Ο φίλος ακουγόταν ανήσυχος στο τηλέφωνο.
Η Αθήνα είναι μια πανέμορφη πόλη. Η Βόλτα στον φθινοπωρινό ήλιο από την Πανεπιστημίου στην Αιόλου και από κει στα μικρά καφέ και τα μεζεδοπωλεία της Καραϊσκάκη και της Πλατείας Αγ. Ειρήνης, για σουβλάκι στο Μοναστηράκι και μετά χαζευτήρι στην υπαίθρια αγορά, μέχρι την στοά Αττάλου και το Θησείο –πάντα κάτω από τη σκιά της μαγευτικής Ακρόπολης.
Το κράτος της αυθαιρεσίας και της παρανομίας ξαναχτύπησε. Και κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αφαιμάξει οικονομικά τούς πολίτες. Αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε όριο. Τους ζητά να ξαναπληρώσουν πρόστιμα που είχαν ήδη πληρώσει για να υπαχθούν σε νομοθετική ρύθμιση, που εκείνο ψήφισε, αλλά ακυρώθηκε ως αντισυνταγματική.
Σύμφωνα με το ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ρεπορτάζ του SecNews που θα προκαλέσει αίσθηση, την “κατασκοπεία” εντός των γνωστών κοινωνικών δικτύων έχουν εφαρμόσει ισχυρές Ευρωπαϊκές χώρες (αλλά και οι Η.Π.Α.) στην προσπάθεια τους να ενημερωθούν, καταγράψουν και κατανοήσουν με ακρίβεια τις τάσεις των Ελλήνων ψηφοφόρων! Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες που φτάνουν στο SecNews από μεγάλη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι και παράγοντες του δημόσιου βίου σε Ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Γαλλία) αλλά και σε μικρότερο βαθμό στις Η.Π.Α, διαθέτουν στα χέρια τους αναλυτικές μελέτες σχετικά με τις επικρατούσες τάσεις των Ελλήνων ψηφοφόρων όπως αυτές προσδιορίζονται μέσα από τα social networks!
Με αφορμή το τελευταίο προεκλογικό πλειστηριασμό παροχών από όλα τα κόμματα, νομίζω πως σαν πολίτες οφείλουμε να επιλέξουμε το δρόμο της αλήθειας. Οφείλουμε να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς να πουν αλήθειες, όσο σκληρές και αν είναι και με βάση την αλήθεια να επιλέξουμε αυτούς που προτάσσουν το εμείς σε βάρος του εγώ.
Σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και ειδικά στις δύο τελευταίες, τόσο της Pulse, όσο και της Public Issue, παρατηρείται το εξής αξιοπρόσεκτο φαινόμενο. Αφενός έχουμε δραστική μείωση της αποχής και του λευκού και του άκυρου, αφετέρου έχουμε μείωση (αντί αύξησης) των δυνάμεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και ταυτόχρονα έχουμε περισσότερα κόμματα, που δείχνουν τάσεις να μπουν στη Βουλή.
Εξαγριωμένος πολίτης στους δρόμους της Αθήνας.
Τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας, ο πολίτης καλείται να υιοθετήσει μία ιδιάζουσα λογική βάση της οποίας, οφείλει να έχει κοινωνική, φορολογική, εθνική και πάσης άλλης συνείδηση την ίδια στιγμή που το κράτος μπορεί ανά πάσα στιγμή και ανέξοδα να αποδεικνύεται πλήρως ανακόλουθο και αναξιόπιστο. Επιδιώκοντας όμως να καταλογίσουμε αυτή τη βαριά ευθύνη στο απρόσωπο κράτος ή έστω και σε κάποιας περιόδου κυβερνήτες, η ανάγνωση της ελληνικής πραγματικότητας μας υποχρεώνει σε μια ακόμη πιο ιδιάζουσα διάχυση και διαπλοκή της αιτίας.
