Αναγνώστης μου έστειλε μία επιστολή με θέσεις υπέρ της δραχμής. Είναι θέσεις ανάλογες με εκείνες που έχουν αρκετοί άνθρωποι σε αυτή την χώρα. Μπορεί να έχουν δίκιο. Δεν το πιστεύω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κάθε άποψη δεν είναι σεβαστή. Έχει τις απόψεις του κι εγώ τις δικές μου. Η αρχή ενός διαλόγου, ο οποίος θα μας απασχολήσει έντονα τους επόμενους μήνες: Ευρώ ή δραχμή;«Σας παρακολουθώ (όσο βέβαια είναι ανθρωπίνως δυνατό!) στο δελτίο του Ευαγγελάτου και...
Το σενάριο εξόδου από το ευρώ εμφανίζεται πλέον όλο και πιο συχνά σαν μια από τις πιθανές συνέπειες της διελκυστίνδες στην οποία έχουμε περιέλθει.
Φόβος, ανησυχία και εκνευρισμός. Αυτά «βγάζει» το ρεπορτάζ για την προετοιμασία του Παπανδρέου, του Μαξίμου και της κυβέρνησης για την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Μόνο που αυτά δεν είναι πολιτικές εκτιμήσεις ή πρωτοβουλίες, αλλά ψυχολογικές καταστάσεις.
Η σύγχυση και η οργή που έχει προκαλέσει στην κοινή γνώμη η ελληνική χρεοκοπία το 2010 και εν συνεχεία ο αναποτελεσματικός χειρισμός της κατάστασης από την κυβέρνηση και τη λοιπή πολιτική ηγεσία, έχουν δημιουργήσει ευήκοα ώτα για παράδοξες θεωρίες συνωμοσίας, μαγικές συνταγές εξόδου από την κρίση, όπως αυτές για παύση πληρωμών και επιστροφή στη δραχμή...
Όπως το είχαμε (ακόμα και επί ημερών ΝΔ) προβλέψει, ότι η νέα Κυρίαρχη Ιδεολογία που θα επικρατούσε στη χώρα μας, θα ήταν η «Έξοδος από την Κρίση», έτσι ακριβώς και έγινε. Όμως, πάνω στο θέμα αυτό, παρατηρούμε όλοι μας, μια τεράστια διάσταση μεταξύ λαού και καθεστώτος, σε ότι αφορά τον προτεινόμενο τρόπο για την έξοδο από την κρίση.
Σάββατο του Λαζάρου και μπροστά μας η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και το ερχόμενο Μεγάλο Σάββατο η ΑΝΑΣΤΑΣΗ, το Άγιο των Ελλήνων Πάσχα. Θα ξεχυθούμε άλλοι χαρούμενοι τζίτζικες και άλλοι εργαζόμενοι μέρμηγκες, χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι όπως πάντα εμείς οι γηραιότεροι και οι νεώτεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς και χρονιάρες μέρες ....όποιον πάρει ο Χάρος!
Τι κρίμα, αλήθεια!
Το πρόβλημα ΔΕΝ το εντοπίζω στις σταθερές συνιστώσες της Άνοιξης που μας γλύκανε με τις πρώιμα ζεστές ημέρες υπενθύμισης του ελληνικού καλοκαιριού που μεθά τους πάντες με την θαλασσινή αλμύρα, αντανακλώντας το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολώντας με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για έρωτα και ζωή!
Δεν θα εγκλωβίσω τη... σημερινή μου πίκρα στις ευπρόσδεκτες προκλήσεις της άνοιξης και του ελληνικού καλοκαιριού που μας έρχεται με βήματα γοργά. Κάθε άλλο, αλλά να Πράσινες και μπλε λαμογιές και καθυστερήσεις διατηρούν «ζωντανές» τις....εθνικές καρμανιόλες στο Μαλλιακό, τη Χαλκιδική, την Κοζάνη, την εθνική Αθηνών-Πάτρας στην όμορφη και δύσμοιρη Ελλάδα μας…
Το υποσχέθηκα στην μαυροφορεμένη γυναίκα που στάθηκε απέναντί μου τις προάλλες και μου ζήτησε να της δώσω μια λογική απάντηση στο φαινομενικά απλό ερώτημά της ενός "γιατί" που τελικά αποδείχθηκε να είναι ανάμεσα στα πλέον αμείλικτα "γιατί" που έχω αντιμετωπίσει εδώ και πολλές δεκαετίες επαγγελματικής ζωής ξεκινώντας από τη Βοστόνη μέχρι τη Σαλονίκη μας.
«Γιατί ΜΟΝΟ το δικό της παιδί, το δικό της σπλάχνο, να βρεθεί νεκρό μετά από ένα, με επιεική χαρακτηρισμό, ηλίθιο ατύχημα» όπου ο οδηγός της παρέας φρόντισε να κατεβάσει αρκετά ποτηράκια για να «φτιαχτεί» και να οικοδομήσει...μεθοδικά την ψυχοσυναισθηματικά αποφορτισμένη κατάσταση που στα Μικρασιάτικα ελληνικά αποκαλείται «τσακίρ κέφι», Θεέ μου, ρώτησε η μάνα, ΓΙΑΤΙ;
Μη βιαστείτε να σκεφθείτε, «γιατί μήπως θα μετριαζόταν ο πόνος της χαροκαμένης γυναίκας αν, όπως συχνά συμβαίνει επίσης, είχαν σκοτωθεί ΟΛΑ τα παιδιά που βρίσκονταν μέσα στο ίδιο όχημα;»
Δεν διέκρινα ούτε ίχνος τέτοιας χαιρέκακης πρόθεσης στο αμείλικτο ερώτημα μιας από τις σχεδόν δυο χιλιάδες ακαριαία χαροκαμένες σε ετήσια βάση Ελληνίδες μάνες ( προσθέστε και μερικές ακόμη χιλιάδες μετά τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας...)
Διέκρινα την άδολη επιθυμία της χαροκαμένης μάνας να περάσω κάποια μηνύματα από τα αγαπημένα μου blogs και….Το κάνω!
Αγάπη σημαίνει σεβασμός για τον άλλο, ευθύνη του οδηγού σημαίνει αγάπη για τους επιβάτες του, έρωτας είναι η επιθυμία να επιμηκύνεις την εφήμερη ύπαρξή μας δίνοντάς της σπουδαία νοήματα, το οδήγημα είναι χαρά και απόλαυση όχι μέσο εκτόνωσης του μίσους για τον συνάνθρωπο ίσως ακόμη και της έλλειψης επιθυμίας να συνεχίσουμε τη δική μας ζωή..
Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας, επιστήμονες αλλά και απλοί άνθρωποι που οδηγούνται στη σκέψη ότι χρειάζεται κάποιες φορές να δούμε το ατύχημα ακόμη και ως ...φόνο εκ προμελέτης ή εξ αμελείας.
Εάν υπάρχει η επιθυμία τερματισμού μιας άχαρης ζωής χωρίς νοήματα τότε άτομα με τέτοιον ψυχισμό ας επισκεφθούνε έναν ψυχολόγο γιατί, ειλικρινά, εμείς ως συνεπιβάτες στο δικό του όχημα ή ως οδηγοί που ερχόμαστε από την απέναντι λωρίδα του επαρχιακού ή εθνικού δρόμου πού ακριβώς φταίμε ώστε να απολήξουμε ως στατιστικό στοιχείο καθώς κατά την ελληνική συνήθεια θα βάψουμε και πάλι Πασχαλιάτικα όχι μόνο κόκκινα τα αυγά αλλά και με κόκκινο αίμα την ελληνική άσφαλτο;
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
