Βαγγέλη, οι "νταήδες" φοβούνται μόνο μήπως δεν τους φοβάσαι

Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο σχολείο που, όταν οι "δυνατοί" τον λιντσάριζαν με λόγια και έργα, εσύ αναρωτιόσουν από μέσα σου αν είναι καλύτερα να τον υπερασπιστείς (μάλλον όχι) ή (το πιθανότερο) να κάνεις το μαλάκα, για να μη σε βάλουν κι εσένα στο στόχαστρο οι "νταήδες".
Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο σχολείο που, όταν κάποτε ένιωσες κι εσύ δυνατός υπό την προστασία των "δυνατών", του έκανες κι εσύ τον νταή. Μπας και φανείς πιο σημαντικός...
Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο γραφείο που αρέσκεται ο προϊστάμενος να βρίζει και να λοιδορεί, γιατί ξέρει ότι δε θα του βγάλει ποτέ γλώσσα.
Ο Βαγγέλης είναι ο φίλος σου που ποτέ δεν υπερασπίστηκες όταν τον έκανε "ρόμπα" μπροστά σε γνωστούς και αγνώστους ο "έξυπνος" της παρέας.
Ο Βαγγέλης είναι ο αδερφός σου που ποτέ δεν υπερασπίστηκες μπροστά στους δεσποτικούς γονείς σου.
Ο Βαγγέλης είναι ο εαυτός σου που...

Δεν είμαστε διεφθαρμένοι, είμαστε λίγοι... πολύ λίγοι για Έλληνες

Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι η πίκρα γιατί δεν είπαμε: “Σκάστε, ρε”. Θα μείνει μισοτελειωμένη η πρόταση που χρόνια το κεφάλι μας φτιάχνει και χωράει όλα αυτά που καταπίναμε και καταπίνουμε λεπτό το λεπτό, μέρα με την μέρα: “ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!”. Θα αποχωρήσουμε από το σανίδι της θεατρικής παράστασης “Η Ελλάδα που φεύγει” και δεν θα έχουμε δώσει το απόλυτο του ρόλου μας κλείνοντας το έργο με μία γροθιά στα μούτρα αυτών που φτύνουν σε τάφους, που απειλούν τις ζωές μας, που νομίζουν ότι το ύψος της θέσης τους είναι ψηλότερο από το βάθος της υπομονής μας.

Δώσαμε τόπο στην οργή σε εποχές που...

Κι ένα όμορφο πρωί η χούντα θα πέσει

Μας κάνει εντύπωση η χρόνια απονεύρωση των καλλιτεχνών σε αυτή την χώρα. Άνθρωποι “του πνεύματος”, “της τέχνης” και “της διανόησης” -όλα σε εισαγωγικά- κάνουν πως δεν βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους, καθώς ο ρόλος τους δεν είναι να ασχολούνται με την πολιτική (sic).

Στην πραγματικότητα, αν κάποιος οφείλει να ασχολείται με τα κοινά με περισσότερο ζήλο, αυτός πρέπει να είναι ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι έχει περισσότερες ευαισθησίες ή τέλος πάντων παρουσιάζεται ως τέτοιος. Σήμερα,όπως και στην περίοδο της επταετίας, οι καλλιτέχνες σιωπούν.

Επί σειρά, διοργανώνονται δήθεν προχωρημένες εκδηλώσεις, video installation και...

Δεν λέμε τίποτα

Μας βλέπω καθισμένους αναπαυτικά στους καναπέδες μ΄ένα μπολ ποπ κορν (ίσως) στο χέρι να παρακολουθούμε τις ειδήσεις. Μας βλέπω και στα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ να τζογάρουμε σιωπηλά την θλίψη μας. Στα σούπερ μάρκετ, με τα κουπόνια να ψάχνουμε τις πιο συμφέρουσες προσφορές απορρυπαντικών. Σκυφτούς στις στάσεις των λεωφορείων , σε ουρές νοσοκομείων, να ανεχόμαστε τις βασικές ελλείψεις. Μας βλέπω να κρυφοκοιτάμε ακόμα τα τελευταία κουφάρια του lifestyle και του interior design. Και δεν λέμε τίποτα....

