόπο μας; Γιατί αυτή η «άκρα του τάφου σιωπή»; Έχουν μήπως αφομοιωθεί από το Σύστημα και έχουν λουφάξει στα λαγούμια της ιδιοτέλειας ή μήπως τελικά έχουν τελείως εκλείψει;

Την απάντηση έρχεται να δώσει για μια ακόμη φορά ο...

Τώρα κλαίνε όλα τ αλάνια που θα μείνουνε χαρμάνια

Η νευρικότητα που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα στην καρδιά του πολιτικού, μιντιακού και επιχειρηματικού μας συστήματος είναι ερμηνεύσιμη, γι αυτό και ας μην απορούμε με τα σενάρια για τον δήθεν μονόδρομο οικουμενικών κυβερνήσεων. Αυτές είναι οι προφάσεις, που προβάλλουν όλοι όσοι θέλουν να κόψουν και να ράψουν το παιχνίδι στα μέτρα τους και επειδή ο σχεδιασμός δεν τους βγαίνει, προσπαθούν να αγοράσουν χρόνο.

Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει στο παρασκήνιο είναι...

Ξυπνήστε επιτέλους από το λήθαργό σας εκεί στη Ν.Δ.

Η Νέα Δημοκρατία έχει καταχωρηθεί στην κοινωνική συνείδηση ως ένα αστικό συντηρητικό κόμμα, ή τουλάχιστον έτσι προσπαθούν τα στελέχη της κομματικής της ελίτ να μας πείσουν ότι είναι. Και φυσικά ως αστικό κόμμα στηρίζει και το αστικό ολιγαρχικό πολίτευμα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, δηλαδή ένα πολιτικό σύστημα καθαρά αντιπροσωπευτικό και ελιτίστικο. Ως αστικό επίσης κόμμα είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί καθαρά φιλελεύθερη οικονομική πολιτική, κάτι που σημαίνει αποθέωση της λειτουργίας των κανόνων της ελεύθερης αγοράς. Αυτή η αστική ιδεολογία της ΝΔ, αποτελεί σήμερα και τη μεγάλη παγίδα, μέσα στην οποία την έχει ρίξει το ΠΑΣΟΚ και από την οποία δεν μπορεί να βγει και εξηγούμαστε:

Ο «σύγχρονος μηδενισμός»

Την δεκαετία του 1960 και1970 υπήρξε μια καθολική αντίδραση από τους νέους για μια καλύτερη ζωή, οι νέοι εξεγέρθηκαν τον Μάιο του 1968 με τον... πόλεμο του Βιετνάμ το ροκ την σεξουαλική απελευθέρωση το καταπληκτικό κίνημα των χίπις που ξεκίνησε από το San Francisco το 1965 που και αυτό κατέρρευσε στις αρχές του 1970. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να νικήσεις το σύστημα και να αλλάξεις τα πράγματα γιατί το σύστημα είναι πολύ δυνατό και ανίκητο και οι περισσότεροι από αυτούς τους επαναστάτες μπήκαν στο σύστημα και έγιναν γιάπηδες.

Οι σημερινοί νέοι δυστυχώς... δεν ελπίζουν σε τίποτα, ξέρουν ότι...

Αγαπημένο μου σύστημα…

Σου γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές, λίγο πριν αποφασίσω να σηκωθώ από τον καναπέ μου. Ξέρεις εσύ πόση υπομονή έχω κάνει. Δεν μπορώ πια να ξεχαστώ με τα μεσημεριανά αποφάγια που με ταΐζεις από την τηλεόραση. Το κλειστό μαγαζί μου ουρλιάζει και δε με αφήνει άλλο να με υπνωτίζουν οι τηλεκαφετζούδες των δελτίων ειδήσεων. Είμαι ο κάποτε καλός νοικοκύρης σου.

Εκείνος που του χτυπούσες την πλάτη στις εκλογές και του έδινες υποσχέσεις για καλύτερες μέρες. Είμαι εκείνος που σου έδινε συνέχεια πίστωση χρόνου. Είτε λεγόσουν Παπανδρέου, είτε Καραμανλής είτε Σημίτης. Ακόμη αν λεγόσουν και Μητσοτάκης…

Είμαι εκείνος που έβλεπε υπομονετικά να του...

Λερώθηκε το «λευκό κολάρο!..»

Η κοινωνιολογική-οικονομική έννοια του «λευκού κολάρου» αφορά στην αποκαλούμενη διεθνώς «μεσαία τάξη» που αποτελεί έδαφος στήριξης για τις ανώτερες κοινωνικοοικονομικές τάξεις των «εχόντων» και σημείο αναφοράς για τα μέλη των εργατικών τάξεων με τα τίμια αλλά «μουτζουρωμένα» από το μόχθο της καθημερινότητας χέρια.

