Είναι δύσκολο να μιλήσεις ελεύθερα όταν έχεις μάθει να αυτολογοκρίνεσαι

Όταν, πριν από λίγο, η δημοσιογράφος της ΕΡΤ ανακοίνωσε πως τώρα θα ακούσουμε τα νέα για τον καιρό, νόμιζα πως ο μετεωρολόγος θα πει μόνο τι καιρό θα κάνει πάνω από το κτίριο της ΕΡΤ. Τελικά, είπε τον καιρό για ολόκληρη τη χώρα.

Είναι απόλυτα λογικό το πρόγραμμα των εργαζομένων στην ΕΡΤ να είναι επικεντρωμένο στο λουκέτο της ΕΡΤ και τις απολύσεις τους.

Διαπιστώνω πως αρκετοί ζητούν επίμονα από τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ να μην αναφέρονται μόνο στον δικό τους αγώνα αλλά να αναφερθούν στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία.

Το κάνουν σιγά-σιγά. Σήμερα το κάνουν περισσότερο από...

Όμηροι της κυβέρνησης χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι

Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες δημοσίων υπαλλήλων, βλέπουν από το ένα μέρος να μειώνονται δραματικά (με κάθε δόση της τρόικας) τα εισοδήματά τους, κάτι το οποίο δεν πρόκειται φυσικά να σταματήσει μέχρι πλήρους εξαθλίωσης και από το άλλο ζουν συνεχώς με τον μπαμπούλα της απόλυσης και της ανεργίας.

Επόμενο είναι, όλοι αυτοί οι άνθρωποι να έχουν παραλύσει από το φόβο και την αγωνία τους και να έχουν καταστεί όμηροι στα χέρια της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Δεν αντιδρούν, ούτε αντιπαρατίθενται με το ΠΑΣΟΚ, σε όλα αυτά που κάνει σε βάρος του λαού, γιατί...

Το Πάσχα των 454 ευρώ…

Ο Σταμάτης Καλατζής στα 42 του χρόνια είναι υποχρεωμένος πια να περνά κάθε μήνα από το κτίριο του ΟΑΕΔ στη λεωφόρο Γαλατσίου, για να εισπράξει τα 454 ευρώ, που θα του επιτρέψουν να διατηρήσει ζωντανό ένα μέρος της αξιοπρέπειάς του. Μετά από έξι χρόνια δουλειάς σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, ο Σταμάτης βρέθηκε στις αρχές Ιανουαρίου χωρίς δουλειά. «Ήταν για μένα ένα σοκ, μιας και δεν είχα ξαναβρεθεί χωρίς δουλειά στη ζωή μου» εξομολογείται χαμηλώνοντας το βλέμμα, προφέροντας τη λέξη «ανεργία» σα να είναι κάποια βαριά αρρώστια.

Μεγάλη Τετάρτη πρωί και η ουρά στο ταμείο ανεργίας μεγάλη, παρότι το...

“Σε περίπτωση που απεργήσετε... απολύεστε”

Πρωτόγνoρες στιγμές ζει από σήμερα ο δημοσιογραφικός τύπος.
Η διοίκηση του "Πρώτου Θέματος" αποφάσισε, πως όποιος δημοσιογράφος της εφημερίδας αποφασίσει αύριο να συμμετάσχει στη γενική απεργία, τίθεται εκτός της εταιρείας.
Δημοκρατικές διαδικασίες.
Η συμμετοχή στην απεργία είναι λόγος απόλυσης.
Η ΕΣΗΕΑ τι προτίθεται να κάνει για όλα αυτά που συμβαίνουν στην «εφημερίδα των συντακτών»;
Αύριο κάποιο κλιμάκιό της θα περάσει από...

Πέντε τρόποι να πεις "Απολύεσαι"

Σε λίγο καιρό, ο μόνος τρόπος για να αποφύγει κάποιος την απόλυση, θα είναι η… παραίτηση. Το Ασφαλιστικό κοντεύει να γίνει αστεία λέξη, με την ευγενή χορηγία των Γιωργάκη – Λοβέρδου και των προκατόχων τους, που έφτασαν το κοινωνικό κράτος σ’αυτό το σημείο.

Ένα θετικό σημάδι, το οποίο αξίζει να αναφερθεί, είναι η αντίδραση πολλών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στο έκτρωμα που θέλει να περάσει η κυβέρνηση, αν και η εξέλιξη θα είναι η αναμενόμενη. Μικρές παραλλαγές και πέσιμο υπογραφών.

Από τα λίγα (δε χρειάζεται και πολύ διάβασμα) που είδα στις ρυθμίσεις που προτείνει ο Λοβέρδος, υποθέτω πως... οι απολύσεις θα γίνονται κάπως… έτσι.

