Θα δεις που τα πρώτα εφτά χρόνια μιας χρεοκοπίας είναι τα δύσκολα.
Στα επόμενα εφτά δεν θα καταλάβεις τίποτα.
Μιας και πλησιάζουμε αισίως στον 8ο χρόνο μετά την χρεοκοπία του 2010, θα ήθελα να μας ευχηθώ «βίο ανθόσπαρτο».
Νομίζω δεν έχει πια καμία σημασία να αγχωνόμαστε για το τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Το ξέρουνε μέχρι και οι πέτρες, τι έρχεται.
Λόγω φόρτου εργασίας, αλλά και λόγω αηδίας που έχει φτάσει στο άκρον άωτον, εδώ και κάνα-δυό βδομάδες δεν παρακολουθώ επισταμένως τι συμβαίνει στην Ελλάδα, τουλάχιστον όχι με την μακάβρια προσήλωση που συνηθίζω.
Ετούτος ο χειμώνας θα είναι πράγματι βαρύς. Θα κουβαλάει πτώματα. Θα κουβαλάει πεθαμένες συνειδήσεις. Θα κουβαλάει ανύπαρκτες επαναστάσεις. Αυτός ο χειμώνας μυρίζει άσχημα. Μυρίζει σαπίλα. Κλείσε τα παράθυρα σου γρήγορα! Θα μπει η οσμή μέσα στο σπίτι σου και θα σου χαλάσει την εορταστική ατμόσφαιρα.
Τι σχέση μπορεί να έχει ο κουρασμένος όχλος ενός τρόλεϊ με τους ένοχους πολιτικούς της σημερινής Ελλάδας;
Μέχρι τώρα οι Έλληνες πολίτες μπορούν να θεωρηθούν καλόπιστοι και να δικαιολογηθούν. Η προπαγάνδα του καθεστώτος τους είχε ενδεχομένως πείσει, ότι έχουμε μια καλή και στέρεη δημοκρατία, με γερούς και υγιείς δημοκρατικούς θεσμούς (ΠτΔ, Κυβέρνηση, Βουλή, Δικαιοσύνη κ.λ.π.). Η καταναλωτική ευδαιμονία, ενδεχομένως και πάλι, έκανε πολλούς να κλείνουν τα μάτια σε κάποια φαινόμενα που δεν τους άρεσαν, αλλά και τα αυτιά, σε φωνές που τους ξεβόλευαν από την μακαριότητα του μεταπολιτευτικού μοντέλου.
Όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου είδε ότι δεν υπήρξε καμία αντίδραση του κόσμου, παρά το εντελώς παράλογο, αντικοινωνικό και αντισυνταγματικό χαράτσι, που επέβαλε και ανακοίνωσε από την Θεσσαλονίκη για τα ακίνητα, αμέσως γλυκάθηκε και προχώρησε, μέσα σε λίγες μέρες, σε διπλασιασμό του καταβαλλόμενου ποσού. 
Απορούν πολλοί, και με το δίκιο τους, για την απάθεια που εκπέμπουν οι κοινωνίες απέναντι στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον τους οι ελίτ πασών των χωρών. Λησμονούν ίσως (οι απορούντες) ότι... όλοι έχουμε συναινέσει στην ύπαρξη, διαιώνιση άμα τε και υπεράσπιση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, βαφτίζοντάς το κοινοβουλευτική δημοκρατία και ότι μπροστά σ' αυτή τη δημοκρατία... τα σκυλιά δεμένα.
Ένα καθεστωτικό σόφισμα πολύ γνωστό και παλιό είναι: «Ο λαός κοιμάται». Πάντα τα καθεστωτικά κόμματα κατηγορούσαν το λαό όταν ο λαός δεν τα ακολουθούσε και τον κολάκευαν όταν τον χειραγωγούσαν, τον υπνώτιζαν και τα ψήφιζε.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια όμορφη χώρα που την έλεγαν γΕλλάδα.
