Πενήντα χρόνια πίσω σε όλα... και ολοταχώς

Η μεταπολίτευση μας οδήγησε στον υπερδανεισμό και στην εντεύθεν αναπάντεχη, αλλά επίπλαστη για τους πολλούς, ευημερία με αντάλλαγμα όχι τόσο την ψήφο μας όσο την ίδια την ψυχή μας. Κι’ έτσι κατακτήσαμε, είπαν, τη Δημοκρατία, το ποθούμενο από τη δεκαετία του '50. Αυτά μας είπαν εκείνοι που ούρλιαζαν από τα μπαλκόνια «για το σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι» ή από το βήμα συνεδρίων «είμαστε σοασιαλιστές και δημοκράτες» για ν’ αποδειχθεί ότι στα παρασκήνια και στ’ ανήλιαγα υπόγεια απεργάζονταν αναιδώς και αναισθήτως τη συντριβή μας στο όνομα της δικής μας νομιμοποίησης και εντολής.

Τελείωσαν οι διδάκτορες με τους δικτάτορες και μας δίδαξαν τη λαμογιά, το σκαπουλάρισμα, τον ωχαδερφισμό, την ιδιοτέλεια, τη μίζα, τη λούφα, το μπαχτσίσι, το ρουσφέτι, τη ρουφιανιά και την καφρίλα. Διψώντας για εξουσία βρέθηκαν άξιοι μιμητές τους οι παλαιοί «δυνάστες», η δεξιά.

Κι’ έτσι πορευόμασταν αμέριμνοι μέχρι που...

Η Ελλάδα δεν είναι χρεώγραφο...

Έχουμε φθάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης που αν κάποια στιγμή ανακτήσουμε τα μισά απ' όσα είχαμε κατακτήσει στο πλαίσιο του αστικού κοινωνικού κράτους, θα μας φανεί σαν να είμαστε σε ανώτερου επιπέδου σοσιαλιστική δημοκρατία. Τα στοιχειώδη δικαιώματα να ανακτήσουμε, φέρ' ειπείν να δουλεύουμε περισσότεροι από ένας σε κάθε σπίτι, ή να έχουν βιβλία τα παιδιά στα σχολεία, ή να μη στερούνται τα φάρμακά τους οι πάσχοντες και θα μας φανεί ότι έπεσε ξανά η Βαστίλη, ότι πήραμε πάλι τα Χειμερινά Ανάκτορα και ότι τα παιγνίδια για τα παιδιά δεν είναι πολυτέλεια...

Κάθε είκοσι - τριάντα χρόνια τα θηρία του συστήματος βγαίνουν απ' τους Οίκους τους κι αρχίζουν τον Μεγάλο Θερισμό...

Όχι ρε φίλε, δεν σ’ έχω πλάι μου, σ’ έχω απέναντι και θα σε τσακίσω

Και ξαφνικά, εκεί που είμαι έτοιμη να σβήσω την τηλεόραση που είναι ούτως ή άλλως ξεχασμένη στο mute κανένα δίωρο, βλέπω μια ωραία εικόνα. Δυναμώνω ασυναίσθητα την ένταση. Πρόκειται για διαφήμιση.

Βλέπω ένα παλιό διώροφο σπίτι με μικρό κήπο μπροστά. Είναι νύχτα. Τα φώτα στο ισόγειο είναι σβηστά. Στον πρώτο όροφο είναι φωτισμένα δύο δωμάτια. Κοντά σχετικά, αλλά όχι δίπλα.
Οικειότητα. Το πρώτο συναίσθημα. Γλυκούλη σπίτι, φέρνει από παλιά κτλ κτλ κτλ...

Μετά, περιέργεια. Τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί το φως ανάμεσα στα δωμάτια δεν είναι ανοιχτό κτλ…
Ξαφνικά που λέτε, μπαίνει και ο ήχος. Από τη μία...

Το iPad τρώγεται;

Ιδίως μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τουλάχιστον ο λεγόμενος Πρώτος Κόσμος ξέχασε τη σκληρότητα της καθημερινής μέριμνας για εξεύρεση τροφής. 

Ωστόσο τα τελευταία 2-3 χρόνια πληθαίνει η ειδησεογραφία για ανησυχητικές εξελίξεις στα επισιτιστικά ζητήματα. 

Άστατος καιρός και μεγάλες φυσικές καταστροφές έχουν προκαλέσει όλεθρο στην γεωργική παραγωγή σε πολλές περιοχές του πλανήτη.

Εν τω μεταξύ, η τιμή του πετρελαίου εκτοξεύεται. 
Η παγκόσμια οικονομία στηρίζεται στην δυνατότητα να χρησιμοποιούνται τεράστιες ποσότητες φθηνού πετρελαίου, για να παράγονται με μικρή δαπάνη τρόφιμα τα οποία μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις. 

Χωρίς φθηνό πετρέλαιο το σκηνικό αλλάζει. Στις ΗΠΑ, οι περισσότεροι Αμερικανοί είναι τόσο μαθημένοι σε super markets υπερπλήρη με τεράστιες ποσότητες φθηνών τροφίμων, ώστε δεν μπορούν καν να φανταστούν ότι μπορεί να υπάρξει άλλος τρόπος ζωής.

Και αυτοί όμως, παρά τον εθισμό στην καταναλωτική υπεραφθονία και...

Παραπονιάρικα

Το γνωστό, πια, «κούρεμα» των μισθών και των συντάξεων, πήρε, ελαφρώς και το φίλο μου το Μπάμπη. Του λείπουνε, μήνα με μήνα, κάτι κατοστάρικα, αλλά …υπομονή! Όμως, δεν είναι μόνον αυτά! Είναι και τα άλλα, τα καθημερινά, που ανεβαίνουνε! Σχεδόν όλα! Δεν ανεβήκανε απλά – φτάσανε στο …Θεό! Ζούμε την ανάβαση, όχι του μακαρίτη του Κύρου αλλά των …τιμών! Μέχρι και τα σουβλάκια, λόγω ΦΠΑ, πήρανε την ανιούσα, καταγγέλλει, προβληματισμένος, ο Μπάμπης,

- Επιτρέπεται ; ρωτάει . Και συμπληρώνει το décor της μελαγχολίας «άσε που ξεχάσαμε κάτι πίτσες, κάτι έξτρα μακαρονάδες, το κινέζικο, το delivery …κόπηκε».
Θυμάται ο Μπάμπης, καναπεδάτος, χαλαρός, και πρόχειρος
- Να παραγγείλουμε κάτι να φάμε !

Κι έπαιρνε στο τηλέφωνο, έλεγε και το...

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Εν Αθήναις τη 21/12/2... μ.Χ

Η αίσθηση του τραγικού και το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων

Κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες ζούμε την καταιγίδα της καταναλωτικής «πορνείας» και της καθεστωτικής υποκρισίας.
Μαζί με τα πηχτά και πολύχρωμα κύματα του ψεύδους που μας σερβίρει καθημερινά το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο, αυτές τις μέρες ζούμε και τη νεροποντή του γαργαλιστικού καταναλωτικού ιλίγγου: Μια υστερία του «χρήματος» και των χρωμάτων και των ήχων του κόσμου του εμπορίου τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με το πνεύμα των Χριστουγέννων και της λαϊκής Ορθόδοξης παράδοσης.

Οι εστίες της...

Ο φίλος μου ο Καλόγερος...

Μια αληθινή ιστορία, αν δεν βαριέστε διαβάστε τη, θα προσπαθήσω να είμαι περιεκτικός.

