Το πολιτικό μας σύστημα ψυχορραγεί, πεθαίνει, οι λόγοι γνωστοί, χιλιοειπωμένοι.
Σύμφωνα με τους Financial Times, η γερμανική κυβέρνηση θέλει η Ελλάδα, να εκχωρήσει την εθνική κυριαρχία του προϋπολογισμού και των δαπανών στην ευρωζώνη... σε "Επίτροπο προϋπολογισμού", για να εξασφαλίσει την δεύτερη δανειοδότηση των 130 δις €, σύμφωνα με αντίγραφο της πρότασης που παραθέτουν οι Financial Times.
Από τα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, διαχέονται στον ελληνικό Τύπο διάφορες προσεγγίσεις για το πώς θα αντιμετωπισθούν από τώρα και στο εξής οι λεγόμενοι «απείθαρχοι υπουργοί» 
Τρεις είναι οι βασικές ρήτρες της δανειακής σύμβασης του Μαΐου που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε, που πρέπει όλοι να μην ξεχάσουμε…
Μετά και την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Γαλλίας καθίσταται ολοφάνερο πλέον ότι οι οίκοι αξιολόγησης είναι πάνω από κράτη και θεσμούς.
Οι ψευδαισθήσεις ασκούν γοητεία γιατί δίνουν διέξοδο στην απογοήτευση και την απελπισία. Τα όνειρα είναι το καταφύγιο όλων αυτών που ζητούν λύσεις από άλλα χέρια, από τα χέρια των ειδώλων της εξουσίας…
Σειρά αυτή τη φορά είχε η Γενική Γραμματεία Μακεδονίας- Θράκης, την οποία ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν θέλει...
Εάν η ελληνική οικονομία κατορθώσει πράγματι να ορθοποδήσει το 2025, βγαίνοντας βέβαια στις αγορές το 2015, θα χρειασθεί μια πενταετία τουλάχιστον για να διαμορφώσουμε δικό μας αναπτυξιακό οικονομικό πρόγραμμα. Μέχρι τότε, μόνο για γέλια θα είναι τα συνθήματα για την εθνική κυριαρχία που βαθμιαία χάσαμε λόγω πολιτικής φαυλότητας και ιδίως πολιτικής ανικανότητας εδώ και δεκαετίες.
Ο μακαρίτης George Orwell έγραψε το γνωστό, μεταφρασμένο σε πάρα πολλές γλώσσες μυθιστόρημά του το 1948 και κάνοντας αναγραμματισμό του έδωσε τον τίτλο 1984…
Την Τρίτη 31 Μαΐου 2011, στις 7 το απόγευμα, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών θα πραγματοποιηθεί μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση με πρωτοβουλία του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θεοδόση Πελεγρίνη, του μεγάλου Έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη και των καθηγητών Γιώργου Κασιμάτη, Γιώργου Κατρούγκαλου, Νότη Μαριά, Κώστα Μπέη και Κώστα Χρυσογόνου. Ποιος είναι ο στόχος αυτής της ανοιχτής συγκέντρωσης; Να καταγγελθεί η Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης θα έλεγε κάποιος που είναι τόσο αφελής, ώστε δεν μπορεί να διακρίνει τις μεθοδεύσεις νομιμοποίησης του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης της χώρας που κρύβονται πίσω της.
Οι αντιδράσεις στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ φανερώνουν, τις δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις για τη διεθνή κυριαρχία.
Πριν καλά-καλά μας αποχαιρετήσει ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ήλθε η επιβεβαίωση ότι η χώρα μας έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία.
Αυτό που από καιρό υποστηρίζει ο επικεφαλής του ΔΝΤ, δηλαδή ότι πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει σε μειώσεις μισθών και στον ιδιωτικό τομέα, η τρόικα έδωσε την έγκρισή της στο νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας για τις επιχειρησιακές συμβάσεις.