Ο Μαρξιστικού προσανατολισμού Αμερικανός κοινωνιολόγος C.Wright Mills είχε γράψει στο ομώνυμο βιβλίο του πριν μερικές δεκαετίες ότι από τη στιγμή που τα μέλη της μεγάλης κοινωνικής τάξης «του λευκού κολάρου» εντάσσονται παραγωγικά στο οικονομικό σύστημα καταλήγουν να χάνουν όχι μόνο τον χρόνο και την ενέργεια για τα οποία και θα πάρουν στο δεκαπενθήμερο ή το μήνα την αμοιβή τους αλλά και πολλά από τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά όπως το χαμόγελο και την ευγένειά τους τα οποία οφείλουν να προσφέρουν στον «πελάτη» ως κομμάτι του συμβολαίου εργασίας που συνυπογράφουν με τον εργοδότη τους (υπό τις ευλογίες της Εθνικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών!…)

Οι πρόσφατες «καταστροφικές» για πολλούς αναλυτές αλλά και την ευρύτερη κοινή γνώμη «ρυθμίσεις» της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ και το ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ και μαζί η «αδυναμία» των ελεγχόμενων από το ΠΑΣΟΚ Συνδικάτων για αποτελεσματική αντίδραση (πέραν του θεαθήναι των…«απεργιών») προκαλούν πλέον ανεξέλεγκτα επίπεδα αηδίας σε αυτούς που πίστεψαν και στήριξαν την Ιδέα του Συνδικαλισμού, θυμηδία σε άλλους που δεν μπορούν να περιμένουν ούτε ένα λεπτό περισσότερο για να αλώσουν και τους τελευταίους θύλακες αντίστασης και πολυποίκιλα ερωτηματικά στην κοινή γνώμη η οποία αδυνατεί να συλλάβει και να συνθέσει σε μια εικόνα από τη οποία να…βγαίνει νόημα τα επιμέρους στοιχεία του ακατανόητου σύγχρονου εργασιακού αυτού «παζλ» που περνά πανηγυρικά από τον «τριπρόσωπο μπαμπούλα» της Ελλάδας που λέγεται…τρόικα!...

Είναι απαραίτητο να... θυμηθούμε πως όταν πριν δύο δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά ωράρια εργασίας» κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί τις εξελίξεις που μας προέκυψαν με ραγδαίους ρυθμούς και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη στα ελαστικά ωράρια υποτίθεται ότι θα μπορούσε να απολαύσει «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, να αναπτύξει καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με μέλη της οικογένειας, να αποβεί περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Λες και ήταν μεθοδευμένο, ξαφνικά η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών ωραρίων» απασχόλησης απεκάλυψε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη και αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί την ζωτική ενέργεια των εργαζομένων δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» που – «ΑΚΟΥΣΕ και…ΦΡΙΞΕ» φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή - εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται στα σπλάχνα της Λαϊκής Δημοκρατίας (της Κομμουνιστικής) ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το μόρφωμα του Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι και το ίδιο) αλλά τις ίδιες του τις ρίζες!

Πάντως άσχετα με τα ευφυολογήματα του κ Πρωθυπουργού ότι «θα ματώσουμε για να…σωθούμε» και των Υπουργών κ.κ. Λοβέρδου και Παπακωνσταντίνου που «υποφέρουν όταν μας…βασανίζουν, μας περικόπτουν εισοδήματα και μισθούς και μας…φορομπήχνουν» ΜΕΤΑ από τις πρωτόγνωρες εφαρμοζόμενες νέες (;) ρυθμίσεις στα εργασιακά και στα ασφαλιστικά θέματα λέτε να ξαναδούμε παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του όπως συνέβαινε όταν ΔΕΝ υπήρχαν Συνδικάτα αλλά υπήρχαν Φέουδα με Βαρώνους, Κόμητες και Δούκες και «ταλαίπωρους» εργάτες-θνητούς χωρίς μοίρα στον ήλιο για τους ίδιους και τα παιδιά τους!

Και έτσι η εικονική πραγματικότητα της «μεσαίας τάξης» που στήριξε οκτώ χρόνια τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ του κ Σημίτη, που ψήφισε ΔΥΟ φορές τους ανεξήγητα «αδιάφορους» κάποιοι λένε και «ανίκανους» πραιτοριανούς του Μαξίμου της Ν.Δ. του κ Καραμανλή ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ βίαια από το ΠΑΣΟΚ του κ Παπανδρέου και τα στελέχη του - θύμα της απληστίας του διεθνούς κεφαλαίου – και σβήνει με απίστευτα γοργούς ρυθμούς από τον χάρτη του Ελληνικού κοινωνικού συστήματος…

