Ντρέπομαι να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου!

Έχετε αναρωτηθεί πώς νιώθει ένας 19χρονος που έχει στοιχειωδώς τσίπα, στην Ελλάδα του σήμερα;

Είμαι 19 χρονών και τους τελευταίους μήνες κάθε πρωί που ξυπνάω αισθάνομαι σαν ξοφλημένος που το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι να μου δώσουν μία… σύνταξη για να ζήσω!...

Όχι γιατί είμαι τεμπέλης, κάθε άλλο....

Είχα τόση όρεξη να σπουδάσω, να προσπαθήσω και να διεκδικήσω τα όνειρά μου… Αλλά όλα αυτά last year!

Έδωσα πανελλαδικές εξετάσεις φέτος και πέρασα στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Μα δεν μπορώ να χαρώ την επιτυχία μου, γιατί...

Μαζί με τη Μαρία, έβλεπα την Ελλάδα που έφευγε…

Δ εν μπορώ τους αποχαιρετισμούς.

Είναι από τα λίγα πράγματα που δεν αντέχω. Ειδικά όταν είναι για πολύ ή ακόμη και για πάντα.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα χρόνια γνωρίζω τη Μαρία. Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μαζί μεγαλώσαμε στις διακοπές κι ανταμώναμε τα καλοκαίρια. Άλλες εποχές στην Ελλάδα του 80 και του 90. Ξέγνοιαστες. Disco, rap, Ace of Base και οι ανησυχίες μπορούσαν να περιμένουν. Είχε ο Θεός για εκείνη την Ελλάδα.

Τα χρόνια πέρασαν. Το σχολείο έφυγε. Οι υποχρεώσεις ήρθαν. Ο καθένας τράβηξε το...

Με αγγαρεία δουλειά δε γίνεται

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος αναγκάζει κάποιον να κάνει κάτι που δεν θέλει. Ναι μεν θα το κάνει λόγω εξαναγκασμού, αλλά όχι με χαμόγελο, ούτε με όρεξη και το πιο πιθανό είναι να το κάνει στραβά. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, καλύτερα να μην το έκανε, διότι τελικά κόστισε περισσότερο να επανέλθει εκεί που ήταν εξαρχής, πριν υποτίθεται κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει, ενώ δεν ήθελε να το κάνει.

Ενθυμήστε παρακαλώ τι έπαθαν οι Αθηναίοι στην εκστρατεία της Σικελίας. Ενώ το όραμα της εκστρατείας το...

Μαθήματα πασοκικής προπαγάνδας του κυβερνητικού εκπροσώπου στο Mega

Έκπληκτος άκουγα το πρωί τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Καψή να υπερασπίζεται την μείωση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Με σθένος μεν, υποτιμητικά για την νοημοσύνη των πολιτών δε…

«Η τρόικα συνεχώς μας λέει το επιχείρημα ότι στην Ισπανία, που έχει καλύτερη οικονομία από εμάς, ο κατώτατος μισθός είναι 150 ευρώ χαμηλότερος» , είπε κατ’ επανάληψη ο κ. Καψής.

Το νούμερο που ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι...

Οι δουλειές τέλος, τώρα αρχίζει το... δούλεμα

Απρέπεια αν όχι πολιτική αγυρτεία πρέπει να χαρακτηριστεί η εντελώς ασαφής, αόριστη και τελικά ακαταλαβίστικη κυβερνητική ανακοίνωση για δήθεν σχέδια και προγράμματα που θα προσφέρουν θέσεις εργασίας σε 150.000 ανέργους μέσα στο 2012. Είναι ντροπή και πολιτικό αίσχος να δίνουν ελπίδες και μάλιστα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, στους άνεργους που ξεπερνούν το 1.000.000 για δήθεν δουλειές όταν δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμη τι θέλουν να κάνουν.

Δυστυχώς η άθλια πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Κάποιοι “φωτισμένοι” ανεγκέφαλοι κατάφεραν να...

Ξημέρωσε νύχτα

Είμαι στα 37 μου.

Δουλεύω απ' τα 16 μου.

Στην Αθήνα ζω απ' τα 24 μου.

Δε θυμάμαι εποχή που να 'χω μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα άνεργη. Θυμάμαι πολλές εποχές που βρέθηκα να κάνω δυο δουλειές ταυτόχρονα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια για παράδειγμα. Θυμάμαι εποχές που τα πράγματα ήταν καλά, κι άλλες που ήταν δύσκολα και στριμωγμένα. Ποτέ μου όμως, ούτε στις πιο άγριες "πείνες" των φοιτητικών μου χρόνων, δε βρέθηκα στην κατάσταση που είμαι τώρα.

