Θεωρητικά, σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν αντιδράσεις για το Ασφαλιστικό, με τους αγρότες να είναι στα μπλόκα και τους άλλους επαγγελματικούς κλάδους να διαδηλώνουν και να απεργούν. Παράλληλα, υπάρχουν αντιδράσεις από τους κατοίκους για την δημιουργία του hot spot για τους πρόσφυγες στην Κω, όπου παίζει απόψε ο Σπύρος Γραμμένος, και να πάτε να τον δείτε γιατί είναι υπέροχος. Αλλά τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα;
Οι διαδηλώσεις, οι πορείες, οι απεργίες, οι αντιπαραθέσεις, τα γιαούρτια, οι κάλπες, είναι τα χόμπι ενός ενεργού πολίτη.
Με την σημερινή μεγαλειώδη συγκέντρωση των Ελλήνων πολιτών δόθηκε η χαριστική βολή στα 153 πολιτικά πτώματα της κοινοβουλευτικής μειοδοσίας του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΓΣΣΕ, ο αριθμός των διαδηλωτών υπερέβη τις 500.000, ενώ η αστυνομία εκτιμά το πλήθος σε 200.000. Σε κάθε περίπτωση, ο Παπανδρέου και οι 153 συνεργοί του στην καταστροφή της Ελλάδος, έλαβαν σήμερα το πλέον ηχηρό ράπισμα.
Με πανό που γράφει το σύνθημα στα ισπανικά και τα ελληνικά «Είμαστε ξύπνιοι. Τι ώρα είναι; Ώρα να φύγουν!» γίνεται στην πλατεία Συντάγματος η κινητοποίηση τύπου Ισπανίας και στην Ελλάδα.
Μετά από τα άρθρα και τα σχόλια που διάβασα στα blogs για της σημερινές κινητοποιήσεις θέλω και εγώ να γράψω κάτι σε αυτούς που διαδηλώνουν.
Πρώτο και μέγα θέμα χθες στο Mega το επεισόδιο Χατζηδάκη! Τυχαίο; Όχι μόνο, αλλά και πολυαναμενόμενο. Από χθες Βροχή έπεφταν τα στοιχήματα στις παρέες σε δρόμους, γραφεία και καφενεία για τη χθεσινοβραδινή «εργολαβία» του Πρετεντέρη, της Όλγας του Καψή και των λοιπών "δημοκρατικών δυνάμεων". Ακόμη και εκ Βρυξελλών ορμώμενων!
Διαβάζω στο διαδίκτυο και όχι μόνο, ειδήσεις που αν αληθεύουν, μου προκαλούν φόβο και έκπληξη.
Πενήντα χιλιάδες φοιτητές αναστατώνουν το Λονδίνο. Αυτό κι αν δεν το περίμενε κανείς!
Απίστευτη και απρόσμενη για τα δεδομένα της Αγγλίας διαδήλωση από πενήντα χιλιάδες φοιτητές έγινε στο Λονδίνο! Και με ένα από τα συνθήματα να είναι το "Greece, France, now here too"!! Δηλαδή "Ελλάδα, Γαλλία τώρα και εδώ"!
Οι φοιτητές διαμαρτύρονται για το τριπλασιασμό των διδάκτρων αλλά και για τα μέτρα της κυβέρνησης Κάμερον, που περικόπτοντας τις δημόσιες δαπάνες φόρτωσε τα χρήματα που στέρησε από την παιδεία στην πλάτη των φοιτητών τριπλασιάζοντας τα δίδακτρα!
Αυτά για να ξέρουμε τι μας περιμένει και τι κρύβεται πίσω από το "αξιοπρεπές" και παραπειστικό "αναγκαία μείωση δημοσίων δαπανών" και τις επιθέσεις στο δήθεν τερατώδες Δημόσιο.
Ένα μικρό κομμάτι της... τεράστιας διαδήλωσης παρά τις προσπάθειες των οργανωτών, έκανε εισβολή στα γραφεία των Τόρυς αιφνιδιάζοντας τους μόλις 200 αστυνομικούς και κατέλαβε το κτίριο υπό τις επευφημίες εκατοντάδων άλλων που παρέμειναν έξω. Από αυτούς ένας αριθμός ανέβηκε στην ταράτσα φωνάζοντας συνθήματα.
Από τον μικρό αριθμό των αστυνομικών φαίνεται το πόσο αναπάντεχα μεγάλη και δυναμική ήταν η διαδήλωση των φοιτητών που είχαν ξεκινήσει από πολλά μέρη της Αγγλίας. Πολλοί μιλούν για τη μεγαλύτερη φοιτητική κινητοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς.
Όσο κι αν κάποιοι νομίζουν ότι οι λαοί του κόσμου θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια και θα πιουν το ποτήρι των μέτρων αδιαμαρτύρητα σαν καλά προβατάκια, φαίνεται πως το νόμισμά τους θα αποδειχτεί κάλπικο.Τα πράγματα δείχνουν πως το έργο θα παιχτεί με άλλους πρωταγωνιστές και άλλο άγνωστο σενάριο που θα γράφεται κάθε μέρα στο δρόμο.
Τι θα κάνει τώρα το χειραγωγούμενο εργατικό κίνημα της Αγγλίας;
Μήπως έφτασε η ώρα για μεγάλες ανατροπές;
Υ.Γ.Κάτι που είναι πράγματι εντυπωσιακό πάντως είναι ότι ψάχνοντας για φωτογραφίες δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να βρω από τη μεγάλη διαδήλωση, ενώ υπήρχαν άφθονες από τα επεισόδια. Κάποιοι ποντάρουν στην ανατριχίλα των φιλήσυχων "πολιτών" όπως κι εδώ άλλωστε.
