Δευτέρα, 13 του Σεπτέμβρη με τον καθιερωμένο σχολικό Αγιασμό έρχονται στο προσκήνιο χτυποκάρδια, αγωνίες, χαρές και προσδοκίες με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς και φέτος την ίδια μέρα αρχίζουν για τα “πρωτάκια” της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης οι εγγραφές στα οικεία τμήματα.
Βάζω υπότιτλο Απογαλακτισμός, Δικαιοσύνη, Υπομονή, Αγάπη και ως συνταξιούχος πλέον Πανεπιστημιακός δάσκαλος καταθέτω από το blog συμβουλές σε παιδιά, γονείς, συγγενείς και συναδέλφους στο ξεκίνημα της Νέας Χρονιάς.
Ομολογώ ότι για τα... «πρωτάκια» και τους γονείς τα χτυποκάρδια έχουν μέσα τους την ανυπέρβλητη γοητεία και δυσκολία του πώς θα αποχωρισθεί η μανούλα τον κανακάρη ή την κανακάρισσα της, πώς θα φανεί στα παιδιά ο κόσμος του σχολείου όπου θα πρέπει να υποταχθούν σε νέους κανόνες, να μάθουν να συνυπάρχουν με ένα τσούρμο άλλα παιδάκια να δεχθούν ότι δεν είναι ΟΛΑ δικά τους, ότι στο σχολείο ΔΕΝ πρόκειται να ικανοποιηθούν όλες οι επιθυμίες τους όπως συνέβαινε μέχρι τώρα στο σπίτι τους;
Η συμβουλή μου στους γονείς είναι απλή: ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟΣ! Κόψτε τον συμβολικό «ομφάλιο λώρο» και αφήστε το παιδί σας να ενταχθεί στην ομάδα, να απελευθερωθεί από την οικο-οικειοστρέφεια που άθελά μας γονείς και συγγενικό περιβάλλον καλλιεργούμε.
Τη νεότερη στην ηλικία και σχετικά άπειρη δασκάλα, αυτήν που θα κληθεί, όπως το θέλει και ο ποιητής μας, «να σμιλέψει ψυχές» θα συμβούλευα να μάθει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ! Να μάθει να κρατά ίσες αποστάσεις καθώς θα σκύβει με αγάπη πάνω από όλα τα παιδιά, να ξεπεράσει τις δικές της ανθρώπινες υποκειμενικές αδυναμίες διαφορετικής αντιμετώπισης των παιδιών που η Πολιτεία της εμπιστεύθηκε.
Για τους συναδέλφους της μέσης εκπαίδευσης οι συμβουλές μου υποχρεωτικά επικεντρώνονται στο ιδιόμορφα απαιτητικό θέμα της εφηβείας που ταλανίζει κάθε γενιά. Οι έφηβοι δεν αντιμετωπίζουν μόνο τις εγγενείς στα μαθήματα απαιτήσεις και δυσκολίες αλλά παράλληλα με ιδιαίτερη έμφαση απαιτήσεις ψυχοκοινωνικές καθώς οδεύουν από την παιδική στην εφηβική ηλικία. Στο κρίσιμο σταυροδρόμι της εφηβείας αρχίζουν οι υποκειμενικές δυσκολίες της αποδοχής ή απόρριψης του μυοσκελετικού και ψυχοσυναισθηματικού τους ΕΓΩ που ταυτίζεται με το πώς το ίδιο το παιδί "βλέπει" τον εαυτό του, πώς νομίζει ότι το βλέπουν οι άλλοι και κατά πόσο αισθάνεται ότι αυτό που ΕΙΝΑΙ βρίσκεται μέσα ή έξω από τα πρότυπα που το κοινωνικό σύστημα καθιερώνει και προβάλλει με τα ΜΜ"Ε".
Η συμβουλή μου προς τους γονείς περικλείεται σε μια απλή αλλά ταυτόχρονα απαιτητική έννοια ..ΥΠΟΜΟΝΗ. Στους λιγότερο έμπειρους συναδέλφους της Μέσης εκπαίδευσης θα συνιστούσα να επιδείχνουν στον σύγχρονο έφηβο ΑΓΑΠΗ και ΑΝΟΧΗ την ίδια στιγμή που θα απαιτούν και προσήλωση σε κάποια πλαίσια ευπρέπειας. Στα παιδιά συνιστώ περισσότερη προσπάθεια για δημιουργικότητα και προσήλωση στην επίτευξη στόχων.
