Το μεγάλο ζήτημα της Πίστης

Δεν πιστεύω. Το γεγονός αυτό δεν αισθάνομαι, ότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο ή πιο ευφυή ή ανώτερο σε σχέση με τους συνανθρώπους μου, που πιστεύουν. Για την ακρίβεια περισσότερο το αντιλαμβάνομαι ως αδυναμία μου, όσο μεγαλώνω, παρά ως ένα προσόν. Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου, που θα ήθελα πολύ να πιστεύω, θα ήθελα να απευθυνθώ σε κάτι ανώτερο, όχι με την έννοια του αιτήματος ή της δοσοληψίας με το Θείο, αλλά με την έννοια της αυτογνωσίας, ότι δεν μπορεί ο άνθρωπος να είναι το Ανώτερο Είδος, αυτή η γεμάτη ελαττώματα ύπαρξη απέχει πολύ από το Ανώτερο.

Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή, όλα ξεκίνησαν στην...

Η υποκρισία της «Ανάστασης»

«Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αδικούνται και βασανίζονται ο Χριστός ξανασταυρώνεται».
Έτσι έγραφε μια αφίσα που με σπουδή κνίτη ξεκολλούσαν οι θρησκευόμενοι της γειτονιάς μου, οι οποίοι, προφανώς, πιστεύουν ότι η ανάσταση του Κυρίου έγινε για να ανταλλάσουμε ψοφοδεείς ευχές και να βαρυστομαχιάζουμε κάθε άνοιξη.

Ας είμαστε έντιμοι ετούτες τις ημέρες. Μια αργία κοντά στις άλλες είναι και το παραθεωρημένο Πάσχα μας, αφού οι περισσότεροι είμαστε αμέτοχοι στο αναστάσιμο, στο χαροποιόν πένθος του. Επετειακά λιβανισμένοι κι...

Σφοδρή επίθεση κατά του χριστιανισμού από το ισλάμ

Αν ο Πάπας ζητούσε ξαφνικά το γκρέμισμα όλων των τζαμιών στην Ευρώπη, οι αντιδράσεις θα ήταν κατακλυσμιαίες. Οι πάντες θα κεραυνοβολούσαν την εκκλησία, ο Λευκός Οίκος θα «ανησυχούσε σφόδρα», και οι διαδηλωτές στη Μέση Ανατολή θα άρχιζαν να αλληλοσκοτώνονται σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Όταν όμως ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου, εκδίδει fatwa που ζητάει την καταστροφή των χριστιανικών ναών, τότε η σιωπή είναι εκκωφαντική.

Στις 12 Μαρτίου, ο σεΐχης Abdul Aziz bin Abdullah, ο μεγάλος μουφτής της Σ. Αραβίας, ανακοίνωσε την...

Υπάρχουν δύο Ελλάδες

Είχα διαβάσει τον Αύγουστο του 2011 ότι ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος αποχωρεί οριστικά από τον επισκοπικό θρόνο την 01.09.2011 μετά από 35 χρόνια παραμονής στο αξίωμα. Γράφτηκε, μάλιστα, στον Τύπο ότι ο 72χρονος ιεράρχης δήλωσε πως κανείς δεν μπορεί να είναι ισόβιος σε μία τέτοια θέση και πρόσθεσε με έμφαση: «Η αποχώρησή μου είναι υπόθεση συνέπειας και όχι φυγής». Μπράβο του είπα μέσα μου. Να δώσει επί τέλους και κάποιος το παράδειγμα. Και διαβάζω σήμερα ότι ο Μητροπολίτης Δωδώνης Χρυσόστομος έκανε κάποια δήλωση. Δεν θυμάμαι τη δήλωση, διότι τη διέγραψα πάραυτα από τον σκληρό, αλλά μη αρτηριοσκληρυμμένο θέλω να πιστεύω, δίσκο του εγκεφάλου μου. Χαράχτηκε στη μνήμη μου μόνον το γεγονός ότι ο εν λόγω ιεράρχης είναι και πάλι μητροπολίτης.

Εν τέλει άλλα έλεγε τον...

