Η κομματική εργοδοσία, θέλει πάντα φτηνούς εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα!

Τους τελευταίους μήνες, η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ του KKE έχει απολύσει περίπου 60 εργαζόμενους, προσπαθώντας να ενισχύσει τη θέση της στον αθέμιτο ανταγωνισμό που δημιουργεί στον κλάδο.
Η εργοδοσία του κομματικού τυπογραφείου προσπαθεί να μας πείσει να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τις απολύσεις, την ανεργία και τη μιζέρια γιατί θέλει μεγάλα κέρδη και φτηνούς εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα.

Φροντίζουν, βέβαια, πάντα, να εξασφαλίζουν την ανοχή και την ασυλία από το δίδυμο των κομματικών συνδικαλιστών του κλάδου Τόλη - Ματζώρο, κάνοντας κουρελόχαρτο τις «αρχές» της συνδικαλιστικής δράσης (που κάθε τόσο δοξολογούν όταν αφορά άλλα τυπογραφεία) προασπιζόμενοι τη δικτατορία του κομματικού τυπογραφείου και της τάχα αντικειμενικής, αγωνιστικής, επαναστατικής ή πλουραλιστικής ή όπως αλλιώς τη λένε, υποκριτικά, συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των εργαζομένων. .

Το Κίνημα Τυπογράφων καλεί τους εργαζόμενους να...

Χαρούμενο Εργασιακό Μεσαίωνα!

Επιτέλους. Τέλος το πάρτι.
Η σοσιαλιστική κυβέρνηση έχοντας συναίσθηση των περιστάσεων και τηρώντας την ιδεολογία της εξαφάνισε την ντροπή που λέγονταν «γενιά των 700».

Πεντακόσια μικτά και πολλά είναι.

Πολλοί λένε ότι με τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση θα έχουμε έναν εργασιακό μεσαίωνα. Έχουν άδικο. Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.

Χωρίς δουλειά, χωρίς σύνταξη, χωρίς αποζημιώσεις, χωρίς ελπίδα, χωρίς σάλιο.
Βιασμός άνευ πτυέλου και δεν έχει γίνει ακόμα της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το κιγκλίδωμα.

Μην τα βάζετε με τον Ανδρέα - δεν υπάρχει σάλιο - Λοβέρδο. Η απόφαση εξαφάνισης των εργαζόμενων και η μετατροπή τους σε δούλους μιας χρήσης είναι της κυβέρνησης.

Ας μην ξεχνιόμαστε. Η κυβέρνηση συνολικά αποφασίζει και η κυβέρνηση συνολικά έχει την ευθύνη. Με τον Γιωργάκη πρώτον από όλους.

Ας μην πέσουμε πάλι στην... παγίδα να βγάζουμε στην απέξω τον πρωθυπουργό, όπως μας είχαν ψήσει οι μεγαλοδημοσιογράφοι να κάνουμε με τον Κωστάκη και τον Κινέζο.

Και φυσικά την ίδια ευθύνη έχουν και οι βουλευτές που στηρίζουν μια κυβέρνηση που παίρνει τέτοια μέτρα.

Όσοι διαφωνούν να καταψηφίσουν την κυβέρνηση. Να ανεξαρτητοποιηθούν. Αλλιώς ας μην τολμήσουν όταν θα τους παίρνουν με τις πέτρες να πουν ότι διαφωνούσαν.

Βέβαια όλες οι αλλαγές στα εργασιακά θα περάσουν με προεδρικό διάταγμα. Που να τολμήσουν να το φέρουν στην βουλή. Αλλά όποιος βάζει την υπογραφή του έχει την ίδια ευθύνη…

Όχι μόνο δέχθηκαν να αποτελειώσουν τους εργαζόμενους αλλά το κάνουν και με πάθος. Για παράδειγμα: 4% έβαζε το όριο η τρόικα στις απολύσεις, 5% το έκαναν οι σοσιαλιστές.