Πριν 20 χρόνια είχα ένα φίλο ο οποίος δήλωνε hobo, γυρνούσε από δω και από κει κάνοντας δουλείες του ποδαριού αλλά τσίμπαγε και κανένα ψιλό από το γέρο του.
Στοχαστής της ζωής πίστευε πως ο άνθρωπος χρειαζόταν πολύ λιγότερα από όσα ήθελε να έχει.
Ήταν λάτρης της φύσης και της επιβίωσης, ένας survivor που θα ζήλευε και ο καλύτερος κομάντο. σε μερικά ταξίδια του που τον ακολούθησα, έμαθα πολλά.
Σε ένα από αυτά μου είχε πει πως είχε ένα φίλο στο Όρος τον οποίο είχε να δει 4 χρόνια, εξαιρετικό τύπο, ίδια φάση με μας (τουλάχιστον όσο τον ήξερε στη "έξω" ζωή).
Πήγαμε μέσα Γενάρη με το ημιφορτηγάκι του φίλου μου που ενίοτε του χρησίμευε και για τροχόσπιτο χωρίς να έχει την υποδομή για κάτι τέτοιο.
Όταν φθάσαμε στη Μονή, αναζητήσαμε το καλόγερο φίλο μας.
Ήταν στο ξυλουργείο.
Μπαίνοντας μέσα είδα ένα... τύπο γύρω στο 1,90 ύψος και 110 κιλά περίπου με φαρδιές πλάτες και τεράστια μπράτσα, να στριφογυρίζει πάνω από το κεφάλι του, προσπαθώντας να τη βάλει από την άλλη μεριά στη πλάνη, μια πόρτα ξύλινη, μοναστηριακή τουλάχιστον 100 κιλά.
Μας χαιρέτησε εγκάρδια αφήνοντας τη δουλειά που έκανε.
Περάσαμε μια καταπληκτική εβδομάδα μαθαίνοντας και βλέποντας πράγματα που δύσκολα βλέπεις.
Φύγαμε και εγώ ξαναγύρισα την επόμενη χρονιά μόνος μου αυτή τη φορά.
Εκεί ο καλόγερος με ρώτησε πως είναι τα πράγματα έξω.
Εκείνος μου εξέφρασε την επιθυμία του να αποχωρήσει από το Όρος ύστερα από 5 χρόνια μοναχισμού. Πίστευε πως εκπλήρωσε την αποστολή του.
Ύστερα από 1 χρόνο έλαβα προσκλητήριο γάμου του.
Είχε βρει μια παλιά παιδική του αγάπη που και αυτή είχε φύγει Ινδία, είχε μπλέξει εκεί και κάποια στιγμή γύρισε πίσω για να ξεφύγει και έγινε και αυτή μοναχή και έμαθε τη τέχνη της αγιογραφίας.
Και αυτή ως μοναχή ένιωσε κάποια στιγμή ότι εκπλήρωσε την αποστολή της και έφυγε από τη Μονή.
Ήταν μια ξανθιά με γαλαζοπράσινα μάτια γύρω στο 1,75 ύψος, λεπτή, καλλίγραμμη, αρκετά όμορφη.
Αυτό το ζευγάρι ήταν δάσκαλοι και οι δυο στο επάγγελμα και πιάσανε δουλειά ο ένας στο δημόσιο και ο άλλος στο ιδιωτικό.
Κάνουν παράλληλα και 4 παιδιά.
Ζούσαν σε ένα σπίτι 75τμ έξι άτομα. Υπήρχε πολλή αγάπη.
Τα πράγματα ακόμα και έτσι δεν ήταν εύκολα.
Τα χρήματα δεν επαρκούσαν.
Μια μέρα μου ανακοίνωσε πως η γυναίκα του έχει ένα παλιό σπίτι σε ένα κτήμα γύρω στα 10 στρέμματα στα Καμμένα Βούρλα.
Τι θα πας να κάνεις εκεί, του είπα.
Θα το παλέψω, εδώ έτσι κι αλλιώς δεν έχει μέλλον κανένα για μένα, έχω πέσει σε τέλμα, μου είπε.
Αυτό το τύπο είδα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ύστερα από 10 χρόνια.
Το σπίτι που μένει είναι παλιό, πάνω από 150 ετών αλλά το έχει κάνει κουφέτο ο τύπος με πολύ προσωπική εργασία, μάστορας άλλωστε.
Είναι ίδιος σχεδόν όπως τότε που έφυγε και αυτός και η γυναίκα του αν και κάτι τις μεγαλύτεροι από μένα και τη γυναίκα μου.
Έχει βάλει τα κουνέλια του, τις κότες του, 2 κατσίκες και ένα γουρούνι που το εκτρέφει και το σφάζει κάθε Φλεβάρη για να κάνει ένα μέρος του παστό και το υπόλοιπο σε ένα καταψύκτη που έχει στο υπόγειο μαζί με μια βαρέλα κρασί δικό του, του αρέσουν τα καπνιστά κρασιά και είχε φτιάξει ένα αξιοπρεπές cabernet λίγο πιο δυνατό από όσο θα έπρεπε (χικ). Πιο δίπλα ένα υποτυπώδες αποστακτήριο και ένα βαρελάκι με τσίπουρο (χικ).
Στο ταβάνι κρεμόντουσαν μερικά λουκάνικα.
Από δουλειά ο, τι βρεθεί, βαψίματα, μερεμέτια, λίγο τα κουνέλια, η γυναίκα του δουλεύει στο σχολείο και κάνει κάποιες αγιογραφίες αλλά προέχουν οι δουλειές στο χωράφι. Τίποτα το σπουδαίο, ένας μπαξές με ζαρζαβατικά εποχής κάθε λογής, 6-7 πορτοκαλιές στη μια μεριά και καμιά δεκαριά ελιές στην άλλη, 2 λεμονιές, 2 συκιές, μια καρυδιά είναι αρκετά μου είπε. Οι γλάστρες με αρωματικά, χρωματιστά λουλούδια βρίσκονται διάσπαρτες γύρω από το σπίτι.
Τα κατάφερνε καλά και έχει μαζέψει και 12. 000 ευρώ στη τράπεζα για τα παιδιά, για μια ώρα ανάγκης.
Βοήθεια δεν έχουν από πουθενά. Είναι απολύτως μόνοι τους.
Κάτσαμε το βράδυ να φάμε.
Τα παιδιά καθόντουσαν φρόνιμα στο τραπέζι, ούτε ν'αρπάζουν πράγματα, ούτε να πειράζονται μεταξύ τους, μόνο μας κοίταγαν και γελούσαν χαριτωμένα.
Αν τα ρώταγες κάτι σου απαντούσαν με ευγένεια και χαμόγελο.
Η γυναίκα του είχε κάνει κουνελάκι στιφάδο και χοιρινό παστό με αυγά, η σαλάτα μαρουλάκι με κρεμμυδάκι φρέσκο, πιπερίτσες πράσινες-κόκκινες, είχε βγάλει και τυρί τουλουμίσιο με τη τρίχα από τη γίδα πάνω του.
Τα παιδιά έπιναν πορτοκαλάδα στιφτή. Το ψωμάκι ζυμωτό από την ίδια, το κρασάκι μας και το κέφι άναψε με τ'αστεία το φίλου μου. Τα παιδιά συμμετείχαν και αυτά γελώντας πιο πολύ με το γέλιο του παρά με τ'αστεία του.
Τον έβλεπα δίπλα μου έτσι περήφανο με το σαγόνι του λίγο πιο ψηλά, τη ξάστερη ματιά του, το λαμπερό του μέτωπο και μου φάνηκε πως έβλεπα ένα σύγχρονο Λεωνίδα που φυλάει τις δικές του Θερμοπύλες.
Και να σκεφτεί κανείς πως το άγαλμα του Λεωνίδα βρίσκεται μερικά χλμ παρακάτω (εννοείται ότι κορνάρω ρυθμικά και παρατεταμένα όποτε περνάω μπιπ-μπιπ, μπιιιπ, μπιπ-μπιπ, κάντε το και σεις, θα νιώσετε ωραία. Για όσους αρέσκονται σε αυτά φυσικά).
Στο τέλος του δείπνου, η γυναίκα του μας έβγαλε γλυκό του κουταλιού, συκαλάκι παραγεμισμένο με καρύδι, εξαιρετικό.
Αφού φάγαμε, ο φίλος μου μου πρότεινε να βγούμε στη βεράντα να τα πούμε.
Έβαλε ένα δίσκο στο πικαπ από μια τεράστια συλλογή που έχει σε τζαζ.
Τα παιδιά από ένα βιβλίο στο χέρι και στα κρεβάτια τους.
Οι γυναίκες είχαν πάει στο καθιστικό και κάτι έλεγαν χασκογελώντας.
Κάτσαμε κάτω από το ξάστερο ουρανό. Η απογευματινή βροχή είχε ποτίσει για τα καλά το χώμα και αυτό με τη σειρά του ανέδιδε όλες εκείνες τις γήινες ευωδιές.
Από μέσα ερχόταν η μελωδία του mack the knife.
Κάτι πήγα να πω και με σταμάτησε.
Άκου λίγο την ησυχία της φύσης γύρω σου, μου είπε και ανάβει τη πίπα της ειρήνης. . . .

