Το τέλος του δημόσιου σχολείου...

Πέρυσι με 11.466 συνταξιοδοτήσεις εκπαιδευτικών, έγιναν 2.850 διορισμοί.

Φέτος έκαναν αίτηση συνταξιοδότησης περίπου 12.000 εκπαιδευτικοί και οι μόνιμοι διορισμοί δεν θα ξεπεράσουν τους 600. Συνολικά, οι οργανικές θέσεις που εκ των πραγμάτων καταργούνται μέσα σε μια διετία ξεπερνούν τις 20.000.

Οι μειώσεις στους μόνιμους διορισμούς και η μείωση κατά 50% των προσλήψεων αναπληρωτών είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα των περικοπών που αφορούν την εκπαίδευση καθώς έχουν προηγηθεί οι προσλήψεις ωρομισθίων εκπαιδευτικών με 4 ώρες την εβδομάδα, οι μειώσεις στους μισθούς των μόνιμων εκπαιδευτικών, η μείωση κατά 50% στα κονδύλια για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων και το κλείσιμο, μέσω των συγχωνεύσεων, εκατοντάδων σχολείων.

Είναι λοιπόν σαφές και ξεκάθαρο από τα στοιχεία και...

κ. Διαμαντοπούλου... οι ψυχές δεν συγχωνεύονται!

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε… ήμασταν παιδιά, πολλά παιδιά, το σχολείο μας γεμάτο οι τάξεις μεγάλες, 30 παιδιά, 35 παιδιά, ο δάσκαλος με εμάς από την μια, με το εξεταστικό βλέμμα του περίφημου επιθεωρητή από την άλλη και με μια βέργα στο χέρι.

Θυμάμαι τις περίφημες διπλές βάρδιες… Είπαμε τα παιδιά πολλά τα σχολεία λίγα. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη πρωί, Πέμπτη Παρασκευή απόγευμα. Την άλλη εβδομάδα Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη Παρασκευή πρωί.

Θυμάμαι την Τετάρτη απόγευμα που σχόλαγα κατάκοπος και...

Γιατί «χάθηκαν» οι… πραγματικοί δάσκαλοι;

Ψηλά στο λόφο της Ακρόπολης τα πεντελικά μάρμαρα ακτινοβολούν λουσμένα στο φως του Αττικού ήλιου... Ο ανάλαφρος μπάτης του έπομαι ήμερου έχει τη μεθυστική αλμυρά του Σαρωνικού δεμένη με λεμονανθό...

Κάτω από την ελιά, ο Δάσκαλος καθισμένος και γύρω του μαγεμένοι οι μαθητές... Ο λόγος του κομψός, άρτια τα επιχειρήματα ανοίγουν διάπλατα οι ορίζοντες της αντίληψης που γλυκαίνει τις ψυχές την ίδια στιγμή που παιδεύει τη διανόηση.. Εδώ τα μονοπάτια γίνονται λεωφόροι που οδηγούν μέσα από την φιλοσοφία και την επιστήμη στη γνώση...
Όσοι θέλουν μπορούν έτσι να δρέψουν τους καρπούς, να γευθούν αυτή την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπινου νου να επικοινωνεί με σύμβολα, με ιδέες, να κατανοεί να σκέφτεται....

Στην άλλη άκρη της Αθήνας, ίδια η μυσταγωγία της μάθησης, ίδιες οι προοπτικές της ανθρώπινης διανόησης, της σκέψης... Εδώ όμως, στο Αριστοτέλειο Λύκειο – αντίθετα με την Πλατωνική Ακαδημία - ο δάσκαλος δεν κάθεται... Τα λόγια και το σώμα του διεγείρουν στην πορεία του περιπάτου τα μυαλά των δικών του μαθητών, επικοινωνούν λογικά, εμπειρικά, αντικειμενικά με τους κανόνες της επιστήμης... Και οι μαθητές ακολουθούν προσεκτικά, μεθοδικά τον Δάσκαλο με κιναισθητική και συνάμα διανοητική κομψότητα και ακρίβεια....

Α, η ομορφιά της επιστήμης, της φιλοσοφίας, η γοητεία της μάθησης, της απόκτησης γνώσεων σε όλο τους το μεγαλείο!
Ναι, ναι, χρειάζεται να τα θυμόμαστε αυτά τα πράγματα που και που, γονείς και παιδιά, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μαθητές να μην ξεχνάμε ότι εδώ στο δικό μας στον ελληνικό χώρο γεννήθηκαν, Φιλοσοφίες, Επιστήμες, Παιδαγωγική ...