Οικονομία, Θρησκεία & κοινωνική ψυχολογία

Η οικονομική ανάπτυξη ενός κοινωνικού συστήματος προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη κεφαλαίου, άρτια εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού, υποδομή τεχνολογικών γνώσεων, πολιτικών δομών και το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα. Το ψυχολογικό κλίμα περιλαμβάνει την επίδραση ψυχοκοινωνικών παραγόντων στη διαμόρφωση οικονομικών διαδικασιών και μεγεθών αφορά δηλαδή στα αίτια και τις συνθήκες με τις οποίες καθαρά ψυχοκοινωνικές μεταβλητές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε καθαρά οικονομικές διαδικασίες, επηρεάζοντας την υποδομή του οικονομικού συστήματος και τις γενικότερες δομές του κοινωνικού συστήματος.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στην Ινδία τα...

Ο «σύγχρονος μηδενισμός»

Την δεκαετία του 1960 και1970 υπήρξε μια καθολική αντίδραση από τους νέους για μια καλύτερη ζωή, οι νέοι εξεγέρθηκαν τον Μάιο του 1968 με τον... πόλεμο του Βιετνάμ το ροκ την σεξουαλική απελευθέρωση το καταπληκτικό κίνημα των χίπις που ξεκίνησε από το San Francisco το 1965 που και αυτό κατέρρευσε στις αρχές του 1970. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να νικήσεις το σύστημα και να αλλάξεις τα πράγματα γιατί το σύστημα είναι πολύ δυνατό και ανίκητο και οι περισσότεροι από αυτούς τους επαναστάτες μπήκαν στο σύστημα και έγιναν γιάπηδες.

Οι σημερινοί νέοι δυστυχώς... δεν ελπίζουν σε τίποτα, ξέρουν ότι...

Bόμβα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο: Μάθημα Θρησκευτικών με επισκέψεις σε τζαμιά

Με το σκεπτικό ότι το μάθημα στη σημερινή του μορφή αποτελεί κατήχηση, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο προτείνει να διδάσκονται οι μαθητές βασικές αρχές του Ισλάμ, του βουδισμού και του καθολικισμού για να μη νιώθουν «άβολα» (!) όταν έρχονται σε επαφή με αλλόθρησκους.

Μετά την Ιστορία το υπουργείο Παιδείας «πιάνει» και τα Θρησκευτικά, σχεδιάζοντας τη συνολική αλλαγή του μαθήματος προκειμένου να απαλλαγεί από τον κατηχητικό και δογματικό του ρόλο, που αφορά μόνο στην ορθόδοξη πίστη, με σκοπό να γίνει περισσότερο ιστορικός και πολιτιστικός για όλες τις θρησκείες.

Ύστερα από τα σχέδια του...

Πόσο στοίχημα βάζετε πως μια από τις επόμενες μουσουλμανικές εορτές θα γίνει στο Σύνταγμα

Με αφορμή την δημόσια προσευχή χιλιάδων Μουσουλμάνων στην Αθήνα, θέτουμε κάποια ερωτήματα:

1) Αν αντί για τους Μουσουλμάνους, έκαναν δημόσια προσευχή, σε κεντρικότατα σημεία των Αθηνών, Ορθόδοξοι Χριστιανοί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εκκλησίας, θα υπήρχαν αντιδράσεις, από τα συνήθη κόμματα, τα συνήθη ΜΜ"Ε" και τα συνήθη "δημόσια" πρόσωπα; Δεν θα ακούγονταν επιχειρήματα περί μεσαίωνα, περί ανεξιθρησκείας, περί θεοκρατίας και ότι γίναμε Ιράν; Σίγουρα ναι.
Η σημερινή θρησκευτική εκδήλωση, όμως, χαιρετίζεται από τους ίδιους κύκλους. Μάλλον το Ισλάμ είναι πιο κοντά στα δημοκρατικά ιδεώδη των ¨προοδευτικών" συμπολιτών μας και στην άποψη περί κοσμικού κράτους.....

2) Η σημερινή προσευχή έχει καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Οι μουσουλμάνοι πιέζουν για ανέγερση τζαμιού και αντί να κάνουν την θρησκευτική συνάθροιση τους στο, πχ. στο ΟΑΚΑ, όπως έκαναν πριν δυο χρόνια, επιλέγουν τις κεντρικότερες πλατείες της Αθήνας για να ασκήσουν πίεση...
Τα επιχειρήματα περί χωρισμού Εκκλησίας κράτους, περί μη άσκησης πολιτικής κλπ και οι προτροπές για να κοιτάξουν "τα του οίκου τους", δεν έχουν εφαρμογή εδώ;
Προφανώς όχι, αλλά απευθύνονται μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία, από τις αντικειμενικές και αμερόληπτες "προοδευτικές" δυνάμεις μας...

