Ο Γιάννης, ήταν ένα πανέξυπνο παιδί με πολλά χαρίσματα και ταλέντα. Ήταν όμως φτωχός, πολύ φτωχός, με καταγωγή από ένα ορεινό χωριουδάκι της στερεάς Ελλάδας που δεν το ‘χε ούτε ο χάρτης που λένε. Παρόλα αυτά, κατάφερε (χωρίς φροντιστήρια και άλλα «παραεκπαιδευτικά ψιμύθια») να εισαχθεί μέσα στους πρώτους των πρώτων στο καλύτερο τεχνικό Πανεπιστήμιο της χώρας, το ΕΜΠ. 
Τελειώνοντας το σχολείο, με ρώτησε ο πατέρας μου εάν θέλω να σπουδάσω στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Επειδή σύμφωνα με το «ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα» ήμουν «κακός» μαθητής (έννοια με πολλαπλά νοήματα) απάντησα: «εάν σπουδάσω στην Ελλάδα, δε θα μάθω τίποτα, εάν σπουδάσω στο εξωτερικό, σίγουρα κάτι θα μάθω». Έτσι, μετά από προετοιμασία, έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις σε ένα Πανεπιστήμιο του εξωτερικού, όπου έγινα δεκτός.
O Βενιζέλος τις τελευταίες ημέρες μιλάει συνέχεια για την επόμενη ημέρα του (όποιου εναπομείναντα) ΠΑΣΟΚ και την προσδιορίζει μάλιστα για 18η του Ιούνη. Τόσο γρήγορα δηλαδή! Σφαιράτος.
Τα είπε όλα!
Χαοτική η κατάσταση στα σχολεία, λίγες μέρες πριν από την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Περίπου 30 με 35 ευρώ θα κοστίζει σε φωτοτυπίες το κάθε βιβλίο δήλωσε στον Α984 ο πρόεδρος της ΔΟΕ Κομνηνός Μαντάς. Σύμφωνα με τον κ. Μαντά, στα σχολεία έχει φτάσει ένα στα δέκα βιβλία ενώ εκτίμησε ότι μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου θα έχει φτάσει το 70%. Επίσης, κατήγγειλε ελλείψεις και σε εκπαιδευτικό προσωπικό.
Οι τελευταίες εξελίξεις στο χώρο της παιδείας, μετά από πολύ δισταγμό με αναγκάζουν να μιλήσω όσο μπορώ πιο καθαρά για τα όσα ως εκπαιδευτικός ζω και καταλαβαίνω από πρώτο χέρι.
Και να που η κατάργηση της βάσης του 10 το έκανε το θαύμα της, κι εκεί που δεκάδες τμήματα ΑΕΙ και κυρίως ΤΕΙ χαμηλής ζήτησης που κινδύνευαν να κλείσουν απειλώντας τις οικονομίες των τοπικών κοινωνιών που τα φιλοξενούν, μπορεί τώρα να πάρουν μια παράταση ζωής. Τα περισσότερα από αυτά τα τμήματα βέβαια δεν έχουν λόγο ύπαρξης – δημιουργήθηκαν για την τόνωση της εμπορικής κίνησης σε διάφορες περιφερειακές πόλεις - και είναι ήδη στοχοποιημένα για κλείσιμο ή συγχωνεύσεις. Στο μεταξύ, με την σημαντική πτώση των βάσεων που προκάλεσε η κατάργηση της βάσης του 10, σε σημείο τμήματα να δέχονται εισακτέους με βαθμολογίες κάτω του 10, η απαξίωσή τους γίνεται ακόμη πιο κραυγαλέα. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Μπορεί η θεσμοθέτηση της βάσης του 10 επί Γιαννάκου να δέχτηκε καταιγισμό πυρών ως επικοινωνιακό μέτρο χωρίς επιστημονική και παιδαγωγική τεκμηρίωση, αλλά με τον ίδιο ατεκμηρίωτο τρόπο καταργήθηκε κιόλας και μάλιστα λίγες εβδομάδες πριν τις πανελλήνιες. Ούτε η θεσμοθέτησή του ούτε η κατάργησή του βοήθησαν σε τίποτα την βελτίωση του επιπέδου των εισακτέων, ούτε σκόπευαν άλλωστε.
