Μακάριος ύπνος

Καραμανλής - Ερντογκάν: Η διπλωματία της κουμπαριάς

Το ερώτημα είναι ευθύ και αδυσώπητο: πρέπει να μας ανησυχεί η τουρκική προκλητικότητα ή όχι; Εκ πρώτης όψεως, όταν βλέπεις τον γείτονα να διεκδικεί ένα κομμάτι από το χωράφι σου, είναι φυσικό να ανησυχείς, όσους τίτλους ιδιοκτησίας κι αν έχεις. Ειδικά, μάλιστα, αν υπάρχουν κάποιοι τρίτοι που, αντί να σου πάρουν το μέρος, αναρωτιούνται μήπως και ο γείτονάς σου έχει δίκιο τελικά. Από την άλλη, υπάρχουν και κάποιοι ψύχραιμοι (τουλάχιστον, έτσι δείχνουν), οι οποίοι επιμένουν πως η έξαρση αυτής της προκλητικότητας αποσκοπεί σε εσωτερική κατανάλωση και θα ξεφουσκώσει μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου.

Δεν είμαστε μάντεις ώστε να γνωρίζουμε με ασφάλεια τι θα...

Αυτοί που έχουν δικαίωμα να μιλούν, να απαιτούν και να διεκδικούν είναι αυτοί που πάλεψαν

Ανοίγω το άλμπουμ. 299 φωτογραφίες μαρτυρούν την καταγωγή μου. Πρόγονοι κτηνοτρόφοι, αγρότες, δάσκαλοι, οικοδόμοι, νοικοκυρές, πρόσφυγες, βιοπαλαιστές με μάτια λαμπερά να κοιτούν την κάμερα μη φοβούμενοι ότι θα φανεί στο βλέμμα τους τίποτε άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Καθαροί! Καταγωγή μπερδεμένη, όπως όλων μας άλλωστε.

Φωτογραφία Νο 23 η προγιαγιά σε μια παράγκα με τους γιους της και πίσω ο μπόγος των αναμνήσεων από τον Πόντο να στέκει γυρτός.
Φωτογραφία Νο 29 ο παππούς καμαρωτός πριν...

Η εκδίκηση της πατάτας...

Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε δύο μεγαλεπήβολα σχέδια για την Ελλάδα:

α. να την οργανώσει σε ένα σύγχρονο κράτος

β. να την κάνει “παράδεισο της πατάτας”.

Σχεδόν διακόσια χρόνια μετά, δεν υπάρχει Έλληνας επί της γης που... να αμφιβάλει ότι το πρώτο έμεινε απλώς ανεκπλήρωτος πόθος του Κυβερνήτη.

Δε συνέβη όμως το ίδιο με την πατάτα. Η ιστορία στάθηκε ιδιαίτερα απλόχερη μαζί της, όταν την ίδια στιγμή σε θέματα οργάνωσης και διοίκησης του κράτους ήτανε μίζερη και τσουρούτικη. Γιαχνί πρωθυπουργοί και υποσχέσεις του πουρέ, έβραζαν όλοι και όλα στο ίδιο καζάνι.

Και να που η πατάτα, το 2012, έρχεται ξανά στο προσκήνιο ως μια νέα αντίληψη και στάση ζωής σε ένα “υπερσύγχρονο” μνημονιακό κράτος.

Και να που μια συλλογικότητα της Κατερίνης προσπαθεί να...

Ελληνικό κράτος, ο μεγάλος κλέφτης των εισοδημάτων των πολιτών, με τη “βούλα του νόμου”

Δικαστική απόφαση-σοκ: Στα δύο χρόνια, όλες οι διεκδικήσεις κατά δημοσίου παραγράφονται.

Απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου που «γλιτώνει» το κράτος από την καταβολή τεράστιων κονδυλίων,γνωστοποιεί η ΑΝΕΑΕΔ.