3) Αισθητικά είναι ωραία αυτή η πολυπολιτισμική ή multi-culti νότα στο κέντρο της Αθήνας; Το ερώτημα είναι ρητορικό καθώς για τους περισσότερους "προοδευτικούς" της Γλυφάδας και της Κηφισιάς, θα τους αρέσει και θα τους θυμίζει το μεταπτυχιακό στο Λονδίνο ή το ταξίδι στη Νέα Υόρκη.....

4) Οι άνθρωποι αυτοί στην πλειοψηφία τους είναι παράνομοι μετανάστες χωρίς χαρτιά ή με άδεια παραμονής και πάντως όχι μόνιμοι και σίγουροι για την παραμονή τους εδώ. Να το πω πιο απλά είναι φιλοξενούμενοι. Παρόλα αυτά ΑΠΑΙΤΟΥΝ πράγματα από την Ελληνική πολιτεία και μάλιστα με σχετικά εκβιαστικό, επικοινωνιακά, τρόπο. Όταν, (πολύ σύντομα), αποκτήσουν ιθαγένεια, υπηκοότητα, ιδιότητα πολίτη, έχετε σκεφτεί με τι αμεσότητα και επίταση θα απαιτούν πράγματα, όπως για παράδειγμα την εφαρμογή της Σαρίας, όπως κάνουν στην Βρετανία; Είναι και ο ισλαμικός νόμος και ο μουφτής-δικαστής multi cutli στοιχείο;

5) Πόσο στοίχημα βάζετε πως μια από τις επόμενες μουσουλμανικές εορτές θα γίνει αντίστοιχη συνάθροιση στο Σύνταγμα , για μεγαλύτερη συμβολικότητα και θα είναι υπό την αιγίδα του νέου Δημάρχου Καμίνη;

Τα παιδιά του σατανά

Θρησκευτικός πόλεμος έχει ξεσπάσει στις ΗΠΑ, σχετικά με το θρήσκευμα του Ομπάμα. Όπως παλιότερα είχε ξεσπάσει πόλεμος σχετικά με την ηθική του Κλίντον. Είναι λοιπόν χριστιανός ή μουσουλμάνος ο κ. Ομπάμα; Άλλοι λένε ότι είναι «από κούνια» μουσουλμάνος. Κι άλλοι ότι είναι χριστιανός. Που μάλιστα προσεύχεται καθημερινά. Όχι βέβαια όσο ο κ. Μπους. Τον οποίο και κάποιοι ημέτεροι θεολόγοι πρόβαλαν και ως αξιομίμητο παράδειγμα «ευσεβέστατου» ηγέτη.

Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, ο κ. Ομπάμα, ανεξαρτήτως του επισήμου θρησκεύματός του, φαίνεται, προς το παρόν, να είναι πιο «χριστιανός» απ’ τον κ. Μπους. Παρότι είναι και αυτός υπέρ του πολέμου στο Αφγανιστάν και οι βαρβαρικές ορδές του προκαλούν αρκετές «παράπλευρες» απώλειες στους εκεί αμάχους. Και αλλαχού…

Όμως, για να μην πονοκεφαλάμε, σχετικά με το θρήσκευμα και την ηθική κάποιων ηγετών, νομίζω ότι:

Την απάντηση μας τη δίνει η ευαγγελική περικοπή (Ματθαίου, ΚΑ,33-42) της αυριανής Κυριακής (22-9-10).

Ένας οικοδεσπότης, είπε ο... Χριστός στους γραμματείς και φαρισαίους, φύτεψε αμπέλι. Το έφραξε, έφκιασε και πατητήρι, για την παραγωγή κρασιού, ως και πύργο για κατοικία των εργαζόμενων σ’ αυτό.