Για γονείς παιδιών ΑΕΙ και ΤΕΙ τα οποία στις 13 Σεπτεμβρίου θα αρχίσουν να εγγράφονται στα τμήματα όπου πέτυχαν οι συμβουλές μου αφορούν στις αυξημένες προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προετοιμάζονται τα αυριανά στελέχη και οι ηγέτες του κοινωνικού και οικονομικού μας συστήματος. Το πτυχίο μόνο δεν εξασφαλίζει την επιθυμητή θέση εργασίας αλλά συνιστά το ΚΛΕΙΔΙ με το οποίο οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα ανοίξουν την πόρτα της προσωπικής τους κοινωνικής, οικονομικής και επαγγελματικής ανέλιξης.
Και οι «δάσκαλοι» σε ΑΕΙ και ΤΕΙ απαιτείται (όσο και εάν μου θυμώσουν οι ιδιοκτήτες καφετεριών και «ορθάδικων» θα το πω) να επαναφέρουν τα παιδιά στα αμφιθέατρα και τις αίθουσες διδασκαλίας. Να συνεχίσουν άοκνα και δημιουργικά τις προσπάθειες για παραγωγική ζεύξη των γνώσεων και δεξιοτήτων που προσφέρει η τριτοβάθμια εκπαίδευση με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας (με την οποία δέχομαι την διασύνδεση αλλά απορρίπτω ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ την υποτέλεια) σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα κορεσμένα με πληθώρα πτυχιούχων και στα μη…κορεσμένα!.
Το 2010-2011 τα πράγματα είναι δύσκολα αλλά από βάθος καρδιάς σε παιδιά, γονείς και δασκάλους εύχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αίνιγμα.
Έχουν εμφάνιση και λόγο επιλεγμένα γοητευτικό.
Τόνο φωνής βέβαιο, επικριτικό, πλειστάκις δασκαλίστικο και μη χειρότερα.
Ύφος ειρωνικό, επιτηδευμένα δυσανάγνωστο και βεβαίως απαξιωτικό και δύσπιστο προς τους συνομιλητές.
Συμπεριφορά γεμάτη αυτοπεποίθηση,απορριπτική και υπεράνω χωρίς φυσικά καμιά ταπεινότητα η σεβασμό.
Γέρνουν το κεφάλι προς τη μια πλευρά, έτοιμοι να ορμήσουν, το βλέμμα σπινθηροβόλα σκεπτικό και τα μάτια ξαφνικά έκπληκτα σαν να το άκουσαν για πρώτη φορά.
Δεν παρέχουν καμιά υπηρεσία στην κοινωνία, μα εντελώς καμιά, παρότι δεν ήταν πάντα έτσι.
Παρ΄όλα αυτά πληρώνονται αδρά, πλούσια, κι εξειδικεύονται τελευταία στις επιθέσεις κατά φτωχών θυμάτων του ΔΝΤ που προσπαθούν απελπισμένα να επιβιώσουν.
Φυσικά τα ξέρουν όλα. Ποιοι είναι;
Δεν χωράει αμφιβολία ότι το βρήκατε όλοι. Αστεία πράματα τώρα...
Επίθεση δίχως έλεος και... πυρ ομαδόν χτες μες τον καύσωνα κατά των εκπροσώπων της ΟΛΜΕ που τολμούσαν να ζητάνε τα αυτονόητα, την εφαρμογή δηλ. της νομοθεσίας (πρόσφατης και επί ΔΝΤ) που λέει πως στην Παιδεία και την Υγεία, για κάθε έναν που αποχωρεί ένας θα προσλαμβάνεται. Αντί γι αυτό όμως για 11.500 χιλιάδες αποχωρήσεις ανακοινώθηκαν ούτε 3000 προσλήψεις εκπαιδευτικών. Αυτό θα πει αξιοπιστία!
Και δεν τους έσυραν. Υπαινιγμοί αισχροί για λουφαδόρους και τεμπέληδες, επικρίσεις ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε εξ αιτίας τους επειδή οι Δ.Υ είναι πολλοί και άλλα τέτοια γελοία που αν και έχουν αποδειχτεί ψέμματα όταν περνάει ο καιρός μπορείς να τα ξαναρίχνεις στην αγορά αφού άντε να θυμάται ο άλλος στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας.