Από την εποχή της πρώτης μεταπολίτευσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή του εθνάρχη, ζούμε υπό το πρίσμα του δόγματος «εγώ σας έριξα στη θάλασσα, εσείς μάθετε κολύμπι». Ως θάλασσα λογίζεται κάθε φορά το όραμα πανάκεια ενός μεγάλου στόχου του τύπου ένταξη στην ΕΟΚ ή στην ΟΝΕ και σταθερά η κατάκτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ως εύλογη υποχρέωση να μάθουμε κολύμπι νοείται η ατομική θυσία που απαιτεί η προσαρμογή η οποία στο μέλλον θα μας ανταποδώσει εγγύηση υψηλού βιοτικού επιπέδου. Στην πορεία όμως, σταθερά καταμετρούμε χαμένες ευκαιρίες και θυσίες δίχως αντίκρισμα που μεταφράζονται σε διασπαθισμένο δημόσιο χρήμα, είτε λόγω σπατάλης, είτε λόγω ανικανότητας εκείνων που το διαχειρίστηκαν. Σε όλες τις εποχές πάντως, λόγω της «αξιοποίησης» του δημόσιου χρήματος για την μακροημέρευση στην εξουσία των εκάστοτε κυβερνώντων μέσω της ικανοποίησης πάσης φύσεως αιτημάτων όποιων κοινωνικών ομάδων μπορούσαν πιο επιτυχημένα να εκβιάσουν την κεντρική εξουσία.
Η παραπάνω προσέγγιση δεν... πηγάζει από μηδενιστική διάθεση. Προφανώς ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι η σημερινή Ελλάδα έχει μείνει στάσιμη στα δεδομένα των μέσων της δεκαετίας του ’70. Όμως, μία απλή άθροιση των ατομικών και συλλογικών θυσιών των τελευταίων 35 ετών και η σύγκρισή τους με το αποτέλεσμα, εύκολα αποδεικνύει ότι το προσδοκώμενο αλλά κυρίως εκείνο που μπορούσε να έχει επιτευχθεί, απέχει κατά πολύ από εκείνο που προέκυψε.
Ο φαύλος κύκλος κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν έσπασε ποτέ -και ούτε πρόκειται- λόγω του επίμονου στρουθοκαμηλισμού με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα δεδομένα του προβλήματος. Κάθε φορά που αγγίζουμε τα όρια της επιβίωσής μας, επιστρατεύουμε το -υποκριτικό πλέον εδώ και χρόνια- λαϊκό φιλότιμο υπό το βάρος της απειλής της κρατικής χρεωκοπίας μας και συναινούμε στον εκ νέου ακρωτηριασμό μίας ατομικής κατάκτησής μας για το «κοινό εθνικό καλό».
Με μία ιδιότυπη σιωπηρή συμφωνία, μοιάζει κράτος και πολίτες να έχουν συναινέσει ότι, για μερικά χρόνια θα αφήνονται να αναπτύσσουν εκ νέου το απολεσθέν άκρο ώστε να είναι σε θέση να το προσφέρουν πάλι μόλις οι συνθήκες το απαιτήσουν. Ζούμε μερικά χρόνια επίπλαστης ευτυχίας και ανέλιξης μέχρι την περίοδο του νέου δράματος. Λες και οφείλουμε κάποια κάθαρση για τον ιδρώτα της δημιουργίας μας.
Το παράλογο είναι ότι, σε αυτό το κυκλικό φαινόμενο, δεν ασχολούμαστε καθόλου με τα δομικά αίτια του προβλήματος. Αρνούμαστε να παραδεχτούμε τι προκαλεί την αιμορραγία και μεριμνούμε απλά για την προσωρινή αντιμετώπισή της. Ίσως επειδή η οριστική ίαση απαιτεί την συστηματική και μακροχρόνια αγωγή ενώ μας έχουν μάθει στην δίχως ιδιαίτερο προβληματισμό κατάποση αντιβιοτικών. Επιλέγουμε ως λαός, αντί της συνειδητής σταθερής αλλαγής διατροφικών συνηθειών, την δίαιτα ολίγων εβδομάδων προ της εμφάνισης στις παραλίες κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών μας.