Θέλω να καταθέσω φωναχτά αυτό που αισθάνομαι – όπως και οι περισσότεροι υποθέτω Έλληνες και Ελληνίδες - μετά τις διαδικασίες Εκλογών Τοπικής Αυτοδιοίκησης της 7ης και 14ης Νοεμβρίου, προσθέτοντας στον στίχο του ποιητή που είχε επισημάνει ότι η Ελευθερία μας απαιτεί αρετή και τόλμη ότι σήμερα η Δημοκρατία χρειάζεται δυο ακόμη προϋποθέσεις για να λειτουργήσει αποτελεσματικά: πρώτον, οι πολίτες να είναι ορθά πληροφορημένοι και δεύτερον, να διαθέτουν ικανότητα ευθυκρισίας…
Δημοκρατικά Πολιτεύματα - πραγματικά ή κατά επίφαση - έχουμε στον 21ο αιώνα στις περισσότερες χώρες του ΟΗΕ και φυσικά στη γενέτειρά της Ελλάδα, αλλά το ερώτημα ήταν και παραμένει εάν υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε στο δημοκρατικό πολίτευμα να επιβάλλεται η απόφαση της πλειοψηφίας ενώ ταυτόχρονα να διατηρείται το δικαίωμα της μειοψηφίας να ελέγχει την εξουσία και τις αποφάσεις της για το κοινό καλό.
Αυτό που ζήσαμε στις... 7 και με ιδιαίτερα ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ένταση στις 14 Νοεμβρίου ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ότι η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΔΕΝ ΝΙΚΗΣΕ αλλά επιλέγοντας την ΑΠΟΧΗ υπέκυψε στην ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ της μειοψηφίας την οποία μοιράστηκαν σε επίπεδο Περιφέρειας και Δήμων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δηλαδή τα 2 Κόμματα Εξουσίας που ελέγχουν την χώρα τα τελευταία 36 χρόνια! Έτσι σε απόλυτους αριθμούς εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και «ανεξάρτητοι» θα μας διοικήσουν ενώ αποτελούν αποδεδειγμένα την…ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!
Στις φετινές εκλογές τοπικής Αυτοδιοίκησης ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ στην πράξη η ΘΕΜΕΛΙΑΚΗ έννοια της Δημοκρατίας που προβλέπει την επικράτηση της πλειοψηφίας και δημιουργήθηκε με την βοήθεια της…στατιστικής και της κατανομής ποσοστών η ψευδαίσθηση της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ σε αριθμητικές πραγματικότητες ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ…
Για τούτον ακριβώς το λόγο έκανα πρόσθεση στο μεστό νοήματος στίχο του ποιητή δηλώνοντας ότι το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί καλά πληροφορημένους και σκεπτόμενους πολίτες που διαθέτουν την ικανότητα της ορθής αξιολόγησης και ευθυκρισίας.
Δυστυχώς, όμως, αυτό ΔΕΝ μοιάζει να ισχύει ούτε παντού ούτε πάντοτε δημιουργώντας μια κατάσταση που θα περιγράψω παρακάτω ζητώντας, ταυτόχρονα, την απαραίτητη συγνώμη από γονείς και συγγενείς παιδιών με «ειδικές ανάγκες».
Υποθέστε ότι μια τάξη δημοτικού με 9 παιδιά με «ειδικές ανάγκες» (τα χαρακτηρίζει το σύνδρομο Down) έχει ένα χαρισματικό δάσκαλο που θέλει να τους διδάξει την διαχρονική αξία της Δημοκρατίας. Τους εξηγεί, λοιπόν, και γίνεται κατανοητός, ότι στη Δημοκρατία γίνεται αυτό που αποφασίζει η πλειοψηφία, αποχωρεί από την τάξη και αφήνει τα παιδιά να επιλέξουν κάτι και να ψηφίσουν για αυτό….Δημοκρατικά!
Όταν επιστρέφει ο δάσκαλος του ανακοινώνουν τα αποτελέσματα: 5 ψήφισαν ΥΠΕΡ της απόφασης, 3 ψήφισαν κατά και 1 παιδί έριξε λευκό! Ρωτώντας τι επέλεξαν να κάνουν ακούει εμβρόντητος «να σας πετάξουμε Κύριε έξω από το παράθυρο, να δούμε πώς θα πέφτετε και όταν ανεβείτε επάνω να μας πείτε πώς αισθανθήκατε!» Η αίθουσα βρίσκεται στον τρίτο όροφο!!!