Υπάρχουν άνθρωποι στο Υπουργικό Συμβούλιο του «ΝΕΟΥ ΠΑΣΟΚ» και στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα που να συνειδητοποιούν ότι καθώς ΛΕΡΩΘΗΚΕ «το λευκό κολάρο» και σβήνει γοργά η υπόσχεση του «παραδείσου» για τις εργατικές τάξεις η ΕΚΡΗΞΗ θυμού θα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ διαστάσεων και αναπόφευκτη;

Δηλαδή πού θα κρυφτούν ΟΛΟΙ τους εάν κάποιοι βροντοφωνάξουν και η ελληνική κοινωνία θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα «Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, επαγγελματίες, επιστήμονες, νέοι και νέες ξεσηκωθείτε, δεν έχετε τίποτε άλλο να χάσετε μια και σας τα πήρε ΟΛΑ η τρόικα»;

Τελικά μήπως κάποιοι που είχαν ξεκινήσει ως ειλικρινείς ιδεολόγοι ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ (τους άλλους του ανεξέλεγκτου Φιλελευθερισμού ούτε να τους θυμηθώ δεν θέλω) ΕΘΑΨΑΝ στα ανέμελα καλοζωισμένα και ευτραφή ή στα μεθοδικά καλογυμνασμένα σώματά τους όπου σίγουρα θα έπρεπε να συνεχίζουν να υπάρχουν στα ατομικά αλλά και στο συλλογικό τους υποσυνείδητο όσα οδήγησαν 150 χρόνια πριν τους Μαρξ και Ένγκελς να συνθέσουν το ανατρεπτικό τους κάλεσμα «….εργάτες όλους του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;…»

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το ΠΑΣΟΚ χάνει μια μοναδική ευκαιρία να μείνει στην ιστορία…

Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ –μεταξύ αυτών και ο Πρωθυπουργός– άφησαν μετεκλογικά να εννοηθεί ότι δεν γνώριζαν την πραγματική κατάσταση που παρέλαβαν και κλήθηκαν να διαχειριστούν. Ο γενικός γραμματέας Δημήτρης Γεωργακόπουλος, σίγουρα δεν μπορεί να επικαλεστεί το ίδιο για τον τομέα που ανέλαβε. Ιδρυτικό μέλος του κόμματος, ο βουλευτής Ηλείας έχει διατελέσει στο παρελθόν υφυπουργός Οικονομικών σε δύο κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και σίγουρα είναι από τους ανθρώπους που γνωρίζουν όσο λίγοι την «πληγή» που ακούει στο όνομα εφορία.

Προφανώς όταν έμαθε για τους εφοριακούς που δεν υπέβαλλαν δήλωση εισοδήματος, ήταν από τους λίγους που δεν εξεπλάγησαν. Καθώς μάλιστα η αποκάλυψη έγινε από τις αρμόδιες υπηρεσίες, τόσο ο ίδιος όσο και ο υπουργός Οικονομικών, πιστώνονται τη διάθεση να καθαρίσουν «τον οίκο τους». Η συγκεκριμένη κίνηση, ενταγμένη μάλιστα στα πλαίσια της γενικότερης διάθεσης για αποκαλύψεις που διακατέχει την ηγεσία του συγκεκριμένου υπουργείου, αποτελεί μια από τις λίγες περιπτώσεις που η πανταχόθεν εκπεφρασμένη απόφαση για κάθαρση, αποδεικνύεται εμπράκτως.

Τουλάχιστον μέχρι ενός σημείου. Του σημείου εκείνου που... αφήνει γενικώς να εννοηθεί ότι άλλαξε το status quo, χωρίς ωστόσο να βλάπτει κανέναν. Ούτε ηθικά ούτε υλικά. Το μόνο που μάθαμε είναι ότι ορισμένοι εφοριακοί δεν υπέβαλλαν δηλώσεις. Γενικά και αόριστα. Σε επίμονες μάλιστα ερωτήσεις δημοσιογράφων, ο Δ. Γεωργακόπουλος άφησε να εννοηθεί ότι θα επιβληθούν κυρώσεις. Τουλάχιστον αυτές που προβλέπει ο νόμος, αν και στην προκειμένη περίπτωση ο παραδειγματισμός θα ικανοποιούσε το κοινό αίσθημα.

Ενδέχεται ο γενικός γραμματέας να έχει όλη την καλή διάθεση να «τα σπάσει» με το σύστημα. Το γνωρίζει καλά, ξέρει τις αντιστάσεις του και αποφάσισε ότι πρέπει να προχωρήσει σε τολμηρές κινήσεις. Το σύστημα ωστόσο έχει αναπτύξει ισχυρούς τρόπους αυτοπροστασίας και απαιτείται επίσης ισχυρή πολιτική βούληση που δεν μπορεί να εξαντληθεί στα όρια δικαιοδοσίας και αντοχών ενός υφυπουργού. Ενός πολιτικού δηλαδή που ας μην ξεχνάμε ότι δεν θα επιθυμούσε σε καμία περίπτωση να παίξει το ρόλο της «Ιφιγένειας». Κανείς δεν το θέλει αφού πιστεύει ακράδαντα ότι συνεπάγεται την πολιτική του καταδίκη. Γι’ αυτό και κανείς δεν αποφασίζει να αναλάβει δράση αλλά μεταθέτει το πρόβλημα κάπου αλλού, δηλαδή στη δικαιοσύνη που κινείται με βραδείς ρυθμούς.