Θέλει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του εκεί. Είναι ευτυχισμένος εκεί, το βλέπω στο πρόσωπό του, έχει κάνει ειρήνη με τον εαυτό του και δεν μπορεί να τον πειράξει κανείς και τίποτα και έχει μια πολύ όμορφη οικογένεια. Δεν έχει σε καμία περίπτωση τις ανέσεις που έχω εγώ και αυτό φαίνεται παντού γύρω του. Δεν έχει τηλεόραση, δεν βλέπει άλλωστε. Τηλέφωνο έχει μόνο σταθερό. Έχει και ένα παλιό ντάτσουν (φαντάσου) αγροτικό που του χάρισε ένας γείτονας του.
Λείπουν και πολλά άλλα μα δεν τον νοιάζει, έχει ζήσει και τον ασκητισμό και ξέρει τη στέρηση.
Άλλωστε όπως μου δήλωσε, αισθάνεται πλέον ένα με τη φύση γύρω του.
Έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα στα κύτταρα μου, τη νοιώθω στο αίμα μου, μου είπε.
Το πιο ασήμαντο, το τίποτα για μας, γι αυτον έχει αξία, του δίνει αξία.
Πολυμήχανος καθώς είναι εκμεταλλεύεται κάθε δυνατότητα που του δίνεται και ανακαλύπτει χρησιμότητα εκεί που δεν υπάρχει.
Μου θυμίζει τον Κερουακ που στο βιβλίο του "στον δρόμο" περιγράφει πως βρήκε ένα μακό μπλουζάκι στα σκουπίδια το οποίο φορούσε για μια περίοδο και το είχε συνδέσει με διάφορες φάσεις της περιόδου αυτής όπου ήταν φτωχός και ασήμαντος και το ξαναθύμοταν σε ένα άλλο βιβλίο του το "μπιγκ σερ" αφού είχε γίνει πλέον γνωστός και πλούσιος όταν τσάκωσε τον εαυτό του να το φοράει τυχαία, σχολιάζοντας πόσο ματαιόδοξοι ήταν όλοι εκείνοι που αχαλίνωτα κατανάλωναν μόνο και μόνο για να κάνουν αγοραθεραπεία.
Τα παιδιά του έχουν μια τέτοια παιδεία που σε αφήνουν άναυδο με τις γνώσεις τους, τους τρόπους τους και το λέγειν τους.
Σημαντικό ρόλο σε αυτό έχει παίξει και η δεσποτική βιβλιοθήκη στο σαλόνι του σπιτιού με κάθε λογής βιβλία.
Η μητέρα τους, μια πραγματική Παναγία. Τα αγκαλιάζει και τα φροντίζει με περισσή στοργή και αγάπη.

Τη άλλη μέρα το πρωινό περιελάμβανε γάλα από τη κατσίκα, ζυμωτό ψωμί, βραστά αυγά και μέλι.

Φεύγοντας ο φίλος μου με φίλεψε λίγο παστό, μερικά αυγά, πιπεριές, ντομάτες, λεμόνια, ζυμωτό ψωμί, κρασί και τσίπουρο.
Ντράπηκα μέσα μου και σκέφτηκα να κάνω κίνηση, να βγάλω να δώσω κάτι στα παιδιά.
Εκείνη τη στιγμή βρέθηκε διπλά μου ο φύλακας άγγελος μου, η γυναίκα μου, για να μου χώσει μια από κείνες τις γνωστές τσιμπιές της προλαβαίνοντας το ατόπημα μου.
Τον κοίταξα στα μάτια άλλη μια φορά, με κοίταξε και αυτός με το ξάστερο βλέμμα του, το λαμπερό του μέτωπο, έτσι περήφανος όπως ήταν με το σαγόνι του πάντα λίγο πιο ψηλά χαμογελώντας με συγκατάβαση. Εκείνη τη στιγμή τον ζήλεψα.
Ένας πραγματικός λάτρης της ζωής, ένας γνήσιος αγωνιστής, περήφανος αγέρωχος, αμόλυντος, πραγματικός Λεωνίδας.

Αγκαλιαστήκαμε, χαιρετηθήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο να φύγουμε.
Έτσι όπως τους κοίταζα από το καθρέφτη καθώς απομακρυνόμουν, όλη την οικογένεια παρατεταγμένη να μας χαιρετούν κουνώντας τα χέρια, μου φάνηκαν σαν την οικογένεια από "το μικρο σπίτι στο λιβάδι".

Έστριψα στο δρόμο προς Λαμία.

Εεεε, που πας από δω, μου λέει η γυναίκα μου.

Πάω να χαιρετήσω το Λεωνίδα, εδώ δίπλα είναι, της λέω.

Εσύ δεν πας καλά, μου απάντησε.

Μπιπ-μπιπ, μπιιιπ, μπιπ-μπιπ.

Ο καλός καταναλωτής!!!

ευχαριστούμε το ΕΩΘΙΝΟΝ

Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία

Ζούμε σήμερα στην εποχή του καταναλωτισμού και του άκρατου-αθέμιτου ανταγωνισμού σε όλα τα επίπεδα(όσα έχουν μείνει τέλος πάντων με την κρίση που μας δέρνει) όπου κυριαρχεί το πνεύμα του υλικού ευδαιμονισμού, της επιβολής και της προσπάθειας κυριαρχίας προς τους άλλους με κάθε μέσο-τρόπο. Οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν ατονίσει ή και εξαλειφθεί σε μεμονωμένες περιπτώσεις και μέσω αυτής της αλόγιστης προσπάθειας για κέρδος, επιτυχία, αναγνωρισιμότητα και κάθε είδους διάκριση χαλαρώνουν οι δεσμοί και πολλές φορές τα πνεύματα οξύνονται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κρίσεις τόσο σε προσωπικό όσο και επαγγελματικό επίπεδο...