Ο χαρισματικός και καλοπροαίρετος δάσκαλος έχει τελικά μόνο δυο επιλογές: να αποδεχθεί και να εφαρμόσει την απόφαση των παιδιών επιβεβαιώνοντας την ομορφιά και τη δύναμη της δημοκρατίας οπότε και θα σκοτωθεί πέφτοντας από τέτοιο ύψος ή να αρνηθεί να εφαρμόσει την απόφαση που πάρθηκε με δημοκρατικές διαδικασίες αποδεχόμενος ότι τα παιδιά ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ να πάρουν σοβαρές αποφάσεις καθώς ΔΕΝ διαθέτουν εξαιτίας του προβλήματός τους το απαιτούμενο επίπεδο διανοητικής ικανότητας (I. Q.) οπότε και ΚΑΤΑΡΓΕΙ τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τις δημοκρατικές διαδικασίες σώζοντας τη ζωή του και αποφεύγοντας να εμπλέξει τα παιδιά σε κακουργηματική πράξη!!!
Στις σύγχρονες δημοκρατίες οι πολίτες από έλλειψη υπεύθυνης πληροφόρησης, και από την παροχή τόνων παραπληροφόρησης αδυνατούν να λειτουργήσουν με γνώση οπότε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συχνά λειτουργούμε ως «παιδιά με ειδικές ανάγκες» και μετά αυτοχαρακτηριζόμαστε ως…ΚΟΨΟΧΕΡΗΔΕΣ ή όπως έγινε φέτος επιλέγουμε την ΑΠΟΧΗ, το ΑΚΥΡΟ και το ΛΕΥΚΟ!!!
Δυστυχώς το πολίτευμα της Δημοκρατίας νοσεί, σε ελληνικό και προφανώς σε παγκόσμιο επίπεδο!
Το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί πολίτες ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΥΣ με ψηλό αίσθημα ΕΥΘΥΝΗΣ για τις επιλογές τους, ΙΚΑΝΟΥΣ να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις. Τα παραπάνω φαντάζουν ως όνειρα θερινής νυκτός. Σε παγκόσμια κλίμακα υπάρχει διάχυτο «αλισβερίσι» (εκλέγουμε όχι Βουλευτές αλλά «βολευτές»), η απάθεια και ο κυνισμός θριαμβεύουν και οδηγούν τους ψηφοφόρους να ΜΗ συμμετέχουν στις διάφορες εκλογικές διαδικασίες (όπως έγινε με πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα τρόπο στις πρόσφατες εκλογές για Περιφερειάρχες και Δημάρχους) με αποτέλεσμα να εκλέγονται με χαμηλά ποσοστά ψήφων άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες και αποδεδειγμένες ικανότητες, κατευθυνόμενοι από άγνωστες δυνάμεις και άγνωστα κέντρα εξουσίας και αυτό το βιώνουν καθημερινά οι πολίτες από άκρο σε άκρο του πλανήτης μας.
Για το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ πολίτευμα, δυστυχώς, οι προοπτικές δεν φαίνεται να είναι ευοίωνες….
Να αναφωνήσω με αίσθημα απελπισίας : τι κρίμα, αλήθεια, για το εύθραυστο πολίτευμα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που γεννήθηκε στην Ελλάδα και αριθμητικά καταργήθηκε στις 7 και 14 Νοεμβρίου με…εκούσια ΑΠΟΧΗ;
Η να σκεφτώ ότι υπάρχει ακόμη ΕΛΠΙΔΑ τα Κόμματα να σεβαστούν τους πολίτες - ψηφοφόρους και οι Πολίτες να συμπεριφερθούν ως ψηφοφόροι και όχι εθελοτυφλούντες…οπαδοί;
Οψόμεθα!...
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Η διακαναλική συνέντευξη του Γιώργου Παπανδρέου ήταν το απόλυτο φιάσκο. Ένας πρωθυπουργός που κυβερνά με το 31% των ψήφων του εκλογικού σώματος –ένα ποσοστό που πήρε λέγοντας ψέματα- και έχει οδηγήσει τη χώρα του στο ΔΝΤ θα δώσει συνέντευξη σε εφτά δημοσιογράφους οι οποίοι εργάζονται σε κανάλια τα οποία θα είχαν χρεοκοπήσει –προ πολλού-, αν δεν στηρίζονταν οικονομικά από τις κυβερνήσεις. Και η συνέντευξη αυτή θα μεταδόθηκε από όλα τα κανάλια, επειδή έχουμε δημοκρατία και δεν πρέπει να τη χάσει κανείς.