Πρόκειται για τις ρυθμίσεις που όλα τα...
Η ανακοίνωση για τις μαζικές πωλήσεις όλων όσα συνθέτουν την περιουσία του Δημοσίου (δηλαδή όλων ημών) μοιάζει με τον επιθανάτιο ρόγχο μιας χώρας η οποία βρίσκεται ένα βήμα πριν από τα Τάρταρα. Μιας χώρας η οποία, σύμφωνα και με τα ρεπορτάζ του «Π» που κυκλοφορεί, περιμένει:
● Τους ελεγκτές, οι οποίοι πρακτικά θα υποκαταστήσουν τις ηγεσίες όλων των υπουργείων και όλων των κρίσιμων τομέων, τους οποίους η επιτήρηση κρίνει απαραίτητους για την επίτευξη των στόχων της: των τραπεζών, των υπουργείων, του προϋπολογισμού, των στατιστικών στοιχείων και του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Για όποιον δεν κατάλαβε το παρασύνθημα, πρόκειται γι’ αυτούς που θα ελέγχουν τις «εκθέσεις προόδου» υπουργείων και κρατικών οργανισμών και, όπως ακριβώς έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση, θα δίνουν τις εντολές για νέα μέτρα.
● Τον «αρχιεπιτηρητή» (και... «πρωθυπουργεύοντα» σύμφωνα με ρεπορτάζ άλλης εφημερίδας) από το ΔΝΤ.
● Την απόφαση του Eurogroup, το οποίο τη Δευτέρα θα κληθεί να δεχτεί ή να απορρίψει την πρόταση του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε περί της δυνατότητας για ελεγχόμενη πτώχευση μιας χώρας της Ευρωζώνης. Ο γερμανικός στόχος είναι σαφής: Να μην κάνει η Ελλάδα πλήρη χρήση του «πακέτου στήριξης» των 110 δισ. ευρώ. Να τελειώνει το παραμύθι με άλλη μία δόση – το πολύ. Και ύστερα... πάπαλα.
Ε, λοιπόν, σε αυτό το κλίμα, το... οποίο προϊδεάζει για τα πολύ χειρότερα που έρχονται, και μάλιστα πολύ σύντομα, η κυβέρνηση αναγγέλλει την εκποίηση της περιουσίας όλων μας, η οποία είναι τεράστιας αξίας παρά τις αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις των δύο τελευταίων δεκαετιών.
Γιατί; Για να εισπραχθούν 1 δισ. ευρώ ανά έτος για τα επόμενα τρία χρόνια, όσα υποτίθεται ότι θα διαρκέσει η τριμερής επιτήρηση. Δηλαδή: Για να εισπραχθούν όσα προβλεπόταν ότι θα αποδώσουν στα δημόσια ταμεία οι δύο επιπλέον μονάδες της αύξησης στον ΦΠΑ. Γι’ αυτό το αδιανόητα ασήμαντο ποσόν πωλείται η χώρα ολόκληρη. Την ώρα που μονάχα η ακίνητη περιουσία της υπολογίζεται σε 300 – τουλάχιστον – δισ. ευρώ!
Αυτή η πρακτική είναι γραμμένη στο «Μεγάλο Βιβλίο» του ΔΝΤ, αποσπάσματα του οποίου η ελληνική Βουλή ψήφισε ως το Μνημόνιο που μας περνάει χειροπέδες και αφαιρεί από την όποια ελληνική κυβέρνηση κάθε δυνατότητα άσκησης έστω και... υποψίας πολιτικής.
Το ερώτημα, ωστόσο, είναι: Όταν λήξει αυτή η επιτήρηση (για την οποία ο Σόιμπλε εισηγείται τη Δευτέρα να είναι μόνιμη), τι θα έχει απομείνει σ’ αυτή τη χώρα ως περιουσία της. Η απάντηση είναι εύκολη: Ο ιδιωτικός τομέας. Στην υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση, την ενέργεια, τις μεταφορές, τις επικοινωνίες, τα δημόσια έργα, έως τον τζόγο, τη γη και το... νεράκι του Θεού.
