O δωσιλογισμός του Σαμαρά είναι δίχως όρια και αναστολές. Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση, με νωπή την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, διαπραγματεύεται με τους ληστές και δημίους της ΕΕ, βγαίνει ο Σαμαράς ΑΝΟΙΚΤΑ και ΚΥΝΙΚΑ, να στηρίξει όχι την ελληνική κυβέρνηση, αλλά τους τοκογλύφους και τους δημίους του 4ου Ράιχ.
Κυρίες και κυρίοι, καλωσήρθατε στην περιήγησή μας. Θα περιηγηθούμε στην Ελλάδα του 2014. Στην Ελλάδα που πάτησε στα πόδια της μετά από την κατάρρευση που υπέγραψε ο μέγας ΓΑΠ. Στην Ελλάδα που σώθηκε την τελευταία στιγμή από βέβαιο αφανισμό. Στην Ελλάδα του Αντώνη Σαμαρά. Που τώρα πια αποτελεί παρελθόν.
Τώρα θα μπλέξουμε με λεπτομέρειες, αλλά δε γαμείς. Λοιπόν, πέρα από τα χονδροειδή ψέματα και τις χονδροειδέστατες απάτες που κάνουν αυτοί οι τύποι που αποκαλούνται κυβέρνηση, ακόμη περισσότερο με θυμώνει ότι μας στερούν το δικαίωμα να σκεφτούμε σοβαρά για να αντιμετωπίσουμε τα όποια επιχειρήματα της πολιτικής που εκτελούν.
Επειδή δεν αρκεί να προπαγανδίζεις το πρωτογενές πλεόνασμα (δηλαδή το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, τη στάση πληρωμών του κράτους προς τους ιδιώτες και άλλα τέτοια "αναπτυξιακά" μέτρα), αλλά πρέπει και να το παρουσιάζεις, η πιο hot κουβέντα των τελευταίων ημερών έχει να κάνει με το περιβόητο κοινωνικό μέρισμα.
Στον κόσμο της μικροπολιτικής και των σκοπιμοτήτων, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Και παρά το γεγονός πως το ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Το Παρόν και παρουσιάζει τον Αντώνη Σαμαρά να «μην ενδιαφέρεται αν θα επανεκλεγεί», πιθανότατα να εκληφθεί από πολλούς ως δείγμα πολιτικής ανιδιοτέλειας του πρωθυπουργού, τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα…
Η στήλη παρότι ανακουφισμένη από τις εξελίξεις στο θέμα Τομπούλογλου, παρότι ικανοποιημένη που για μια ακόμα φορά το καλό θριάμβευσε πάνω στο κακό, συνεχίζει να έχει μερικές απορίες.
Kε πρωθυπουργέ, φύγε τουλάχιστον όρθιος.
Κάθε μέρα και μία αυτοκτονία εξ αιτίας της κρίσης, στην οποία μας ρίξατε σεις οι άχρηστοι και χοντρόπετσοι πολιτικοί της πεντάρας.
Μεγάλος εκνευρισμός υπάρχει στην Ευρώπη, αλλά και στα κόμματα (κυρίως τα μνημονιακά) εντός της Ελλάδας, εν όψει των ερχόμενων εκλογών. Ο χρόνος κυλάει και για την μεν Ευρώπη είναι κάτι αρνητικό, αφού ξεγυμνώνεται η «ισχυρή πολιτική» που ασκείται και καταρρέει ήδη η Ισπανία, ενώ είναι άγνωστο τι θα συμβεί μέχρι το φθινόπωρο (το πιθανότερο είναι να αρχίσει μία κατάρρευση κρατών που το χρέος τους είναι μη αντιμετωπίσιμο), ενώ στην Ελλάδα ξεγυμνώνεται η αισχρή πολιτική που αποφάσισαν, υπέγραψαν με νόμους και έχει ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται προκαλώντας κάτι παραπάνω από οργή, αλλά ξεσκεπάζοντας και τα πραγματικά «αισθήματα» και σκέψεις των διασωστών μας.
Το ερώτημα είναι σαφέστατο: Τι είδους κυβέρνηση θέλουν οι Έλληνες, μνημονιακή ή αντιμνημονιακή; Κυβέρνηση δηλαδή που να υλοποιεί κατά γράμμα τις εντολές των Γερμανών, της ΕΕ και του ΔΝΤ ή κυβέρνηση που να αρνείται αυτή την πολιτική;
Ο λαός μίλησε και έκανε τα λιοντάρια κοτούλες…
Όσο πλησιάζουμε στην 6η Μαΐου τόσο περισσότερο η μιζέρια κυριεύει τα επιτελεία των δύο εταίρων του «δικομματισμού». Όλο και περισσότερο συνειδητοποιούν ότι το ταξίδι τους προς την Κόλαση είναι... μονόδρομος – όσο μονόδρομος ισχυρίζονταν ότι είναι τα μνημόνια που ψήφισαν για να μας «σώσουν». Όλο και περισσότερο συνειδητοποιούν ότι το αποτέλεσμα της κάλπης θα είναι μια σαφέστατη καταδίκη τους. Ίσως δε κάτι ακόμη χειρότερο. Μια πανωλεθρία χωρίς προηγούμενο.
Ήταν κάποτε ένας πολιτικός, με όνομα βαρύ στην Ελληνική Ιστορία...
Ωρύονται οι συγκυβερνώντες Σαμαροβουβουζέλοι...
Τι σχέση μπορεί να έχουν άραγε μεταξύ τους οι λέξεις «βουλευτής», «γιατρός» και «δικηγόρος»; Η προφανής, αλλά πρόχειρη, απάντηση είναι πως ένας βουλευτής μπορεί να έχει την ιδιότητα του γιατρού ή του δικηγόρου. Όπως κάλλιστα μπορεί να έχει την ιδιότητα του μηχανικού, ακόμη δε σπανιότερα του φαρμακοποιού, του δασκάλου, του ιδιωτικού υπαλλήλου, ενώ πολλάκις και με απόλυτη βεβαιότητα επιτυχίας έχει την ιδιότητα του εργατοπατέρα-συνδικαλιστή ή του προβεβλημένου τηλεοπτικού μαϊντανού.
Ψάχνοντας για τίτλο θυμήθηκα τον στίχο από το γνωστό τραγούδι του συμπατριώτη μου Γιάννη Μηλιώκα (πρώτη εκτέλεση Γιάννης Μηλιώκας - Αφροδίτη Μάνου μετά Αλεξίου - Πάριος) και τον χρησιμοποιώ, χωρίς να ζητήσω άδεια:
Και όμως υπάρχει και κάτι θετικό και εν δυνάμει πολύτιμο στα όσα απαίσια μας συνέβησαν, την περασμένη αποφράδα Κυριακή στην πρωτεύουσα:
Την καραμέλα του Κωστάκη του κουρασμένου πιπιλάει ο Γιωργάκης ο αντιεξουσιαστής. Το κύριο αρνητικό της κυβέρνησης του ήταν ότι έπρεπε να πάει πιο γρήγορα.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