Ένας πρωθυπουργός που δεν μπορεί να περπατήσει στο δρόμο χωρίς να κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα έδωσε συνέντευξη σε εφτά δημοσιογράφους, οι περισσότεροι εκ των οποίων φρουρούνται και σχεδόν όλοι τους υποστηρίζουν με θέρμη την κυβέρνηση και το μνημόνιο, επειδή αυτό συμφέρει τα αφεντικά τους. Δηλαδή –με την εξαίρεση της ΕΡΤ- οι υπάλληλοι των μεγαλοεκδοτών, των μεγαλοεργολάβων και των εφοπλιστών ρώτησαν τον πρωθυπουργό για τις εκλογές και την οικονομία. Και εμείς πρέπει να την είδαμε αυτή τη συνέντευξη, για να είμαστε δημοκρατικοί πολίτες.
Μπροστά στην... επερχόμενη εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε να ψηφίσουμε τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ έθεσε ουσιαστικά το δίλημμα «Παπανδρέου ή χρεοκοπία». Βέβαια, το ένα δεν αποκλείει το άλλο – το κάθε άλλο, μάλιστα, αφού «Παπανδρέου» σημαίνει «χρεοκοπία». Όποιος είδε τον Παπανδρέου να εκλέγεται πρωθυπουργός και δεν κατάλαβε –έστω τότε- πως η χώρα έχει χρεοκοπήσει δεν πρέπει να είναι και ιδιαίτερα ευφυής.
Ο κ. Παπανδρέου πριν από ενάμισι χρόνο φώναζε από τα μπαλκόνια «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», τώρα ουσιαστικά λέει «Παπανδρέου ή χρεοκοπία» και –επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα- αύριο δεν αποκλείεται να ακουστεί και το «Καραμανλής ή τανκς».
Βέβαια, ο κ. Παπανδρέου θέλει να εκβιάσει. Του διαφεύγει, ίσως, πως, για να εκβιάσεις κάποιον, αυτός ο κάποιος πρέπει να έχει κάτι να χάσει. Εδώ που φτάσαμε, δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε. Αντιθέτως, ο κ. Παπανδρέου, το πολιτικό και το οικονομικό κατεστημένο έχουν πολλά να χάσουν.
Αν ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να θέσει ένα δίλημμα στον ελληνικό λαό, θα έπρεπε να το κάνει πριν αποφασίσει να υπογράψει το μνημόνιο. Αντί να δώσει χαρακτήρα δημοψηφίσματος για τις πολιτικές της κυβέρνησης στις αυτοδιοικητικές εκλογές, θα έπρεπε να κάνει δημοψήφισμα την περασμένη άνοιξη –πριν υπογράψει το μνημόνιο. Δεν ανεβάζεις κάποιον με το ζόρι πάνω σε ένα τρένο για τη Γερμανία και ξαφνικά μόλις φτάσει στην Ιταλία τον ρωτάς μήπως δεν θέλει να ταξιδέψει στη Γερμανία. Τον ρωτάς πριν τον ανεβάσεις σηκωτό στο τρένο.
Το πιο γελοίο επιχείρημα -και τεράστιο ψέμα- που έχει πει ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ότι δεν ήξερε. Θυμάμαι πριν από ένα σχεδόν χρόνο στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ τους πολιτικούς όλων των κομμάτων που έβγαιναν από το στούντιο λίγες ημέρες πριν τις εκλογές. Όλοι τους -εκτός αέρα- έλεγαν πως δεν υπάρχει κυβέρνηση που θα αντέξει πάνω από ένα χρόνο και επίσης μιλούσαν για τα κανόνια που θα σκάσουν σε μεγάλες επιχειρήσεις.
Όλοι ήξεραν λοιπόν. Όλοι ξέραμε. Ο Γιώργος Παπανδρέου θα πρέπει να αποδειχτεί τη μοίρα του, να ευχαριστήσει τον ανόητο ελληνικό λαό που τον εξέλεξε -σε καμιά άλλη χώρα εκτός από την Ελλάδα δεν θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός ο Παπανδρέου ή ο Καραμανλής- και να πάει στο σπίτι του.
Και μετά τον Παπανδρέου ποιος; Μικρή σημασία έχει. Όσο συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε τη μοίρα μας στους ανθρώπους που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία -αναθέτοντας ουσιαστικά στον βιαστή να βγάλει δικαστική απόφαση για το βιασμό- και επιτρέπουμε στα χρεοκοπημένα ΜΜ"Ε" να συνεχίζουν να παίζουν το άθλιο παιχνίδι των ιδιοκτητών τους, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε στον απόλυτο εμφύλιο πόλεμο. Σε έναν πόλεμο «όλοι εναντίον όλων».