Ο γνωστός σε όλους μας ελληνικός ιδιωτικός τομέας, ο αιωνίως κρατικοδίαιτος και επιδοτούμενος από το αίμα όλων μας, ο μεγαλύτερος παραγωγός σκανδάλων στη νεότερη Ιστορία της χώρας.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, πουλάει. Τα πάντα. Και ο 
πρωθυπουργός... θυμώνει. Όχι επειδή η δική του κυβέρνηση είναι αυτή η οποία πουλάει ολόκληρη τη χώρα – και μάλιστα έναντι πινακίου φακής – αλλά επειδή ο υπουργός του επί των Οικονομικών ήθελε να αναλάβει το ξεπούλημα η κρατική (πλην αμαρτωλή) ΚΕΔ του Βατοπεδίου. Ναι, γι’ αυτό θύμωσε ο πρόεδρος της κυβέρνησης.
Κανείς, λοιπόν, δεν φαίνεται να του έχει πει το αυτονόητο: Ότι οι πρωθυπουργοί δεν εκλέγονται για να θυμώνουν, και μάλιστα για την παρωνυχίδα.
Άλλωστε και ο Σημίτης «θύμωνε», αλλά σήμερα οι δικοί του άνθρωποι – συνεργάτες και υπουργοί του – παραδέχονται ότι πήραν λεφτά από μίζες. Και ο Καραμανλής, πιο νευρικός ετούτος, επίσης θύμωνε. Όμως τους δικούς του υπουργούς διώχνει πανικόβλητη, αναζητώντας ελπίδα επιβίωσης, η νέα ηγεσία της Ν.Δ. Οι δικοί του υπουργοί δίνουν ο ένας τον άλλο για το Βατοπέδι – κι ακόμη δεν έχουν εξεταστεί όλων οι ευθύνες για όλα τα σκάνδαλα: τα χειρότερα έρχονται.
Όλα τούτα όμως μοιάζουν πλέον πολύ ψιλά γράμματα...
από το Ποντίκι
Γιώργος Παπανδρέου 1999: «Δεν είμαστε δογματικοί στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Τι άλλαξε μετά από έντεκα χρόνια;
H Ελλάδα μπαίνει σε περίοδο βαριάς, βαθειάς και συνδυασμένης επιτήρησης τόσο από την ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση) και την ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), αλλά και -για πρώτη φορά- από το ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), σε μια προσπάθεια να «ηρεμήσουν οι αγορές» και να μπορέσει να βρει η κυβέρνηση «ζεστό χρήμα» με ανεκτό επιτόκιο και παράλληλα να σταματήσουν οι επιθέσεις στο ευρώ.
Η συνέπεια είναι κατά τον πρωθυπουργό η «αφαίρεση τμήματος της κυριαρχίας μας» (Eλευθεροτυπία 12/2/2010). Τον Δεκέμβριο που πέρασε ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε το δημοσιονομικό αδιέξοδο «ζήτημα εθνικής κυριαρχίας», μιλώντας στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου (NEA 9/12/2009).
Η αλήθεια είναι ότι και... ένας πρωτοετής φοιτητής σε τμήμα ευρωπαϊκών σπουδών θα ομολογούσε ότι σήμερα τα εθνικά κράτη στην Ευρώπη συμμετέχουν στην ΕΕ- ένα «μεταμοντέρνο» μόρφωμα, όπου επεξεργάζονται κοινούς κανόνες και αποδέχονται πράγματα που πριν από μερικές δεκαετίες ήταν αδιανόητα- π.χ. «δημοσιονομική εποπτεία» και παραίτηση από το «εθνικό νόμισμα».