Ως οριακά συνταγματική, παρά τα προφανή προβλήματα ανισότητας που προκαλεί, παραμένει τελικά «ζωντανή» η προνομιακή για το Δημόσιο διετής μόλις παραγραφή των αξιώσεων που υπάρχει σε βάρος του για κάθε είδους αποδοχές και αποζημιώσεις, μολονότι είχε κριθεί πρόσφατα αντισυνταγματική από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας

Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο -σύμφωνα με πληροφορίες- έβαλε φρένο στις οικονομικές διεκδικήσεις των κρατών και...

Θα ξέρω...

Όταν θα χτιστούν τα όνειρα εκ νέου πάνω σε ανόθευτα συντάγματα και πάνω σε ιερούς τάφους εγώ δεν θα είμαι εδώ. Όταν τα παιδιά θα ζωγραφίζουν κόκκινα αστέρια σε γαλάζιους ουρανούς ο δικός μου χρόνος θα έχει λήξει. Θα έχω θαφτεί και ούτε τα κόκαλά μου δε θα έχουν μείνει όταν θα πάρει στροφή απότομη αριστερά αυτή η βαλτώδης ευθεία που έχουμε κληθεί όλοι να την περπατήσουμε χωρίς παράπονο.

Έζησα φτιάχνοντας όνειρα και θα φύγω έχοντάς τα νεκροσέντονο, όμως στην φωτογραφία του μελλοντικού μου τάφου θα έχω προλάβει να κολλήσω μία φωτογραφία τα χαμόγελα των αγέννητων ακόμη παιδιών που θα έχουν δικαίωμα εκπλήρωσης των ονείρων κάτω από τον ήλιο, αυτόν που εμείς αποχωριστήκαμε βιαίως δίχως να ρωτηθούμε.

Όταν οι δρόμοι θα γεμίζουν και πάλι από φωνές διεκδίκησης και η εξουσία θα τρέχει να κρυφτεί από τον φόβο του ακρωτηριασμού της, δεν θα είμαι εκεί να χτυπήσει δυνατά έστω μια φορά η καρδιά μου. Όταν όμως την καρδιά μου θα την τρώνε τα σκουλήκια θα έχω ήδη μάθει ότι οι καρδιές των ζωντανών δεν χτυπούν από συνήθεια αλλά από λόγο. Δεν θα κρατιέται η οργή πίσω από καγκελόπορτες ούτε πίσω από ασπίδες των φυλάκων εξουσίας. Θα ξεχειλίζει η οργή και θα γεμίσει τα ποτάμια που στέρεψαν τεχνοκράτες πουλημένοι.

Τα χωράφια με τα στάρια που... κάποτε τα είχε πάρει ο δρόμος της εξέλιξης θα βγάλουν ρίζες στην πίσσα της ασφάλτου και οι θεριστές του μέλλοντος θα πάρουν τα δρεπάνια από τις βιτρίνες της μνήμης και θα μαζέψουν την σπορά. Δεν θα είμαι εδώ να δω το αλεύρι να γίνεται ψωμί για να θρέψει τα στόματα των ελευθέρων γενεών που κόντρα στα ζιζανιοκτόνα των προδοτών θα επιβιώσουν και θα ανδρωθούν.

Ενάμιση μέτρο κάτω από τη γη αυτή θα είμαι όταν οι παρίες θα πατάνε από πάνω μου κάνοντας την δικής τους πορεία προς την κατάκτηση του Δικαίου. Θα αναπηδά ο σκελετός μου σε κάθε τους βήμα και έτσι θα ξέρω ότι ο δρόμος της ανδρείας περνάει από νεκροταφεία άνανδρων και σιωπηλών εν ζωή πλασμάτων. Θα μάθω έστω και νεκρός πως οι πορείες δεν γίνονται μπουσουλώντας.

Το αίμα μου θα έχει γίνει σκόνη όταν όλα θα έχουν έρθει στην αρχή. Δεν θα σκέφτομαι, δεν θα ακούω, δεν θα νιώθω, αλλά θα ξέρω ότι η στροφή αριστερά ήταν ακριβώς δίπλα μου σε κάθε μου βήμα, αλλά ως τρομαγμένος ζωντανός περπατούσα πάντα έχοντας καρφωμένα τα μάτια μου στο χώμα.

γράφει ένας απλός άνθρωπος