Αλλά τι λέω τώρα; Η μόνη έγνοια μεγάλου μέρους του πληθυσμού είναι ότι δεν είδε χθες το «Νησί». Ξέρεις, δεν φτάνεις να συγκινείσαι με τους απελπισμένους λεπρούς του ‘40 σε σίριαλ στην τηλεόραση – πρέπει να μπορείς να νιώσεις και την απελπισία των ανθρώπων γύρω σου.
Ο απελπισμένος που θα μπουκάρει στο σπίτι σου και θα σε καθαρίσει ή θα σε περιμένει στην πιλοτή της πολυκατοικίας να βγεις από το αυτοκίνητο δεν θα έχει τα σημάδια της λέπρας. Την ώρα που θα τα έχεις κάνει πάνω σου από το φόβο ή θα αφήνεις την τελευταία σου πνοή, σκέψου πως αυτόν τον απελπισμένο τον δημιούργησες εσύ. Τον δημιούργησε η απάθειά σου. Οπότε, μην του κρατήσεις κακία. Θα μπορούσες να είσαι εσύ στη θέση του.
από τον πιτσιρίκο
Άντε και... εις κατώτερα!
Μετά το αλήστου μνήμης «μηδέν εις το… πηλίκιον» του κ. Γ. Παπανδρέου, σήμερα έχουμε και το: «με μηδέν εις το πανεπιστήμιον»!! Είναι το καινούργιο θαύμα της Πασοκικής εξίσωσης όλων των ελληνόπουλων με το απόλυτο μηδέν. Όλα τα παιδιά, άσχετα από μελέτη και προσπάθεια, επιβραβεύτηκαν με την είσοδό τους στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, έμειναν δε και 4.000 θέσεις κενές ώστε αν το ζητήσουν, να εισαχθούν και λαθρομεταναστόπουλα.
Μετά την παλινόρθωση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, συνεχίζεται δυστυχώς η καλλιέργεια του πνεύματος της αρπαχτής, του βολέματος και της ήσσονος προσπάθειας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο, για όσους δεν έχουν επιλεκτική μνήμη, ότι οι σημερινοί κυβερνήτες πολεμούσαν με λύσσα την πρώην υπουργό της Ν.Δ., κ. Γιαννάκου, όταν «τόλμησε» να θεσπίσει την βάση του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Δεν πειράζει, σήμερα όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» δικαιώθηκαν.
Όμως αγαπητοί συμπολίτες μου, η αδιαφορία, το βόλεμα και η απάθεια, σας οδήγησαν στην υποταγή και στον ραγιαδισμό στην αναγεννημένη πασοκική λεηλασία. Παρ’ όλα αυτά μην ανησυχείτε για τους εκλεκτούς της εμπιστοσύνης σας στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009. Οι σύντροφοι και οι παρατρεχάμενοι της κυβέρνησης του μνημονίου έχουν φροντίσει και σπουδάζουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό ἤ σε ακριβά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια στην Ελλάδα, με πρώτη και καλύτερη την υπουργό παιδείας.
Μου φαίνεται μάλιστα αρκετά λογικό, αφού η... γυναίκα ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει δημόσια εκπαίδευση. Το ίδιο ισχύει και για την υγεία, αφού οι σύγχρονοι αναμορφωτές της πατρίδας μας και για ένα απλό τσεκ-απ, «πετάγονται» μέχρι την Αγγλία ἤ την Αμερική. Το κακό για εσάς τους Έλληνες ραγιάδες, είναι ότι τα παιδιά σας και εσείς βεβαίως, θα μένετε στην Ελλάδα για σπουδές, για νοσοκομεία, για εργασία.
Και το χειρότερο είναι ότι στους μήνες που έρχονται, τα αφεντικά σας, θα ζητάνε και άλλες άσκοπες θυσίες, αφού όπως λένε μεταξύ τους αστειευόμενοι, σας θεωρούν κότες. Και θα τις κάνετε.
Και ίσως μετανοήσετε.
Αλλά δεν θα έχει ούτε αξία, ούτε σημασία.
Και να μην θυμώνετε όταν οι άσπονδοι φίλοι μας θα σας εύχονται : και εις κατώτερα….