Τα δομικά προβλήματα νοοτροπίας, κατά την άποψή μου είναι τέσσερα. Πρώτο ότι, εκπαιδευτήκαμε από τη μεταπολίτευση και μετά να θεωρούμε ως μέσο αύξησης των ατομικών μας εσόδων τη διεκδίκηση και όχι την αύξηση της συλλογικής παραγωγικότητας μέσω της εργασίας. Δεύτερο ότι, θεωρούμε υλοποιήσιμο σενάριο την ατομική ευημερία και εξέλιξη ακόμη και αν ταυτόχρονα υπάρχει συλλογική συρρίκνωση του ολικά παραγόμενου και διανεμόμενου. Τρίτο ότι, θεωρούμε ανέξοδη και μη προβληματική την παντελή ύπαρξη μακροχρόνιου σχεδίου διαχείρισης της συλλογικής περιουσίας, δηλαδή σχεδίου διακυβέρνησης. Τέταρτο ότι, συνηθίσαμε να αποδεχόμαστε ως φυσιολογική τη ρευστότητα των κανόνων. Συνηθίσαμε να αποδεχόμαστε ευφάνταστους κυβερνήτες που μεταβάλλουν κατά το δοκούν τα ισχύοντα και μετά τα επιβάλλουν -αφού τα ηθικοποιήσουν μέσω νομιμοφανών διαδικασιών- για να αντιμετωπίσουν έκτακτες συγκυρίες που δεν είναι άλλες από το αποτέλεσμα της προχειρότητας με την οποία διαχειρίστηκαν οι ίδιοι και οι αλλόχρωμοι τους (αλλά κατά τα λοιπά όμοιοι) τα κοινά.
Το αστείο της ιστορίας είναι ότι, συνηθίσαμε αντί να απαιτούμε την οριστική απαλλαγή από τα παραπάνω δομικά προβλήματα, να πανηγυρίζουμε για τη σύναψη διαρκώς νέων συμβολαίων κυβερνώντων – λαού ! Συμβολαίων κενών περιεχομένου, φανταχτερού όμως διαφημιστικού περιβλήματος. Γιατί επί των συμβολαίων αυτών αντιλαμβανόμαστε με τεράστιες και ουσιώδεις αποκλίσεις βασικές έννοιες ορισμών.
Επί παραδείγματι ότι, με τον όρο εργασία νοείται κάθε δραστηριότητα η οποία παράγει αξία και προϊόν και όχι η απλά η φυσική παρουσία (για κάποιους ακόμη και η απουσία εφόσον σε κάποια καταμέτρηση ωρομετρίου εμφανίζονται παρόντες). Με τον όρο δικαίωμα νοείται εκείνο που η ισοπολιτεία απαιτεί και η διαδρομή ενός εκάστου στοιχειοθετεί και όχι εκείνο που μπορεί να απαιτηθεί μέσω δημιουργίας εκβιαστικών δεδομένων. Με τον όρο επιβράβευση νοείται η μεμονωμένη επιπλέον παροχή ως ανταπόδοση της εξαιρετικής απόδοσης και όχι η αδιάκριτη διανομή σε υποσύνολο επιδόματος χάρη -στην καλύτερη περίπτωση- της φιλότιμης και επιτυχούς εργασίας κάποιων μελών αυτού. Τον όρο εκπρόσωποι -του συνόλου του λαού ή όποιας κοινωνικής υποομάδας- οφείλουμε να επιδιώκουμε να τον απολαμβάνουν οι ικανότεροι και αποτελεσματικότεροι για το έργο για το οποίο αναδεικνύονται, αλλιώς αλλοιώνεται ο σκοπός του όρου. Η μελλοντική παροχή μπορεί να προέλθει μόνο από σημερινή ορθή επένδυση και παραγωγή προϊόντος χάρη εργασίας και όχι μέσω ακόμη μελλοντικότερης υπερχρέωσης.
Μη δεσμευόμενοι λοιπόν με το κάθε φορά εν μέσω πανηγυρισμών συναφθέν συμβόλαιο κυβερνώντων – λαού σε κοινά αποδεκτούς με την ίδια έννοια όρους, υποκρινόμαστε ως λαός ότι προδόθηκε η εμπιστοσύνη μας, υποκρίνονται και οι κυβερνήτες ότι υπονομεύτηκε το έργο και η πρόθεσή τους και αναζητούμε ποιος διέφθειρε ποιον. Και επειδή για επιούσιους λαούς όπως ο δικός μας, το φταίξιμο δεν μπορεί να είναι στη ρίζα του γηγενές, καταλήγουμε σε σενάρια επιδίωξης αποδυνάμωσης «για προφανείς λόγους» εκ μέρους ξένων παραγόντων.
Μοιάζει τελικά λοιπόν, το μείζον ζητούμενο να μην είναι η επιλογή του ιδανικότερου συμβολαίου αλλά, καταρχήν, η επιστροφή στα θεμελιώδη. Δηλαδή στην αναγραφή και κατανόηση των 10 εντολών.
Τα συμβόλαια έπονται κατά πολύ.