Όσο για τον "φοιτητή" που πέταξε τον πυροσβεστήρα από την ταράτσα δεν χρειάζεται σχολιασμό. Mιλάει μόνο του.
από τον Γιώργο Σαρρή
Χρόνια τώρα, σχεδόν σε κάθε διαδήλωση παίζεται ένα γνωστό σενάριο. Κάποιοι -διακόσιοι, τριακόσιοι, χίλιοι; - αρχίζουν τον πετροπόλεμο με την αστυνομία και τις καταστροφές. Αυτοί κατά περίεργο τρόπο παρεισφρέουν στα μπλοκ των νομοταγών, με μια ιδιαίτερη προτίμηση στα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνονται συλλήψεις και ποτέ κανείς από τους συλληφθέντες δεν έχει σχέση με τα επεισόδια. Αυτό -κατά περίεργο επίσης τρόπο- το πιστοποιούν κάποιοι συνιστώντες τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βγαίνουν οι συνήθεις ανακοινώσεις του στυλ «καταγγέλλουμε την αλόγιστη χρήση χημικών από την πλευρά της ΕΛ. ΑΣ. και τις απρόκλητες επιθέσεις εναντίον των μαθητικών και φοιτητικών μπλοκ που συμμετείχαν στην πορεία». Φτιάχνεται ένα κίνημα συμπαράστασης προς τους «αδίκως συλληφθέντες» και στην επόμενη διαδήλωση πάλι όλοι αναρωτιούνται «μα, δεν μπορούν να πιάσουν αυτούς τους 200 - 300 "γνωστούς-αγνώστους";».
Μέχρι που έρχεται το... κρεσέντο της επαναστατικής πάλης και καίγεται η Αθήνα. Τότε, όλοι ελεεινολογούν τους «γνωστούς-αγνώστους»· κάποιοι επειδή έχασαν το βιος τους και κάποιοι επειδή όπως λένε «αμαυρώνονται οι αγώνες τους».
Το άλλο στερεότυπο που ανακυκλώνεται κάθε φορά είναι ότι αυτά είναι «μεμονωμένα επεισόδια» που γίνονται από «ελάχιστους διαδηλωτές». Το πρώτο είναι ψέμα: επαναλαμβανόμενα επεισόδια δεν μπορεί να είναι «μεμονωμένα». Από την άλλη μεριά, ο μεγάλος όγκος πραγματικά διαδηλώνει ειρηνικά και υφίσταται τα αποτελέσματα της δράσης των «γνωστών-αγνώστων». Ομως, αρκούν είκοσι άτομα για να κάνουν κόλαση μια ειρηνική πορεία. Η αναλογία δεν παίζει κανένα ρόλο. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν σκοτώνουν κάθε μέρα οι αστυνομικοί μαθητές. Αρκεί ένας φόνος για να προβληματιστούμε.
Ο «γνωστός-άγνωστος» είναι μια από τις ιδεότυπες φιγούρες της μεταπολίτευσης, κάτι σαν τον «αυθαίρετο οικιστή» ή τον «εισφοροφυγά». Χρειάζεται εκεί έξω για να μην αλλάζει τίποτε. Είναι πάντα «αόρατος» για να έχουμε κάποιον να ελεεινολογούμε, είτε για την οικιστική καταστροφή είτε για τα χάλια των ταμείων είτε για τις καταστροφές στις διαδηλώσεις. Μόλις αποκτήσει πρόσωπο, μόλις δηλαδή κατηγορηθεί κάποιος, ανακλαστικά σχεδόν όλοι σπεύδουν να τον αθωώσουν: «αυτόν με το χαμόσπιτο βρήκαν;», «τι να σου κάνει ο μικρομεσαίος με τους πέντε εργαζόμενους;», «το παιδί απλώς περνούσε από τον τόπο του συμβάντος». Δεν ισχυρίζομαι ότι όλοι όσοι κατηγορούνται είναι ένοχοι, απλώς είναι εντυπωσιακή η πρεμούρα αθώωσης πριν από τη δίκη, σαν να μη θέλουμε ποτέ να αποκτήσει πρόσωπο η κάθε τύπου αυθαιρεσία.
Το άλλο στερεότυπο που ανακυκλώνεται έπειτα από κάθε διαδήλωση είναι τα κοινωνικά προβλήματα πίσω από τις ταραχές. Αυτά είναι υπαρκτά: η βία στους δρόμους είναι το σύμπτωμα των πολλαπλών ελλειμμάτων στην κοινωνία. Υπάρχουν παιδιά που δεν βλέπουν στον ήλιο μοίρα, υπάρχουν ελλείμματα παιδείας, υπάρχουν αδικίες στους εργασιακούς χώρους και αστυνομική αυθαιρεσία που δημιουργεί οργή. Αυτά είναι προβλήματα που η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει. Δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιούνται ως δικαιολόγηση της ανομίας, διότι έτσι γίνεται διπλό το κακό· και οι διεκδικήσεις αμαυρώνονται και η παρανομία δικαιολογείται. Έστω υπογείως. Τα άγουρα μυαλά κάνουν περίεργους συνειρμούς που καταλήγουν σε όλο και πιο βίαιες πράξεις.
του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