Παύλος
από το Φιλοτιμία
Τι ακριβώς σημαίνει ο όρος αλλοτρίωση, ή αποξένωση, του ατόμου που ζει, λειτουργεί, εργάζεται και δημιουργεί ως μέλος μιας σύγχρονης τεχνολογικά αναπτυγμένης αστικοβιομηχανικής κοινωνίας; Σταχυολογώντας από την πλούσια πάνω στο θέμα αυτό βιβλιογραφία των κοινωνικών επιστημών μπορούμε να προσδιορίσουμε 5 πιθανές ερμηνείες του όρου αλλοτρίωση ή αποξένωση και συγκεκριμένα μπορεί να σημαίνει «αποδυνάμωση» ή πάλι «έλλειψη νοημάτων», ακόμη «έλλειψη αρχών ή ανομία» επίσης «απομόνωση ή μοναξιά» και τελικά «αποξένωση από τον ίδιο μας τον εαυτό.»
H αλλοτρίωση ως "αποδυνάμωση" ξεκίνησε από το έργο του Μαρξ και συνεχίζεται σήμερα. Στην μαρξιστική θεωρία το εργαζόμενο άτομο αισθάνεται αλλοτριωμένο μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα διότι αποτελεί μια «ασήμαντη» για τον επιχειρηματία – «καπιταλιστή» μονάδα που δεν του επιτρέπεται να συμμετέχει στην λήψη αποφάσεων ακόμη και όταν αυτές αφορούν άμεσα την τύχη και το μέλλον του.
Η αλλοτρίωση ως... κατάσταση όπου το άτομο υποφέρει από «έλλειψη νοημάτων» αφορά στο γεγονός ότι στη σύγχρονη αστικο-βιομηχανική κοινωνία το μεμονωμένο άτομο αδυνατεί να κατανοήσει τις γοργά εναλλασσόμενες διαδικασίες, να αξιολογήσει και να εκτιμήσει σωστά όσα συμβαίνουν γύρω του.
Η αλλοτρίωση ως κατάσταση «ανομίας ή έλλειψης αρχών» πηγάζει από το έργο του Ντέρκχαϊμ. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό η ραγδαία κοινωνική αλλαγή φέρνει το άτομο αντιμέτωπο με καταστάσεις στις οποίες οι ψυχοκοινωνικοί κανόνες του παιχνιδιού έχουν χάσει την ισχύ τους, τα παραδοσιακά πρότυπα συμπεριφοράς έπαψαν να καθορίζουν το πλαίσιο των διαπροσωπικών σχέσεων και το άτομο λειτουργεί σε κατάσταση σύγχυσης.
Η αλλοτρίωση ως «απομόνωση ή μοναξιά» αναφέρεται στα έντονα συναισθήματα του κατοίκου μιας σύγχρονης αστικοβιομηχανικής μητρόπολης που αν και περιστοιχίζεται από μυριάδες συνανθρώπους στο χώρο εργασίας στην πολυκατοικία, στους δρόμους και τα λεωφορεία αισθάνεται απομονωμένος, υποφέρει από έντονα συναισθήματα μοναξιάς.
Τελικά η αλλοτρίωση ως «αποξένωση από τον ίδιο μας τον εαυτό» ταυτίζεται με την απώλεια του νοήματος της εργασίας μας καθώς στην παραγωγική διαδικασία το άτομο προσθέτει με τον μόχθο της καθημερινής 8ωρης εργασίας του ένα πολύ μικρό κομμάτι στο τελικό προϊόν που δεν εντοπίζεται εύκολα.
Η σύγχρονη τεχνολογία μαζικής παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, βασισμένη στην ορθολογιστική κατανομή ανθρώπινου δυναμικού, μηχανημάτων παραγωγής και κεφαλαίου αφαίρεσε από τον μεμονωμένο εργαζόμενο την άντληση ικανοποίησης από την εργασία, από την δουλειά του, που συνήθως ερχόταν ως αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης μιας πράξης που το αποτέλεσμά της ήταν χειροπιαστό, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα βάζο, κάποιο, οποιοδήποτε, χειροπιαστό αντικείμενο...
Μία από τις περισσότερο δραματικές διαστάσεις της αλλοτρίωσης του σύγχρόνου ανθρώπου είναι η γέννηση και εκδήλωση της ψυχοκοινωνικής
«απάθειας» δηλαδή της παθητικής αποδοχής του γεγονότος ότι τα μεμονωμένα άτομα αδυνατούμε να επηρεάσουμε τις διαδικασίες που χαρακτηρίζουν το κοινωνικό σύστημα .
