Αντώνης Σαμαράς: Ο Μεγάλος Ιστορικός Ηγέτης του ΠΑΣΟΚ

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι αναμφίβολα ο Μεγάλος Ιστορικός Ηγέτης του ΠΑνελλήνιου ΣΟσιαλιστικού Κινήματος.

Σε σημείο που να κάνει όλους τους προηγούμενους Προέδρους να φαίνονται άκακα γατάκια.

Ποιος Ανδρέας; Ποιος Σημίτης; Ποιος ΓΑΠ;
Ο Αντώνης ο Σαμαράς έχει καταφέρει ότι δεν κατάφεραν όλοι οι προηγούμενοι ηγέτες μαζί.

Και να γιατί:

Ζητείται (απεγνωσμένα) ηγέτης...

Ο Αντώνης Κομανέτσης έχει πάρει φόρα κατηφόρα και υπογράφει τα πάντα.

Για την ακρίβεια ακόμη κι αυτή την ώρα που διαβάζεις το κείμενο ο Κομανέτσης υπογράφει.

Βάζει περισσότερες υπογραφές και από υπάλληλο του ΚΕΠ Αγίας Λαύρας.

Υπογράφει ακόμη και για τον Μιχελάκη.

Όταν εγκαταλείπει τα γραφεία της Συγγρού ρωτάει τον...

Αυτός είναι επιτέλους ο Ηγέτης μας

Η οικονομική κρίση που έρχεται στη χώρα μας, γιατί ακόμα δεν έχουμε δει τα δόντια της πραγματικής κρίσης και η οποία αναμένεται να οδηγήσει στην απώλεια ατομικών περιουσιών και στην εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού αδιακρίτως, έχει καταστήσει πλέον φανερή την αλήθεια και έχει πείσει πλέον τους πάντες ότι στην πραγματικότητα είναι κρίση πολιτική. Η πολιτική κρίση ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα συνέβαινε και φυσικά θα οδηγούσε στην οικονομική κρίση, από τη στιγμή που η πολιτική εξουσία είχε αυτονομηθεί και ελεγχόταν, όπως και συνεχίζει δυστυχώς να ελέγχεται, από εξωθεσμικά κέντρα και όχι από τον ίδιο τον λαό, εξυπηρετώντας έτσι και αντίστοιχα οικονομικά συμφέροντα.

Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση όλοι οι Έλληνες αναζητούν τον Ηγέτη. Αυτόν δηλαδή τον άνθρωπο που...

Γιατί δεν αναδεικνύεται ένας νέος ηγέτης;

Ενώ στα καθεστωτικά ΜΜ"Ε" δεν γίνεται καμία συζήτηση, ούτε κάν νύξη για εξεύρεση πολιτικής λύσης έξω από το ισχύον πολιτικό σύστημα, δηλαδή έξω από την κατεστημένη πολιτική ολιγαρχία της χώρας, αντίθετα τόσο μέσα στο λαό (βλέπετε εξάλλου τις δημοσκοπήσεις όπου αυτοί που τοποθετούν τον εαυτό τους έξω από το ισχύον πολιτικό σύστημα αγγίζουν το 50%) όσο και ιδίως μέσα στο διαδίκτυο, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν για την αναγκαιότητα της ανάδειξης ενός νέου ηγέτη που θα μπει μπροστά και θα ξεσηκώσει το λαό ενάντια στο σάπιο και διεφθαρμένο καθεστώς.

Οι συζητήσεις αυτή τη στιγμή έχουν κολλήσει στο ερώτημα «Γιατί δεν υπάρχει ένας τέτοιος ηγέτης;». Όμως η απάντηση στο ερώτημα αυτό, δεν έχει να κάνει με...

Αντώνης Σαμαράς: Ηγέτης ή Διαχειριστής;

Όσο περνάει ο καιρός, οι αρχικές προσδοκίες του κόσμου τις οποίες δημιούργησε η κινηματική εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, σιγά σιγά εξατμίζονται. Οι πολίτες και κυρίως οι πιο ανήσυχοι εξ αυτών που δρουν μέσα στο διαδίκτυο (το οποίο υπενθυμίζουμε, πρωτοστάτησε στην εκλογή Σαμαρά, νικώντας κατά κράτος ΜΜ"Ε" και εταιρίες δημοσκοπήσεων), ενώ αρχικά ήταν ενθουσιώδεις, τελευταία γίνονται όλο και πιο προβληματισμένοι και πολλοί διατυπώνουν πλέον ανοιχτά τις απόψεις τους με αιχμηρά μάλιστα σχόλια.

Ταυτόχρονα πολλά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, αρχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και να βάζουν προσωπικά στίγματα για το μέλλον, είτε να επαναφέρουν συνεχώς ανούσια ζητήματα περί μεσαίου χώρου και σε δουλειά να βρισκόμαστε. Αυτά δεν είναι καθόλου καλά σημάδια.