Αρχικά η θεσμοθέτηση του μέτρου εξυπηρέτησε τον... αποκλεισμό υποψηφίων από την δημόσια ανώτατη εκπαίδευση αφού η κατεύθυνση ήταν οι περικοπές πιστώσεων, τώρα η κατάργησή του, χωρίς να έχει αλλάξει η κατεύθυνση μείωσης των κονδυλίων, εξυπηρετεί τις ανάγκες των εντυπώσεων αφού χάρη στη μεγαλοψυχία της υπουργού ξαναγεμίζουν τα ΤΕΙ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε χθες η πολιτική ηγεσία του υπουργείου περήφανη για το κατόρθωμά της, φέτος στα ΑΕΙ και κυρίως στα ΤΕΙ της χώρας θα μείνουν μόνο 4.000 θέσεις κενές εκεί που πέρυσι ο αριθμός έφτανε τις 20.000. Μάλιστα η υπουργός έφτασε να ισχυριστεί ότι σε ορισμένα τμήματα διαμορφώνονται συνθήκες ελεύθερης πρόσβασης, αφού σε ορισμένες σχολές οι υποψήφιοι μπαίνουν με αμελητέες βαθμολογίες, σχεδοόν μόνο με το απολυτήριο λυκείου. Γνωρίζοντας ότι έτσι το υπουργείο εμφανίζεται ότι απαντά (διαστρεβλώνοντας την ουσία του) και σε ένα πάγιο αν και αμήχανο καθότι προβληματικό, αίτημα της αριστεράς (την ελεύθερη πρόσβαση).
Και το ίδιο περίπου συμβαίνει και με το αίτημα για την κατάργηση της βάσης του 10 το οποίο η υπουργός ικανοποίησε και αξιοποίησε επικοινωνιακά εν μέσω της λαίλαπας του ΔΝΤ. Παράλληλα η υπουργός πετάει από πάνω της τις κατηγορίες ότι στέλνει τους αποκλεισμένους υποψηφίους στα κολέγια. Κάτι βέβαια που δεν αποκλείεται ούτε και τώρα, καθώς πολλοί υποψήφιοι που δεν πέτυχαν σε τμήματα της πρώτης τους προτίμησης μπορεί να επιλέξουν να σπουδάσουν το ίδιο αντικείμενο σε κάποιο κολέγιο στην πόλη τους.
Ψιλά γράμματα κι αυτό καθώς επίσης και το ότι δεν είναι βέβαιο πως οι εισακτέοι στα τμήματα χαμηλής ζήτησης θα γραφτούν κιόλας όταν θα έρθουν αντιμέτωποι με το κόστος διαβίωσης σε μια ξένη πόλη εν μέσω γενικευμένων περικοπών των εισοδημάτων των γονιών τους και καλπασμού του πληθωρισμού.
Το σίγουρο είναι ότι εκείνοι που πέτυχαν την πρόσβασή τους σε κάποιο τμήμα φυτεμένο στην κάθε Κολοπετινίτσα, χωρίς συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο και κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, θα πρέπει να προσέξουν πολύ τι θ’ αποφασίσουν. Κι αυτό γιατί όπως είπε και η υπουργός χθες, εν όψει του νέου θεσμικού πλαισίου για την τριτοβάθμια, "η φετινή χρονιά είναι πολύ σημαντική για τις τελικές αποφάσεις που θα ληφθούν για τον επανακαθορισμό των Σχολών".
Κοινώς, σε ένα δυο χρόνια κάποια τμήματα ή και ολόκληρες σχολές μπορεί να μην υπάρχουν, κι εν μέσω λιτότητας οι οικονομίες κάποιων θα έχουν ξοδευτεί μόνο και μόνο για να καθυστερήσει η εκδήλωση της κοινωνικής δυσαρέσκειας...
Από το Μαρικάκι
Το Ποντίκι
Άντε και... εις κατώτερα!
Μετά το αλήστου μνήμης «μηδέν εις το… πηλίκιον» του κ. Γ. Παπανδρέου, σήμερα έχουμε και το: «με μηδέν εις το πανεπιστήμιον»!! Είναι το καινούργιο θαύμα της Πασοκικής εξίσωσης όλων των ελληνόπουλων με το απόλυτο μηδέν. Όλα τα παιδιά, άσχετα από μελέτη και προσπάθεια, επιβραβεύτηκαν με την είσοδό τους στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, έμειναν δε και 4.000 θέσεις κενές ώστε αν το ζητήσουν, να εισαχθούν και λαθρομεταναστόπουλα.