Το κύριο μέσο που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι άνθρωποι με σκοπό να επιβληθούν προς τους άλλους είναι η άσκηση κριτικής με χρήση δυσμενών σχολίων. Άτομα που υιοθετούν τέτοιου είδους συμπεριφορές σπάνια προκόβουν και πετυχαίνουν τόσο στη προσωπική τους ζωή όσο και στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία καθώς στην πρώτη περίπτωση δεν έχουν ως στόχο να βελτιώσουν το σύντροφό τους αλλά να τον δυσφημήσουν και να τον υπονομεύσουν με συνέπεια να χάνεται η αγάπη και η συντροφικότητα και στη δεύτερη περίπτωση δημιουργείται κακό κλίμα στην ομάδα εργασίας λόγω της απογοήτευσης και της αποθάρρυνσης των κρινόμενων.

Για τους παραπάνω λόγους λοιπόν η... κριτική δεν είναι μια απλή υπόθεση και δεν θα πρέπει να γίνεται πρόχειρα και χωρίς περίσκεψη. Χρειάζεται καλλιέργεια κριτικής σκέψης και υπευθυνότητα. Πρέπει να μάθει κανείς πρώτα να κρίνεται και μετά να κρίνει.

Αυτό μπορεί αν συμβεί μονάχα με ανάπτυξη της αυτοκριτικής η οποία συμβάλλει στην απόκτηση γνώσεων γύρω από το «εγώ» μας και στην καλλιέργεια πνεύματος μετριοφροσύνης και διαλλακτικότητας. Η κριτική λοιπόν προϋποθέτει την αυτοκριτική. Είναι δίκαιο και αρμοστό κανείς να κρίνει και να ελέγχει τους άλλους, και το κάνει σωστά και ωφέλιμα μόνο εφόσον κρίνει και ελέγχει τον εαυτό του. Και το σημαντικότερο είναι ότι αποβάλλει από πάνω του την προσπάθεια για επιβολή και κυριαρχία. Σε διαφορετική περίπτωση όμως, κλείνει τα μάτια στα λάθη και στις αδυναμίες του βλέποντας μόνο προτερήματα και ικανότητες, καταλήγει σε επιφατικές κρίσεις και σε φιλαυτία και καταντά υπερόπτης, νάρκισσος και φιληδονιστής.

Γίνεται λοιπόν ευρέος αποδεκτό πως με την αυτοκριτική διατηρείται η εμπιστοσύνη και το μέτρο σε ένα ζευγάρι και καθίσταται ένα άτομο ικανό να μετάσχει στην παραγωγική διαδικασία και να γίνει κοινωνικά λειτουργικό.
Η αυτογνωσία επίσης η οποία εκπηγάζει από την αυτοκριτική απομακρύνει το άτομο από το σκόπελο της έπαρσης, επικουρώντας το να σχηματίσει ορθή συνείδηση και αυτοκυριαρχία. Έτσι ότι κι αν κάνει και ότι βάλει ως στόχο θα είναι συνυφασμένο με τα μπορώ του. Είναι ωφέλιμο λοιπόν να γνωρίζουμε όσο γίνεται πιο αντικειμενικά κάθε πλευρά του εαυτού μας(σωματική, πνευματική και ψυχική) να έχουμε δηλαδή το λεγόμενο «Γνώθι αυτόν» που αποτελούσε πάγια αρχή των προγόνων μας. Συγκεκριμένα ως προς τη σωματική μας κατάσταση θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τις δυνατότητες και της αδυναμίες μας όταν θα πρέπει να επιλέξουμε εργασιακό προσανατολισμό. Ακόμα πιο ωφέλιμο είναι να γνωρίζουμε τις πνευματικές μας δυνατότητες κάτι που συμβάλλει στο να γνωρίζουμε τις κλίσεις μας και να μην εκφράζουμε ανόητες απόψεις και στοχασμούς. Τέλος εξίσου σημαντικό είναι να έχουμε επίγνωση και των «ψυχικών δυνάμεων-αντοχών» μας για τις εκάστοτε δραστηριότητες που θα πραγματοποιήσουμε..
Όταν λοιπόν η κριτική συνεπικουρείται από την αυτοκριτική, γίνεται δύναμη εξωτερικής και εσωτερικής κάθαρσης. Όταν όμως λείπει ο αυτοέλεγχος και η αυτογνωσία καλλιεργούνται πάθη και το άτομο δεν δύναται να απελευθερωθεί από ταπεινά ένστικτα.

ΥΓ: Όταν το λογικό αγρυπνά, στραμμένο προς τα μέσα, κρατά ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής.
Με Σεβασμό…

από το Οιχαλία -Τρικάλων

Και όμως υπάρχει ελπίδα...

Η πολιτική του μνημονίου βουλιάζει τη χώρα ολοένα και περισσότερο. Φέρνει τα πάνω κάτω στην κοινωνία και επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες οι άντρες και οι γυναίκες κάνουν πλέον λιγότερο σεξ, γιατί είναι εγκλωβισμένοι στο κυνηγητό της ζωής, στον καθημερινό αδυσώπητο ανταγωνισμό ανθρώπου από άνθρωπο, στο στρες της οικονομικής επιτυχίας και της καριέρας, στις αξίες της αγοράς και του καταναλωτισμού.

Λουκέτα στην αγορά
Μια μελέτη που έγινε από το πανεπιστήμιο του Γουεστμίνστερ στο Λονδίνο και δημοσιεύτηκε στο επαγγελματικό περιοδικό The Grocer λέει με δυο λόγια ότι όσοι σπεύδουν για αγορές και πετυχαίνουν εκπτώσεις και προσφορές βιώνουν συναισθήματα όμοια με αυτά της σεξουαλικής διέγερσης.. Η μελέτη αυτή είναι όντως σοβαρή και αξιόπιστη διότι δεν γίνεται για κάποιους «ειδικούς» ψυχολόγους του επιπέδου «Άρλεκιν» και «γνωρίστε τον εαυτόν σας» που κοροϊδεύουν τον κόσμο, αλλά για λογαριασμό του βρετανικού Ινστιτούτου Προωθητικού Μάρκετινγκ! Και επειδή μάρκετινγκ σημαίνει αγορά και η αγορά με το μόνο που δεν παίζει είναι οι πωλήσεις, επομένως, αν μια ψυχολογική προσέγγιση πετυχαίνει το στόχο της αγοράς, δηλαδή «πουλάει», αυτό σημαίνει ότι λειτουργεί μια χαρά.

Η μελέτη λοιπόν διαπίστωσε κάτι που... είναι ήδη θεωρητικώς γνωστό σε εμάς τους σοφιστάς. Ότι οι ευκαιρίες που προωθούν τα καταστήματα και οι προσφορές, υποσυνείδητα προκαλούν τόσο μεγάλη διέγερση στα κέντρα του εγκεφάλου, όση απολαμβάνει κάποιος κατά τη διάρκεια του σεξ. Οι επιστήμονες μέτρησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα που δημιουργούν διάφορες αγορές και ανακάλυψαν ότι μία προσφορά ή ένα εκπτωτικό κουπόνι, δύναται να διεγείρει τον εγκέφαλο όσο και μια ερωτική σκηνή.

Επιπλέον, οι ειδικοί χρησιμοποίησαν ένα σύστημα (iMotion) που καταγράφει τις κινήσεις των ματιών και τις συναισθηματικές αντιδράσεις του σώματος σε μια κλίμακα από το 1 έως το 10. Όπως αποδείχτηκε, στη γκάμα 5 έως 7 βαθμών της κλίμακας, εντάσσονται οι αντιδράσεις στην παρακολούθηση σεξουαλικών σκηνών, αλλά και οι δελεαστικές υποσχέσεις για εκπτώσεις και προσφορές..