Ο κ. Παπανδρέου από το άλλο μέρος, μπορεί να...

Οι μάγκες περισσεύουν, ηγέτες άραγε υπάρχουν;

Δήλωσε στους δημοσιογράφους κορυφαίος πολιτειακός παράγων, με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το σχέδιο «Καλλικράτης» "Μαγκιά είναι να ακούς τους πολίτες και όχι τους τεχνοκράτες". Τα τελευταία 35 χρόνια, στην Ελλάδα περίσσεψαν οι μάγκες, που «ακούγοντας», έπρατταν αντίστοιχα. Γι’ αυτό και βουλιάξαμε, αφού ταυτόχρονα είχαμε και μεγάλη ανεπάρκεια σε ηγέτες.

Ηγεσία είναι να καθοδηγείς τον πολίτη προς τη σωστή κατεύθυνση, τολμώντας να επιχειρηματολογήσεις εύστοχα και κυρίως κρυστάλλινα, ενάντια σε συντεχνιακές αντιλήψεις και σε απόψεις ξεπερασμένες, ακόμα και επικίνδυνες. Έλειψαν δηλαδή και λείπουν οι πραγματικοί ηγέτες που θα συμβάλλουν στην τιτάνια προσπάθεια που κάνει η χώρα μας, να διαγράψει απ’ άκρου εις άκρον τις ανεκδιήγητες πρακτικές του παρελθόντος, προκειμένου να αποφύγουμε την χρεοκοπία.

Η κοινωνία αντιλαμβάνεται φαίνεται πολύ ταχύτερα από τους πολιτικούς, ότι η Ελλάδα μας όχι μόνο δεν χρειάζεται «μαγκιές», αλλά πρέπει ταχύτατα να τις ξεχάσει. Χρειαζόμαστε ηγέτες σοβαρούς, εργατικούς, σεμνούς, αποφασισμένους, που θα δουλέψουν σκληρά και υπεύθυνα για την ανόρθωση της χώρας. Επί 35 χρόνια, χάρη στις «μαγκιές» και λαμογιές πολλών από μας, το ασύδοτο πάρτι καλά κράτησε. Ήρθε, όμως, δυστυχώς η ώρα να πληρώσουμε και μάλιστα πανάκριβα τις «μαγκιές» αυτές... Και επειδή το τελικό αποτέλεσμα μετράει, η σκληρή σημερινή αλήθεια δείχνει πόσο τραγικά αποτυχημένοι είμαστε, δυστυχώς όλοι μας.

Επιτέλους, ας σταματήσουμε να... σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε με τόση αφροσύνη, υποκρισία και προκλητικότητα. Είναι η δωδεκάτη ώρα να αλλάξουμε πορεία. Να κάνουμε δηλαδή στροφή 180ο σε κουλτούρα και να επαναφέρουμε δοκιμασμένες αρχές και αξίες που όποτε ίσχυσαν στο παρελθόν, έκαναν την Ελλάδα και τους Έλληνες να μεγαλουργήσουν και να κατακτήσουν νίκες περιφανείς: εθνικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές!

Σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι από κάθε κοινωνικό χώρο, ανησυχούν βαθύτατα βλέποντας την αδυναμία μας να πειστούμε να αλλάξουμε ρότα. Ένα σύστημα που καταρρέει και αποσυντίθεται, ανθίσταται λυσσαλέα προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα του, συνεχίζοντας να μεταδίδει τη σαπίλα του στα λιγοστά υγιή κύτταρα που απέμειναν. Ας κάνουμε εμείς την επανάστασή μας, διότι αν το πιστέψουμε, θα είναι σχετικά εύκολο τα υγιή κύτταρα να βοηθήσουν τα άρρωστα να γιατρευτούν.

Ας το πάρουμε απόφαση ότι δεν νοείται ηγέτης εμποτισμένος μέχρι το κόκαλο στο λαϊκισμό, στη διγλωσσία, στην υποκρισία, στον κομματισμό και στην πελατειακή αντίληψη. Δεν νοείται ηγέτης που να ασχολείται με δημοσιεύματα ασήμαντων περιοδικών οποιασδήποτε άλλης χώρας, όσο προσβλητικά κι αν είναι για τη χώρα του. Δεν νοείται ηγέτης που να δικαιολογεί κατασπατάληση δημοσίου χρήματος με την αιτιολογία ότι το ποσό προέρχεται από... κοινοτικά κονδύλια. Ηγέτης που δεν καταλαβαίνει, δηλαδή, ότι η λεηλασία δημοσίου πλούτου είναι έγκλημα κατά της κοινωνίας. Με αυτή την απίστευτη νοοτροπία, κατασπαταλήσαμε κοινοτικά κονδύλια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, αντί να τα αξιοποιήσουμε για να γίνουμε περισσότερο παραγωγικοί και ανταγωνιστικοί. Κονδύλια που μας δόθηκαν για την ανάπτυξη της χώρας και όχι για το φούσκωμα της τσέπης διάφορων «αετονύχηδων». Κάθε στοιχειωδώς ευφυής άνθρωπος με κοινό νου, τα καταλαβαίνει πλήρως όλα αυτά. Και η ευφυΐα δεν λείπει από τους πολιτικούς μας. Λείπει όμως η κατανόηση ότι το «δούλεμα» όχι μόνο δεν πουλάει πλέον, αλλά ευτελίζει ραγδαία. Όταν επιτέλους το καταλάβουν, τότε μάλλον γρήγορα οι μάγκες θα μπορέσουν να γίνουν ηγέτες.