Μετά την παλινόρθωση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, συνεχίζεται δυστυχώς η καλλιέργεια του πνεύματος της αρπαχτής, του βολέματος και της ήσσονος προσπάθειας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο, για όσους δεν έχουν επιλεκτική μνήμη, ότι οι σημερινοί κυβερνήτες πολεμούσαν με λύσσα την πρώην υπουργό της Ν.Δ., κ. Γιαννάκου, όταν «τόλμησε» να θεσπίσει την βάση του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Δεν πειράζει, σήμερα όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» δικαιώθηκαν.
Όμως αγαπητοί συμπολίτες μου, η αδιαφορία, το βόλεμα και η απάθεια, σας οδήγησαν στην υποταγή και στον ραγιαδισμό στην αναγεννημένη πασοκική λεηλασία. Παρ’ όλα αυτά μην ανησυχείτε για τους εκλεκτούς της εμπιστοσύνης σας στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009. Οι σύντροφοι και οι παρατρεχάμενοι της κυβέρνησης του μνημονίου έχουν φροντίσει και σπουδάζουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό ἤ σε ακριβά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια στην Ελλάδα, με πρώτη και καλύτερη την υπουργό παιδείας.
Μου φαίνεται μάλιστα αρκετά λογικό, αφού η... γυναίκα ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει δημόσια εκπαίδευση. Το ίδιο ισχύει και για την υγεία, αφού οι σύγχρονοι αναμορφωτές της πατρίδας μας και για ένα απλό τσεκ-απ, «πετάγονται» μέχρι την Αγγλία ἤ την Αμερική. Το κακό για εσάς τους Έλληνες ραγιάδες, είναι ότι τα παιδιά σας και εσείς βεβαίως, θα μένετε στην Ελλάδα για σπουδές, για νοσοκομεία, για εργασία.
Και το χειρότερο είναι ότι στους μήνες που έρχονται, τα αφεντικά σας, θα ζητάνε και άλλες άσκοπες θυσίες, αφού όπως λένε μεταξύ τους αστειευόμενοι, σας θεωρούν κότες. Και θα τις κάνετε.
Και ίσως μετανοήσετε.
Αλλά δεν θα έχει ούτε αξία, ούτε σημασία.
Και να μην θυμώνετε όταν οι άσπονδοι φίλοι μας θα σας εύχονται : και εις κατώτερα….
Παύλος
από το Φιλοτιμία
Μια φίλη μου μετά από μερικά χρόνια σε κάποια ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, διορίστηκε σε ένα δημόσιο σχολείο. Ήταν αυτό που ήθελε να κάνει στη ζωή της και είχε όρεξη για δουλειά.
Μετά από μερικές εβδομάδες πήγε στο διευθυντή και του ζήτησε ένα πρότζεκτορα για να συνδυάζει το μάθημα με προβολές διαφανειών. Όταν οι παλαιότεροι συνάδελφοι έμαθαν περί αυτού φρόντισαν να της δείξουν τη δυσαρέσκεια τους.
Οι περισσότεροι δεν ήξεραν καν τι είναι προτζέκτορας πόσο μάλλον πως δουλεύει και σε τι χρησιμεύει. Έπεσε όμως σε φιλοπρόοδο διευθυντή ο οποίος αν και δεν ήξερε περί τίνος ακριβώς επρόκειτο της έδωσε το κλειδί μιας αποθήκης του σχολείου. Η αποθήκη ήταν γεμάτη με τεχνολογικό εξοπλισμό, υπολογιστές, φωτοτυπικά, τηλεοράσεις, και φυσικά προτζέκτορες...
Στο ταμείο του σχολείου για τα αναλώσιμα μάλιστα υπήρχε και ειδική πρόβλεψη για τις διαφάνειες και ό,τι άλλο χρειαζόταν.
Ο εξοπλισμός αποθηκευόταν όπως ερχόταν από το υπουργείο παιδείας, γιατί κανείς δεν ενδιαφερόταν γι’ αυτόν. Μετά από μερικές εβδομάδες κάποιοι πιο διαλλακτικοί στους νεωτερισμούς συνάδελφοι, από αυτούς που ανησυχούσαν ότι ο προτζέκτορας μπορεί να προδώσει την αδιαφορία τους, αφού είδαν ότι ο χειρισμός του δεν ήταν δα και περίπλοκος όπως αυτός ενός ιπτάμενου δίσκου, ζήτησαν να τον δανειστούν.