Το νοίκιασε, λοιπόν, σε κάποιους γεωργούς κι έφυγε ταξίδι. Και, κάποια στιγμή, έστειλε τους ανθρώπους του να εισπράξουν τα δικαιώματά του. Όμως……

Οι γεωργοί, όχι μόνο δεν έδωσαν τα οφειλόμενα, αλλά και κακομεταχειρίστηκαν, μέχρι θανάτου, τους απεσταλμένους. Παρ’ όλα αυτά, ο οικοδεσπότης, ελπίζοντας ότι θα είχαν μετανοήσει για την προηγούμενη συμπεριφορά τους, έστειλε και άλλους ανθρώπους του. Τους οποίους βέβαια οι γεωργοί τους «περιποιήθηκαν», κατά τον ίδιο, με τους προηγούμενους, τρόπο,.

Τελικά τους έστειλε και το γιο του. Με την ελπίδα ότι αυτόν, τουλάχιστο, θα τον ντρέπονταν.

Αλλά, μόλις τον είδαν, είπαν:
«Νάτος ο κληρονόμος! Άντε να τον σκοτώσουμε κι αυτόν, για να μείνει το αμπέλι δικό μας»!…

Και βέβαια δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη…

Ρώτησε, λοιπόν, ο Χριστός τους γραμματείς και τους φαρισαίους:

-«Όταν επιστρέψει ο οικοδεσπότης, πώς νομίζετε ότι θα αντιμετωπίσει τους γεωργούς αυτούς»;

Κι εκείνοι αποκρίθηκαν:
«Τέτοιους κακούς; Θα τους εξαφανίσει με κακό τρόπο! Και το αμπέλι θα το εμπιστευθεί σε άλλους γεωργούς»…

Βέβαια οικοδεσπότης είναι ο Θεός. Αμπέλι η ανθρωπότητα. Γεωργοί οι εκάστοτε ηγέτες. Απεσταλμένοι; Οι άγιοι και οι σοφοί. Οι «φωνές των βοώντων». Που εσαεί δολοφονούνται. Και γιος; Ο Χριστός και ο λαός! Που σταυρώνονται και ξανασταυρώνονται…

Και ποιο Θεό λατρεύουν και υπηρετούν κάποιοι «ευσεβέστατοι» ηγέτες;

Το Ευαγγέλιο και η πραγματικότητα φωνάζουν ότι η συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχει καμιά σχέση με το Θεό. Αλλά λατρεύουν και υπηρετούν το Μαμωνά.

Στον οποίο θυσιάζουν τα παιδιά του Θεού και τ’ αδέλφια του Χριστού. Που σημαίνει ότι, κατά κανόνα, συμπεριφέρονται, ωσάν παιδιά του Σατανά…
από τον Παπα-Ηλία

Γερμανική «σταυροφορία» εναντίον της οργανωμένης θρησκείας!

Θα καταφέρουν οι εκκλησίες να αντισταθούν στην οργή του αγανακτισμένου κόσμου;

Όλα δείχνουν πως το ποτήρι της αγανάκτησης ξεχείλισε στη Γερμανία και ο απλός λαός ετοιμάζεται να πατήσει «τα σταφύλια της οργής». Τα τελευταία σκάνδαλα σχετικά με την κακοποίηση παιδιών από μέρους κληρικών της Καθολικής Εκκλησίας, ήταν φαίνεται η σταγόνα που έκανε την αγανάκτηση να ξεχειλίσει.

Απ’ άκρο σε άκρο στη Γερμανία έχουν σηκωθεί πλακάτ, που καλούν του πολίτες να επαναστατήσουν και να δηλώσουν την αποχώρησή τους από την εκκλησία στην οποία ανήκουν. Σημειωτέον, ότι οι τρεις βασικές Εκκλησίες, Καθολική, Ευαγγελική και Προτεσταντική δεν χρηματοδοτούνται μέσα από την διαδικασία της κρατικής φορολόγησης, όπως γίνεται στην Ελλάδα, αλλά από φόρους οι οποίοι καταβάλλονται μόνο από τα δηλωμένα μέλη των εκάστοτε εκκλησιών και αυτός λέγεται «εκκλησιαστικός φόρος» (Kirchensteuer). Σαν Σωματεία Δημοσίου Δικαίου έχουν βέβαια και κάποια ιδιαίτερα προνόμια, όπως συμμετοχή σε κάποιες επιδοτήσεις (εισπράττουν περίπου 14 δις τον χρόνο), λειτουργία νοσοκομείων, φιλανθρωπικών σωματείων, σχολείων, παιδικών σταθμών κ.λ.π.