Η ΕΕ μόνο με την προϋπόθεση του περιορισμού (ή επαναπροσδιορισμού) της εθνικής κυριαρχίας μπορεί να λειτουργήσει. Ο σημερινός πρωθυπουργός είχε άλλωστε καταστήσει σαφές όταν ήταν υπουργός εξωτερικών από το Τάμπερε της Φινλανδίας τον Οκτώβριο του 1999 σε Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ ότι «δεν είμαστε δογματικοί στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση» αναφερόμενος στον ενιαίο δικαστικό χώρο, τη μεταναστευτική πολιτική και το άσυλο. (ΝΕΑ 16/10/1999)
Η Ελλάδα όπως και σημαντικό μέρος των εθνικών κρατών σήμερα επιδιώκουν συχνά να απεμπολήσουν τμήματα της εθνικής τους κυριαρχίας συμμετέχοντας σε διεθνείς οργανισμούς, διακυβερνητικές συνεργασίες ή υπερεθνικές συσσωματώσεις. Κάποιες φορές μάλιστα η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων αποτελεί αντικείμενο συνταγματικής ρύθμισης. Οι διατάξεις των παρ. 2 και 3 του άρθρου 28 του Συντάγματός μας, οι οποίες αποτελούν τη νομική βάση για τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι εν προκειμένω χαρακτηριστικές. Αυτό βέβαια που τις τελευταίες ημέρες θεωρείται “ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας” υποδηλώνει την αδυναμία κατανόησης της έννοιας της “εθνικής κυριαρχιας” στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Ανατρέχοντας στη συνταγματική θεωρία διαβάζουμε ότι «κυριαρχία είναι η ιδιότης της πλήρους και τελείας πολιτικής εξουσίας, η ανεξαρτησία από πάσης άλλης ανωτέρας βουλήσεως, μηδενός νομικού περιορισμού επιβαλλομένου εξ άλλης βουλήσεως» (Ν.Ν. Σαρίπολος). Κατά συνέπεια, κυρίαρχη είναι η κρατική εξουσία όταν οποιοσδήποτε νομικός περιορισμός προέρχεται μόνον από αυτή και όχι από ξένη θέληση, ή, σύμφωνα με άλλη διατύπωση, όταν το κράτος έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα της αρμοδιότητας ώστε να καθορίζει με δική του πρωτοβουλία την αρμοδιότητά του και την έκτασή της.
Η κυριαρχία διακρίνεται συνήθως από τη θεωρία σε «εσωτερική» και «εξωτερική». Ως εσωτερική κυριαρχία νοείται η νομική ικανότητα του κράτους να μη περιορίζεται μέσα στα όρια της εξουσίας του παρά μόνον εφόσον και καθόσον το επιθυμεί. Από την άλλη, η εξωτερική κυριαρχία δηλώνει τη νομική ανεξαρτησία ενός κράτους, δηλαδή την απουσία κάθε δεσμού εξάρτησης από άλλη δύναμη έξω από αυτό καθώς και την έλλειψη υποταγής σε δύναμη ιεραρχικά υπέρτερη. Οι νομικοί περιορισμοί που δέχεται το κράτος από τους κανόνες του διεθνούς δικαίου αποτελούν ουσιαστικά προϊόν αυτοδέσμευσής του και όχι ετεροκαθορισμού του.
Στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον παρατηρούμε μια σχετικοποίηση της -ούτως ή άλλως αμφίβολης- διάκρισης ανάμεσα στην εσωτερική και την εξωτερική αρμοδιότητα του κράτους. Η διαβρωτική για την κρατική κυριαρχία επενέργεια της παγκοσμιοποίησης εντείνει τη σύγχυση μεταξύ των δύο αυτών σφαιρών δημόσιας δράσης (εσωτερική- εξωτερική), αφού είναι ελάχιστα πλέον κατανοητό τι θεωρείται ως εσωτερική και τί ως εξωτερική πολιτική. Σχεδόν κάθε εσωτερική δημόσια δράση έχει -άμεσα ή έμμεσα- επιπτώσεις στο εξωτερικό και, αντίστροφα. Τούτο είναι εύλογο, αφού στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον δεν νοούνται (τουλάχιστον όχι όπως στο παρελθόν) τέτοιες διχοτομήσεις μεταξύ εθνικού και υπερεθνικού στοιχείου.