Οι διαδικασίες που θα ακολουθηθούν για τη διερεύνηση των υποθέσεων θα είναι φυσικά δαιδαλώδεις και μέχρι να διαλευκανθούν, ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι θα έχει συμβεί στην ηγεσία του υπουργείου, την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ή ακόμη και τους ίδιους τους ελεγκτές-φοροφυγάδες που μπορεί και να έχουν συνταξιοδοτηθεί. Το να αλλάξουμε σημαίνει να σταματήσουμε να ακολουθούμε τις υπάρχουσες πεπαλαιωμένες και σίγουρα διεφθαρμένες δομές και διαδικασίες. Ειδάλλως θα βουλιάξουμε.

Το ΠΑΣΟΚ έχει μια μοναδική ευκαιρία να μείνει στην ιστορία, αλλάζοντας όσα μέχρι στιγμής θεωρούσαμε δεδομένα και πηγαίνοντας τη χώρα μπροστά. Η κοινωνία «βράζει» και είναι πιο έτοιμη από ποτέ να συμμαχήσει με την εξουσία που πραγματικά θα αποφασίσει να επιβάλλει το νόμο, αρνούμενη να ακολουθήσει παλαιοκομματικές πρακτικές και να εξυπηρετήσει συντεχνιακά συμφέροντα. Αυτό που φοβούνται οι πολιτικοί ότι θα τους καταστρέψει, ενδέχεται να είναι η μοναδική σωτηρία. Οι πολίτες θέλουν αλλαγή νοοτροπίας και διακυβέρνησης. Όσοι δεν το καταλάβουν θα αφεθούν στη λήθη του χρόνου.

Όσοι εφοριακοί παρανόμησαν θα έπρεπε να είναι ήδη εκτός υπηρεσίας. Ας το τολμήσει επιτέλους μια κυβέρνηση και ας βρει μια αφορμή όπως το συγκεκριμένο παράδειγμα για να δώσει το γενικότερο τόνο της αλλαγής!

Το παράδειγμα μάλιστα δεν είναι τυχαίο. Αν παρακολουθήσει κανείς τα όσα διαρρέει το ΥΠΟΙΚ τις τελευταίες ημέρες, το πρόβλημα της απόκλισης από το πρόγραμμα σταθερότητας εστιάζεται σε μεγάλο βαθμό στην υστέρηση των εσόδων. Αν η κυβέρνηση δεν καταφέρνει να βάλει τάξη στον εισπρακτικό μηχανισμό, πώς είναι δυνατόν να πείσει τους πολίτες ότι θα καταφέρει να βάλει τάξη στα δυσεπίλυτα προβλήματα της χώρας; Και πολύ περισσότερο πώς θα τα λύσει χωρίς αποτελεσματικό μηχανισμό είσπραξης; Μήπως νομίζει ότι αρκούν οι γενικόλογες αναφορές του υφυπουργού για να τρομάξουν οι φοροφυγάδες και να εμφανιστούν παρακαλώντας στις εφορίες για συγχώρεση;

Μια τέτοια κίνηση θα άλλαζε και την ψυχολογία του κόσμου που θα αντιλαμβανόταν ότι οι κόποι του δεν θα πάνε –όπως τις προηγούμενες φορές– στράφι. Αν δεν το κάνει –που δεν το κάνει– θα μείνει και πάλι στην ιστορία, ως το κόμμα που διαδεχόμενο την οκνηρή πενταετία της ανίκανης ΝΔ, δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί την πορεία προς την καταστροφή και να αναλάβει δράση για να την αποτρέψει. Αυτό μάλιστα είναι ακόμη χειρότερο.
του Σταμάτη Ζαχαρού στο capital

Σε τι κόσμο θα ζήσω μπαμπά; (Μακάρι να ήταν παραμύθι...)

Έθνος καταρρέων που αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμη και αυτή την ίδια την κατάρρευσή του, την διάλυσή και τον διασυρμό του, μοιάζει σήμερα το πλήθος των πολιτών της χώρας που λέγεται Ελλάδα.