Τι θέλει λοιπόν να πει ο ποιητής; Πού είναι η ελπίς; Ακριβώς λοιπόν, επειδή λόγω της κρίσης και της πολιτικής του μνημονίου έχει μειωθεί η αγοραστική δύναμη, έχει βουλιάξει η αγορά και έχουν αυξηθεί τα λουκέτα, έχει πέσει και ο καταναλωτισμός. Η δυνατότητα πλέον για αγορές είναι σημαντικά μειωμένη, ο κόσμος δεν αγοράζει ούτε με προσφορές και έτσι τα κέντρα του εγκεφάλου δεν έχουν την ευκαιρία να διεγείρονται σεξουαλικά από τις εκπτώσεις και προσφορές προϊόντων και στρέφονται αναγκαστικά προς τον άνθρωπο, την γοητεία του και τον ερωτισμό του.

Αυτό είναι το χαρμόσυνο μήνυμα αδέλφια. Η βαθιά ύφεση βοηθάει στην σεξουαλική ανόρθωση του Έλληνα και της Ελληνίδας! Επειδή ήδη έχει φέρει τα πάνω κάτω στην κοινωνία αναγκάζει τους ανθρώπους να έλθουν πιο κοντά, τους σπρώχνει να απαλλαγούν από τον υλισμό, τον καταναλωτισμό και τη μανία της διάκρισης σε βάρος του άλλου και από όλα αυτά τα «αγοραία» που τους στεγνώνουν συναισθηματικά και σεξουαλικά και τους δείχνει ότι εκτός από το κυνήγι της «επιτυχίας» και του χρήματος υπάρχουν ουσιαστικότερα, μονιμότερα και ασφαλέστερα πράγματα στη ζωή.

Εκεί λοιπόν που είχαμε απελπιστεί γιατί οι αξίες της αγοράς μας έχουν διαβρώσει τόσο πολύ ώστε να χρειαζόμαστε GPS για να βρούμε το δρόμο προς την κλειτορίδα και προς το πέος, τώρα ένα φως διακρίνεται στην άκρη του τούνελ. Η οικονομική ύφεση, στην οποία ο Γιωργάκης και το μνημόνιο βυθίζουν συνειδητά τη χώρα προκειμένου να πληρωθούν οι δανειστές, φέρνει την ελπίδα. Βρε μήπως τελικά έχει δίκιο ο Γιωργάκης γιατί βοηθάει στην σεξουαλική ανόρθωση της πατρίδος;
Θα σκάσω.
από τον σοφιστή

Η κρίση του καπιταλισμού και οι συνέπειες για την ανθρωπότητα, κάτι πρέπει να κάνουμε!

Έχουμε γίνει μάζα, που χειραγωγούμαστε από το σύστημα. Μετατραπήκαμε, από ατομικότητες-προσωπικότητες, σε μάζα χειραγωγούμενη. Πρέπει κάτι να κάνουμε!

Μην τα περιμένουμε από αυτούς που ψηφίζουμε. Είναι συντηρητές των ασανσέρ του συστήματος. Χρειάζεται κάτι καινούργιο.

Υπάρχουν δύο μηχανές παραγωγής, που είναι αναπτυγμένες :
Η μηχανή παραγωγής όπλων και η βιομηχανία παραγωγής εμπορίας και κατανάλωσης φαρμάκων. Και οι δυο παράγουν προϊόντα που σκοτώνουν τον άνθρωπο. Ό, τι δεν καταστρέφουν, με τους πολέμους, τα όπλα, τα καταστρέφουν, σε περίοδο «ειρήνης», τα φάρμακα. Το εμπόριο όπλων και το εμπόριο φαρμάκων ανθεί.

Το άρρωστο, στον... εγκέφαλο καπιταλιστικό σύστημα, έστησε την παγίδα της πανδημίας της «γρίπης των χοίρων». Οι λαοί, ευτυχώς, τους πήραν νωρίς χαμπάρι και δεν έπεσαν μεν θύματα μιας διαβολικής εφεύρεσης, που θα πέθαινε σταδιακά ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, μέσα από τα εμβόλια του αργού θανάτου, αλλά στοίχησαν στην ανθρωπότητα τα εκατομμύρια των εμβολίων, που πληρώθηκαν από τους κρατικούς προϋπολογισμούς και έμειναν αδιάθετα στις αποθήκες, αφού τα τσέπωσαν οι επιτήδειοι του συστήματος, χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν.

Αφού η «γρίπη των χοίρων» δεν έπιασε στην αγορά της ελεύθερης οικονομίας - της αυθαιρεσίας, της απάτης και της υποκρισίας - έστησαν την παγίδα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, τύπου 1929, και έβαλαν τα «έξυπνα λαμόγια» της αγοράς των κερδοσκόπων, να καταστρέψουν τις εθνικές οικονομίες των αδύνατων μικρών κρατών και αφελών λαών, των οποίων οι κυβερνήσεις έγιναν θεραπαινίδες του συστήματος και επέβαλαν σκληρά μέτρα στους λαούς και ταυτόχρονα ενίσχυσαν τους καρχαρίες του τραπεζικού συστήματος, με ζεστό χρήμα, από τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Τι πάλι είναι και τούτο; Να πληρώνεις, δυο και τρεις και πολλές φορές, τη στημένη κρίση του συστήματος! Από την μια, να αδειάζουν τα κρατικά ταμεία με ζεστό χρήμα των κρατικών προϋπολογισμών, προς τους άπληστους τραπεζίτες και από την άλλη ν΄ αφαιρούν τις συντάξεις, τα μεροκάματα και τους μισθούς των εργαζομένων και ταυτόχρονα να δημιουργούν στρατιές ανέργων και κοινωνίες χειμαζόμενες από πείνα, φτώχεια και δυστυχία. Σαν δεν ντρέπονται οι λωποδύτες!

Ο καπιταλισμός, ως σύστημα κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό, βρίσκεται σε μεγάλη κρίση και προκειμένου να διατηρείται, ρίχνει την κρίση του στις πλάτες των λαών. Δηλαδή την κρίση την πληρώνουν οι κοινωνίες της δεύτερης και της τρίτης ταχύτητας με την UNDER CLASS, ήτοι την "Υπόταξη", στην οποία ανήκουν οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι πεινασμένοι, ενώ η HIGH CLASS, ήτοι η "Υψηλή Τάξη", μπορεί, σε μια κρίση, να ελαττώνει τα υπερκέδη της, ουδέποτε, όμως τα κέρδη της. Άρα, ο καπιταλισμός, ποτέ δεν χάνει οικονομικά, ούτε μέσα στη γενική, ως σύστημα, κρίση του. Πάντοτε βγαίνει κερδισμένος από οποιαδήποτε κρίση.

Τελικά, την κρίση του τζογαδόρικου, σήμερα, καπιταλισμού την πληρώνουν, όπως τώρα και πάντοτε, οι λαοί. Το σύστημα είναι τόσο διεφθαρμένο και τόσο άρρωστο, που έχουν βλαβεί σοβαρά τα εγκεφαλικά κύτταρα των εκφραστών του και δεν πρέπει να το συντηρούμε, ως λαοί, ως ανθρώπινες οντότητες και προσωπικότητες, διότι μας οδηγούν καθημερινά στον αργό θάνατο. Δεν είμαστε μάζα, όπως μας μεταχειρίζονται. Είμαστε υπάρξεις, με δύναμη που έχουμε και ακόμα δεν αποκτήσαμε συνείδηση της δύναμής μας, για να τη χρησιμοποιούμε ενάντια στους εγκληματίες της ανθρωπότητας.