Μια αληθινή καθημερινή ιστορία

Άλλη μια συνηθισμένη μέρα στο εργοστάσιο γνωστής μεγάλης εταιρείας πληροφορικής.
Εδώ και μήνες από την αρχή της χρονιάς υπάρχει κάθε μέρα μια αγωνία, μια βουβαμάρα. Κάθε 2-3 μέρες φεύγει κι ένας εργαζόμενος. Δεν έχει ιδέα πριν πάει για δουλειά. Απλά κάποια στιγμή τον φωνάζουν και του λένε τα νέα. "Λυπάμαι, είσαι στο σχέδιο περικοπών προσωπικού..."

Αυτά τώρα με το 2% στο όριο των απολύσεων. Και βέβαια η εταιρεία περιμένει την ψήφιση του 4% που μέ δεδομένο το ότι μιλάμε για πάνω από 250 εργαζόμενους, υπολόγισε πόσοι θα φεύγουν κάθε μήνα. Σε λίγους μήνες θα έχουν μείνει οι μισοί.

Ο διευθυντής προσωπικού με τους "συνοδούς" του βέβαια είναι στο πλάι των εργαζόμενων σε κάθε απεργία. Ακριβώς στο πλάι όμως. Ανάμεσα σ΄αυτούς και στους συνδικαλιστές που έρχονται στην πόρτα για ενημέρωση. Σε κάθε βάρδια. Κι όταν κάτι ξεφύγει, μια λέξη ακόμα κι ένα "γεια σου συνάδελφε" πάει κοντά και ρωτάει επιθετικά! "Τι σου είπε; για λέγε τι σου είπε;"

Κανονικό κλίμα κόλασης και... τρομοκρατίας, κι αν έχει κανείς παιδιά και το σωματείο δεν τα καταφέρνει να στηρίξει, το βουλώνει και το τρώει. Κανονικά.
Πριν από λίγες μέρες όμως το αίσχος ξεπέρασε τα όρια! Είχε μπει ο μήνας και κανένας δεν έφυγε τις πρώτες μέρες. Αγωνία, αναμονή, ποιος να έχει σειρά...
Κάλεσαν κάποιον στη μέση της δουλειάς και του ανακοίνωσαν πως φεύγει. Δάγκωσε τα χείλια, σκέφτηκε το σπίτι, τι θα πει μόλις γυρίσει, ένας κόμπος στο λαιμό, γύρισε την πλάτη και πήγε να μαζέψει πράγματα. Σε λίγο σχόλαγε κι η βάρδια...

Πήγε να πάρει το λεωφορείο της εταιρείας να γυρίσει σπίτι από Μεσόγεια - Αθήνα για τελευταία φορά. Κι εκεί του είπαν πως δεν μπορεί να πάει με το λεωφορείο, αφού δεν ανήκει πια στην εταιρεία!! Παρακάλεσε, φώναξε, διαμαρτυρήθηκε, "ρε παιδιά που ζούμε, είναι δυνατόν; Πως θα γυρίσω σπίτι;"
"Βρες τρόπο μόνος σου" του είπαν.
Ο οδηγός του έλεγε πως λυπάται, πως καταλαβαίνει, αλλά δεν μπορεί να τον πάρει γιατί κινδυνεύει κι η δική του δουλειά. Σίγουρα τον είχαν απειλήσει πριν.
Οι υπόλοιποι μες το λεωφορείο παρακολουθούσαν τη σκηνή ντροπιασμένοι, μουρμουρίζοντας κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο χωρίς κανένας να τολμάει να κάνει κάτι.
Το λεωφορείο ξεκίνησε.Έκλεισε την πόρτα κι έφυγε. Κι αυτός μόνος, αηδιασμένος, ταπεινωμένος, απολυμένος, άναυδος... πήρε τρέμοντας τη γυναίκα του και της ζήτησε ποιος ξέρει πως να έρθει να τον πάρει....
Έτσι σπάει ο τσαμπουκάς...

Έτος 2010. Ελληνική Δημοκρατία, ιδιωτικός τομέας. Μια χώρα που ανήκει πια αλλού. Σε χέρια ξένα. Σε μακρινούς μετόχους με άγνωστα στοιχεία και ονόματα. Στις αγορές και την κόλαση των στατιστικών στοιχείων.
Η εταιρεία είναι εισηγμένη στο Ελλ.Χρηματιστήριο και θα δηλώσει κέρδη στον ισολογισμό της.

Κύριοι μικροί και μεγάλοι μέτοχοι μπορείτε να είστε ήσυχοι. Έχουν λάβει τα μέτρα τους. Και τα μέτρα κάποιων άλλων επίσης.
(Δεν υπάρχει στα παραπάνω η παραμικρή υπερβολή. Το έμαθα εντελώς τυχαία από πρώτο χέρι. Έγινε ακριβώς έτσι... Δε λέω πιο συγκεκριμένα τίποτα για να μην πάρω κανένα στο λαιμό μου).
Γιώργος Σαρρής

Αφιερωμένο στους νάνους της νοημοσύνης...

Το 1982 δούλευα σε μεγάλη βιομηχανική αμερικανική εταιρεία στην Νέα Υόρκη. Η ύφεση άρχιζε και στο διοικητικό συμβούλιο γινόταν η συζήτηση για το πόσο προσωπικό θα απολύσουμε. Ήμουν υπεύθυνος για το σχέδιο κερδοφορίας και είχα μαζέψει όλες τις προτάσεις από 42 χώρες. Όλοι είχαν προτείνει περικοπές προσωπικού - 15.000 παγκοσμίως.