Πάει η Ελλάδα που ξέραμε. Μέχρι τώρα είχαμε χάλια σύστημα υγείας. Πλέον δεν θα έχουμε ούτε σύστημα ούτε υγεία. Μέχρι τώρα είχαμε χάλια παιδεία. Πλέον δεν θα έχουμε παιδεία. Είχαμε τους χειρότερους μισθούς στην Ευρώπη. Δεν θα έχουμε μισθούς παρά φιλοδωρήματα ανάλογα με την διάθεση του εργοδότη. Είχαμε την μικρότερη αγοραστική δύναμη. Δεν θα έχουμε ούτε αγοραστική ούτε δύναμη.

Α, ρε θωρακισμένη και δυνατή Ελλάδα.

Δεν θα μιλήσει τελικά ο Κωστάκης. Όχι ότι είχα καμιά σκασίλα αλλά αυτό το ανέκδοτο «Θα μιλήσει ο Καραμανλής και θα έρθουν τα πάνω κάτω» έχει μπαγιατέψει πια.

Δύσκολο καλοκαίρι αδέρφια. Και τα μέτρα δεν έχουν τελειωμό. Σταγόνα – σταγόνα μας τα σερβίρουν. Πιστεύουν ότι έτσι μπορεί να τα χωνέψουμε.

Και να τα συνηθίσουμε. Αλλά χωρίς φαΐ, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο… δεν μπορεί να υπάρχει συνήθεια.

Κάτι μου λέει ότι ο «Δεκέμβρης» θα μοιάζει με παιδική χαρά.
Mediasoup

Εργασιακός μεσαίωνας

Στο μισό η αποζημίωση, υπερδιπλάσιες απολύσεις, πάμφθηνες οι προσλήψεις.
Οι ομαδικές απολύσεις αυξάνονται στο 5% από 2% τον μήνα, οι αποζημιώσεις περιορίζονται στο μισό και οι νέοι θα προσλαμβάνονται με το 80% του βασικού μισθού.

Εργασιακές κατακτήσεις ετών δείχνουν να γκρεμίζονται μονομιάς... Η Ευρώπη πιστεύει ότι η μείωση του κόστους εργασίας βοηθάει την ανταγωνιστικότητα. Οι εργοδότες πιστεύουν ότι η μείωση των αποζημιώσεων και η αύξηση του μηνιαίου ποσοστού απόλυσης βοηθάει την παραγωγικότητα. Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται ότι τα συγκεκριμένα μέτρα είναι απαραίτητα όμως δε δύνανται να δεχτούν ένα νεοεκτυλισσόμενο κοινωνικό δράμα!



enet

«Ελεύθερες» οι απολύσεις στις Πολύ Μικρές Επιχειρήσεις… Τυχαίο; Δεν νομίζω!!!

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ) αποτελούν σήμερα την ραχοκοκαλιά του παραγωγικού ιστού της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελληνικής Οικονομίας. Σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ο κυρίαρχος τύπος επιχείρησης στη γηραιά ήπειρο είναι οι Πολύ Μικρές Επιχειρήσεις οι οποίες απασχολούν μέχρι 9 άτομα, κάτι που ισχύει τόσο στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Αγοράς όσο και στην Ελλάδα.

Η ΜμΕ έχει περιορισμένα κεφάλαια και δυνατότητες χρηματοδότησης από πιστωτικούς οργανισμούς. Δεν διαθέτει συνήθως συγκεκριμένη οργανωσιακή δομή και τα χαρακτηριζόμενα ως δημιουργικά τμήματα έρευνας και ανάπτυξης. Στοχεύει σε συγκεκριμένο τμήμα της αγοράς εφαρμόζοντας το αποκαλούμενο «focus strategy». Χαρακτηρίζεται, όμως, από δημιουργικότητα, καινοτομία, και ικανότητα να ελίσσεται και να αναπροσαρμόζεται στις απαιτήσεις του ανταγωνισμού.