του ΣΠΥΡΟ ΣΤΑΥΡΙΔΗ στα πράγματα
Μ' έχει ζορίσει ο Γιώργος. Καλός, χρυσός αλλά απαιτεί πολλά από μένα. Παλιά, για να ήμουνα συνειδητοποιημένος πολίτης - άξιο τέκνο της μεγάλης δημοκρατικής μας παράταξης - αρκούσε να διαβάζω εφημερίδα, να συμμετέχω σε προεκλογικές συγκεντρώσεις και ομιλίες, να ψηφίζω - αλίμονο! - και να παρακολουθώ τα δελτία των οκτώ.
Πάνε αυτές οι εποχές.
Σήμερα πρέπει να συμμετέχω στη δημόσια διαβούλευση. Έχω βγάλει τα ματάκια μου στο μπροστά στο κομπιούτερ, να μπαίνω "όπενγκαβ" να διαβάζω νομοσχέδια, να τα κρίνω και να τα συγκρίνω, να στέλνω κόμμεντς. Το τι ιδέα έχω ρίξει δε λέγεται. Αλλά μακάρι να τέλειωναν εκεί οι υποχρεώσεις μου.
Μετά το μπρέινστόρμινγκ στο όπενγκαβ, πρέπει να ελέγχω και την εξουσία. Παίρνω λοιπόν κι εγώ στην αράδα τα κυβερνητικά σάιτ να διαβάζω μέχρι τα χαράματα αποφάσεις και φιρμάνια των κυβερνητικών οργάνων ώστε αν διαπιστώσω παρατυπία να στείλω ένα μαίηλ διαμαρτυρίας.
Στο κατόπι, κάθε Κυριακή στήνομαι στην... τηλεόραση να παρακολουθώ τα Υπουργικά Συμβούλια του Γιώργου. Κρατάω σημειώσεις, μέχρι παρέμβαση μου'ρχεται να κάνω. Άσε σου λέω το πρόγραμμά μου είναι φουλ.
- Έλα ρε συ Μήτσο να πιούμε καμιά μπυρίτσα σήμερα το βράδυ.
- Τι λες ρε συ Νώντα, έχω να διαβουλευθώ για το νομοσχέδιο για τα τσιρόνια της Μικρής Βόλβης! Δεν προλαβαίνω!
Νιώθω σου λέω σαν να είμαι κι εγώ μέλος της Κυβέρνησης. Άμισθο βέβαια, αλλά το απολαμβάνω. Έχω πάρει και λάπτοπ, έτσι αν μούρθει καμιά ιδέα στη νταλίκα, να τη μουντάρω. Τώρα, πρέπει να διαπιστευθώ κιόλας. Τι δεν τόξερες; Βέεεβαια. Πας και διαπιστεύεσαι στο Υπουργείο Παιδείας, να παίρνεις, λέει, όλα τα φρέσκα νέα και τα κοτσάρεις στο μπλογκ σου. Δεν έχω όμως μπλογκ. Αγχώθηκα τώρα. Πρέπει να κάνω και μπλογκ. Ήμουνα στο φέισμπουκ και στο τουίτερ, αλλά μπλογκ δεν είχα. Τι να κάνω ρε συ Γιώργο. Σόρρυ, δεν τα προλαβαίνω και όλα.
Είπα δεν προλαβαίνω και θυμήθηκα ότι έχω κι άλλη δουλειά για σήμερα. Να κάτσω να γράψω καμιά απόδειξη στο τεφτέρι, μη μου πέσουν όλα μαζί. Βλέπεις, τεμπέλιασα κανά δυό βράδια και μαζεύτηκαν βουνό οι αποδείξεις και ποιος θα κάτσει να τις γράψει; Τι θα πει ποια θα ισχύσει και ποια όχι; Άπαξ και το είπε ο Γιώργος, εμείς η βάση του Κινήματος πρέπει να στηρίξουμε τις πρωτοβουλίες του Προέδρου. Μαζεύω λοιπόν κι εγώ αποδείξεις. Προχτές βρήκα μια πεταμένη έξω από το σούπερ-μάρκετ. Να σου πω την αμαρτία μου τη μάζεψα. Οι παλιο-δεξιοί τις πετάνε και καλά τυχαία, αλλά για να απαξιώσουνε το μέτρο. Λαμόγια. Θα με πάρουν πάλι χαράματα όμως. Δεν πειράζει. Κι έχω και δρομολόγιο αύριο ρε παιδί μου. Αλλά τι δρομολόγιο. Εδώ ο Γιώργος αλλάζει την αρχιτεκτονική της χώρας, σου λέει. Θα αλλάξει τους δήμους, τις νομαρχίες, τα πάντα όλα. Θα βγαίνεις από τη Μεταμόρφωση και τσουπ! Θα έχεις φτάσει στη Λαμία με μια κίνηση. Θα γίνουμε και γείτονες με τον κουμπάρο, που έχουμε να βρεθούμε πάνω από μήνα. Στη Λαμία μένει, αλλά τώρα οι δήμοι μας θα γειτονεύουνε. Εγώ Καλλιθέα. Τέσσερα διόδια δρόμος.