Και να μη ξεχνάμε παρά την συστηματική προπαγάνδα κάποιων δήθεν «προοδευτικών» ότι οι δάσκαλοι (πολλοί παπάδες) δίδαξαν στα ελληνόπουλα τη γλώσσα, την παράδοση, τις αξίες στους δύσκολους και σκοτεινούς αιώνες της Τουρκοκρατίας…
Ο κόσμος άλλαξε, όμως, και άλλαξαν οι καιροί!

Σωστά! Τώρα ζούμε σε εποχές «εικονικής πραγματικότητας» τα κομπιούτερ υποκαθιστούν (ή γίνεται προσπάθεια να υποκαταστήσουν) τους δασκάλους και τις δασκάλες αλλά οι διαπιστώσεις από αντικειμενικές ερευνητικές προσπάθειες είναι ότι «τίποτε δεν αντικαθιστά τη ζεστασιά, τη δύναμη της μυσταγωγίας ανάμεσα στον δάσκαλο-τη δασκάλα και τον μαθητή-την μαθήτρια».

Τι σηματοδοτεί, λοιπόν, η διαπίστωση ότι στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε και άλλαξαν οι καιροί;
Ίσως για το λόγο αυτό, και μερικούς άλλους, βλέποντας την κατάρρευση της πεμπτουσίας της Παιδείας (και όχι της διαδικασίας της εκπαίδευσης) τώρα πια μερικοί αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μήπως, τελικά, δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση νάσαι κάτοχος γνώσεων που ως δάσκαλος επιθυμείς και κατέχοντας τις δεξιότητες πασχίζεις να τις μεταλαμπαδεύσεις και ως μαθητής, αφού τις αποκτήσεις, να τις επιδείξεις όταν και όπου χρειαστεί καθώς στην δικιά μας Ελλάδα αυτό που μετρά ΔΕΝ είναι το «τι ξέρεις, αλλά το...ποιόν ξέρεις;»

Γιατί φαίνεται ότι χάθηκε, δυστυχώς, η πνευματικότητα;
Γιατί χάθηκε η μυσταγωγία της γνώσης;
Γιατί χάθηκε το μεράκι και η αφοσίωση στο ρόλο του δασκάλου;
Γιατί έχασαν τα παιδιά μας τη γοητεία στο ρόλο του μαθητή;
Γιατί χάθηκαν οι χαρισματικοί και ταλαντούχοι δάσκαλοι;

Θα μου πείτε στην Ελλάδα πότε αναγνωρίσαμε τον προικισμένο, τον αφοσιωμένο τον καλό δάσκαλο και πότε θεσπίσαμε τοπικά περιφερειακά και ΕΘΝΙΚΑ βραβεία για να ΒΡΑΒΕΥΣΟΥΜΕ τον καλύτερο δάσκαλο;
Τι κρίμα, αλήθεια για όλους εμάς που λεγόμαστε δάσκαλοι, που η κοινή γνώμη μας εντάσσει στην κατηγορία των ανθρώπων του πνεύματος!
Τι κρίμα και για τα παιδιά μας από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ!
Τελικά, τι κρίμα για την κοινωνία!…

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Επανάσταση χρειαζόμαστε όχι εμφύλιο όπως ονειρεύονται οι κουφιοκεφαλάκηδες των δυο άκρων

Μια φίλη μου μετά από μερικά χρόνια σε κάποια ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, διορίστηκε σε ένα δημόσιο σχολείο. Ήταν αυτό που ήθελε να κάνει στη ζωή της και είχε όρεξη για δουλειά.

Μετά από μερικές εβδομάδες πήγε στο διευθυντή και του ζήτησε ένα πρότζεκτορα για να συνδυάζει το μάθημα με προβολές διαφανειών. Όταν οι παλαιότεροι συνάδελφοι έμαθαν περί αυτού φρόντισαν να της δείξουν τη δυσαρέσκεια τους.

Οι περισσότεροι δεν ήξεραν καν τι είναι προτζέκτορας πόσο μάλλον πως δουλεύει και σε τι χρησιμεύει. Έπεσε όμως σε φιλοπρόοδο διευθυντή ο οποίος αν και δεν ήξερε περί τίνος ακριβώς επρόκειτο της έδωσε το κλειδί μιας αποθήκης του σχολείου. Η αποθήκη ήταν γεμάτη με τεχνολογικό εξοπλισμό, υπολογιστές, φωτοτυπικά, τηλεοράσεις, και φυσικά προτζέκτορες...