Σύμφωνα με στοιχεία της... Ευρωπαϊκής Κοινότητας η πολύ μικρή επιχείρηση (ΠΜΕ) σήμερα «αγωνίζεται για να επιβιώσει», σε αντίθεση με τις μεγαλύτερες ΜΜΕ οι οποίες δίδουν περισσότερη έμφαση σε επιχειρηματικές πολιτικές όπως, «υψηλότερα κέρδη» και «καλύτερη ποιότητα των προσφερομένων αγαθών και υπηρεσιών». Αναγνωρίζεται ευρέως στους επιχειρηματικούς και επιστημονικούς κύκλους ότι οι ΜμΕ και ακόμη περισσότερο οι καινοτόμες ΜμΕ αποτελούν μια από τις σημαντικότερες πηγές δημιουργίας θέσεων εργασίας!

Ο τομέας των ΜμΕ στην Ελλάδα έχει μικρής κλίμακας δομή όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Το ποσοστό των πολύ μικρών επιχειρήσεων είναι μεγαλύτερο από τον μέσο όρο της ΕΕ. Οι ελληνικές πολύ μικρές επιχειρήσεις απασχολούν περισσότερο προσωπικό (58%) από τη μέση ευρωπαϊκή πολύ μικρή επιχείρηση (29,7%). Κατά συνέπεια, η συμβολή όλων των ΜμΕ στην απασχόληση είναι υψηλότερη στην Ελλάδα (87 %) σε σχέση με την ΕΕ (67 %). Επιπλέον, η συμβολή των ΜμΕ στην προστιθέμενη αξία επίσης ξεπερνά τον μέσο όρο της ΕΕ (73 % έναντι 58 % αντίστοιχα) σύμφωνα με τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τις ΜμΕ το 2009.

ΜΜΕ στην Ελλάδα: βασικά αριθμητικά στοιχεία, εμπορική μη χρηματοοικονομική οικονομία, εκτιμήσεις 2008




















(πηγή: Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο ΜΜΕ: Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την SBA στην Ελλάδα ‘09)

Εδώ και 2 μέρες η πλειοψηφία των δημοσιογράφων στην χώρα μας αναλύει, σχολιάζει και επικρίνει τελικά το ‘περίφημο’ Προεδρικό Διάταγμα για τα εργασιακά όπως θα διαμορφωθούν μετά τις εντολές της Τρόικας. Δεν άκουσα από κανέναν δημοσιογράφο (και αναρωτιέμαι αν έγινε επίτηδες ή αν απλά δεν το πρόσεξαν) για τις ελεύθερες απολύσεις σε επιχειρήσεις με λιγότερους από 20 εργαζομένους. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στον πίνακα οι επιχειρήσεις αυτές απασχολούν περισσότερο από το 97% των εργαζομένων στην χώρα μας! Γιατί λοιπόν οι δημοσιογράφοι και ο υπουργός εργασίας κ. Λοβέρδος ασχολούνται και σχολιάζουν αποκλειστικά σχεδόν την αύξηση του ποσοστού των απολύσεων από 2% σε 5% για τις επιχειρήσεις άνω των 150 εργαζομένων όταν αυτές δεν αποτελούν παρά μόνο το 1% της Ελληνικής Οικονομίας;
Τυχαίο; Δεν νομίζω!!!

Είναι άλλη μια σκόπιμη ενέργεια να αποπροσανατολιστούν οι εργαζόμενοι; Θα απευθύνω μέσα από τις γραμμές των blogs την έκκληση στους δημοσιογράφους των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜ"Ε" να μην «διαβάζουν» βιαστικά τα νομοσχέδια και τα προεδρικά διατάγματα που έρχονται και θα έρθουν στο φως της δημοσιότητας.

