κ. Διαμαντοπούλου... οι ψυχές δεν συγχωνεύονται!

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε… ήμασταν παιδιά, πολλά παιδιά, το σχολείο μας γεμάτο οι τάξεις μεγάλες, 30 παιδιά, 35 παιδιά, ο δάσκαλος με εμάς από την μια, με το εξεταστικό βλέμμα του περίφημου επιθεωρητή από την άλλη και με μια βέργα στο χέρι.

Θυμάμαι τις περίφημες διπλές βάρδιες… Είπαμε τα παιδιά πολλά τα σχολεία λίγα. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη πρωί, Πέμπτη Παρασκευή απόγευμα. Την άλλη εβδομάδα Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη Παρασκευή πρωί.

Θυμάμαι την Τετάρτη απόγευμα που σχόλαγα κατάκοπος και...

Νότης Μαριάς, ο νέος "Μητρόπουλος"

Είχαμε το Μητρόπουλο, τώρα καινούργιο φυντάνι μας ξεφύτρωσε στη τηλεόραση.
Καθηγητής Ευρωπαϊκών Θεσμών συνοδεύει το όνομά του, μόνο που στο βιογραφικό του αναφέρεται σαν "αναπληρωτής" σε κάποιο "Ελεύθερο" Vesalius College, η σαν δικηγόρος, και μέχρι χθες τον ήξεραν μόνο οι Λαμιώτες σαν επικεφαλής της μειοψηφίας του Νομ.Συμβουλίου Φθιώτιδας. Ρίχνει λεκτικούς κεραυνούς κατά του μνημονίου που υπέγραψε η Κυβέρνηση, μόνο που διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στο εκλογικό του χωριό όλοι λένε ότι αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ...

Παιδιά και Δάσκαλοι «Καλή Χρονιά»!...

Δευτέρα, 13 του Σεπτέμβρη με τον καθιερωμένο σχολικό Αγιασμό έρχονται στο προσκήνιο χτυποκάρδια, αγωνίες, χαρές και προσδοκίες με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς και φέτος την ίδια μέρα αρχίζουν για τα “πρωτάκια” της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης οι εγγραφές στα οικεία τμήματα.

Βάζω υπότιτλο Απογαλακτισμός, Δικαιοσύνη, Υπομονή, Αγάπη και ως συνταξιούχος πλέον Πανεπιστημιακός δάσκαλος καταθέτω από το blog συμβουλές σε παιδιά, γονείς, συγγενείς και συναδέλφους στο ξεκίνημα της Νέας Χρονιάς.

Ομολογώ ότι για τα... «πρωτάκια» και τους γονείς τα χτυποκάρδια έχουν μέσα τους την ανυπέρβλητη γοητεία και δυσκολία του πώς θα αποχωρισθεί η μανούλα τον κανακάρη ή την κανακάρισσα της, πώς θα φανεί στα παιδιά ο κόσμος του σχολείου όπου θα πρέπει να υποταχθούν σε νέους κανόνες, να μάθουν να συνυπάρχουν με ένα τσούρμο άλλα παιδάκια να δεχθούν ότι δεν είναι ΟΛΑ δικά τους, ότι στο σχολείο ΔΕΝ πρόκειται να ικανοποιηθούν όλες οι επιθυμίες τους όπως συνέβαινε μέχρι τώρα στο σπίτι τους;

Η συμβουλή μου στους γονείς είναι απλή: ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟΣ! Κόψτε τον συμβολικό «ομφάλιο λώρο» και αφήστε το παιδί σας να ενταχθεί στην ομάδα, να απελευθερωθεί από την οικο-οικειοστρέφεια που άθελά μας γονείς και συγγενικό περιβάλλον καλλιεργούμε.

Τη νεότερη στην ηλικία και σχετικά άπειρη δασκάλα, αυτήν που θα κληθεί, όπως το θέλει και ο ποιητής μας, «να σμιλέψει ψυχές» θα συμβούλευα να μάθει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ! Να μάθει να κρατά ίσες αποστάσεις καθώς θα σκύβει με αγάπη πάνω από όλα τα παιδιά, να ξεπεράσει τις δικές της ανθρώπινες υποκειμενικές αδυναμίες διαφορετικής αντιμετώπισης των παιδιών που η Πολιτεία της εμπιστεύθηκε.