Μιλάμε εμείς για δρόμους. Τι να πει κι ο Ζάσταβα. Ποιος είναι ο Ζάσταβα; Το παιδί που μας μαζεύει τις ελιές στο χωριό. Από την Αφρική είναι ο άνθρωπος, γεννήθηκε όμως στη Σάμο, όταν ξέβρασε την οικογένειά του το κύμα, μια νύχτα πριν είκοσι χρόνια. Μετανάστη τονε λες, λαθρομετανάστη τονε λες, πάντως όταν πήγε να δηλώσει όνομα, ο Έλληνας αρμόδιος δεν καταλάβαινε γρι από αφρικάνικα. Πέσανε όμως σε καλό άνθρωπο και έγραψε στα χαρτιά για όνομα του παιδιού τα μόνα αγγλικά που ήξερε να γράφει: τη μάρκα του αυτοκινήτου του. Ζάσταβα. Και τώρα ο άνθρωπος λέγεται Ζάσταβα Ματέμπε και τον φωνάζουμε Ζάσταβα. Μην ανησυχείς, μετέχει της ελληνικής παιδείας, ξέρει και τι θα πει και λάδωμα και φακελάκι και απ' όλα. Πως ζει νομίζεις στο χωριό; Αλλά μην ανησυχείς Πρόεδρε. Το Ζάσταβα τον έχω κάνει δικό μας. Μιλάμε το παιδί μόλις πάρει υπηκοότητα, ΠΑΣΟΚ δαγκωτό θα ψηφίσει. Τώρα, μη με μπλέξεις αν θα ενταχθεί στο εκσυγχρονιστικό, στο πατριωτικό, στο παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ ο Ζάσταβα, θα βάλω τις φωνές. Και το όλον ΠΑΣΟΚ τι τόχουμε, για μόστρα;
Πρόεδρε, πάμε πολύ καλά. Τέτοια χαϊλίκια η χώρα είχε να δει από το πρόγραμμα των πρώτων ημερών του ΠΑΣΟΚ το '81. Δέσμες μέτρων τα λέγαμε τότε και έτριζε το γυαλί της ασπρόμαυρης από τη συγκίνηση όταν θα εξαφανίζαμε το νέφος και θα διώχναμε τις βάσεις. Και πιο μετά όταν θα φεύγαμε - στα λόγια - από την ΕΟΚ και τους λέγαμε ότι υπάρχει τρίτος δρόμος για το σοσιαλισμό. Και τώρα αυτό δεν τους λέμε; Έχουμε άλλο τρόπο εμείς να φτιάξουμε την οικονομία. Όχι ιρλανδικά μοντέλα και κουραφέξαλα. Και τότε μας λέγανε οι κουτόφραγκοι να μαζέψουμε τους μισθούς και να περιορίσουμε το έλλειμμα, πριν διογκωθεί, κι εμείς κρατικοποιούσαμε τη βιομηχανία και προσλαμβάναμε τον άνεργο κοσμάκη στο Δημόσιο, στον ΟΤΕ, στη ΔΕΗ, στον ΟΣΕ και στην Ολυμπιακή και δίναμε αυξήσεις και χτίζαμε αβέρτα νοσοκομεία και κέντρα υγείας. Και τώρα τι τους λέμε; Ανάπτυξη με δανεικά και υπό κρατικό έλεγχο.
Όχι παίζουμε. Να γιατί συγκινούμαι ρε Πρόεδρε. Γιατί η ιστορία αλλάζει μόνο τα πρόσωπα και τα λόγια. Όχι τις ιδέες και τις πρακτικές.
Μεγαλείο!
από TYXAIOS
«Το δρόμο
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