Για μένα ως Λέκτορα του Μάνατζμεντ, στην Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία οι ελεύθερες απολύσεις στις Πολύ Μικρές και Μικρές Επιχειρήσεις αποτελούν την είδηση-βόμβα μεγατόνων για την Ελληνική Οικονομία και τον ελληνικό επιχειρηματικό κόσμο που κατά την ταπεινή μου άποψη έχει ήδη πτωχεύσει ΑΤΥΠΑ (ή ανεπίσημα) και θα πτωχεύσει ΤΥΠΙΚΑ (και επίσημα) στο προσεχές μέλλον!!!

του Πάνου Γ. Πιπερόπουλου (Λέκτορα Πανεπιστημίου Μακεδονίας)

Μια αληθινή καθημερινή ιστορία

Άλλη μια συνηθισμένη μέρα στο εργοστάσιο γνωστής μεγάλης εταιρείας πληροφορικής.
Εδώ και μήνες από την αρχή της χρονιάς υπάρχει κάθε μέρα μια αγωνία, μια βουβαμάρα. Κάθε 2-3 μέρες φεύγει κι ένας εργαζόμενος. Δεν έχει ιδέα πριν πάει για δουλειά. Απλά κάποια στιγμή τον φωνάζουν και του λένε τα νέα. "Λυπάμαι, είσαι στο σχέδιο περικοπών προσωπικού..."

Αυτά τώρα με το 2% στο όριο των απολύσεων. Και βέβαια η εταιρεία περιμένει την ψήφιση του 4% που μέ δεδομένο το ότι μιλάμε για πάνω από 250 εργαζόμενους, υπολόγισε πόσοι θα φεύγουν κάθε μήνα. Σε λίγους μήνες θα έχουν μείνει οι μισοί.

Ο διευθυντής προσωπικού με τους "συνοδούς" του βέβαια είναι στο πλάι των εργαζόμενων σε κάθε απεργία. Ακριβώς στο πλάι όμως. Ανάμεσα σ΄αυτούς και στους συνδικαλιστές που έρχονται στην πόρτα για ενημέρωση. Σε κάθε βάρδια. Κι όταν κάτι ξεφύγει, μια λέξη ακόμα κι ένα "γεια σου συνάδελφε" πάει κοντά και ρωτάει επιθετικά! "Τι σου είπε; για λέγε τι σου είπε;"

Κανονικό κλίμα κόλασης και... τρομοκρατίας, κι αν έχει κανείς παιδιά και το σωματείο δεν τα καταφέρνει να στηρίξει, το βουλώνει και το τρώει. Κανονικά.
Πριν από λίγες μέρες όμως το αίσχος ξεπέρασε τα όρια! Είχε μπει ο μήνας και κανένας δεν έφυγε τις πρώτες μέρες. Αγωνία, αναμονή, ποιος να έχει σειρά...
Κάλεσαν κάποιον στη μέση της δουλειάς και του ανακοίνωσαν πως φεύγει. Δάγκωσε τα χείλια, σκέφτηκε το σπίτι, τι θα πει μόλις γυρίσει, ένας κόμπος στο λαιμό, γύρισε την πλάτη και πήγε να μαζέψει πράγματα. Σε λίγο σχόλαγε κι η βάρδια...

Πήγε να πάρει το λεωφορείο της εταιρείας να γυρίσει σπίτι από Μεσόγεια - Αθήνα για τελευταία φορά. Κι εκεί του είπαν πως δεν μπορεί να πάει με το λεωφορείο, αφού δεν ανήκει πια στην εταιρεία!! Παρακάλεσε, φώναξε, διαμαρτυρήθηκε, "ρε παιδιά που ζούμε, είναι δυνατόν; Πως θα γυρίσω σπίτι;"
"Βρες τρόπο μόνος σου" του είπαν.
Ο οδηγός του έλεγε πως λυπάται, πως καταλαβαίνει, αλλά δεν μπορεί να τον πάρει γιατί κινδυνεύει κι η δική του δουλειά. Σίγουρα τον είχαν απειλήσει πριν.
Οι υπόλοιποι μες το λεωφορείο παρακολουθούσαν τη σκηνή ντροπιασμένοι, μουρμουρίζοντας κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο χωρίς κανένας να τολμάει να κάνει κάτι.
Το λεωφορείο ξεκίνησε.Έκλεισε την πόρτα κι έφυγε. Κι αυτός μόνος, αηδιασμένος, ταπεινωμένος, απολυμένος, άναυδος... πήρε τρέμοντας τη γυναίκα του και της ζήτησε ποιος ξέρει πως να έρθει να τον πάρει....
Έτσι σπάει ο τσαμπουκάς...