Για τους συναδέλφους της μέσης εκπαίδευσης οι συμβουλές μου υποχρεωτικά επικεντρώνονται στο ιδιόμορφα απαιτητικό θέμα της εφηβείας που ταλανίζει κάθε γενιά. Οι έφηβοι δεν αντιμετωπίζουν μόνο τις εγγενείς στα μαθήματα απαιτήσεις και δυσκολίες αλλά παράλληλα με ιδιαίτερη έμφαση απαιτήσεις ψυχοκοινωνικές καθώς οδεύουν από την παιδική στην εφηβική ηλικία. Στο κρίσιμο σταυροδρόμι της εφηβείας αρχίζουν οι υποκειμενικές δυσκολίες της αποδοχής ή απόρριψης του μυοσκελετικού και ψυχοσυναισθηματικού τους ΕΓΩ που ταυτίζεται με το πώς το ίδιο το παιδί "βλέπει" τον εαυτό του, πώς νομίζει ότι το βλέπουν οι άλλοι και κατά πόσο αισθάνεται ότι αυτό που ΕΙΝΑΙ βρίσκεται μέσα ή έξω από τα πρότυπα που το κοινωνικό σύστημα καθιερώνει και προβάλλει με τα ΜΜ"Ε".

Η συμβουλή μου προς τους γονείς περικλείεται σε μια απλή αλλά ταυτόχρονα απαιτητική έννοια ..ΥΠΟΜΟΝΗ. Στους λιγότερο έμπειρους συναδέλφους της Μέσης εκπαίδευσης θα συνιστούσα να επιδείχνουν στον σύγχρονο έφηβο ΑΓΑΠΗ και ΑΝΟΧΗ την ίδια στιγμή που θα απαιτούν και προσήλωση σε κάποια πλαίσια ευπρέπειας. Στα παιδιά συνιστώ περισσότερη προσπάθεια για δημιουργικότητα και προσήλωση στην επίτευξη στόχων.

Για γονείς παιδιών ΑΕΙ και ΤΕΙ τα οποία στις 13 Σεπτεμβρίου θα αρχίσουν να εγγράφονται στα τμήματα όπου πέτυχαν οι συμβουλές μου αφορούν στις αυξημένες προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προετοιμάζονται τα αυριανά στελέχη και οι ηγέτες του κοινωνικού και οικονομικού μας συστήματος. Το πτυχίο μόνο δεν εξασφαλίζει την επιθυμητή θέση εργασίας αλλά συνιστά το ΚΛΕΙΔΙ με το οποίο οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα ανοίξουν την πόρτα της προσωπικής τους κοινωνικής, οικονομικής και επαγγελματικής ανέλιξης.

Και οι «δάσκαλοι» σε ΑΕΙ και ΤΕΙ απαιτείται (όσο και εάν μου θυμώσουν οι ιδιοκτήτες καφετεριών και «ορθάδικων» θα το πω) να επαναφέρουν τα παιδιά στα αμφιθέατρα και τις αίθουσες διδασκαλίας. Να συνεχίσουν άοκνα και δημιουργικά τις προσπάθειες για παραγωγική ζεύξη των γνώσεων και δεξιοτήτων που προσφέρει η τριτοβάθμια εκπαίδευση με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας (με την οποία δέχομαι την διασύνδεση αλλά απορρίπτω ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ την υποτέλεια) σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα κορεσμένα με πληθώρα πτυχιούχων και στα μη…κορεσμένα!.

Το 2010-2011 τα πράγματα είναι δύσκολα αλλά από βάθος καρδιάς σε παιδιά, γονείς και δασκάλους εύχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Γιατί «χάθηκαν» οι… πραγματικοί δάσκαλοι;

Ψηλά στο λόφο της Ακρόπολης τα πεντελικά μάρμαρα ακτινοβολούν λουσμένα στο φως του Αττικού ήλιου... Ο ανάλαφρος μπάτης του έπομαι ήμερου έχει τη μεθυστική αλμυρά του Σαρωνικού δεμένη με λεμονανθό...