Κάτι πρέπει να κάνουμε! Σκεφθείτε και εσείς, να σκεφτούμε όλοι. Κάτι πρέπει να κάνουμε! Χρειάζεται να βγούμε από το λήθαργο, από το καβούκι μας. Ν’ αλλάξουμε νοοτροπία, στάση ζωής, σκέψης, έκφρασης και δράσης.

Χρειάζεται να δράσουμε, να πράξουμε, να αντιδράσουμε, να αντισταθούμε. Δεν πάει άλλο! Δεν μπορεί οι λίγοι να αποφασίζουν για τους πολλούς και χωρίς τους πολλούς.

Πολλά έχω στο νου μου να προτείνω! Θα πω μόνο μερικά…

Να κηρύξουμε «πολιτική ανυπακοή» απέναντι στις ντιρεκτίβες της Ε.Ε και στους εκβιασμούς των Αμερικανών.

Να κατεβούμε, όλος, όμως, ο λαός - όχι μονοπωλιακά οι ηγεσίες των κομμάτων και των συνδικαλιστών - στις πλατείες, στους δρόμους, μ’ ένα τριαντάφυλλο και ένα κερί, χωρίς βία, συμπλοκές με την αστυνομία, γιατί η βία γεννά βία, που το σύστημα την επιδιώκει, για να επιβάλλει τις αποφάσεις του. Ν’ αλλάξουμε ακόμα και το Σύνταγμα, όπου χρειάζεται, ν’ αλλάξουμε το άρρωστο πολιτικό μας σύστημα, να καταδικάσουμε τα κόμματα της μεταπολίτευσης, τα οποία, είτε ενέχονται στη διαφθορά, στα σκάνδαλα, στην καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, είτε τα ανέχθηκαν όλα αυτά. Να καθιερώσουμε την ανάδειξη των αιρετών αξιωμάτων με κλήρωση, μέσα απ’ όλους τους ενεργούς πολίτες και όχι μέσω των κομμάτων, τα οποία έχασαν την εμπιστοσύνη του λαού. Τα κόμματα σήμερα είναι θεσμός αντιλαϊκός και έχουν σοβαρά ελλείμματα δημοκρατίας, που δημιούργησαν επαγγελματίες πολιτικούς, οι οποίοι και τα κόμματά τους, αδρά αμείβονται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Να αλλάξουμε το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, με άμεσους λαϊκούς θεσμούς, που να υπηρετούν το «Δίκαιο του Λαού» και όχι το «δίκαιο του ισχυρότερου».

Η Ελλάδα, σήμερα, χρειάζεται έναν Αντόνιο Ντι Πιέτρο, το δικαστή που καταδίκασε τους διεφθαρμένους πολιτικούς της Ιταλίας.

Τόσα πολλά έχουμε να κάνουμε! Γιατί δεν κάνουμε κάτι, ως λαός, ενωμένος και όχι κομματισμένος και συνάμα προδομένος; Γιατί αυτή η αδράνεια, αυτή η αδιαφορία, αυτή η υποταγή, αυτή η ασυνεννοησία, αυτός ο ωχαδερφισμός; Τ’ «αφεντικά» μας, της Ευρώπης και της Αμερικής, από τη μια, μας πουλάνε όπλα, για να είμαστε έτοιμοι για πόλεμο και να πεινάμε και από την άλλη, μας ζητάνε, να κόψουμε τους μισθούς, τις συντάξεις, ώστε να μην έχουμε να φάμε, γιατί τάχα καλοπερνάμε, εμείς οι Έλληνες και ζούμε σε βάρος των Ευρωπαίων πολιτών.

Ακόμα, με περίσσεια αυθάδεια; μας είπαν: Για να βγάλουμε τα χρέη μας, να πουλήσουμε τα νησιά μας! Να πουλήσουμε την Ακρόπολή μας! Τι άλλο θα μας πούνε; Δεν μας είπαν, όμως, τι μας χρωστάνε! Κατέστρεψαν, ως κατακτητές, τις περιουσίες μας και σκότωσαν το λαό μας. Και, τώρα, αντί να μας ζητούν μια ταπεινή συγγνώμη, μας βρίζουν, κιόλας, με το να ασχημονούν πάνω στα σύμβολα του πολιτισμού μας!

Κάτι πρέπει να κάνουμε! Ο λαός μας, από μάζα, να γίνει ενεργή δύναμη. Να κτυπήσει τα ντόπια και ξένα κατεστημένα συμφέροντα. Ένας λαός ενωμένος μπορεί. Όμως, μια κυβέρνηση - και καμιά - δεν μπορεί. Η Ελλάδα είναι Χώρα γενέτειρα και παραγωγός του πολιτισμού, αρκεί να το πιστέψουμε, ως λαός, ενώ οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και η υπερδύναμη των ΗΠΑ, σήμερα, είναι χώρες παραγωγής και εμπορίας όπλων, φαρμάκων και αυτοκινήτων.

Εμείς, μας λένε οι άλλοι ή λένε κάποιοι και από μας, πως δεν παράγουμε τίποτα. Λάθος κάνουν αυτοί που λένε αυτά! Εμείς έχουμε ανθρωπιά, φιλότιμο και λεβεντιά, που δεν παράγουν οι άλλοι. Εμείς έχουμε και μπορούμε να εξάγουμε πολιτισμό.
Αυτοί παράγουν και εξάγουν όπλα, φάρμακα πολλά και βλαβερά και αυτοκίνητα, που όλα αυτά σκοτώνουν τη ζωή.

Μπορούμε να γίνουμε αντικαπιταλιστές, γινόμενοι αντικαταναλωτές.

Μπορούμε να αρνούμαστε, μαζί με άλλους μικρούς λαούς, τα όπλα του πολέμου και της καταστροφής, καθώς και τα φάρμακα μαζικής κατανάλωσης.

Μπορούμε να λέμε: Όχι στον καταναλωτισμό και υπερκαταναλωτισμό, παντός είδους, που παράγει και μας πουλάει ο καπιταλισμός. Περισσότερο αξίζει να παράγεις και να πουλάς τα όπλα του θανάτου ή να παράγεις και να εξάγεις ανθρωπιά και πολιτισμό; Τι προτιμάτε; Διαλέξτε και πάρτε!

Εμείς μπορούμε να μην προσκυνάμε αφεντικά, αλλά να γίνουμε αφέντες στον τόπο μας. Μπορούμε να γκρεμίσουμε τα είδωλα, τις σάπιες ιδεολογίες, που δηλητηριάζουν την ψυχική ενότητα του λαού μας. Μπορούμε, αν γίνουμε Ένα, μια γροθιά, να κάνουμε θαύματα, ενώ, αν είμαστε διαιρημένοι, θα είμαστε οι παντοτινά χαμένοι. Τέλος, μπορούμε να γίνουμε αυτό που είπε κάποτε ο Ρωμαίος ποιητής Οράτιος:
«Η κατακτημένη Ελλάδα, με τον πολιτισμό και τις τέχνες της, υπέταξε το αγροίκον Λάτιον». Κάτι αντίστοιχο μπορούμε να πούμε και σήμερα: Η πολιορκημένη, σήμερα, Ελλάδα της ανθρωπιάς και του πολιτισμού, από τις δυνάμεις της ένοπλης βίας και του ιμπεριαλισμού, μπορεί να σπάσει τα δεσμά και τις αλυσίδες της. Η Ελλάδα, δεν είναι μικρή Χώρα, όπως, ταπεινωτικά, μας λένε. Είναι Μεγάλη και μας φοβούνται οι μεγάλοι! Το σύστημα φοβάται την κριτική σκέψη.