Επειδή όμως εγώ δεν ξεχνάω ο ελέφαντας θυμίζω πως ακόμη και με 1.000.000 Δ.Υ δεν είναι τόσοι όπως λέει κι η απογραφή, οι ΔΥ αντιστοιχούν στο 23% των εργαζομένων, πολύ πίσω από το 30% των Σκανδιναβών, της Ολλανδίας, της Γαλλίας και άλλων φίλων της Ε.Ε.Ανάλογα δεν είμαστε πρώτοι ούτε στο μισθολογικό κόστος, αλλά ούτε σε κάποια άλλη κρίσιμη κατηγορία που να δικαιολογεί την περί χρεοκοπίας ευθύνη του Δημόσιου τομέα.(Βέβαια αν συγκρίνεις με την Ουγκάντα η το Τόνγκο μπορεί να σου βγαίνει)
Το εξοργιστικό ήταν όταν ρωτούσαν όλοι μαζί τον εκπρόσωπο της ΟΛΜΕ να τους πει πόσες ώρες εργάζεται αλλά μέσα στην τάξη! Λες και η διοικητική εργασία, οι επιτηρήσεις, οι διορθώσεις, η προετοιμασία στο σπίτι κλπ. δεν είναι δουλειά, η αγνοώντας επιδεικτικά το ότι δεν είναι ανθρώπινα δυνατόν για κάποιον να μιλάει και να αντιπαρατίθεται μέσα στις αίθουσες για πάνω από 3 η 4 ώρες την ημέρα αφού αποτελεί παγκοσμίως κανόνα ότι μια ώρα διδακτικής αντιστοιχεί σε 3 ώρες άλλης εργασίας.Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, και του είπαν να πάει να τα πει σε αυτούς που δουλεύουν δεκάωρα και δε βγάζουν άκρη(γι αυτούς αυτός είναι ο κανόνας στην πολιτισμένη ΔΝΤ εποχή!)
Κι αυτός ο δύσμοιρος αντί να βγει από τα ρούχα του και να τους τα χώσει, προσπαθούσε να δικαιολογηθεί! Γιατί αν τους ρώταγε αυτός πόσες ώρες εργάζονται άλλα μόνο μπροστά στο γυαλί τι θα του έλεγαν; Μισή ώρα; Κι αν τους ρώταγε πόσα χρήματα κερδίζουν από το κοινωφελές έργο τους τι θα του έλεγαν; Δε μιλάμε τώρα να τους ρώταγε σε πόσα άλλα ΜΜΕ απασχολούνται γιατί θα γινόταν πόλεμος.
Ούτε βέβαια αν τους ρώταγε τι είδους ακριβώς είναι η υπηρεσία που προσφέρουν και ποιόν ακριβώς ωφελεί. (Δε μιλάω βέβαια για όλους, αλλά τουλάχιστον αυτοί που είναι ήδη στο payroll του ΔΝΤ θα έπρεπε να είναι λίγο ποιο προσεκτικοί).
Κι αν τους μάρανε το καλό της πατρίδας κι η οικονομία που πρέπει να κάνουΜΕ (αυτό το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο είναι το σουξέ της κρίσης) γιατί δεν προτείνουν μια έκτακτη φορολογία στα ψηλά εισοδήματα(άρα και στα δικά τους) αντί να ασχολούνται με τα ψιλά των καημένων των εκπαιδευτικών με τα 1100 το μήνα και τα 210 που πήραν για επίδομα άδειας; Αίσχος.
Όμως κάποτε τα επιχειρήματα αυτά θα τελειώσουν. Το νοικοκύρεμα- που πρέπει να γίνει- θα τελειώσει, όση οικονομία μπορεί να βγει από αυτά θα βγει και τότε θα φανεί ότι δε λύθηκε κανένα σπουδαίο από τα προβλήματα κι ότι αν και εξοικονομήθηκαν πχ. 2-3 δις τα καλά παιδιά των αγορών που σπονσοράρουν ότι κινείται στην "πληροφόρηση" έχουν αρπάξει δεκάδες η εκατοντάδες δις και τρις εδώ αλλά και παγκοσμίως.Όσο κι αν προσπαθήσουν η αλήθεια είναι ότι αυτή η κρίση προκλήθηκε από το τραπεζικό σύστημα που προσπαθούν όλοι να σώσουν ύπουλα και μουλωχτά κι από την απληστία που τρέφει μέσα του το ίδιο το σύστημα.Από τους πελάτες τους δηλαδή κι όχι από την ασωτία φτωχών κι εργαζομένων.
Κι όταν η κρίσιμη μάζα των ανθρώπων που υποφέρουν ξεπεράσει ένα όριο κινδύνου τότε το μυαλό των απελπισμένων θα σκοτεινιάσει και το δίκιο η το άδικο των εγχειρημάτων τους θα έχει ίσως δευτερεύουσα σημασία.Η λογική, ή όποια λογική θα "είναι απλά μια έμμονη ιδέα των ψυχιάτρων" που λέει κι ο ποιητής και τότε θα ξανασυζητήσουμε σε άλλη βάση και με άλλα επιχειρήματα.Και ίσως χωρίς μαγκιές και με περισσότερη αναγκαστικά κατανόηση.
Ίσως γιατί τότε κάποιοι θα καταλάβουν πως ένας κόκκορας κρασάτος για ποιο πράγμα να κοκκορεύεται;
"Το φραγγέλιο υπάρχει μεσ΄το ευαγγέλιο"
Ν.Καρούζος
γράφει ο Γιώργος Σαρρής
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