Η οικονομική κρίση, που δεν... άφησε και την Γερμανία ανεπηρέαστη (το δημόσιο χρέος στη Γερμανία ξεπερνάει το 1,5 τρις και οι άνεργοι πλησιάζουν τα 4 εκατ. βλέπε εδώ και εδώ), έχει προκαλέσει σαφώς ανησυχία στον κόσμο και προβληματισμό, με αποτέλεσμα, να ενεργοποιείτε επικίνδυνα το φυσικό ένστικτο αυτοσυντήρησης. Αυτό ήταν η αιτία, προφανώς, που έκανε μεγάλο μέρος του πληθυσμού να αντιμετωπίσει τόσο εχθρικά την Ελλάδα, όταν πληροφορήθηκε από τα τοπικά ΜΜΕ πως θα πρέπει «να πληρώσουν τα σπασμένα» για εμάς.

Τώρα φαίνεται πως ήρθε η σειρά της Θρησκείας «να πληρώσει τον λογαριασμό» και τα «χρέη» που έχει συσσωρεύσει εδώ και αιώνες δεν είναι λίγα, όπως όλα δείχνουν. Γεγονός πάντως είναι, πως το κύμα εχθρότητας είναι πολύ μεγάλο και φαίνεται πολύ δύσκολο να αναχαιτιστεί ο τυφώνας που έρχεται.

Το θηρίο αρχίζει να βρυχάται: That’s enough for me! Exit the church NOW!
από το Alkimos archive

Άθρησκη πανουργία...

Προς τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ανθρωπιστικής Ομοσπονδίας κ. David Pollock

Αξιότιμε κ. David Pollock

Αξιώνετε, ως αντιπρόσωποι των ανθρώπων, που δεν έχουν θρησκεία, από τον Έλληνα Πρωθυπουργό, εν ονόματι του ανθρωπισμού, την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις αίθουσες των δικαστηρίων, των σχολείων, κλπ, της χώρας μας.

Η αξίωσή σας αυτή, άκρως προκλητική και προσβλητική για την μακραίωνη πολιτισμική μας παράδοση, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα: Ορθόδοξος

Δεν γνωρίζετε, άραγε, ότι η οποιαδήποτε αναφορά στον ανθρωπισμό παραπέμπει πρώτα-πρώτα στον ελληνικό πολιτισμό. Όπου και βρίσκονται, κατά κύριο λόγο, οι πρωταρχικές του ρίζες.

Γιατί βέβαια, ως άθρησκοι, που δηλώνετε, είναι εύλογο να μη γνωρίζετε ότι ο χριστιανισμός είναι ο κατεξοχήν ανθρωπισμός. Δεδομένου ότι τοποθετεί τον άνθρωπο πάνω απ’ τους οποιουσδήποτε νόμους και θεσμούς.

Τόσο, που και ο... ιδρυτής του (o Χριστός) να θυσιάζεται για τον άνθρωπο. Κι ακόμη πιο πέρα όλoι οι αληθινοί χριστιανοί να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους και να θυσιάζονται γι’ αυτούς. Ανεξαρτήτως θρησκευτικών, φυλετικών, κλπ, διαφορών.

Ο Σαμαρείτης, για παράδειγμα, του Ευαγγελίου, περιθάλπει τον εχθρικά διακείμενο απέναντί του αλλοεθνή και αλλόθρησκο Ιουδαίο.

Ο Μέγας Βασίλειος, στο φιλανθρωπικό του ίδρυμα, τη Βασιλειάδα, περιθάλπει τους φτωχούς και ασθενείς, ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Ενώ ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντιτίθεται στους διωγμούς, εκ μέρους της κοσμικής εξουσίας, εναντίον των αιρετικών και των αλλόθρησκων. Και, επειδή δεν εισακούεται παραιτείται.

Και ασφαλώς οι τυχοδιωκτικές σταυροφορίες της Δυτικής Εκκλησίας εναντίον των Αράβων και οι «ιεραποστολικές» εκκαθαρίσεις εκ μέρους των αποικιοκρατών σε βάρος των ιθαγενών ή το δουλεμπόριο δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το χριστιανισμό. Όπως βέβαια και ο βάρβαρος θεσμός της Ιερής Εξέτασης.