Δεκατρία χρόνια σ' αυτή την πόλη, δούλεψα, μόχθησα, στάθηκα στα πόδια μου, αλλά τώρα πια παράδωσα τα όπλα.

Είμαι δέκα μήνες άνεργη. Γνωρίζοντας από νωρίτερα πως θα...

Το Πάσχα των 454 ευρώ…

Ο Σταμάτης Καλατζής στα 42 του χρόνια είναι υποχρεωμένος πια να περνά κάθε μήνα από το κτίριο του ΟΑΕΔ στη λεωφόρο Γαλατσίου, για να εισπράξει τα 454 ευρώ, που θα του επιτρέψουν να διατηρήσει ζωντανό ένα μέρος της αξιοπρέπειάς του. Μετά από έξι χρόνια δουλειάς σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, ο Σταμάτης βρέθηκε στις αρχές Ιανουαρίου χωρίς δουλειά. «Ήταν για μένα ένα σοκ, μιας και δεν είχα ξαναβρεθεί χωρίς δουλειά στη ζωή μου» εξομολογείται χαμηλώνοντας το βλέμμα, προφέροντας τη λέξη «ανεργία» σα να είναι κάποια βαριά αρρώστια.

Μεγάλη Τετάρτη πρωί και η ουρά στο ταμείο ανεργίας μεγάλη, παρότι το...

Ιστορίες με ονοματεπώνυμο

Είναι Κυριακή ή Δευτέρα; Δεν ξέρω. Έχω χάσει τις μέρες εδώ και καιρό. Έτσι είναι όταν δε δουλεύεις, αν και δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να φτάσω στο σημείο να μη χρειάζεται να δουλέψω. Βέβαια είμαι και 78 χρονών και δεν έχω και μεγάλες αντοχές. Κατάφερα με χίλιες δύο στερήσεις να μαζέψω λίγα χρήματα και φυσικά να κληρονομήσω ένα σπίτι στην Αθήνα και ένα στο χωριό. Σύνταξη δεν έχω φυσικά. Άλλωστε δεν υπάρχουν συντάξεις. Τουλάχιστον όχι με την μορφή που υπήρχαν πριν 35 χρόνια. Θυμάμαι τι αγώνας δόθηκε από τις τότε κυβερνήσεις να σωθούν τα ταμεία. Το πώς στεναχωρήθηκαν όλοι αυτοί όταν κατέρρεε το ένα μετά το άλλο...

Παράθυρο για μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα

Το σενάριο της περικοπής μισθών και στον ιδιωτικό τομέα επανέφερε η κυβέρνηση, ως αντάλλαγμα για την ελάφρυνση του χρέους.

Μιλώντας το βράδυ στη ΝΕΤ ο υπουργός οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου δήλωσε πως «ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά του και μέρος αυτής περνά και μέσω του κόστους εργασίας».

Προς το παρόν απέκλεισε το ενδεχόμενο νέων μειώσεων στο...

Η μεγάλη απάτη του διαδικτυακού μάρκετινγκ

Κάποτε, ψάχνοντας για δουλειά, έτυχε να πέσω πάνω σε αγγελία τύπου "ζητούνται άτομα από εταιρεία ευεξίας για ανεξάρτητη συνεργασία, μπλα μπλα μπλα……". Από την αρχή δεν μου έκατσε καλά, αλλά ήθελα να μάθω από κοντά το τι συμβαίνει με τέτοιου είδους "εταιρείες". Ήρθα σε τηλεφωνική επαφή με αντιπρόσωπο της εταιρείας, μέχρι που κλείσαμε ραντεβού για συνέντευξη -υποτίθεται- σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας. Φτάνοντας εκεί, είδα ένα τσούρμο μαζεμένους να περιμένουν να μπουν στην αίθουσα και έψαξα να βρω τον εν λόγω κύριο. Συναντηθήκαμε λοιπόν, μου έδωσε κάτι σαν -και καλά- διαπίστευση και μπήκαμε στην αίθουσα που θα γινόταν η ενημέρωση. Το όλο σκηνικό "μύριζε" απάτη, αλλά ήθελα να έχω προσωπική άποψη επί του θέματος.

Ο κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος εκεί έμοιαζε με...

Η Αυστραλία δέχεται ξανά Έλληνες μετανάστες!!