Η κατάσταση είναι περισσότερο σύνθετη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού η διάκριση εσωτερικής-εξωτερικής πολιτικής εμφανίζεται ακόμη πιο περίπλοκη, λόγω κυρίως της δημιουργίας μιας «τρίτης» ενδιάμεσης σφαίρας, η οποία για τα κράτη-μέλη δεν είναι αμιγώς ούτε «εσωτερική» ούτε «εξωτερική». Θα μπορούσε απλά να περιγραφεί ως «ενωσιακή». Σε αυτήν, τα εθνικά όργανα (συν)διαμορφώνουν τις δημόσιες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες αφορούν τόσο το εσωτερικό τους όσο και το εξωτερικό περιβάλλον (τρίτα κράτη και άλλα υποκείμενα της διεθνούς κοινωνίας).
Κατά συνέπεια το ζήτημα δεν είναι η προστασία της εθνικής κυριαρχίας αλλά η δημοκρατικότητα και η νομιμοποίηση της “ενωσιακής σφαίρας” που μόνο η “διπλωματία των τοπικών αρχών και της κοινωνίας πολιτών” μπορούν να εγγυηθούν. Αυτό πρακτικά σημαίνει μεγαλύτερη αποκέντρωση εξουσιών, συμμετοχή, διαφάνεια και δημοσιότητα. Με άλλα λόγια ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης για την Ευρώπη της μετα-Λισαβόνας εποχής.
του Αντώνη Καρβούνη στο democracycrisis
Σχόλιο: Το δικό μου, πιστεύω εύλογο, ερώτημα είναι: «Πόσο κυρίαρχο κράτος ήμασταν πραγματικά όλα αυτά τα χρόνια, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις αποφάσεις της Γιάλτας;» Και το άλλο: «Μήπως έχει σχέση αυτό και με την χλιαρή αντιμετώπιση του θέματος των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων;»
Τώρα που αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα η αναβίωση του Γερμανικού Ράιχ, ως κυρίαρχου έθνους, ας σημειωθεί, πως ποτέ δεν υπόγραψε σύμφωνο ειρήνης και ποτέ δεν συνθηκολόγησε! (Das Deutsche Reich hat niemals kapituliert).( Σχετικό άρθρο που αναφέρεται στα αρχικά γερμανικά σχέδια για την Ε.Ε., βλέπε εδώ)
Όλα δείχνουν τον τελευταίο καιρό, πως τα σχέδια των Γερμανών ή έχουν τροποποιηθεί ή έχει ενεργοποιηθεί ένα «σχέδιο Β’». Σημασία έχει πάντως, πως ζούμε σε περίοδο γεωπολιτικών ανακατατάξεων που θυμίζουν πολύ την περίοδο του μεσοπολέμου!
Τα περί «παράδοσης μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας» δεν ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκαν στη Βουλή από ανώτατο αξιωματούχο της χώρας. Πριν πέντε χρόνια, κατά την τελετή παράδοσης της προεδρίας στον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, η τότε Πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, ανέφερε τα εξής: «Αναλαμβάνετε, κ. Πρόεδρε, την Προεδρία της Δημοκρατίας, για μία πενταετία, όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: H ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί, ενδεχομένως, από νέες μορφές διακυβέρνησης». (Καθημερινή 11.02.05)
Η κ. Άννα Ψαρούδα–Mπενάκη, λόγω αξιώματος, αλλά και λόγω χαρακτήρα και συγκρότησης, δεν θα έλεγε κάτι εν τη ρύμη ενός τελετουργικού λόγου. Σαν διακεκριμένη νομικός που είναι, ξέρει να οργανώνει τον λόγο της και να κυριολεκτεί. Αυτά που είπε, απηχούν τις σκέψεις της και ενδεχομένως τις ανησυχίες της και κατά κάποιο τρόπο ίσως ήθελε να προειδοποιήσει τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας και περισσότερο εμάς.