Η "απάθεια" του νεο-Ελληνα - όχι μόνο κατοίκου της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης – αλλά και μικρότερων επαρχιακών πόλεων διαφαίνεται και σε κρούσματα ψυχοκοινωνικής παθολογίας όπως είναι η αύξηση της απρόσωπης και βάρβαρης μικρομεσαίας εγκληματικότητα αλλά και η ακραία δραματική περίπτωση όταν κάποιος μοναχικός συγκάτοικος στην πολυκατοικία μας πεθάνει χρειάζεται «να μυρίσει το πτώμα του» για να αντιληφθούμε οι υπόλοιποι - δήθεν γείτονες - ότι για τον άγνωστο αυτόν συνάνθρωπό μας έκλεισε η παρένθεση μιας ζωής…
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Είναι αλήθεια ότι πριν μερικά χρόνια όλοι εμείς που ζήσαμε στο εξωτερικό διαφοροποιούσαμε τη συμπεριφορά ανάμεσα σε Έλληνες και άλλους με κριτήριο την ανθρωπιά που εμείς ανέκαθεν δείχναμε απέναντι σε κάποιον συνάνθρωπό μας, ακόμη και άγνωστο, που βρισκότανε σε κατάσταση ανάγκης ή κινδύνου. Ο Έλληνας, χωρίς πολλή σκέψη, εμπλέκονταν στο προσωπικό δράμα κάποιου ατόμου που δέχονταν επίθεση στο δρόμο, σε αντίθεση με τους ξένους που αδιαφορούσαν ή απέφευγαν ακόμη και να παρακολουθήσουν μια συμπλοκή ως μάρτυρες. Εκείνη η ειδοποιός διαφορά στη συμπεριφορά Ελλήνων και άλλων απέναντι σε κάποιον άγνωστο συνάνθρωπό μας τείνει να εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας.
Το κλασικότερο, ίσως, σε... διεθνή επίπεδα παράδειγμα απάθειας και αδιαφορίας απέναντι σε κάποιον που αντιμετωπίζει ένα κίνδυνο αποτελεί η ιστορία της τραγικής εκείνης γυναίκας, της Κίτυ Γενοβέζε, που δέχθηκε την επίθεση αγνώστου καθώς επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι της τα χαράματα μιας μέρας του Μάρτη 1964. Επί μισή σχεδόν ώρα ο μανιακός δολοφόνος κατάσφαζε το θύμα του και οι συνολικά 38 αυτόπτες μάρτυρες παρακολουθούσαν κρυμμένοι πίσω από τις κουρτίνες των παραθύρων τους, άκουγαν τις κραυγές της άτυχης γυναίκας χωρίς όχι μόνο να επέμβουν προσωπικά αλλά ούτε καν να τηλεφωνήσουν στην αστυνομία της Νέας Υόρκης!...
Απάθεια; Αδιαφορία; Απανθρωπιά; Όχι ακριβώς! Οι 38 αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας της Κίττυ Γενοβέζε εκείνο το βράδυ του 1964 στη περιοχή του Κουήνς της Νέας Υόρκης, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν παρακολούθησαν απλά και μόνο το δράμα και στη συνέχεια επέστρεψαν στα κρεβάτια τους για να συνεχίσουν τον ύπνο του...δικαίου. Οι άνθρωποι αυτοί παρέμειναν κυριολεκτικά «καρφωμένοι» στις θέσεις τους από τα διαδραματιζόμενα, απορροφήθηκαν από την τραγικότητα των εξελισσόμενων μπροστά στα μάτια τους σκηνών, πάγωσαν με άλλα λόγια, ανήμποροι να επέμβουν...
Ο καθένας και η καθεμιά μας ίσως έχουμε ζήσει από κοντά κάποιες τραγικές στιγμές κινδύνου συνανθρώπων μας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν κινδυνεύει η αρτιμέλεια ή και η ζωή κάποιων έστω και αγνώστων συνανθρώπων μας λειτουργεί άμεσα στον καθένα και την καθεμιά μας ένας ισχυρός μηχανισμός παρακίνησης-προτροπής για την παροχή συμπαράστασης και βοήθειας. Έχουμε παράλληλα μέσα μας και ισχυρούς μηχανισμούς αναστολών που μας υπαγορεύουν να μείνουμε μακριά καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να υποστούμε και εμείς κάποια σωματική βλάβη, ή τραυματισμό στην προσπάθεια παροχής βοήθειας. Φυσικά υπάρχουν και τα παραδείγματα γενναίων ανδρών και γυναικών που στην προσπάθειά τους να σώσουν μια ζωή θυσιάζουν τη δική τους. Αναμφίβολα υπάρχουν τα άτομα που με έντονο μέσα τους το συναίσθημα του αλτρουισμού ξεπερνούν τις κλασικές προσωπικές αναστολές που αδρανοποιούν τους περισσότερους ανθρώπους σε παρόμοια περιστατικά και καταστάσεις. Ας αναλύσουμε τις αντιδράσεις των «θεατών» με την βοήθεια ενός ειδικού ερμηνευτικού σχήματος.