Η Αυστραλία που έλκυε πριν μισό αιώνα τους ανειδίκευτους εργάτες από την ελληνική ύπαιθρο για να δουλέψουν στα ορυχεία, στις φυτείες ζαχαροκάλαμου, στο σιδηροδρομικό δίκτυο και στη γραμμή της αυτοκινητοβιομηχανίες General Motors, σήμερα φαντάζει σωσίβιο σωτηρίας για μια άλλη κατηγορία Ελλήνων, τους πτυχιούχους και προσοντούχους που δεν μπορούν να βρουν εργασία στην Ελλάδα.

Η απόγνωση αναγκάζει πολλούς να...

Θα μας σπάσουν εντελώς τα νεύρα το 2011

Η χώρα χρωστάει (μαζί με τις εγγυήσεις για τις ΔΕΚΟ και τις οφειλές σε ιδιώτες) πάνω από 400 δισ. ευρώ. Μέχρι το 2015 πρέπει κάθε χρόνο να πληρώνουμε 40 δισ. ευρώ περίπου για να εξοφλήσουμε δάνεια που τρέχουν. Ο δημόσιος κορβανάς ζητάει να ξοδέψει για το 2011 περισσότερα από 100 δισ. ευρώ. Αλλά οι προβλέψεις του προϋπολογισμού για έσοδα μόλις ξεπερνούν τα 50 δισ. ευρώ. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση «διασπάται» σε σοσιαλιστές και μη. Και η αξιωματική αντιπολίτευση ψάχνεται για ιδεολογία και κέρδη από τα σπασμένα της κυβέρνησης.

Αντέχετε και για άλλες παρόμοιες εικόνες; Σημειώστε λοιπόν ότι...

Μετανάστες και πάλι!

Τους τελευταίους μήνες οι μεταφορικές εταιρείες δέχονται αιτήματα για τη μεταφορά οικοσκευών στο εξωτερικό και κυρίως σε Αυστραλία και Αμερική. Δεν μιλάμε για ένα μαζικό φαινόμενο, όπως ήταν τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60, αλλά ο εφιάλτης της μετανάστευσης έχει επιστρέψει. Δείγμα κι αυτό της κακής ψυχολογίας που επικρατεί στην αγορά...

Μόλις χτες μία καλή συνάδελφος με πληροφόρησε ότι αποχαιρέτησε στενούς συγγενείς της που αποφάσισαν να αναζητήσουν την τύχη τους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού! Δεν μιλάμε για επιστήμονες που βρίσκονται στην αρχή της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας και θέλουν μία καλύτερη καριέρα στο εξωτερικό, αλλά για ανθρώπους που αναζητούν μία δουλειά. Μία οποιαδήποτε δουλειά!

Είναι λυπηρό που συμβαίνει κι ας ελπίσουμε ότι δεν θα ξαναζήσουμε στιγμές που πλήγωσαν στο παρελθόν αυτή τη χώρα, όταν ολόκληρα χωριά ερημώθηκαν. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο φόβος για το αβέβαιο αύριο κυριαρχεί σε αυτή τη χώρα και δεν μπορούμε να αδικήσουμε όσους παίρνουν μία τόσο σκληρή απόφαση.

Πρόσφατα ένας φίλος με... κάλεσε σε ένα πάρτι που διοργάνωσε για λογαριασμό ενός φίλου του που ζούσε 60 χρόνια στην Αυστραλία. Ο 80χρονος κύριος Γιώργος, λοιπόν, πετυχημένος επιχειρηματίας στο εμπόριο φρούτων, θα γιόρταζε τα γενέθλιά του στην πατρίδα του. Η συγκίνηση ήταν έκδηλη στα μάτια όλων των ανθρώπων που είχαν κοινά βιώματα με τον κ. Γιώργο. Γιατί; Το είπε ο ίδιος στην ευχαριστήρια ομιλία του προς τους προσκεκλημένους του: «Δεν ξέρω σε ποια γλώσσα να σας μιλήσω. Τα αγγλικά δεν τα έμαθα σωστά και τα ελληνικά τα έχω ξεχάσει».

Τι άλλο θα έπρεπε να πει ο άνθρωπος για να εκφράσει τον πόνο του; Μπορεί κάποιοι από εμάς να λέμε με ελαφρότητα ότι η μετανάστευση μπορεί να είναι μία λύση, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτελεί επιλογή. Ας ρωτήσουμε κι αυτούς που έφυγαν στα πέτρινα χρόνια τι έχουν στερηθεί και ύστερα ας το σκεφτούμε καλύτερα. Για να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να μην ζήσουμε εμείς και κυρίως τα παιδιά μας «πέτρινα χρόνια», όπως τα έζησαν οι παλιότεροι...
του Θανάση Μαυρίδη στο capital