Κάτω από την ελιά, ο Δάσκαλος καθισμένος και γύρω του μαγεμένοι οι μαθητές... Ο λόγος του κομψός, άρτια τα επιχειρήματα ανοίγουν διάπλατα οι ορίζοντες της αντίληψης που γλυκαίνει τις ψυχές την ίδια στιγμή που παιδεύει τη διανόηση.. Εδώ τα μονοπάτια γίνονται λεωφόροι που οδηγούν μέσα από την φιλοσοφία και την επιστήμη στη γνώση...
Όσοι θέλουν μπορούν έτσι να δρέψουν τους καρπούς, να γευθούν αυτή την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπινου νου να επικοινωνεί με σύμβολα, με ιδέες, να κατανοεί να σκέφτεται....

Στην άλλη άκρη της Αθήνας, ίδια η μυσταγωγία της μάθησης, ίδιες οι προοπτικές της ανθρώπινης διανόησης, της σκέψης... Εδώ όμως, στο Αριστοτέλειο Λύκειο – αντίθετα με την Πλατωνική Ακαδημία - ο δάσκαλος δεν κάθεται... Τα λόγια και το σώμα του διεγείρουν στην πορεία του περιπάτου τα μυαλά των δικών του μαθητών, επικοινωνούν λογικά, εμπειρικά, αντικειμενικά με τους κανόνες της επιστήμης... Και οι μαθητές ακολουθούν προσεκτικά, μεθοδικά τον Δάσκαλο με κιναισθητική και συνάμα διανοητική κομψότητα και ακρίβεια....

Α, η ομορφιά της επιστήμης, της φιλοσοφίας, η γοητεία της μάθησης, της απόκτησης γνώσεων σε όλο τους το μεγαλείο!
Ναι, ναι, χρειάζεται να τα θυμόμαστε αυτά τα πράγματα που και που, γονείς και παιδιά, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μαθητές να μην ξεχνάμε ότι εδώ στο δικό μας στον ελληνικό χώρο γεννήθηκαν, Φιλοσοφίες, Επιστήμες, Παιδαγωγική ...

Και να μη ξεχνάμε παρά την συστηματική προπαγάνδα κάποιων δήθεν «προοδευτικών» ότι οι δάσκαλοι (πολλοί παπάδες) δίδαξαν στα ελληνόπουλα τη γλώσσα, την παράδοση, τις αξίες στους δύσκολους και σκοτεινούς αιώνες της Τουρκοκρατίας…
Ο κόσμος άλλαξε, όμως, και άλλαξαν οι καιροί!

Σωστά! Τώρα ζούμε σε εποχές «εικονικής πραγματικότητας» τα κομπιούτερ υποκαθιστούν (ή γίνεται προσπάθεια να υποκαταστήσουν) τους δασκάλους και τις δασκάλες αλλά οι διαπιστώσεις από αντικειμενικές ερευνητικές προσπάθειες είναι ότι «τίποτε δεν αντικαθιστά τη ζεστασιά, τη δύναμη της μυσταγωγίας ανάμεσα στον δάσκαλο-τη δασκάλα και τον μαθητή-την μαθήτρια».

Τι σηματοδοτεί, λοιπόν, η διαπίστωση ότι στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε και άλλαξαν οι καιροί;
Ίσως για το λόγο αυτό, και μερικούς άλλους, βλέποντας την κατάρρευση της πεμπτουσίας της Παιδείας (και όχι της διαδικασίας της εκπαίδευσης) τώρα πια μερικοί αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μήπως, τελικά, δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση νάσαι κάτοχος γνώσεων που ως δάσκαλος επιθυμείς και κατέχοντας τις δεξιότητες πασχίζεις να τις μεταλαμπαδεύσεις και ως μαθητής, αφού τις αποκτήσεις, να τις επιδείξεις όταν και όπου χρειαστεί καθώς στην δικιά μας Ελλάδα αυτό που μετρά ΔΕΝ είναι το «τι ξέρεις, αλλά το...ποιόν ξέρεις;»