Και να που έρχονται σήμερα τα λόγια της να επαληθευτούν, με αυτόν τον σχετικά δραματικό τρόπο.
από το Alkimos archive
Αρχίζει να γίνεται υπερβολική αν όχι ακατανόητη η επιμονή της κυβέρνησης να προβάλει με κάθε τρόπο ως μέγα επίτευγμα την διπλωματική επιλογή να μην ζητήσει βοήθεια αλλά πολιτική στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιλαμβάνομαι ασφαλώς ότι μέχρι σε ένα σημείο το, κατά τα άλλα, επικοινωνιακής μορφής εύρημα ότι δεν ζητήσαμε βοήθεια συνδέεται με την προσπάθειά μας να διασώσουμε ότι μπορούμε από την εθνική μας υπερηφάνεια.
Αγγίζει όμως τα όρια της υπερβολής η ιδιαίτερη έμφαση που δίδεται στο γεγονός αυτό. Που είναι μεν επιτυχία αλλά δεν δίνει λύσεις.
Γιατί όταν ο σοβιετικού τύπου Ελληνικός κρατικός τομέας ζητάει από την 1η Ιανουαρίου του 2010 για κάθε μήνα του ίδιου χρόνου 2 δισ. ευρώ για να συντηρηθεί. Όταν χρειαζόμαστε άλλα 20 δισ. ευρώ για άμεσες υποχρεώσεις μας. Και όταν έχουμε απέναντί μας τα κοράκια της διεθνούς κερδοσκοπίας τι ζητάμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Πολιτική στήριξη μόνο ή και βοήθεια γιατί καιγόμαστε;
Θα μου πείτε ότι υπάρχει και η εθνική μας υπερηφάνεια. Υπάρχει και η εθνική μας κυριαρχία. Υπάρχει και το εθνικό μας φιλότιμο. Υπάρχει τέλος και ο εθνικός μας εγωισμός ότι θα τα βγάλουμε πέρα με το πρόγραμμα σταθεροποίησης που παραδώσαμε ήδη στις Βρυξέλλες.
Πολύ ωραία όλα αυτά ως... πολιτικοί εθνικοί στοχασμοί. Ας τα δούμε όμως περισσότερο προσεκτικά. Τι μπορεί να περισωθεί πλέον από την πολιτική μας υπερηφάνεια όταν όλη η Ευρώπη γελάει με την επιμονή μας να διατηρήσουμε μια σοβιετικού τύπου οικονομία που μας οδηγεί στο γελοίο σημείο να χαλκεύουμε τα στοιχεία που παραδίδουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την πορεία της οικονομίας μας. Πως μπορούμε να σταθούμε ως σοβαρό κράτος όταν επιμένουμε να διατηρούμε υπό την κρατική κατοχή το ηλεκτρικό ρεύμα, το φυσικό αέριο, τα νερά, τα ταχυδρομεία, τις μεταφορές, τα τρένα, το υπέδαφος, τα μεταλλεύματα, την παραγωγή πετρελαίων, μερικές Τράπεζες, την παραγωγή ζάχαρης, τα προϊόντα άμυνας, νοσοκομεία «λαμόγια» και μέχρι χθες με τα λεφτά των φορολογουμένων τα ναυπηγεία, τις αερομεταφορές και μέρος από τις τηλεπικοινωνίες.
