Η λίρα

Ράψαμε το στόμα μας με κλωστή ατσαλένια φτιαγμένη από το νήμα της υπομονής. Εμείς πλέον, δεν μιλάμε. Κουβέντες κάνουμε με τον εαυτό μας. Κανακεύουμε την “απραξία” μας και “δειλιάζουμε” γιατί πολύ απλά δεν έχουμε έναν λόγο να είμαστε θαρραλέοι.

Γνωρίζουμε ότι τα σύμβολα θα γίνουν εκμεταλλεύσιμα για εξουσιολάγνους και παραδόπιστους ηγέτες που θα μας σύρουν και πάλι σε μια κατάσταση που ραμμένο το στόμα δεν θα έχουμε, αλλά θα έχουμε ραμμένο το μυαλό με ατσαλόσυρμα μεγάλης αντοχής. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι τους είναι ίδιοι, είτε κόκκινοι, είτε γαλάζιοι, είτε ροζ, είτε πράσινοι, είτε δημοκράτες ακομμάτιστοι. Όποιον αγώνα και να κάνουμε δεν θα αλλάξουμε τίποτε, παρά μόνο με το τηλεκοντρόλ της μεταδημοκρατίας θα αλλάζουμε τα πρόσωπα όταν η πλήξη μας γίνεται προσωπικά θανατηφόρα. Έγινε το σύστημα πασαρέλα και εμείς απλά ψηφίζουμε την πολιτική πουτάνα που θα είναι πιο σκερτσόζα στα σαδιστικά κόλπα που θα κάνει στα χαμένα όνειρά μας.

Δεν ξέρουμε ποιον να πολεμήσουμε και...

Δεν είμαστε διεφθαρμένοι, είμαστε λίγοι... πολύ λίγοι για Έλληνες

Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι η πίκρα γιατί δεν είπαμε: “Σκάστε, ρε”. Θα μείνει μισοτελειωμένη η πρόταση που χρόνια το κεφάλι μας φτιάχνει και χωράει όλα αυτά που καταπίναμε και καταπίνουμε λεπτό το λεπτό, μέρα με την μέρα: “ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!”. Θα αποχωρήσουμε από το σανίδι της θεατρικής παράστασης “Η Ελλάδα που φεύγει” και δεν θα έχουμε δώσει το απόλυτο του ρόλου μας κλείνοντας το έργο με μία γροθιά στα μούτρα αυτών που φτύνουν σε τάφους, που απειλούν τις ζωές μας, που νομίζουν ότι το ύψος της θέσης τους είναι ψηλότερο από το βάθος της υπομονής μας.

Δώσαμε τόπο στην οργή σε εποχές που...

Θα καούν μόνοι τους στην πυρά της λαϊκής οργής...

Η υπομονή εξαντλείται. Το κόστος που πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες για τη διάσωση της χώρας και τα μέτρα που έχουν επιβληθεί, μας γονατίζουν. Η οργή ξεχειλίζει και η οικονομική πίεση αυξάνεται ραγδαία. Και οι φίλοι μου αναρωτιόνται γιατί ο Αντώνης Σαμαράς διολισθαίνει από το ένα λάθος στο άλλο. Γιατί το ζητούμενο είναι να υλοποιηθεί το όραμα για μια άλλη Ελλάδα και πώς θα φτάσουμε εκεί, όχι απλώς να κερδίσει η Ν.Δ. να έρθει ξανά πρώτο κόμμα. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο στρέφεται στον Τσίπρα, όχι επειδή συμφωνεί με το πρόγραμμα του, αλλά για να τρομάξει το σύστημα, μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.

Και ο Σαμαράς κάνει ένα...

Οι φωνές που δεν ακούγονται…

Εικάζω ότι οι ιστορικοί του µέλλοντος θα µετονοµάσουν το διήµερο 15-17 Ιουνίου 2011 «το 48ωρο µιας ανείπωτης γελοιότητας»! Οι λόγοι ευκρινείς και τα ευκόλως εννοούµενα – πάντα διακριτικά – παραλείπονται... Κι επειδή τα... λόγια είναι περιττά την ώρα που χωρίζουνε (οι δυο συγκάτοικοι στο Χάρβαρντ), επιτρέψτε µου σήµερα, αντί να γράψω εγώ, να δώσω το βήµα στους «ανθρώπους χωρίς βήµα»... Να προτάξω, µε άλλα λόγια, τις φωνές που δεν ακούγονται... Και να µοιραστώ µαζί σας το περιεχόµενο δύο emails που έλαβα από δύο νέες κοπέλες αργά το βράδυ της Τετάρτης µετά το... διάγγελµα να τοπω; του Πρωθυπουργού:

Η πρώτη είναι 29 χρονών, άνεργη – κλασικά – πτυχιούχος µε διδακτορικό... Και µου γράφει:

Αγαπημένο μου σύστημα…

Σου γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές, λίγο πριν αποφασίσω να σηκωθώ από τον καναπέ μου. Ξέρεις εσύ πόση υπομονή έχω κάνει. Δεν μπορώ πια να ξεχαστώ με τα μεσημεριανά αποφάγια που με ταΐζεις από την τηλεόραση. Το κλειστό μαγαζί μου ουρλιάζει και δε με αφήνει άλλο να με υπνωτίζουν οι τηλεκαφετζούδες των δελτίων ειδήσεων. Είμαι ο κάποτε καλός νοικοκύρης σου.

Εκείνος που του χτυπούσες την πλάτη στις εκλογές και του έδινες υποσχέσεις για καλύτερες μέρες. Είμαι εκείνος που σου έδινε συνέχεια πίστωση χρόνου. Είτε λεγόσουν Παπανδρέου, είτε Καραμανλής είτε Σημίτης. Ακόμη αν λεγόσουν και Μητσοτάκης…

Είμαι εκείνος που έβλεπε υπομονετικά να του...

Ατιμωρησίας το... ανάγνωσμα!

Ψάξτε για ιστορία, πολιτισμό, κλίμα, φυσικές καλλονές, φιλότιμο, μπέσα και κυμπαριλίκι και εάν βρείτε μια άλλη χώρα και έναν Λαό που να ξεπερνά την Ελλάδα και τους Έλληνες σας παρακαλώ να μου το πείτε…

Μη σπεύσετε να με κατηγορήσετε για Εθνοκεντρισμό (ως γιος προσφύγων - Πόντιου πατέρα και θρακιώτισας Μικρασιάτισας μητέρας – και ξενιτεμένος από τα 18 μου, το παραδέχομαι και σας προλαβαίνω…)

Ψάξτε για ανεύθυνους πολιτικούς, καταχραστές...