Γιατί φαίνεται ότι χάθηκε, δυστυχώς, η πνευματικότητα;
Γιατί χάθηκε η μυσταγωγία της γνώσης;
Γιατί χάθηκε το μεράκι και η αφοσίωση στο ρόλο του δασκάλου;
Γιατί έχασαν τα παιδιά μας τη γοητεία στο ρόλο του μαθητή;
Γιατί χάθηκαν οι χαρισματικοί και ταλαντούχοι δάσκαλοι;

Θα μου πείτε στην Ελλάδα πότε αναγνωρίσαμε τον προικισμένο, τον αφοσιωμένο τον καλό δάσκαλο και πότε θεσπίσαμε τοπικά περιφερειακά και ΕΘΝΙΚΑ βραβεία για να ΒΡΑΒΕΥΣΟΥΜΕ τον καλύτερο δάσκαλο;
Τι κρίμα, αλήθεια για όλους εμάς που λεγόμαστε δάσκαλοι, που η κοινή γνώμη μας εντάσσει στην κατηγορία των ανθρώπων του πνεύματος!
Τι κρίμα και για τα παιδιά μας από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ!
Τελικά, τι κρίμα για την κοινωνία!…

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

14 χρόνια τον πληρώνουμε χωρίς να το δικαιούται

Ο Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι γνωστός ιερεύς του νεοταξικού τάγματος στην Ελλάδα. Τον συναντήσαμε το 2005 να υπογράφει ένα κείμενο μαζί με τον Δημητρά, τον Βαλλιανάτο, τον Βοσκόπουλο του Ουρανίου Τόξου, τον Νίκο Δήμου, τον Ριχάρδο Σωμερίτη, τον Aλβανό χαϊδεμένο του Λαμπρακιστάν Γκασμέντ Καπλάνι, τον Τρεμόπουλο, τον Τάκη Μίχα και άλλους αντίστοιχους «πολίτες του κόσμου». Στο κείμενο αυτό οι συνολικά 163 υπογράφοντες ζητούσαν από την Ελληνική Κυβέρνηση να ζητήσει συγνώμη και να λογοδοτήσουν οι Έλληνες εθελοντές που πολέμησαν στη Σρεμπρένιτσα.

Δύο χρόνια μετά, το 2007 τον είδαμε να συμπαρίσταται στην ομόσταυλή του, Ρεπούση. Είναι «κολλητός», τόσο με την Ρεπούση όσο και με τις κυρίες Δραγώνα και Φραγκιουδάκη, που φροντίζουν για την απεθνικοποίηση της Ελληνικής παιδείας. Είχαμε γράψει μάλιστα τότε ότι ο κύριος καθηγητής αμφισβητεί ανοικτά την επιταγή του Συντάγματος που... θέτει ως σκοπό της παιδείας την ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης: «αντί να ενισχύουν την εθνική ταυτότητα, πρέπει να δίνουν στους μαθητές τους τα εφόδια για να επιλέγουν οι ίδιοι την ταυτότητά τους», είχε πει το καλοκαίρι του 2007.
Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Εκείνο που λίγος κόσμος γνωρίζει είναι ότι ο κ. Λιάκος δεν δικαιούται κανονικά να είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στις 4 Φεβρουαρίου, ο βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. Πολατίδης υπέβαλε στους Υπουργούς Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου, και Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη ερώτηση σχετικά με την έκνομη παραμονή καθηγητού στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σύμφωνα με απόφαση του ΣΤΕ (3138/1996) έχει εδώ και 14 χρόνια ακυρωθεί η επιλογή του Λιάκου ως αναπληρωτού καθηγητού της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η μη συμμόρφωση της πρυτανείας του ιδρύματος διαπιστώθηκε μάλιστα ομοφώνως και σε συνεδρίαση του ΣΤΕ 22/11/1999.

