«H ζωή που είχα αφήσει»
Τους βλέπεις, σωριασμένους στα πεζοδρόμια, άπλυτους κι ανήμπορους και τους προσπερνάς. Καμιά φορά μασουλάνε με τα ούλα, γιατί δόντια δεν έχουν, λίγο ψωμί η ένα μήλο. Άλλοι εκλιπαρούν για λίγα λεπτά, αλλά είναι βυθισμένοι στη σιωπή.
Ο Χριστός με τα σπίρτα…
Τα καθίκια να έχουν το νου τους αυτούς τους καιρούς. Επί πολλά χρόνια αυτοί που κινούσαν την μηχανή τούτου του τόπου με άγρια μεροκάματα και άγριες συνθήκες, επιβίωναν λάθρα. Έφτυναν αίμα να στήσουν την ζωή, να στήσουν τα μαγαζάκια τους και τα όνειρά τους και πάντα έκαναν ένα βήμα πίσω βγάζοντας την υπομονή από την τσέπη τους την ώρα που τα καθίκια τους περνούσαν από τον πάγκο των δημοσίων υπηρεσιών.
Τελικά σ’ όποιο δρόμο και να περπατήσεις, ανταμώνεις πληγές… Ανεβαίνοντας την οδό Μαρασλή, στο Κολωνάκι, συναντάς έναν άστεγο κύριο, που έχει διακοσμήσει το παγκάκι του, με απομεινάρια, από τη ζωή του, από την Ελλάδα, την άλλη, την προηγούμενη… «Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί»…
Ακραία κοινωνικά φαινόμενα δημιουργεί η κρίση. Άνθρωποι που χάνουν τη ζωή τους σε δημόσια νοσοκομεία ή διακομίζονται σε αυτά νεκροί, μένουν κυριολεκτικά στα αζήτητα. Κανένας συγγενής ή γνωστός δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για την τύχη των άψυχων σωμάτων, τα οποία παραμένουν επί μήνες στα ψυγεία των νοσοκομείων.
Ο Μάνος είναι μόλις 45 ετών, πτυχιούχος, πρώην διευθυντής πολυκαταστήματος και πατέρας δύο παιδιών. Ζει στο δρόμο 14 μήνες. Ο Λεών, πτυχιούχος της σχολής Harrow Art School (Καλών Τεχνών) του Λονδίνου και αγιογράφος, έφυγε από το σπίτι του με μερικά ρούχα και λίγα βιβλία, για να μετατρέψει ένα παγκάκι του πάρκου του Αγ. Παντελήμονος σε καταφύγιο του. Η οικονομική κρίση δημιούργησε μια νέα γενιά αστέγων που γεννιέται σιωπηλά τα τελευταία δύο χρόνια.
Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία...
Χορτάτοι. Πολιτικάντηδες, Καπιταλιστές, Τραπεζίτες, Εργατοπατέρες και Ελλαδέμποροι. Οι τρεις πρώτοι παζαρεύουν τη φτώχεια του ελληνικού λαού κι οι δύο τελευταίοι παίζουν με τη νοημοσύνη του. Άλλοι ονειρεύονται τις εκλογές νομίζοντας ότι θα αλλάξει η κατάσταση ψηφίζοντας τον τάδε ή τον δήνα. Όταν γίνουν και δουν ότι τίποτα το ουσιαστικό δεν θα αλλάξει τότε θα καταλάβουν το παραμύθι της "δημοκρατικής" νομιμοποίησης.
Η Ελλάδα ζει ένα χιονιά από τα παλιά με πολύ κρύο και άθλιες καιρικές συνθήκες οι οποίες χρόνια είχαν να συμβούν. Ωστόσο, φέτος υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς απόλυτης φτώχειας για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού το οποίο δεν έχει ούτε τα βασικά για να ζεσταθεί. Δεν έχει να πληρώσει για θέρμανση, ούτε καν για ξύλα προκειμένου να δημιουργήσει έστω μια υποτυπώδη ζωή.
Νέα μόδα ανακάλυψαν τα κανάλια και οι εφημερίδες με τους χιλιάδες άστεγους, άπορους και άνεργους που σέρνουν καρτερικά το σταυρό στο Γολγοθά τους. Ανέκαθεν μας άρεσε να παρακολουθούμε -με ανακούφιση- το δράμα της διπλανής πόρτας, για να αισθανθούμε καλύτερα που δεν είμαστε εμείς στη θέση αυτών των ανθρώπων.
Εκεί που οι θεατές έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο! ...
Σύμφωνα με την καταγγελία που μας έγινε, το απόγευμα της Τετάρτης 18 Ιανουαρίου, λίγο πριν τις 18.00, τα όργανα «Προστασίας του Πολίτη» (;;;) προσήγαγαν για εξακρίβωση στα Εξάρχεια εθελοντές που μοίραζαν φαγητό στους άστεγους!!!!
Δραματική είναι η αύξηση των ανθρώπων που καταφεύγουν στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων. Τους τελευταίους μήνες καταγράφεται αύξηση κατά 40%, με τους Ελληνες να είναι συντριπτικά περισσότεροι. Σοκ προκαλούν τα στοιχεία για τον αριθμό των Ελλήνων που καταφεύγουν στα συσσίτια των δήμων και των ενοριών.
Μάλλον σε άλλο πλανήτη νομίζει ο ζει ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Γιώργος Κουτρουμάνης αφού δήλωσε στη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Απασχόλησης (EPSCO), που πραγματοποιείται στις Βρυξέλλες, ότι "δημιουργήσαμε ανάχωμα στις συνέπειες της ύφεσης".
Το καλοκαίρι, λένε, η πόλη αδειάζει. Αυτό δεν είναι απολύτως αληθινό. Μπορεί η κίνηση να έχει μειωθεί στους δρόμους, οι φίλοι να έχουν αναχωρήσει για κάποιο νησί και το περίπτερο της γειτονιάς να έχει κλείσει αλλά υπάρχει ζωή που συνεχίζει να ανασαίνει βαριά κάτω από την ζέστη που ξεβράζει η άσφαλτος. Και δεν αναφέρομαι σε εκείνους που λόγω των στενών οικονομικών τους δεν είναι σε θέση να χαρούν λίγες στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα. 
Κατά 25% αυξήθηκαν οι άστεγοι στο κέντρο της Αθήνας, έγραφε χθες η «Ελευθεροτυπία». Άνθρωποι πάνω από 50 ετών, που απολύθηκαν ή έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους και δεν μπορούν να βρουν δουλειά, καταλήγουν στο πεζοδρόμιο και στα συσσίτια, ενώ τη νύχτα παλεύουν να γλυτώσουν από τους ναρκομανείς και τους εγκληματίες, όπως λένε σε συνεντεύξεις τους. Όλοι τους μιλούν για την προσπάθεια που κάνουν να μην διακόψουν την ζωή τους αυτοχειριαζόμενοι.
Την είδηση τη διαβάσαμε στο tsantiri και είναι αρκούντως σοκαριστική όπως και η φωτό.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