Εμείς έχουμε όπλα πιο ισχυρά από τα όπλα τα πολεμικά. Όμως, το γνωρίζουν και το πιστεύουν αυτό οι νέες γενιές μας; Αν ΝΑΙ, τότε, ας το αποδείξουν στην πράξη, με πράξεις αντίστασης και μαζικής πολιτικής ανυπακοής στις ντιρεκτίβες των ισχυρών! Πρέπει κάτι να κάνουμε! Δεν πάει άλλο! Γίναμε το κλοτσοσκούφι της Ε.Ε και ρεντίκολο των ΗΠΑ, λες και δεν υπάρχει άλλος δρόμος και κόσμος, που μπορούμε να συνεργαστούμε, αλλάζοντας πολιτική ρότα και τότε να δούμε, πως θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί!

Ας κουνήσουμε λίγο το δακτυλάκι μας και μην είμαστε προσηλωμένοι στο δόγμα τού «ανήκομεν εις την Δύσιν».

Έχουμε λίγο τσαγανό;

Ας το αποδείξουμε, ως λαός και μην κάνουμε το νταή μονάχα, με φωνές, κούφια λόγια και έπεα πτερόεντα. (έπεα πτερόεντα, σημαίνει ότι τα λόγια, άμα φύγουν από το στόμα, πετούν και χάνονται)
Αθήνα 11η Απριλίου 2010

γράφει ο Ιωάννης (Ίων) Καρακώστας, συγγραφέας, μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Προς μια κοινωνία αγράμματων καταναλωτών...

Νομίζω ότι βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε η πολιτική, ούτε οτιδήποτε άλλο. Το βασικό πρόβλημα είναι η παιδεία και η εκπαίδευση. Από συζητήσεις που έχω με φίλους και γνωστούς που εργάζονται ως καθηγητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ακούω φοβερά πράγματα. Ένας φίλος μου έδειξε τα γραπτά μιας τάξης του επειδή δεν τον πίστευα όταν μου έλεγε ότι πάνω από το 70% των μαθητών είναι εντελώς αγράμματοι. Είδα γραπτά μαθητών Β' γυμνασίου που στα περισσότερα κατ' αρχήν δεν μπορούσες να διαβάσεις τι έγραφαν. Σαν να έβλεπες γράμματα μαθητών της 3ης δημοτικού! Αλλά αν ήταν τα γράμματα και τα ορθογραφικά λάθη μόνο θα μπορούσες να πεις ότι αυτό διορθώνεται, όμως δεν έβγαινε και κανένα νόημα από τα κείμενα. Ακόμη και η απάντηση σε απλές ερωτήσεις και όχι η έκθεση ιδεών αποκάλυπτε ότι τα παιδιά δεν έχουν καμία δυνατότητα γραπτής έκφρασης. Έκανα συζητήσεις με αρκετούς που έχουν εμπειρία με το θέμα και το συμπέρασμα ήταν το ίδιο.

Άλλοι γνωστοί μου που διδάσκουν σε πανεπιστήμια μου λένε ότι μένουν άφωνοι με τις ελλείψεις των φοιτητών σε θέματα γραψίματος αλλά και βασικών γνώσεων των τομέων τους. Πολλές φορές αναγκάζονται να περνάνε χαριστικά τους φοιτητές επειδή αλλιώς θα φρακάριζε το σύστημα της "ανώτατης" εκπαίδευσης....

Επιπλέον όλων αυτών, οι περισσότεροι καθηγητές σχολείων διαμαρτύρονταν επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν μάθημα μέσα στην τάξη. Μου παρομοιάζουν τις τάξεις τους με ζωολογικούς κήπους. Τι εκπαιδευτικές μεθόδους εφάρμοσαν, τι συμβούλια καθηγητών γίνονται, τι τηλέφωνα και συζητήσεις με γονείς, τι αποβολές....τίποτα! Τα παιδιά είναι σαν ατίθασα αγρίμια κλεισμένα σε κλουβί.

Δεν θυμάμαι να επικρατούσε πριν από 20 -25 χρόνια που ήμουν εγώ μαθητής μια τέτοια κατάσταση. Θυμάμαι βέβαια ότι υπήρχαν οι άριστοι μαθητές, οι καλοί και οι κακοί. Μάλιστα θυμάμαι ότι από όποια τάξη και αν πέρασα οι κακοί μαθητές (μέσα στους οποίους μάλλον ήμουν και εγώ) δεν θα ήταν πάνω από 4-5 στα 25 παιδιά. Ακόμη όμως και αυτοί μπορούσαν στοιχειωδώς να γράφουν καλύτερα από τον μέσο όρο που καταλαβαίνω ότι έχει διαμορφωθεί σήμερα. Επίσης ακόμη και στις ακραίες καταστάσεις θυμάμαι ότι υπήρχε ένας στοιχειώδης σεβασμός για τον καθηγητή, ακόμη και αν δεν το άξιζε 100%.

Υπό τις παρούσες συνθήκες και μιας και άκουσα ότι γίνεται διάλογος για την παιδεία, σκέφτομαι ότι το θέμα δεν είναι οι πανελλήνιες εξετάσεις αλλά ούτε και το Λύκειο ή το πανεπιστήμιο. Το θέμα είναι τι γίνεται στο δημοτικό σχολείο και στο γυμνάσιο καθώς και ποια στοιχειώδη διαπαιδαγώγηση έχουν τα παιδιά στις οικογένειές τους.

Αν συνεχίσουμε όπως πάμε είναι δεδομένο ότι πλέον κινδυνεύει η κοινωνία σε πολλαπλά επίπεδα. Δεν ξέρω αν κινδυνεύει επειδή οι οργισμένοι νέοι θα κάψουν τα ακριβά αυτοκίνητα και τις βιτρίνες ή επειδή θα βγουν στην κοινωνία άνθρωποι χωρίς στοιχειώδη εφόδια που δεν θα μπορούν όχι μόνο να αντεπεξέλθουν στις βασικές δυσκολίες αλλά και να έχουν στοιχειώδη ηθική συμπεριφορά και αυτόνομη γνώμη και στάση. Εκλαμβάνω ως πραγματικά επικίνδυνο μόνο το δεύτερο.

Συνεπώς το θέμα της εκπαίδευσης νομίζω ότι πρέπει να εστιαστεί στο τι πολίτες επιθυμεί η κοινωνία μας. Θέλει πολίτες αυτεξούσιους που να μπορούν να σκέφτονται δημιουργικά ή πολίτες που θα έχουν όνειρό τους να γίνουν και αυτοί υπάκουοι δημόσιοι υπάλληλοι;

Από εκεί και πέρα αυτό που έχει συμβεί σήμερα νομίζω είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το επίπεδο της ίδιας της κοινωνίας μας. Η κοινωνία έχει μετασχηματίσει όλα τα ζητούμενα και όλους τους στόχους σε σκουπιδοπροιόντα. Η μέγιστη δυνατή κατανάλωση σκουπιδοπροιόντων καθορίζει και το πόσο εξελιγμένη είναι σήμερα μια κοινωνία. Έτσι όταν μια κοινωνία καταναλώνει σκουπιδοπροιόντα αξίας π.χ. 1 τρις δολαρίων τότε θεωρείται προοδευμένη. Κατά τα ίδια πρότυπα δεν έχει σημασία αν κάποιος έχει στοιχειώδη παιδεία, αρκεί να μπορεί να βγάλει πολλά χρήματα, ακόμη και αν είναι μαφιόζος.