Θα ήταν δε πολύ ενδιαφέρον, για μας, να γνωρίζαμε ποια είναι η θέση του ανθρωπισμού σας απέναντι στο όργιο της βαρβαρότητας σε βάρος της Σερβίας και των αραβικών λαών (Ιράκ, Αφγανιστάν, κλπ). Ή των ναζιστικών αντίποινων σε βάρος των Παλαιστινίων, των Λιβανέζων. Κι ακόμη πιο πέρα απέναντι στην βαρβαρότητα και τον κανιβαλισμό του καπιταλιστικού Μεσαίωνα σε βάρος των φτωχών λαών, με τα εκατομμύρια των θυμάτων ετησίως...

Κατόπιν όλων αυτών και πολλών άλλων η αξίωσή να απομακρυνθούν απ’ τις αίθουσες των σχολείων και των δικαστηρίων, κλπ, τα θρησκευτικά μας σύμβολα, δεν φαίνεται να υποδηλώνει ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, αλλά αντιδημοκρατικό, πρωταρχικά, παραλογισμό.

Πολύ περισσότερο, αφού οι Έλληνες, όχι μόνο στα δικαστήρια και στα σχολεία μας, αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση, αντιμετωπίζουμε, σύμφωνα με την πολιτισμική μας παράδοση, τους οποιουσδήποτε ξένους, στην πλειονότητά μας, με σεβασμό προς την διαφορετικότητά τους.

Αφού και στην αρχαιότητα η φιλοξενία προστατευόταν από τον Ξένιο Δία, αλλά και στο χριστιανισμό ο κάθε ξένος είναι, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός.

Μέσα στο πνεύμα τέτοιων παράλογων, όπως οι δικές σας, εν ονόματι του ανθρωπισμού, αξιώσεων, οι απανταχού της Γης φυλετικές μειονότητες θα μπορούσαν να φτάνουν στο σημείο να αξιώνουν απ’ τις ιθαγενείς πλειονότητες ακόμη και την χρωματική αλλαγή του δέρματός τους.

Ας μας επιτραπεί όμως ακόμη πιο πέρα να πούμε ότι, κάτω απ’ τον αντιδημοκρατικό αυτόν παραλογισμό, φαίνεται να υπολανθάνει κάποιος υφέρπων φασισμός. Που, σε τελική ανάλυση, αποσκοπεί όχι στην υπεράσπιση, αλλά στην υπονόμευση του ανθρωπισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός συνιστά την τελειότερη έκφραση του ανθρωπισμού και την ισχυρότερη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γεγονός, που δεν συμφέρει και ενοχλεί αφάνταστα όλους εκείνους που έχουν θεό τους το Μαμωνά, θρησκεία τους τον καπιταλισμό και ηθική και νόμο τους τον αμοραλισμό. Στο βωμό των οποίων θυσιάζουν, απανταχού της Γης, εκατομμύρια ανθρώπων....

Κάνοντας νόμο τους την πανουργία και την αδικία και κηρύσσοντας παράνομη και σε διωγμό τη δικαιοσύνη.

Για να επαληθεύεται έτσι, για μια ακόμη φορά, ο Πλάτων, όταν λέει πως: «Πάσα επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία και ου σοφία φαίνεται»!

Με τιμή
παπα-Ηλίας Υφαντής

Περί θρησκευτικών συμβόλων

Οι θρησκείες έχουν δυο όψεις.
Η μια όψη τους είναι ότι αποτελούν πηγή – μορφή εξουσίας, καταπίεσης, φόβου και χειραγώγησης των ανθρώπων, εκμεταλλευόμενες την αγωνία και την άγνοιά μας για το «μετέπειτα».
Άλλωστε πολύ συχνά βλέπουμε άλλες μορφές εξουσιών – θεσμοθετημένες ή άτυπες – να βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με την θρησκευτική - μεταφυσική εξουσία.