Είναι τόσο μεγάλη η σαπίλα και η διαφθορά, είναι τόσο οικτρή η άποψη «ζήσε για το σήμερα», που εμβρόντητος στέκεται ο καθείς επισκέπτης της χώρας ή και όλοι εκείνοι που εκ του μακρόθεν παρακολουθούν επί χρόνια τα τεκταινόμενα εντός της Ελλάδας. Δικαίως λοιπόν αναρωτιούνται όλοι: Ως πού θα πάει αυτό; Μέχρι πότε θα πέφτουν οι Έλληνες; Πότε επιτέλους θα καταλάβουν πως κάνουν όλα όσα απαγορεύονται και αποφεύγουν όλα όσα πρέπει;

Κάποτε, ένας πολύ πλούσιος κάλεσε έναν φιλόσοφο να τον επισκεφθεί στην πλουσιότατη οικία του. Πραγματικά, ο φιλόσοφος επισκέφθηκε τον πάμπλουτο συμπολίτη του και δέχθηκε να περιηγηθεί στους χώρους του παλατιού από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του. Παντού υπήρχαν χρυσοί κίονες, ασήμια και καλλιτεχνήματα με ελεφαντόδοντο. Σπάνιες πολύτιμες πέτρες ήταν διάσπαρτες για να τονίζουν τον πλούτο αλλά και για να εμπλουτίζουν χρωματικά τους χώρους στους οποίους βρισκόταν. Πισίνες με θερμαινόμενο νερό ή ακόμη και με γάλα, αρώματα και πλούσια ντυμένοι υπηρέτες υπήρχαν παντού… Πανάκριβα μάρμαρα και γρανίτες, φροντισμένα από ειδικούς τεχνίτες που είχαν έρθει από πολύ μακριά για να χτίσουν αυτό το παλάτι… Ήταν πραγματικά ένα σπίτι στο οποίο κυριαρχούσε ο πλούτος και η ομορφιά…

Περπατώντας ο... φιλόσοφος και έχοντας δίπλα του πάντα τον πανευτυχή πάμπλουτο ιδιοκτήτη, κάποια στιγμή ένιωσε ένα φλέμα να εμποδίζει τον λαιμό του. Έβηξε και δυστυχώς, το φλέμα βρέθηκε στο στόμα του… Κοίταξε τότε γύρω του ο φιλόσοφος… κοίταξε αριστερά, κοίταξε δεξιά, κοίταξε και κάτω… Τελικά, γύρισε προς τον ιδιοκτήτη και τον έφτυσε στο πρόσωπο…

Ξαφνιασμένος αυτός, τον ρώτησε οργισμένος: Τι κάνεις άνθρωπέ μου;
Τότε ο φιλόσοφος κοιτώντας τον του είπε με απλοϊκότητα: Άρχοντά μου, κοίταξα ολόγυρά μου και παντού υπήρχε τόσος πλούτος και τόση ομορφιά, ακόμη και τα ρούχα σου είναι τόσο όμορφα και ακριβά, που αποφάσισα να φτύσω στο ευτελέστερο που υπήρχε μπροστά μου…

Πράγματι, ο πάμπλουτος αυτός ο άνθρωπος, είχε καταφέρει να μεταβάλει τον εαυτό του στο ευτελέστερο των πάντων… Προσπαθούσε να αποκτήσει και να επιδείξει τα αποκτήματα του πλούτου του… Είχε κάνει σκοπό της ζωής του να μαζεύει χρήματα και να τα επενδύει σε μία χωρίς λόγο επίδειξη… Με αποτέλεσμα, να μεταβληθεί ο ίδιος στο μικρότερης αξίας «αντικείμενο» που υπήρχε στο σπίτι του…

Τι γίνεται όμως στην δική μας καθημερινή ζωή; Μήπως εμείς δεν ζούμε για το σήμερα, χωρίς να νοιαζόμαστε για το αύριο; Μήπως εμείς δεν τρέχουμε να αποκτήσουμε με κάθε τρόπο το χρήμα που θα μας φέρει την επίπλαστη ευτυχία; Βέβαια, ο αγώνας προς τον πλουτισμό γίνεται κατ’ αναλογίαν… Δηλαδή, όσοι βρίσκονται σε υψηλά αξιώματα επιδιώκουν και αποκτούν περισσότερα από τους άλλους που βρίσκονται… χαμηλότερα… Σαπίλα και διαφθορά παντού…

Μία κοινωνία πολιτών που δεν νοιάζεται για το αύριο, δεν την ενδιαφέρει το «κοινό καλό» και χωρίς να παράγει εισπράττει πλούτο από όπου μπορέσει… Άλλος κλέβοντας, άλλος εξαπατώντας, άλλος με συμφωνίες που πληρώνουν κάποιοι τρίτοι… Ελλάδα, η χώρα της κομπίνας, της αρπαχτής και του «δε βαριέσαι αδελφέ…».

