Έξι η ώρα το πρωί. Να πάω να κοιμηθώ ή να γράψω;Αποφάσισα το δεύτερο.
Νύσταζα, τα βλέφαρα μου βάραιναν, αλλά ο ύπνος πια είναι άνοστος.
Πάντα το βαριόμουν να κοιμάμαι, μα τώρα απόγινε.
Δεν βλέπω και όνειρα πια, να περνάει με ενδιαφέρον η ώρα.
Εδώ και πολύ καιρό δεν βλέπω όνειρα. Είναι αδύνατον να μην τα θυμάμαι.
Ξέρω. Δεν ονειρεύομαι πια στον ύπνο μου, επειδή δεν κάνω πλέον όνειρα στον ξύπνιο μου.
Και για τι πράγμα να κάνω; Για τη δουλειά; Τις διακοπές; Τους φίλους; Το σπίτι;
Σήμερα δεν είναι για να...