του Στέλιου Σταυρίδη γενικού γραμματέα της Λέσχης Επιχειρηματικότητας
από το capital

Ηγέτες ή Επιβήτορες θώκων Εξουσίας;

Τι σημαίνει εξουσία; Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτού που την έχει και την ασκεί να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που τον ακολουθούν.

Ο Μαξ Βέμπερ ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως " ...την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο..."

Και ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος δηλώνει ότι "οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπιστικό ρόλο σε αντιδικίες και τελικά να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους."

Η εξουσία αντλείται και... ασκείται με τρεις θεμελιακούς τρόπους: με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τον λαό ηγετικών χαρακτηριστικών αυτού που την κατέχει και την ασκεί.

Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή "ωμής βίας" συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστιστές της εξουσίας ακολουθώντας μιά πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να "νομιμοποιήσουν" τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα "δικαιώματα-προνόμια" σε κάποια κάπως πλατιά λαϊκή ομάδα ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχοπολιτικές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση "αντίστασης" τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι "...είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων..."

Στα ψευδεπίγραφα "δημοκρατικά καθεστώτα" αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι " κοινό καθήκον " και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων " της πλατιάς λαϊκής μάζας". Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της " έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας..."

Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε θέση εξουσίας και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με λογοκρατικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και - απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του "κληρονομικού δικαίου" και κάθε απειλή για χρήση βίας - προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από τους αποδεικνυόμενους εμφανώς ανάξιους και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

Στην πλατωνική «πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι "...το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού..." Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη"...Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός" έγραψε διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας,η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης τους τρόπους άσκησης της εξουσίας από τον κάτοχό της.

Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το εφήμερο της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή "εξουσιάζει" να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα "το κοινό όφελος" ελπίζοντας ότι στην επόμενη "ημέρα κρίσης" [στις επόμενες εκλογές] αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός "δημοκρατικού" ηγέτη σε "αυταρχικό" αρχηγό για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις. Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα "αυταρχικών" ηγετών που - με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους - πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.
Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τα λόγια του Αγάθωνα που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να θυμάται 3 πράγματα «ότι διοικεί ανθρώπους, ότι πρέπει να διοικεί σύμφωνα με τους νόμους και ότι δεν θα διοικεί…για πάντα!»

Δυστυχώς φαίνεται ότι στην Υφήλιο του 21ου αιώνα, το ερώτημα που αρχίζει να εκφράζει δειλά-δειλά η ελληνική, η Ευρωπαϊκή και η Παγκόσμια κοινή μοιάζει να μορφοποιείται σε μια αμείλικτα απλή διατύπωση: «καθώς έφυγαν οι μεγάλοι ηγέτες είναι άραγε σε θέση να χειρισθούν τις κρίσεις που μας ταλανίζουν σε εθνικά, έρχονται σε παγκόσμιο επίπεδο εκείνοι ή εκείνες που ίσως δεν είναι τίποτε παραπάνω από επιβήτορες θώκων εξουσίας;»

ΥΓ: Τις σκέψεις μου αυτές τις δημοσίευσα στο παρελθόν αλλά πιστεύω ότι τις κάνει πάλι επίκαιρες η πρόσφατη ενώπιον των τηλεοράσεων «επίθεση» που έκανε στον «πρόεδρο» της Ε.Ε. ο Εγγλέζος ευρωβουλευτής χαρακτηρίζοντας τον, λίγο πολύ, ως «ανύπαρκτο» και «ελάχιστﻨγια τις προκλήσεις του 21ου αιώνα και αναρωτήθηκα μήπως τελικά πολλοί «ηγέτες» έχουν έλλειψη επαφής με την καθημερινότητα των λαϊκών μαζών και μοιάζει να στόχευσαν περισσότερο στην κτήση και νομή της Εξουσίας και λιγότερο με την άσκησή της;

του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