Το δίπολο «φύλαρχος – μάγος» εξακολουθεί και σήμερα να λειτουργεί σε σύγχρονη και βελτιωμένη μορφή βέβαια, ελέγχοντας ασφυκτικά πολλάκις τη ζωή των ανθρώπων.
Ακόμη κι αν γλυτώσεις από τον ανθρώπινο νόμο δεν θα γλυτώσεις από τον θείο νόμο.
Δεν είναι τυχαίο εκείνο το μεγάλο «μάτι» στις εκκλησίες που βλέπει τα πάντα ώστε να αποδώσει - εν ευθέτω ή μη χρόνω – δικαιοσύνη, ούτε είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα κι από ένα θεό.
Να μη μπορείς να γλυτώσεις από πουθενά.
Και σήμερα ακόμη η επέμβαση των θρησκειών στην προσωπική ζωή των ανθρώπων αλλά και στη διαμόρφωση της κουλτούρας των λαών είναι τόσο καταπιεστική ώστε σε κάποια μέρη, οποιαδήποτε απόκλιση από το θρησκευτικό “comme il faut” να συνεπάγεται μαρτυρικό, συνήθως δια λιθοβολισμού θάνατο.

Ας μη ξεχνάμε ότι η... δυτική Ευρώπη έζησε έναν θρησκευτικό μεσαίωνα από τον οποίο δεν την χωρίζουν πολλοί αιώνες, έτσι δικαιούται αλλά και υποχρεούται να είναι περισσότερο ευαίσθητη σε θέματα θρησκευτικού φονταμενταλισμού.
Η ανάρτηση ή επίδειξη θρησκευτικών συμβόλων μιας θρησκείας, δίνει το δικαίωμα και σε οπαδούς άλλων θρησκειών να διεκδικήσουν ισότιμη μεταχείριση.
Ας σκεφτούμε λίγο που μπορεί να οδηγήσει κάτι τέτοιο!

Η άλλη όψη των θρησκειών είναι ότι αποτελούν ελπίδα για πολλούς απελπισμένους αλλά και διαμαρτυρία εναντίον της ανθρώπινης εξαθλίωσης.
Η προσμονή μιας επουράνιας δικαίωσης ή μιας μεταθανάτιας τιμωρίας ίσως να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική συμπεριφορά αρκετών ανθρώπων.
Η θρησκεία είναι η παρηγοριά, το βάλσαμο, μια ψυχική πανοπλία απέναντι στην κοινωνική δυστυχία και εξαθλίωση του ανθρώπου αλλά ταυτόχρονα και μια απάντηση στα υπαρξιακά του ερωτήματα.

Δεν έχει σημασία αν είναι «ορθή ή λανθασμένη» η απάντηση, αρκεί να είναι «ικανοποιητική» γι αυτόν που ζητάει απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα.
Ανεξάρτητα από το αν πιστεύουμε ότι οι θρησκείες είναι «εξ αποκαλύψεως» ή είναι «ωφέλιμα ψέματα», αν πιστεύουμε στο «δημιουργισμό» (εδώ) ή στην εξέλιξη,
οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη συνεισφορά τους στην πορεία των ανθρώπινων κοινωνιών.
Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι το τελικό ισοζύγιο (μέχρι τώρα) όσον αφορά την προσφορά των θρησκειών στην ανθρωπότητα είναι θετικό, παρά τις οπισθοδρομήσεις, τα εγκλήματα και τους σκοταδισμούς που έχουν θρησκευτικές αφετηρίες.

Αλλά προς το τέλος του 20ου αιώνα, στις δυτικές τουλάχιστον κοινωνίες, φαίνεται κάτι να αλλάζει.

Ο σύγχρονος άνθρωπος ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για την επίγεια και λιγότερο για τη μεταθανάτια δικαίωσή του. Απαιτεί όλο και περισσότερα από ένα σύγχρονο κράτος και ταυτόχρονα περιορίζει τις απαιτήσεις του έναντι του όποιου θεού του.
Και το περί δικαίου αίσθημά του δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθεί με την μεταθανάτια τιμωρία των αμαρτωλών ούτε με την παραδείσια επιβράβευση των αγαθών.
Δεν ενδιαφέρεται τόσο για την σωτηρία της ενδεχομένως αθάνατης ψυχής του, όσο για την εξάλειψη των δεινών που ταλανίζουν την μετά βεβαιότητας εφήμερη ύπαρξή του.