Πού πάμε όμως; Το λογικό αδιέξοδο οδηγεί σε βαθύ πηγάδι, μέσα από το οποίο λίγοι και πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να βγούνε… Όλα αυτά, όμως, ίσχυαν και δεν ισχύουν πλέον… Σήμερα οι Έλληνες έχουν ξεπεράσει τον ορίζοντα και έχουν πέσει στο «πηγάδι». Όλοι περιμένουν το θαύμα και σχεδόν όλοι αρνούνται να «κουνήσουν τα χέρια τους» για να μπορέσει να συμβεί κάτι και να αρχίσουν να ανεβαίνουν προς τα επάνω, προς το φως, προς την ελπίδα…

Τι έχουμε παραδώσει στους νέους; Τι εικόνες και τι διδάγματα τους έχουμε δώσει; Τις κομπίνες; Τα ψέματα, τις απάτες και τις αρπαχτές; Την ‘κονόμα και τον πολιτισμό του καναπέ; Μεμψίμοιροι, άβουλοι και καλοπερασάκηδες, βολεμένοι στο σύστημα ή περιμένοντας το «βόλεμα» από τον κουμπάρο του κουνιάδου του ξαδέλφου που τα έχει με έναν gay ο οποίος γνωρίζει κάποιον σε υπουργείο… Αυτοί είμαστε… και όταν κάποιοι αγωνίζονται, τρέχουμε να θυμηθούμε το δικό μας συμφέρον (πόσο άραγε το γνωρίζουμε;) και βρίζουμε εκείνους που αγωνίζονται και θα έπρεπε να λειτουργούν ως φωτεινά παραδείγματα για εμάς τους ίδιους…

Έθνος που χάνουμε τη γλώσσα μας, έθνος που βιάζεται και διαστρεβλώνεται η ιστορία μας, έθνος που ο μόνος πολιτισμός που αναγνωρίζουμε και συζητάμε είναι αυτός των κουκουλοφόρων, των μολότοφ, των κλεφτών και των αρπάγων της περιουσίας του κράτους… Έθνος στο οποίο «η πόλη» (δηλαδή το σύνολο των πολιτών και το κοινό συμφέρον) δεν έχει καμία σημασία, ενώ αντίθετα το «εγώ» έχει αναχθεί σε «θεότητα» και εργάζεται εις βάρος της «πόλης»… Ντροπή αισθάνονται όσοι διαβάζουν την ιστορία (όχι αυτή της Ρεπούση ή της Δραγώνα) και οι «ρομαντικοί» ψάχνουν να βρούνε τρόπο ή τρόπους για να ξυπνήσουν τους «κοιμώμενους», τους αποβλακωμένους συμπολίτες τους…

Περπατώ στον δρόμο και βλέπω ανθρώπους-σκιές, χωρίς χαμόγελο να βαδίζουν σαν να τρέχουν, με το βλέμμα χαμένο στο κενό... Γυρίζω και κοιτάζω τον φίλο μου κι αυτός με τη σειρά του, κοιτάζει αμήχανα προς το παιδί του που το κρατάει από το χέρι. Με μάτια μεγάλα και βλέμμα γεμάτο απορία, ο πιτσιρίκος ρωτάει τον πατέρα του: Πού θα με πας τώρα μπαμπά;
από τον Κωνσταντίνο

Εθνικό Σύστημα Καινοτομίας; Στην Ελλάδα δεν… υπάρχει!

Πριν μερικά χρόνια, ρώτησα τον τότε Γ.Γ. Έρευνας και Τεχνολογίας σε μια ημερίδα για την καινοτομία ποιο είναι το εθνικό μας σύστημα καινοτομίας στην πατρίδα μας. Η απάντηση που έλαβα με ξάφνιασε αλλά και με προκάλεσε: «δεν έχουμε, αλλά άμα θέλεις βρες ποιο είναι και στη συνέχεια να το γράψεις…»

Μετά από μερικά χρόνια έρευνας και την διαπίστωση ότι τίποτα δεν είχε γίνει και γραφτεί στο μεταξύ διάστημα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το Εθνικό μας Σύστημα Καινοτομίας είναι: «η παντελής απουσία ενός συστήματος!!!».

Η έννοια των ‘συστημάτων καινοτομίας’ αποτελεί μια νέα προσέγγιση στη μελέτη της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας, η οποία άρχισε να αναδύεται στη διεθνή βιβλιογραφία του μάνατζμεντ τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η ανάπτυξη εθνικών συστημάτων καινοτομίας αποτέλεσε και αποτελεί το στόχο των περισσοτέρων αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων οικονομιών που προσπαθούν να ενδυναμώσουν τις βιομηχανικές και οικονομικές τους επιδόσεις. Η έννοια των συστημάτων καινοτομίας μεταφέρει την άποψη ότι οι καινοτομίες δεν αποτελούν μεμονωμένα, ξεχωριστά φαινόμενα μέσα σε μία εταιρεία, αλλά δημιουργούνται από την αλληλεπίδραση διαφόρων οντοτήτων, πρωταγωνιστών και δομών.