Σε αυτό το πλαίσιο νομίζω, καταργήθηκαν άτυπα οι κλασικές και φιλοσοφικές σπουδές. Σήμερα όλοι οι νέοι τρέχουν να σπουδάσουν οικονομολόγοι και στελέχη επιχειρήσεων. Ασφαλώς σε αυτές τις σπουδές δεν μαθαίνουν τίποτα για φιλοσοφία, για ποίηση, για ιστορία. Μαθαίνουν μόνο πώς να μεγιστοποιούν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα βραχυπρόθεσμα κέρδη χωρίς καμία αίσθηση ανάληψης ευθύνης. Ακόμη και τα μαθήματα εταιρικής ηθικής που τυχόν υπάρχουν σε διάφορες σχολές (σε πολύ ελάχιστες) έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα και ρόλο.

Υπάρχει σήμερα κάποιος επιτυχημένος μάνατζερ που θα παρατούσε τη θέση του επειδή θα έκρινε ότι αυτό που κάνει δεν είναι ηθικά σωστό; Όπως επανέλαβε πρόσφατα και ο Βγενόπουλος ισχύει αυτό που είχε πει κάποτε ο Φρίντμαν, ότι δηλαδή ηθικό είναι αυτό που συμφέρει το μέτοχο της επιχείρησης. Εκεί τελειώνει η κουβέντα της παιδείας και αρχίζει η κουβέντα της υπακοής που θέλει πειθήνια υποκείμενα χωρίς ανεξάρτητη σκέψη και πολλά ερωτήματα. Είτε πρόκειται για στελέχη επιχειρήσεων που αναζητούν τον γρήγορο και εύκολο πλουτισμό, είτε για καταναλωτές που είναι εθισμένοι στη δύναμη της "φίρμας", το αποτέλεσμα είναι ίδιο και απαράλλακτο.

Όσο καλά μαθηματικά και αν ξέρει κάποιος, όσο έξυπνος και αν είναι, όσο λογικός και αν είναι, όλα πάνε χαμένα αν δεν μπορεί να έχει την αυτοπεποίθηση να σηκώσει το ανάστημά του μπροστά στις αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εποχής του, αν δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τα αυτονόητα.

Συνεπώς νομίζω ότι η παιδεία σήμερα δεν είναι αυτοσκοπός όπως ιδεατά θα έπρεπε να είναι και όπως περιέγραψα παραπάνω αλλά το μέσο για να μπουν οι μαθητές στο πανεπιστήμιο. Αυτή η Εργαλειακή Λογική του να τελειώσω το σχολείο μόνο και μόνο για να μπω στο πανεπιστήμιο, ή να τελειώσω το πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να βγάζω πολλά χρήματα είναι η ταφόπλακα της εκπαίδευσης και κάθε πραγματικής παιδείας.

Γιατί κόπηκαν οι κλασσικές σπουδές και οι ανθρωπιστικές επιστήμες σε παγκόσμιο επίπεδο; Μα επειδή η κοινωνία μας αξιολογεί τους ανθρώπους από τη δυνατότητα που έχουν στην υψηλή κατανάλωση και όχι στην ανεξάρτητη σκέψη ή την ηθική συμπεριφορά. Ηθικό και σωστό είναι μόνο ό,τι πουλάει. Και έτσι συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της κοινωνικής παρακμής....
από το GREEK RIDER

Η επιδρομή των στερημένων

Έρχονται Χριστούγεννα. Αδύνατον να μην το παρατηρήσεις. Οι χριστουγεννιάτικες μουσικές ξεχύνονται από όλους τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς ασταμάτητα. Συνειρμικά πια, η μελωδία έχει εισβάλει στα έγκατα του εγκεφάλου, σαν κινέζικο βασανιστήριο, σύνθημα έναρξης ανελέητου shopping, μιας πολεμικής σχεδόν εισβολής καταναλωτών σε στολισμένα malls γεμάτα Άη Βασίληδες, κουδουνίστρες, χρωματιστά μπαλονάκια, παγωτά, φαγητά, ηλεκτρονικά, και ό,τι άλλο χωράει ο νους. Μια υπέρβαρη κυρία που στέκεται στην ουρά μπροστά μου, αγοράζει πενήντα συνολάκια. "Είχα κάτι κουπόνια", μου λέει συνωμοτικά. Αυτάρκης πίσω μου, ο σοβαρός κύριος σέρνει υπομονετικά ένα καρότσι γεμάτο πουκάμισα, μπλούζες, γραβάτες, παπούτσια. Ντύνεται μάλλον για τα επόμενα δέκα χρόνια. Και χωρίς κουπόνια.

Η σκηνή στο κατάστημα ηλεκτρονικών θυμίζει... πόλεμο. Τι νόημα έχει πια η ανθρώπινη ζωή χωρίς plasma tv, που να ζήσεις χωρίς iPhone, πως να περάσει η μέρα αν δεν ταπωθείς με iPod. Ακόμα και software Βίβλου κυκλοφορεί, σε εύχρηστα e-books. Επιτέλους όλα τα Πατερικά Κείμενα σε μία συσκευασία! Τα διαβάζεις εύκολα ακόμα και στην τουαλέτα. Μια κυρία διαπραγματεύεται την αγορά 5 τηλεοράσεων! Θάχει φαίνεται μεγάλο σπίτι η φουκαριάρα, και θάναι άδειο. Πληροφορούμαι πως υπάρχει και Midnight Mozart που συναγωνίζεται σε πωλήσεις το καινούργιο Wrestling series, όπου διάφορα κτήνη χτυπιούνται ανελέητα στην αρένα μέχρι αναισθησίας. Δώδεκα ταμεία ανοιχτά, με φουσκωμένες ουρές τιγκαρισμένων αγοραστών που το μάτι τους γυαλίζει. Οι μάνατζερς κατευθύνουν τα πλήθη σε σχηματισμούς ανάλογους μ' εκείνους του Χρυσοχοΐδη στις διαδηλώσεις. Crowd Management.

Η Λοκοπουλίνα σύζυγος επιστρέφει στο σπίτι. Είχε πάει το αυτοκίνητο για αλλαγή λαδιών. Έφυγε με το μπλε μας Honda αυτοκίνητο, και επιστρέφει με κόκκινο Volkswagen! Απίθανη ευκαιρία, ανακοινώνει. Αν αγοράσεις καινούργιο αυτοκίνητο παίρνεις και κουπόνια για δέκα αλλαγές λαδιών. Χάνεται τέτοια ευκαιρία; Και ενώ ετοιμάζομαι να ανακράζω εγκώμιον μέγα αντικαναλωτικόν, αιφνιδιάζομαι από τον ταχυδρόμο. Η καινούργια κιθάρα έφτασε από την Ισπανία. Gordoba handmade, μιλάμε για μανουτσομάνουλο. Αν οι κιθάρες γίνουν κάποτε φορολογικό τεκμήριο, εγώ θα βρεθώ αλυσοδεμένος.

Εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους. Τους ασυνείδητους καταναλωτές. Φέτος, χρονιά κρίσης και ανέχειας, δοκιμάζουμε ένα καινούργιο μοντέλο σκέψης. Ένα δώρο ο καθένας για τον εαυτό του, και τίποτα άλλο. Συνειδητοποιημένος ριζοσπαστικός αντικαταναλωτισμός. Άστους τους άλλους να σκοτώνονται. Εμείς φέτος θα περάσουμε λιτά.
από Locus Publicus