Ο κάθε αντιπρόεδρος έκανε τις προτάσεις του. Ο πρόεδρος μας δεν μιλούσε.

Κοιτάζαμε όλοι ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε ιδέα γιατί ήταν αμίλητος.

Όταν τελειώσαμε ξαφνικά ο πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει. Ο λόγος του έχει μείνει αποτυπωμένος στο μυαλό όλων που ήμασταν εκεί και αν και έχουν περάσει 28 χρόνια τον θυμάμαι λες και ήταν χθες. Θα τον αναπαράγω όσο πιο σωστά μπορώ διότι οι αξίες που περιέχει είναι αθάνατες και μπορούν να φανούν χρήσιμες σ' αυτό που θα ζήσουμε σύντομα....

«Ο καθαριστής όταν περνά την πόρτα του εργοστασίου είναι σύζυγος, πατέρας παιδιών που πάει στο σπίτι που χρωστάει και κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε, τα οποία ακόμη κι αν λίγα, του είναι αρκετά. Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλειά του να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών. Τι θα πει στα παιδιά του; Τι θα πει στην γυναίκα του; Πώς να τους εξηγήσει ότι από αύριο χάνει την αξιοπρέπεια του; Κι εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά; Θα χάσει το σπίτι του και ίσως την γυναίκα του. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο που καταδικάζει τη ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων. ΑΛΛΑ την ιδία στιγμή έχω και υποχρέωση στους μετόχους μου που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες τους και εάν δεν κάνω κάτι τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν λεφτά για τις συντάξεις. Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά $135.000.000. Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο: Ελάττωση του μισθού μου κατά 75%. Ελάττωση μισθού όλων των αντιπρόεδρων κατά 50%. Ελάττωση γενικών διευθυντών κατά 40% κ.λπ. Καμία απόλυση. Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα».

Σηκώθηκε και έφυγε... όπως έφευγε είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο «κρίμα που θα παίξετε γκολφ μόνο τρεις φορές αντί για έξι παιδιά».

Περάσαμε την θύελλα χωρίς να διώξουμε ούτε ένα άτομο και σε τρία χρόνια η αξία της μετοχής ήταν $147 από $7.5 το 1980 πριν αρχίσει η κρίση. Α ναι, είχαμε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες σ' αυτό το διάστημα. Δεν χρειάζεται να πω ότι ο κόσμος έπινε νερό στο όνομα του.

Το 1992 στο τραπέζι που του κάναμε για την συνταξιοδότηση του - και είχαμε έρθει από όλο τον κόσμο αν και δουλεύαμε σε άλλες εταιρείες - τον ρωτήσαμε να απαντήσει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του γιατί διάλεξε να κάνει αυτό που έκανε. Όπως το θυμάμαι η απάντηση ήταν:

«Ακούστε μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα. Ήμαστε σε 42 χώρες από τις οποίες η 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα όπως μου είχατε προτείνει είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απελπισία. Και κανείς μα κανείς ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ένας απελπισμένος άνθρωπος. Η πιθανότητα να ΕΚΑΙΓΑΝ το εργοστάσιο ήταν μεγάλη. Ενώ εσείς που ήσασταν διπλά μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα δεν θα καίγατε τίποτα γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ. Να θυμάστε ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα... και εργοστάσια καίει».

Σήμερα ζωγραφίζει στο San Francisco και είναι στο στρογγυλό τραπέζι (άτυπη συνάντηση κάθε 8 εβδομάδες) του Ομπάμα.

Γιατί το έγραψα;

Βλέπω όλους τους να βγαίνουν στην τηλεόραση και να μιλούν για διαρθρωτικές αλλαγές (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ), ανάγκη για αλλαγή (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ), αλλαγή νοοτροπίας (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ). Όλα αυτά χωρίς ίχνος συμπόνιας και λογικής σκέψης σχετικά με το ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα.

Φυσικά είναι υπέρ των αλλαγών και προφανώς ζουν με την φαντασίωση ότι ΑΥΤΟΙ δεν χρειάζεται να αλλάξουν. Δεν έχουν τίποτα να χάσουν διότι είναι με το ΣΥΣΤΗΜΑ. Έτσι θα είναι όχι μόνο προστατευμένοι αλλά η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ (σας θυμίζει κάτι αυτό) να γεμίσουν περισσότερο τις τσέπες τους.

Λοιπόν νάνοι της νοημοσύνης έγραψα το άρθρο αυτό για να ξέρετε πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, που είναι πραγματικά σκεπτόμενοι. Έτσι δεν θα έχετε καμία δικαιολογία ότι δεν ξέρατε όταν όμορφα «εργοστάσια» αρχίζουν να καίγονται όμορφα. ΠΑΝΤΟΥ
από το Quality & Management