Επί πλέον η αλματώδης ανάπτυξη της γνώσης έχει ως αυτονόητο επακόλουθο τον κλονισμό της αναπόδεικτης πεποίθησης, δηλαδή της πίστης.
Ας μη ξεχνάμε ότι για χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος καλλιεργούσε τον εγωκεντρισμό του και τον συμπαντικό «ανθρωποκεντρισμό» στηριζόμενος στην οπτική απάτη του «γεωκεντρισμού».

Ο Γαλιλαίος επέφερε το πρώτο μεγάλο πλήγμα στον ανθρώπινο εγωισμό και στην τεχνητή «αρμονία» με την οποία περιστρέφονται τα πάντα γύρω από τη γη, που κατά σύμπτωση είναι και ο χώρος διαβίωσης της «κορωνίδας της δημιουργίας».
Το δεύτερο μεγάλο πλήγμα κατά του ναρκισσισμού μας, δόθηκε όταν μάθαμε ότι το ηλιακό μας σύστημα είναι ένα «συστηματάκι» παραπεταμένο σε μια άκρη του γαλαξία.
Και το τελειωτικό χτύπημα ήταν η ανακάλυψη ότι ο Γαλαξίας μας δεν είναι μοναδικός, όπως φιλάρεσκα πιστεύαμε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά έχει παρέα τουλάχιστον καμιά εκατοστή δισεκατομμύρια γαλαξίες ακόμη.
Χρειάζονται κι άλλα για να καταλάβουμε την ασημαντότητά μας;

Η ζωή αντιμετωπίζεται πλέον, περισσότερο ως σύμπτωμα της λειτουργίας του σύμπαντος και λιγότερο ως αποτέλεσμα της παντοδύναμης θέλησης κάποιου ανώτερου Νου.
Όσο για την «κορωνίδα της δημιουργίας», αυτή υλοποιώντας κατά γράμμα την θεϊκή εντολή «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε την γην», κατάντησε ρύπος του πλανήτη.
Επί πλέον τα τελευταία χρόνια, έχει αρχίσει να αμφισβητείται έντονα η άποψη ότι η «ηθική υγεία» μιας σύγχρονης κοινωνίας καθορίζεται ή εξαρτάται από τον βαθμό της θρησκευτικότητάς της. (Στο παρελθόν ίσως να ίσχυε, με τα δεδομένα της τότε ηθικής)
Απομένουν μόνον κάποια φοβικά ή εγωιστικά ερωτήματα [1] στα οποία ο καθένας δίνει τις δικές του απαντήσεις.

Φτάσαμε έτσι στο σημείο να κλονιστεί η λειτουργία του «εξουσιαστικού δίπολου» και η «συνεργασία» κράτους – εκκλησίας να θεωρείται όχι μόνον ατελέσφορη αλλά και ύποπτη[2] στα μάτια του σκεπτόμενου πολίτη.
Ίσως ο πλήρης διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας να βοηθήσει στο να διατηρήσουν τη σοβαρότητά τους (κατ’ άλλους να την ξαναβρούν) και οι δυο θεσμοί.
Τότε δεν θα έχουν νόημα και ερωτήματα του τύπου:
-Να αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες;
- Να αναρτώνται θρησκευτικά σύμβολα στις σχολικές αίθουσες ή όχι;
Άλλωστε είναι καιρός πλέον η ευαισθησία, το ενδιαφέρον και η αγάπη για τον συν-άνθρωπο να στηριχθούν λιγότερο σε μεταφυσικές επιρροές και περισσότερο σε κοινωνικές αντιλήψεις οι οποίες θα συμβάλλουν στη δημιουργία ενός πιο δίκαιου και πιο ευαίσθητου κράτους.
Τούτο είναι και το τελικό ζητούμενο.
Και δεν φαντάζομαι ούτε ο γλυκύς Ναζωραίος να έχει επ’ αυτού αντίρρηση.

* * * * * * * *

[1] Είναι δυνατόν ΕΓΩ να πάψω να υπάρχω;

[2] Πολλές φορές συγκεκριμένα γεγονότα (δεν αναφέρομαι μόνον στην Ελλάδα) που βλέπουν (ή δεν βλέπουν) το φως της δημοσιότητας μετατρέπουν τις υποψίες σε ισχυρές ενδείξεις αν όχι και σε αποδείξεις.
Γράφει ο Ευθύλογος στο καφενείο