Μας βλέπω από δω και από κει, φίλοι κάποιοι από παλιά, ζήσαμε μαζί την προ-ολυμπιακή Αθήνα, με τα σπασμένα πεζοδρόμια, τα μπάζα, τα αναχώματα, τις ατελείωτες διαδρομές των αστικών λεωφορείων με την αισιοδοξία τότε πως η ζωή μας και η Αθήνα αλλάζουν. Εξακολουθούμε να κάνουμε τις ίδιες ασυνάρτητες, βουβές διαδρομές, σαν να...

Τα παιδιά της γωνίας

Να χαίρεσαι που δεν σε λογαριάζουν γιατί αν κατάφερες αυτό, τότε έχεις κερδίσει τον μισό πόλεμο ενάντια στα ξένα και εντόπια καθίκια. Αν κατάφερες να κρατήσεις τις υπομονές σου μετατρέποντας τες σε λογική, τότε να είσαι σίγουρος ότι αρχίζεις από μονάδα να γίνεσαι ο επικίνδυνος άνθρωπος της γωνίας. Αυτός που και σε ειρηνικές αλλά και εμπόλεμες καταστάσεις έδινε την μια τον ιδρώτα του και την άλλη το αίμα του, κι όταν ολοκλήρωνε αυτό που το κοινωνικό και ανθρωπιστικό καθήκον τού όριζε, αποτραβιόταν και πάλι στη γνωστή γωνία.

Αυτή η γωνία που σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο από κάτοψη, που σε κάνει παρατηρητικό όχι εξαιτίας του φόβου μη σε βρουν αλλά λόγω της επιλογής σου να μένεις αόρατος γιατί σε στενεύουν οι τεράστιοι ρυπαροί πολυσύχναστοι χώροι. Γιατί το ξέρεις πολύ καλά ότι...

“Πού χάθηκες βρε Καραμανλή;”

Πού είσαι βρε καραμανλούγκα και δεν γυρνάς πίσω;
Αυτό είναι το ερώτημα που πλανιέται μήνες τώρα, πάνω από το γιουνανιστάν!!!
Γιατί δεν μας καταδέχεσαι και κάθεσαι στην ακρούλα σου και χαμογελάς;
Γιατί αγορίνα μου; Ε, γιατί;...

Μήπως γιατί σε σχίσανε πολιτικά, όλοι αυτοί που σε θέλουν τώρα πίσω;
Μήπως γιατί γέλαγε και το παρδαλό κατσίκι με την νίλα που έπαθες με τις τελευταίες εκλογές;;
Κωστάρα, σε ερωτώ: Γιατί δεν βγαίνεις να δώσεις ένα τέλος σε όλους αυτούς, που ακόμη και σήμερα κάνουν τις αποδείξεις ...αβαβά;
Σε όλους αυτούς, που τώρα ξανανακαλύψανε τους όρους πατρίδα και θρησκεία.
Σε όλους αυτούς, που στην πλάτη σου (έφταιγες κι εσύ, λιγάκι με την χαλαρότητά σου, βέβαια..) βγάλανε λεφτά με την σέσουλα για πέντε χρόνια και αφού σε έκραξαν, όταν έχασες, τώρα σε ξαναθυμήθηκαν…

Περίπτωση Γ. Μίχα: Αντί για «νόμιμο και ηθικό», σιωπή και ανοχή...