Έτος 2010. Ελληνική Δημοκρατία, ιδιωτικός τομέας. Μια χώρα που ανήκει πια αλλού. Σε χέρια ξένα. Σε μακρινούς μετόχους με άγνωστα στοιχεία και ονόματα. Στις αγορές και την κόλαση των στατιστικών στοιχείων.
Η εταιρεία είναι εισηγμένη στο Ελλ.Χρηματιστήριο και θα δηλώσει κέρδη στον ισολογισμό της.

Κύριοι μικροί και μεγάλοι μέτοχοι μπορείτε να είστε ήσυχοι. Έχουν λάβει τα μέτρα τους. Και τα μέτρα κάποιων άλλων επίσης.
(Δεν υπάρχει στα παραπάνω η παραμικρή υπερβολή. Το έμαθα εντελώς τυχαία από πρώτο χέρι. Έγινε ακριβώς έτσι... Δε λέω πιο συγκεκριμένα τίποτα για να μην πάρω κανένα στο λαιμό μου).
Γιώργος Σαρρής

H εργατική τάξη δεν πάει παράδεισο...

Από τα μέσα του 19ου αιώνα εποχή που γράφτηκε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μέχρι και την προτελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική η Εργατική Τάξη, παρά την τόσο προσδιοριστικά επιτυχημένη άποψη του Μαρξ για «την αυταπάτη της Μεσαίας Τάξης» ότι αποτελεί δυνατή οικονομική οντότητα ικανή να αναστείλει την επέλαση του βάρβαρου Κεφαλαίου στην μορφή του «άκρατου» φιλελευθερισμού της Αγοράς κατόρθωνε να…ακουμπά τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ της οικονομικής ευημερίας εισπράττοντας αξιόλογες αμοιβές για την προσφερόμενη εργασία της εφόσον ήταν ακόμη οικονομικά ενεργή και υποσχέσεις για επάρκεια οικονομικών πόρων όταν έμπαινε στο στάδιο της συνταξιοδότησης.

Βέβαια μέχρι και πριν... μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι δεν ζούσαμε, όπως σήμερα, δεκαπέντε και είκοσι χρόνια μετά την συνταξιοδότηση και στην ανταγωνιστικότητα των Οικονομικών συστημάτων Ευρώπης και Αμερικής δεν υπήρχε καμία έξωθεν απειλή….

Το σενάριο, σε υπέρ απλουστευμένη μορφή, ήθελε τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα ως «δούλους» στους τσιφλικάδες και τους γαιοκτήμονες Ευρώπης και Αμερικής, ως «χαμάληδες» στον δευτερογενή τομέα και την μεταποίηση. Στη συνέχεια ακούστηκαν φωνές και μας προέκυψε μετά την Γαλλική και την Αμερικανική κυρίαρχα η Ρωσική Επανάσταση και οι εργαζόμενοι σε γεωργία – κτηνοτροφία - φάμπρικες απέκτησαν δικαιώματα, μετουσιώθηκαν σε ανθρώπινα όντα από απλά «θηλαστικά» (ίσως και…ζώα) και επειδή ο φόβος πάντοτε φυλάει τα….έρμα, τα Συνδικάτα ανδρώθηκαν και «έβγαλαν γλώσσα στις υπερβολές των αφεντικών….» Στην Ευρώπη και την Αμερική η δύναμη των Συνδικαλισμένων όχι μόνο κατόρθωσε να διασφαλίσει για την Εργατική Τάξη δικαιώματα (καμιά φορά και…προνόμια) αλλά αποσόβησε και το φάσμα μιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης ιδιαίτερα στην Ευρώπη μετά την ήττα της Γερμανίας του Κάϊζερ και στην Αμερική μετά το μεγάλο Κραχ της Γουώλ Στρητ! Αυτό είναι το υπέρ απλουστευμένο σενάριο που περιέγραφε το σχετικά μακρινό χτες του 19ου και του 20ου αιώνα.