Πρώτον, οι θεατές πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πράγματι κάτι συμβαίνει και μάλιστα κάτι σοβαρό για την υπαρξιακή οντότητα του συνανθρώπου τους. Αφοσιωμένοι και απορροφημένοι οι περισσότεροι διαβάτες στα δικά τους προβλήματα, στις δικές τους σκέψεις, ενδέχεται ούτε καν να προσέξουν τον συνάνθρωπό τους και κάποιο περιστατικό που αναπάντεχα δημιουργήθηκε μπροστά τους.
Δεύτερον - πρέπει να πεισθούν ότι πράγματι πρόκειται για επικίνδυνη κατάσταση που απειλεί τη ζωή του άγνωστου συνανθρώπου τους, πρέπει με άλλα λόγια να ερμηνεύσουν τις κινήσεις και τη συμπεριφορά του ως ενδείξεις ότι "έπαθε κάτι σοβαρό".
Τρίτον - και όταν ακόμη πεισθούν ότι ο συνάνθρωπος τους πράγματι κάτι σοβαρό έχει πάθει και όντως κινδυνεύει και χρειάζεται βοήθεια-τα περισσότερα άτομα είναι σε θέση να βοηθήσουν; Σε πολλούς έρχεται άμεσα η σκέψη κάποιου γιατρού... Κάποιος συνήθως φωνάζει " μήπως υπάρχει γιατρός ή νοσοκόμος ανάμεσά μας;" Άλλοι πάνω στη σύγχυση του σοκ, μπερδεύουν το ευκταίο και το πραγματικό και υποσυνείδητα εύχονται ότι κάποιος έχει κιόλας φωνάξει το 166 [ ΕΚΑΒ ] ή έχει τηλεφωνήσει το 100.
Το ξάφνιασμα που όλοι οι θεατές αισθάνονται τη στιγμή που κάτι συμβαίνει σε κάποιον συνάνθρωπό μας και οι αναστολές τείνουν να μας αδρανοποιούν. Ιδιαίτερα όταν πολλά άτομα γίνονται αυτόπτες μάρτυρες μιας επικίνδυνης κατάστασης " η ψυχολογία της μάζας " ενεργεί ως αυτόνομος ανασταλτικός παράγοντας μειώνοντας την επιτυχία των πράξεων που απαιτούνται για να σωθεί μια ζωή !
Όταν ένα μόνο άτομο βρεθεί κοντά σε κάποιον που κινδυνεύει, τότε το άτομο μόνο του -με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά του βιώματα και την ψυχοσύνθεσή του - θα αποφασίσει εάν θα επέμβει, πώς θα επέμβει, ή εάν θα αποφύγει την επέμβαση. Όσο παράδοξο και εάν ακούγεται αυτό τα άτομα ως μέλη μιας ομάδας αδρανοποιούνται πολύ πιο εύκολα καθώς η ευθύνη για πρωτοβουλία διαχέεται σε ολάκερη την ομάδα!
Οι σύγχρονοι Έλληνες απασχολημένοι με τα δικά τους προβλήματα ή προσπερνούν περιπτώσεις κινδύνου ενός συνανθρώπου ή ακόμη " κρατιούνται μακριά " από καταστάσεις και προβλήματα που αντιμετωπίζουν κάποιοι συνάνθρωποί μας συχνά “ υπακούοντας ” σε αυτό που, αρχές του 21ου αιώνα, εύστοχα – έστω και με σαφή περιπαικτική διάθεση η κοινή γνώμη και οι νεολαίοι μας χαρακτηρίζουν ως την 11η των νέο-Ελλήνων εντολή, «ού...μπλέξεις!...»
Τι κρίμα, αλήθεια!...
Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