Έχουν περάσει πάνω από δέκα μέρες απ' τη στιγμή που αποκαλύφθηκε ότι το εξέχον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος αλλά και κρατικό στέλεχος, ο πρόεδρος του ΕΦΕΤ Γιάννης Μίχας παραπέμπεται να δικαστεί για κακουργήματα σχετικά με το μέγα σκάνδαλο των υποβρυχίων και ούτε απ' την κυβέρνηση δεν έχει δοθεί κάποια εξήγηση, αλλά ούτε απ' το επίσημο ΠΑΣΟΚ! Μια πρωτόγνωρη σιωπή, που καταντά συνενοχή!

Είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός της...

Ύμνος εις την οργή

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι. Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο. Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.

Βγαίνει στον δρόμο με τα προπέρσινα ρούχα της και...

Γιατί κανένας δεν μιλάει για την πατρίδα που χάνουμε;

Ζώντας κοσμοϊστορικές στιγμές που διαδραματίζονται σε οικονομικό επίπεδο τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη κι ενώ τέθηκε ευθέως από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη θέμα μείωσης της εθνικής μας κυριαρχίας, η κυβέρνηση Παπανδρέου αλλά και οι συναγελαζόμενοι με αυτήν εκδότες – δημοσιογράφοι και άλλοι τραγικοί, τηρούν στάση άκρας σιωπής για την άμεση απειλή μείωσης της εθνικής μας κυριαρχίας (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, σίγουρα μόνο καλό δεν είναι).

Είναι, άραγε, το οικονομικό θέμα – πρόβλημα το μέγιστο θέμα που αντιμετωπίζει σήμερα η πατρίδα μας; Οι εξελίξεις ανά τον πλανήτη αποδεικνύουν πως στην Ελλάδα εκδηλώθηκε πιο γρήγορα (γιατί άραγε;) από ότι σε άλλες χώρες…

Εκκωφαντική η σιωπή των πνευματικών ταγών

Ζούμε σε μια εποχή που αλλάζουν βίαια τα πάντα γύρω μας εις βάρος της ίδιας μας της ζωής.
Αρχές, αξίες, νόμοι, ήθη κι έθιμα έχουν καταρρακωθεί.
Λέξεις ογκόλιθοι που σηματοδοτούσαν την πορεία του Ελληνικού Έθνους χάνουν καθημερινά τη σημασία τους.
Δημοκρατία, Πατρίδα, Έθνος, Σύνταγμα, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Αξιοκρατία ερμηνεύονται πια κατά το δοκούν.
Κυρίαρχο στοιχείο που οικοδομεί τις σχέσεις Κυβερνώντων κι Επιχειρηματιών η ανταλλαγή δώρων πληρωμένων από την τσέπη του ΕΛΛΗΝΑ πολίτη!
Δώρων που πρώτα σκότωναν μεν συνειδήσεις, ανήγειραν δε βίλες!
Τώρα επιφέρουν τη φυσική εξόντωση ακόμα και αθώων και ανίδεων περί των τεκταινόμενων.
Προφανώς οι Δαναοί ή είναι... παντελώς άγνωστοι στους αφελείς υπηκόους των αφεντάδων ή πολύ οικεία πρόσωπα! Διαλέγετε και παίρνετε.
Μπροστά σ' αυτό τον ορυμαγδό και την επιδιωκόμενη εξαθλίωση των εργαζομένων η παντελής απουσία των πνευματικών ταγών του τόπου γίνεται αισθητή δια της εκκωφαντικής σιωπής των!
Τόσο εκκωφαντική που τρομοκρατείται κι η σιωπή.
Σε παλιότερες ομοειδής εποχές ανθούσε το πολιτικό τραγούδι και μεγαλουργούσαν οι θεατρικές παραστάσεις. Σήμερα οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών όταν δεν παρευρίσκονται στα συνέδρια των αστικών κομμάτων πέφτουν σε διαρκή χειμερία νάρκη!
Έχουν τόσα πολλά να πουν κι όμως σιωπούν. Γιατί;
Κορεσμός,αδιαφορία,συνθηκολόγηση,απουσία έμπνευσης;
από το zeidoron