Πριν λίγα χρόνια κάποιος γνωστός μου είχε βαρεθεί να πληρώνει ιδιωτικά σχολεία για στοιχειώδεις εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Πόσο μάλλον όταν από αυτά που του έλεγε η κόρη του και από αυτά που του είπε ο μαθηματικός κατάλαβε ότι το ζητούμενο ήταν εκτός του ιδιωτικού να πληρώσει και κάποια ιδιαίτερα αυτόν τον κύριο.
-Πως εξηγείτε του είπα μια μαθήτρια που όλα τα χρόνια έβγαζε μαθηματικά 18 στο πρώτο δικό σας τρίμηνο να παίρνει 11;
-Ο κάθε μαθηματικός έχει τα δικά του στάνταρς... απάντησε μεταξύ άλλων μαθηματικός, λέγοντας ότι μέσες άκρες ότι έχει δυνατότητες το παιδί αλλά θέλει δουλειά...
Στα υπόλοιπα τρίμηνα το 11 έφτασε να γίνει μέχρι και 14 και στο τέλος το παιδί έγραψε 20 για να βγάλει μέσο όρο γύρω στο 15.
«Αυτό ήταν, μου είπε, αποφάσισα να κοιτάξω να μεταφέρω το παιδί στο δημόσιο της γειτονιάς. Ρώτησα λοιπόν μερικούς φίλους που είχαν παιδιά στο δημόσιο της γειτονιάς. Ο ένας μου είπε ότι εκείνη τη χρονιά η κόρη του έκανε όλα τα φιλολογικά με ιδιαίτερα στο σπίτι. Η φιλόλογος που είχε στο σχολείο είχε πρόβλημα με το αλκοόλ και δεν ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της. Όταν το επεσήμανα αυτό με άλλους γονείς στο διευθυντή, μας απάντησε ότι δυστυχώς ο κανονισμός δεν του επιτρέπει να κάνει κάτι. Κάποιος άλλο μου είπε ότι ο γιος του έκανε φυσική ιδιαίτερα γιατί η φυσικός στο σχολείο είχε πάρει αναρρωτική άδεια επειδή κάποια πυρκαγιά πέρασε κοντά από το σπίτι και έπαθε κλονισμό. Εν ολίγοις μου μετέφερε ότι το ψάρεμα μαθητών για ιδιαίτερα εδώ γινόταν φανερά και πιεστικότερα και γι’ αυτό αποφάσισα να συνεχίσω να πληρώνω το ιδιωτικό...».
Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στην υγεία, στις μεταφορές και γενικώς σε κάθε υπηρεσία και προϊόν. Η διάλυση του κράτους και των υπηρεσιών που προσφέρει έχει χαμηλώσει τον πήχη και στον ιδιωτικό τομέα...
Το ζήτημα όπως καταλαβαίνετε δεν είναι αν το ΔΝΤ μας κόψει κονδύλια για την παιδεία όπως ανησυχούμε πολλοί. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί να μας κόψει συνήθειες και νοοτροπίες δεκαετιών. Αυτό πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας. Πόσο μάλλον που η πολιτική ηγεσία δέσμια του πολιτικού κόστους δεν τολμά ούτε να σκεφτεί κάτι παραπέρα από τη σύγχυση που την διακρίνει.
Δεν αρκεί λοιπόν το ΔΝΤ με τις λογιστικές δίκαιες ή άδικες παρεμβάσεις του. Αυτό που μας εξασφαλίζει το ΔΝΤ και το ΕΝΤ είναι να πάμε τη χρεοκοπία τρία χρόνια αργότερα. Μετά τι θα γίνει;
Χρειαζόμαστε λοιπόν μια επανάσταση. Όχι μια επανάσταση εναντίον κάποιου ή υπέρ μιας ουτοπίας, σαν την γαλλική και τη ρώσικη που οδήγησαν στο λιμό, την παντελή εξαθλίωση, την τρομοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Μια επανάσταση που δεν θα ανακαλύψει τον τροχό, αλλά το αυτονόητο. Αυτό που έχουν ανακαλύψει εδώ και δεκαετίες οι περισσότερες άλλες δημοκρατίες. Μια ειρηνική επανάσταση υπέρ του αυτονόητου, να κάνει ο καθένας απλά αυτό που πρέπει και αυτό για το οποίο πληρώνεται.
Επανάσταση χρειαζόμαστε λοιπόν όχι εμφύλιο όπως ονειρεύονται οι κουφιοκεφαλάκηδες των δυο άκρων. Με το φτωχό τους μυαλό ότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται...