Ο κόσμος άλλαξε….

Η έντονη κριτική των συνδικαλιστών της Δύσης για τα αντίστοιχα στελέχη της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ότι εκεί, Συνδικάτα και κορυφαίοι Συνδικαλιστές κατείχαν θέσεις στην Κομματική ηγεσία της ΕΣΣΔ οπότε και δεν υπήρχαν προϋποθέσεις διαφοροποίησης. Ενώ στη Δύση οι Συνδικαλιστές φρόντιζαν η Εργατική Τάξη να πάει…Παράδεισο!.. Στη συνέχεια το Καπιταλιστικό κατεστημένο κατόρθωσε να αφομοιώσει, σταδιακά και μεθοδικά, κορυφαίους Συνδικαλιστές και μετά την πτώση του Τείχους δεν ήταν απαραίτητο να είναι κανείς Μάγος, Κοινωνιολόγος, Οικονομολόγος ή Πολιτικός Επιστήμονας για να προβλέψει τι θα μας προέκυπτε!…

Όταν τις περασμένες δύο δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά» ή «μειωμένα» ωράρια εργασίας κανείς δεν φανταζόταν τις εξελίξεις που προκύπτουν ραγδαία και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη σε αυτά τα ωράρια θα απολάμβανε «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, αναπτύσσοντας καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με οικογένεια και συναδέλφους αποβαίνοντας ταυτόχρονα περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Ξεκινώντας από την Αμερική η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών και μειωμένων ωραρίων» απασχόλησης μετουσίωσε την ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ σε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί το αίμα της εργατικής τάξης δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» δηλαδή της Κίνας! ΑΚΟΥΣΕ και…ΦΡΙΞΕ φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή, ΑΥΤΗ εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται στα σπλάχνα της Κομμουνιστικής ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το οικοδόμημα του Δυτικού Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι η ανταγωνιστική οικονομία της Κίνας)!...
Η εικονική πραγματικότητα εξαφανίζεται με απίστευτα γοργούς ρυθμούς δίνοντας τη θέση της στην θλιβερή εικόνα μιας Μεσαίας Τάξης που διαγράφεται από τον χάρτη του κοινωνικού συστήματος χωρίς κανείς να συνειδητοποιεί ότι μόλις εκλείψει η Μεσαία Τάξη αυτομάτως η εργατική τάξη «χάνει» τον παράδεισο!

Τελικά, άσχετα με τα ευφυολογήματα της Ντιρεκτίβας Μπολκενστάϊν με τις ρυθμίσεις ΠΑΣΟΚ στα εργασιακά θέματα STAGE και μπλοκάκι, δηλαδή, ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ και στη συνέχεια ανασφάλιστη και με προσβλητικά επίπεδα αμοιβών ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ στον ιδιωτικό τομέα φοβάμαι μήπως ξαναδούμε ΚΑΙ παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται ως άμισθα ΤΣΙΡΑΚΙΑ στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του!

Αναρωτιέμαι, κλείνοντας, μήπως οι ΕΧΟΝΤΕΣ λησμόνησαν τί οδήγησε πριν 160 περίπου χρόνια τον Μάρξ και τον Ένγκελς να συνθέσουν το ανατρεπτικό κάλεσμα «….εργάτες όλους του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;…»
Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