Ο Ηλίας Πολατίδης εκφράζει μάλιστα την έκπληξή του για το γεγονός ότι ο δικηγόρος του Λιάκου, Ν. Αλιβιζάτος είχε προβλέψει τότε ότι η απόφαση δεν θα εφαρμοσθεί ποτέ!
 

Δικαιολογημένα, ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. ερωτά τους υπουργούς εάν έχουν υπ' όψιν τους τα ανωτέρω και τι μέτρα σκοπεύουν να λάβουν, ώστε να εφαρμοσθεί η απόφαση των δικαστηρίων. Με ενδιαφέρον αναμένεται, επίσης απάντηση ως προς το πόσα χρήματα εισέπραξε ο εν λόγω καθηγητής σε μισθούς από το Πανεπιστήμιο τα τελευταία 14 έτη.
από το elkosmos

Ποιοι και πότε θα πάνε φυλακή για περιφρόνηση της δικαιοσύνης;

Είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο από όλα.
Η δικαιοσύνη, με τελεσίδικη απόφαση του ΣτΕ, το 1996 αποφάσισε ότι ο κ. Αντώνης Λιάκος τοποθετήθηκε παρανόμως καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διέταξε την άμεση απόλυση του.

Για 14 χρόνια αυτή η απόφαση παραμένει ανεφάρμοστη.

Κάποια αόρατη «Δύναμη» ,που βρίσκεται υπεράνω των Θεσμών και της Δικαιοσύνης, υπεράνω του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού , προστατεύει τον «εκλεκτό» της Νέας Τάξης, των «Περιουσίων», και της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.

Η Επιτροπή του άρθρου 5 του Ν.1470/1984 του Συμβουλίου της Επικρατείας συνεδρίασε στις 22 Νοεμβρίου 1999 και ομοφώνως διαπίστωσε ότι η Διοίκηση δεν εφάρμοσε την κατά του Λιάκου (με αρ.3138/1996) απόφαση.
Με αυτή τη διαπίστωση το θέμα παραμένει σε εκκρεμότητα.

Διαδοχικές κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή, υποτάχθηκαν στις... Βουλήσεις της Ανωτέρας Δυνάμεως και ο Λιάκος παραμένει 14 χρόνια στη Θέση του.
Δικηγόρος του κ. Λιάκου ήταν ο πανταχού παρόν κ.Αλιβιζάτος, που το 1996 προέβλεψε ότι η απόφαση δεν θα εφαρμοστεί ΠΟΤΕ.
Τι γνώριζε ο κ.Αλιβιζάτος;

Το πρώτο βήμα για να αποκατασταθεί η Δημοκρατία στην Ελλάδα, και η πρώτη σύγκρουση με την ΑΟΡΑΤΗ ΧΟΥΝΤΑ, είναι να εφαρμοστεί η απόφαση για τον Λιάκο.

Και βέβαια πρέπει να τιμωρηθούν όλοι όσοι ευθύνονται με πράξεις ή παραλήψεις για την περιφρόνηση της Δικαιοσύνης και την κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών.

Ευθύνονται δεκάδες. Διαδοχικοί υπουργοί, και μάλιστα ο «τρομοκράτης», (στα Νιάτα του) Πέτρος Ευθυμίου, «φυτευτός» «δημοσιογράφος» και βουλευτής του ΔΟΛ, όταν ήταν υπουργός Παιδείας , κατηγορηματικώς αρνήθηκε να κάνει οτιδήποτε για να εκπέσει ο Λιάκος. Διαδοχικοί πρυτάνεις ευθύνονται επίσης όπως οι Πέτρος Γέμτος, Γεώργιος Μπαμπινιώτης και Κωνσταντίνος Δημόπουλος.
Ευθύνονται και το σύνολο των βουλευτών που σιώπησαν.
Εμπρός να ανατρέψουμε την ΑΟΡΑΤΗ ΧΟΥΝΤΑ.
Του Σπύρου Χατζάρα στο δελτίο των 11