του Κώστα Στούπα στο Capital
Νομίζω ότι βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε η πολιτική, ούτε οτιδήποτε άλλο. Το βασικό πρόβλημα είναι η παιδεία και η εκπαίδευση. Από συζητήσεις που έχω με φίλους και γνωστούς που εργάζονται ως καθηγητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ακούω φοβερά πράγματα. Ένας φίλος μου έδειξε τα γραπτά μιας τάξης του επειδή δεν τον πίστευα όταν μου έλεγε ότι πάνω από το 70% των μαθητών είναι εντελώς αγράμματοι. Είδα γραπτά μαθητών Β' γυμνασίου που στα περισσότερα κατ' αρχήν δεν μπορούσες να διαβάσεις τι έγραφαν. Σαν να έβλεπες γράμματα μαθητών της 3ης δημοτικού! Αλλά αν ήταν τα γράμματα και τα ορθογραφικά λάθη μόνο θα μπορούσες να πεις ότι αυτό διορθώνεται, όμως δεν έβγαινε και κανένα νόημα από τα κείμενα. Ακόμη και η απάντηση σε απλές ερωτήσεις και όχι η έκθεση ιδεών αποκάλυπτε ότι τα παιδιά δεν έχουν καμία δυνατότητα γραπτής έκφρασης. Έκανα συζητήσεις με αρκετούς που έχουν εμπειρία με το θέμα και το συμπέρασμα ήταν το ίδιο.
Σήμερα έχουμε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Αν το συλλαλητήριο αυτό γινόταν σε κάποια χώρα στην οποία δε γίνονται καθημερινά συλλαλητήρια, θα είχε κάποιο νόημα. Θα είχε κάτι να πει, δε θα περνούσε απαρατήρητο, θα συζητιόταν για μέρες. Όμως στην Ελλάδα ένα ακόμη συλλαλητήριο είναι ένα ακόμη συλλαλητήριο. Με μοναδικό αποτέλεσμα την καταστροφή δημόσιας περιουσίας, την ταλαιπωρία άσχετων πολιτών στις μετακινήσεις τους, τα πολλαπλά εμφράγματα στην κυκλοφοριακή ροή της πόλης.
Με όλα αυτά δεδομένα, γνωστά, διαπιστωμένα από χρόνια, αναρωτιέται κανείς ΓΙΑΤΙ γίνονται ακόμη συλλαλητήρια. Ο χώρος της δημόσιας εκπαίδευσης κάθε επιπέδου νοσεί, πάσχει από σημαντικότατες ελλείψεις, παθογένειες, αγκυλώσεις. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Όπως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το ότι μεταξύ αυτών των χρονιζόντων προβλημάτων συγκαταλέγονται και οι καθιερωμένες πλέον – σε ετήσια βάση, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς αλλά και σε ενδιάμεσες ‘θερμές’ συγκυρίες όπως η 17η Νοέμβρη ή η καινούργια επέτειος της 6ης Δεκέμβρη – καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών και σχολείων με τις συνεπακόλουθες καταστροφές σχολικών αιθουσών και λεηλασίες, την απώλεια μαθημάτων και χίλια δυο άλλα.
Αποτελούν πλέον, οι ενέργειες αυτές, περισσότερο... μέρος των προβλημάτων της δημόσιας παιδείας παρά της λύσης τους, από τη στιγμή που όχι μόνο δε συνεισφέρουν τίποτα στον έστω υποτυπώδη δημόσιο διάλογο μεταξύ κομμάτων και κοινωνικών εταίρων για τα ζητήματα της παιδείας αλλά δημιουργούν επιπλέον προβλήματα, ανοίγουν νέες εστίες αχρείαστης έντασης.
Όλα αυτά δεν αποτελούν συμπεράσματα στα οποία χρειάζεται νομίζω μεγάλη σοφία για να φτάσει κανείς, αρκεί να ζει στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς και γιατί, με τα φρέσκα, ανόθευτα ακόμη από την τριβή με την αδυσώπητη καθημερινότητα των ‘μεγάλων’ μυαλά τους, δεν τα έχουν τόσα χρόνια σκεφτεί τα ίδια τα παιδιά.
Πώς και γιατί, με τις αγνές τους προθέσεις δεν σκέφτηκαν, ΑΝ και ΟΤΑΝ ένιωσαν την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν, να το κάνουν δημιουργικά, διοργανώνοντας κάποιο πρωτότυπο, ευφάνταστο happening και όχι χάνοντας ημέρες ολόκληρες μαθημάτων, καταστρέφοντας, διαδηλώνοντας σε μια χώρα διαδηλώσεων.
από gerasimos-memoryland
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