Στο ταμείο του σχολείου για τα αναλώσιμα μάλιστα υπήρχε και ειδική πρόβλεψη για τις διαφάνειες και ό,τι άλλο χρειαζόταν.

Ο εξοπλισμός αποθηκευόταν όπως ερχόταν από το υπουργείο παιδείας, γιατί κανείς δεν ενδιαφερόταν γι’ αυτόν. Μετά από μερικές εβδομάδες κάποιοι πιο διαλλακτικοί στους νεωτερισμούς συνάδελφοι, από αυτούς που ανησυχούσαν ότι ο προτζέκτορας μπορεί να προδώσει την αδιαφορία τους, αφού είδαν ότι ο χειρισμός του δεν ήταν δα και περίπλοκος όπως αυτός ενός ιπτάμενου δίσκου, ζήτησαν να τον δανειστούν.

Πριν λίγα χρόνια κάποιος γνωστός μου είχε βαρεθεί να πληρώνει ιδιωτικά σχολεία για στοιχειώδεις εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Πόσο μάλλον όταν από αυτά που του έλεγε η κόρη του και από αυτά που του είπε ο μαθηματικός κατάλαβε ότι το ζητούμενο ήταν εκτός του ιδιωτικού να πληρώσει και κάποια ιδιαίτερα αυτόν τον κύριο.
-Πως εξηγείτε του είπα μια μαθήτρια που όλα τα χρόνια έβγαζε μαθηματικά 18 στο πρώτο δικό σας τρίμηνο να παίρνει 11;

-Ο κάθε μαθηματικός έχει τα δικά του στάνταρς... απάντησε μεταξύ άλλων μαθηματικός, λέγοντας ότι μέσες άκρες ότι έχει δυνατότητες το παιδί αλλά θέλει δουλειά...

Στα υπόλοιπα τρίμηνα το 11 έφτασε να γίνει μέχρι και 14 και στο τέλος το παιδί έγραψε 20 για να βγάλει μέσο όρο γύρω στο 15.

«Αυτό ήταν, μου είπε, αποφάσισα να κοιτάξω να μεταφέρω το παιδί στο δημόσιο της γειτονιάς. Ρώτησα λοιπόν μερικούς φίλους που είχαν παιδιά στο δημόσιο της γειτονιάς. Ο ένας μου είπε ότι εκείνη τη χρονιά η κόρη του έκανε όλα τα φιλολογικά με ιδιαίτερα στο σπίτι. Η φιλόλογος που είχε στο σχολείο είχε πρόβλημα με το αλκοόλ και δεν ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της. Όταν το επεσήμανα αυτό με άλλους γονείς στο διευθυντή, μας απάντησε ότι δυστυχώς ο κανονισμός δεν του επιτρέπει να κάνει κάτι. Κάποιος άλλο μου είπε ότι ο γιος του έκανε φυσική ιδιαίτερα γιατί η φυσικός στο σχολείο είχε πάρει αναρρωτική άδεια επειδή κάποια πυρκαγιά πέρασε κοντά από το σπίτι και έπαθε κλονισμό. Εν ολίγοις μου μετέφερε ότι το ψάρεμα μαθητών για ιδιαίτερα εδώ γινόταν φανερά και πιεστικότερα και γι’ αυτό αποφάσισα να συνεχίσω να πληρώνω το ιδιωτικό...».

Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στην υγεία, στις μεταφορές και γενικώς σε κάθε υπηρεσία και προϊόν. Η διάλυση του κράτους και των υπηρεσιών που προσφέρει έχει χαμηλώσει τον πήχη και στον ιδιωτικό τομέα...

Το ζήτημα όπως καταλαβαίνετε δεν είναι αν το ΔΝΤ μας κόψει κονδύλια για την παιδεία όπως ανησυχούμε πολλοί. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί να μας κόψει συνήθειες και νοοτροπίες δεκαετιών. Αυτό πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας. Πόσο μάλλον που η πολιτική ηγεσία δέσμια του πολιτικού κόστους δεν τολμά ούτε να σκεφτεί κάτι παραπέρα από τη σύγχυση που την διακρίνει.