Για να κατανοήσουμε την... ανταγωνιστικότητα αλλά και τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα συγκεκριμένων επιχειρήσεων και επιχειρηματικών τομέων μιας χώρας, πρέπει να ερευνήσουμε το σύστημα καινοτομίας της. Ιδρύματα, αρχές, φορείς, πανεπιστήμια, διοικήσεις, ερευνητικά κέντρα δημόσια και ιδιωτικά τόσο σε τοπικό, περιφερειακό όσο και σε εθνικό επίπεδο επηρεάζουν την μεταφορά γνώσης και πληροφοριών, έχουν επιπτώσεις στην απόδοση και στις καινοτομικές ικανότητες των επιχειρήσεων. Οι θεσμοί, η κοινωνική οργάνωση, το πολιτικό και νομικό σύστημα κάθε χώρας, η ιστορικές της καταβολές και η οικονομική της οργάνωση θα διαμορφώσουν τελικά το εθνικό σύστημα καινοτομίας και ανταγωνιστικότητας της χώρας.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα οι πολιτικές ανάπτυξης και οργάνωσης της οικονομίας της Ελλάδος (αναρωτιέμαι γιατί ξαφνιαζόμαστε όταν διαπιστώνουμε ότι η νοοτροπία παραμένει η ίδια και σήμερα) στηρίζονταν σε επενδύσεις με στόχο το γρήγορο κέρδος (εμπόριο και ελαφριά βιοτεχνία, εισαγωγές και εξαγωγές) χωρίς το κόστος και τον μακροχρόνιο σχεδιασμό που απαιτεί η βαριά βιομηχανία, ο τομέας του τουρισμού και ο αγροτικός τομέας, και κατ’ επέκταση η δημιουργία μιας ανταγωνιστικής οικονομίας σε βάθος χρόνου.

Στις ανεπτυγμένες οικονομίες της Δύσης οι χιλιάδες μικρές και μεσαίες βιοτεχνικές, βιομηχανικές και αγροτικές επιχειρήσεις αναδιοργανώθηκαν σε επιχειρηματικές συστάδες (business clusters) ώστε η κάθε μια να αποτελεί κομμάτι της αλυσίδας αξίας ενός επιχειρηματικού τομέα ή να συμπληρώνει τις μεγάλες επιχειρήσεις. Οι αναπτυγμένες οικονομίες αλλά και οι χώρες που εφάρμοζαν σωστές πολιτικές και στρατηγικές ανάπτυξης δημιούργησαν ισχυρές βιομηχανίες γύρω από την φαρμακοβιομηχανία, τα βαριά μέταλλα, τις τηλεπικοινωνιακές και πληροφοριακές τεχνολογίες, την αυτοκινητοβιομηχανία, την πολεμική βιομηχανία, τις ηλεκτρικές συσκευές. Χώρες σαν την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση σε επιχειρηματικούς τομείς όπως ο τουρισμός, η κλωστοϋφαντουργία, η βιομηχανία επίπλων, ενώ χώρες όπως η Δανία και η Σουηδία επένδυσαν μεταξύ άλλων στον αγροτικό τομέα, τις βίο-καλλιέργειες κ.α. Για να οργανώσουν τις οικονομίες τους, πανεπιστήμια, κράτος και επιχειρήσεις (μικρομεσαίες και πολυεθνικές), ερευνητικά εργαστήρια (δημόσια και ιδιωτικά), φορείς, συνδικάτα και επιμελητήρια εργάστηκαν και συνεργάστηκαν με κοινό στόχο και σκοπό οι οικονομίες τους να είναι ανταγωνιστικές και καινοτόμες!!!

Η αποτυχία της Ελλάδος να δημιουργήσει ένα εθνικό σύστημα καινοτομίας παρόμοιο με αυτό των αναπτυγμένων οικονομιών είναι το αποτέλεσμα των ‘εσφαλμένων’ πολιτικών από σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων πέντε και πλέον δεκαετιών, του ασταθούς πολιτικού περιβάλλοντος, της έλλειψης κλίματος και κουλτούρας συνεργασίας μεταξύ των επιχειρήσεων, των επιχειρήσεων και του κράτους, της μυωπικής ιδιοσυγκρασίας του έλληνα επιχειρηματία που αναζητά το γρήγορο κέρδος μέσω πολιτικών επαφών και ελάχιστης προσπάθειας, αλλά και γενικά της έλλειψης μακροχρόνιου στρατηγικού σχεδιασμού ανάπτυξης.