Δεν αρκεί λοιπόν το ΔΝΤ με τις λογιστικές δίκαιες ή άδικες παρεμβάσεις του. Αυτό που μας εξασφαλίζει το ΔΝΤ και το ΕΝΤ είναι να πάμε τη χρεοκοπία τρία χρόνια αργότερα. Μετά τι θα γίνει;

Χρειαζόμαστε λοιπόν μια επανάσταση. Όχι μια επανάσταση εναντίον κάποιου ή υπέρ μιας ουτοπίας, σαν την γαλλική και τη ρώσικη που οδήγησαν στο λιμό, την παντελή εξαθλίωση, την τρομοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Μια επανάσταση που δεν θα ανακαλύψει τον τροχό, αλλά το αυτονόητο. Αυτό που έχουν ανακαλύψει εδώ και δεκαετίες οι περισσότερες άλλες δημοκρατίες. Μια ειρηνική επανάσταση υπέρ του αυτονόητου, να κάνει ο καθένας απλά αυτό που πρέπει και αυτό για το οποίο πληρώνεται.

Επανάσταση χρειαζόμαστε λοιπόν όχι εμφύλιο όπως ονειρεύονται οι κουφιοκεφαλάκηδες των δυο άκρων. Με το φτωχό τους μυαλό ότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται...
του Κώστα Στούπα στο Capital

"Προοδευτικοί" εκπαιδευτικοί

Διαβάσαμε το θέμα με τη Φιλόλογο που υποχρέωσε μαθητές να γράψουν το ρήμα «είμαι» στα Αλβανικά στο ιστολόγιο "Ελλήνων Αφύπνιση" και μας έκανε εντύπωση. Ίσως και να το θεωρήσαμε υπερβολικό, αλλά μετά θυμηθήκαμε την κα Πρωτονοτάριου και το είδαμε με "άλλο μάτι". Μάλλον είναι κι αυτό ένα σημάδι των καιρών, ένα ακόμη δείγμα των προβλημάτων του σύγχρονου Ελληνικού σχολείου.

Σα να μην έφταναν τα προβλήματα στέγης, εξοπλισμού κ.α. προστέθηκε στα προηγούμενα η αυθαίρετη συμπεριφορά των "προοδευτικών" εκπαιδευτικών - οι οποίοι πρόσκεινται κυρίως στο Σύριζα - που θεωρώντας το σχολείο "τσιφλίκι" τους πιστεύουν ότι μπορούν να αυθαιρετούν κατά βούληση. Έτσι, επεμβαίνουν στην διδακτέα ύλη, τις δομές και τους στόχους του Ελληνικού σχολείου, αντίθετα με τις προσταγές του Υπουργείου αλλά και του Συντάγματος της χώρας, πάντα όμως σύμφωνα με τις "προοδευτικές", θολοκουλτουριάρικες αντιλήψεις τους.

Τα Πανεπιστήμια και οι... "προοδευτικοί" πανεπιστημιακοί τύπου Δραγώνα τους "εκτρέφουν", η Ελληνική Πολιτεία τους ανέχεται και τους αθωώνει στα Δικαστήρια στη σπάνια περίπτωση που φτάσει κάποιο περιστατικό μέχρι εκεί. Το καζάνι όμως βράζει, οι γονείς και οι λοιποί εκπαιδευτικοί αρχίζουν να μιλάνε όλο και περισσότερο μεταξύ τους και ελπίζουμε ότι η Πολιτεία θα αφουγκραστεί τον κοχλασμό και θα πάρει μέτρα.

Όσοι είστε γονείς μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου ρωτάτε καθημερινά τα παιδιά σας για τα θέματα της σχολικής τους καθημερινότητας, για τις συζητήσεις στην τάξη και για τις σχολικές εκδηλώσεις. Μπορεί να διαπιστώσετε κι εσείς κάποιο αντίστοιχο περιστατικό.

Όσο "ξυπνάει" ο κόσμος οι ηλικίες στις οποίες οι εν λόγω "προοδευτικοί" εκπαιδευτικοί απευθύνουν τις ιδέες και τη στόχευση του προσηλυτισμού τους γίνονται όλο και μικρότερες. Παλιά ήταν τα Πανεπιστήμια, μετά τα Λύκεια και τώρα ακόμη και τα Γυμνάσια.
Ας είμαστε σε επαγρύπνηση...
από το Εκπαιδευτικοί Λήμνου