Το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας από την αναγέννηση του ελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα είναι σε μια συνεχής διαδικασία αλλαγών και αναπροσαρμογών που τελικά δεν καταφέρνουν τίποτα άλλο από το να το αποδυναμώνουν και να το αποπροσανατολίζουν από τις σύγχρονες τάσεις της εποχής. Τα ελληνικά ΑΕΙ και ΑΤΕΙ και τα ερευνητικά εργαστήρια που λειτουργούν μέσα σ’ αυτά δεν συνδέθηκαν ποτέ με τις πραγματικές ανάγκες των ελληνικών επιχειρήσεων, λόγω ‘πεπαλαιωμένων’ αντιλήψεων, νόμων και μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας που κατορθώνει να επιβάλλει την άποψη ότι (σε αντίθεση με ότι συμβαίνει σε ολόκληρο τον υπόλοιπο πλανήτη) δεν πρέπει να συνδεθεί η εκπαίδευση με την παραγωγή (αγορά)!

Ο δημόσιος τομέας της χώρας εξακολουθεί να γιγαντώνεται με δραματικούς για την πορεία της οικονομίας μας ρυθμούς, και με επίμονες προσπάθειες όλων των κυβερνήσεων να επιδοτούν χρεοκοπημένες δημόσιες επιχειρήσεις και φορείς που αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη της χώρας. Τα μεγάλα έργα υποδομής έχουν καθυστερήσει ανεπίτρεπτα, την στιγμή που ακόμη και η πάλαι ποτέ ενωμένη Γιουγκοσλαβία, που μετά τον πρόσφατο πόλεμο, διαμελίστηκε και απαξιώθηκε οικονομικά, έχει σήμερα σύγχρονο δίκτυο αυτοκινητοδρόμων για να την συνδέουν με την αναπτυγμένη Ευρώπη, ενώ εμείς ακόμη «σκάβουμε» στο πέταλο του Μαλιακού και στα «ΚΛΕΙΣΤΑ» πλέον Τέμπη.

Επιπρόσθετα, οι δείκτες για την διαφάνεια και την διαφθορά κατατάσσουν την χώρα μας σε περίοπτες θέσεις, αποτρέποντας ουσιαστικά σοβαρές επιχειρήσεις να επενδύσουν στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα οι αλλεπάλληλες απεργίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και οι «στάσεις εργασίας» που παραλύουν ολόκληρο τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δημιουργούν χάος και ανυπολόγιστες ζημίες εκατομμυρίων σε επιχειρήσεις και φυσικά αποδυναμώνουν ακόμη περισσότερο την οικονομική ζωή της χώρας μας και τις πιθανότητες για ξένες επενδύσεις. Τελικά, όπως παρατηρεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση τα 3 κοινοτικά πλαίσια στήριξης και αναδιάρθρωσης της Ελληνικής οικονομίας οδηγήθηκαν σε λάθος κατευθύνσεις.

Το εθνικό σύστημα καινοτομίας της χώρας μας είναι η απουσία συστήματος!
Στην τρέχουσα οικονομική κρίση γίνεται φανερό και στον πιο αδαή Έλληνα πολίτη ότι το σύστημα της Ελλάδος είναι, τελικά, η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ συστήματος!

Πολιτικές και οικονομικές εξαγγελίες για ψηφοθηρικούς λόγους, πυροσβεστικά μέτρα για να καλύψουμε κάποιες από τις μαύρες τρύπες, και τώρα ξαφνικά άκουσον, άκουσον και μια χώρα που θα ‘παίζει λαχείο’ με τις αποδείξεις για μερικά ευρώ… Οφείλουμε να αλλάξουμε, εμείς οι νέοι άνθρωποι, νοοτροπίες και συμπεριφορές που οδήγησαν την χώρα σε οικονομικό τέλμα. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε έστω και τώρα μέσα στην συγκυρία της παγκόσμιας ύφεσης την νοοτροπία αλλαγής του προβλήματος σε πρόκληση οικοδομώντας μια οικονομική στρατηγική με επί μέρους τακτικές κινήσεις που θα μας οδηγήσει στην ποθητή ευημερία και ανάπτυξη.

Για όσους ενδιαφερθούν ακαδημαϊκά τους πληροφορώ ότι εγώ στο μεταξύ έγραψα στα αγγλικά Piperopoulos, P. (2009) ‘Economics, business and society in Greece: towards a national innovation system’, International Journal of Economics and Business Research, Vol. 1, No. 3, pp.277–290.
Και στα ελληνικά το βιβλίο μου με τίτλο «Επιχειρηματικότητα, Καινοτομία
και Business Clusters» σελ. 292, Αθήνα, 2008, εκδόσεις Α.ΣΤΑΜΟΥΛΗ.

Του ΠΑΝΟΥ Γ. ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Λέκτορα Πανεπιστημίου Μακεδονίας