Γιατί απορούμε όταν μας τρίβουν στα μούτρα τα χαλκευμένα στοιχεία για τα μεγέθη της οικονομίας όταν από την άλλη μεριά δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε το γιατί συντηρούμε 1.100.000 δημόσιους υπαλλήλους και τους περίπου 1000 κρατικούς Οργανισμούς που δεν τους κλείνουμε γιατί δεν ξέρουμε που να βολέψουμε την εκλογική μας πελατεία και πως θα εξασφαλίζουμε τα «σύμφωνα μη επιθέσεων» με τις συντεχνίες του κράτους κατακτητή της οικονομίας .
Το μοναδικό μας επιχείρημά ότι και άλλα κράτη μέλη έχουν επίσης υψηλό έλλειμμα και ίσως υψηλότερο χρέος δυστυχώς δεν μας καλύπτει για δύο βασικούς λόγους. Αφενός γιατί τα συγκεκριμένα αυτά κράτη μέλη έχουν ανοίξει τις αγορές τους κάνουν σοβαρές συμφωνίες με ιδιώτες και δεν χρησιμοποιούν αλχημείες για να βολεύουν τους χιλιάδες που «προστατεύουν» στους κρατικούς Οργανισμούς οι Έλληνες εργατοπατέρες. Και αφετέρου γιατί δεν βλέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως κουτόφραγκους που μπορούν (όπως οι Ελληνάρες) να τους πασάρουν τα γνωστά ελληνικά πολιτικά τερτίπια. Πέρα δε από αυτά κανένα άλλο κράτος μέλος έφθασε στο σημείο να εκθέσει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε τέτοιο βαθμό που την εκθέσαμε εμείς. Κανένα άλλος κράτος μέλος δεν έφθασε στο σημείο να πάρει μέτρα σταθεροποίησης με συνταγές των Βρυξελλών και με επιτήρηση λόγω ελλείψεως εμπιστοσύνης.
Ας έλθουμε και στον εθνικό μας φιλότιμα. Ασφαλώς και κάνει καλά να το προβάλλει ο κ. Γ. Παπανδρέου. Αλλά τόσο ο ίδιος όσο και ο επικεφαλής του οικονομικού του επιτελείου κ. Γ. Παπακωνσταντίνου γνωρίζουν πολύ καλά ότι για την σημερινή θέση της οικονομίας μας ευθύνη έχουν ασφαλώς οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. των τελευταίων 25 ετών . Όμως το εθνικό μας φιλότιμο το συνέτριψαν μόνο οι κυβερνήσεις του κ. Κ. Καραμανλή όταν αντί να αλλάζουν τακτική άλλαζαν του υπουργούς που αντιδρούσαν. Όταν το πάνω χέρι στις κυβερνήσεις το είχαν πάντα οι κράτιστες και οι υπόδουλοι των συντεχνιών.
Δεν έχει ευθύνες συνεπώς ο κ. Γ. Παπανδρέου για την κατάντια της χώρας και καλώς την επιρρίπτει στον μεγαλύτερο βαθμό στην Ν.Δ.
Έχει όμως ευθύνες όχι μόνο πολιτικές αλλά και ιστορικές αν δεν κάνει μεταρρυθμίσεις. Αν δεν ξηλώσει το σημερινό άχρηστο , αντιπαραγωγικό και αποτυχημένο κράτος σε όλα τα επίπεδα. Αν δεν σταματήσει την πρόκληση των προνομιούχων κρατικών υπαλλήλων στου μεροκαματιάρηδες του ιδιωτικού τομέα. Αν δεν βοηθήσει την ανεργία όχι με προσλήψεις αλλά με ανάπτυξη και αύξηση των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα στον οποίο πρέπει να περάσει όλο το μη βιώσιμο κράτος «επιχειρηματίας».
Μόνο έτσι μπορεί μα τα καταφέρει με την πολιτική σταθεροποίησης. Και τότε ας μας ξαναθυμίσει ότι ζήτησε μόνο πολιτική στήριξη από την Ε.Ε. Μέχρι τότε ας φροντίσει να πάρει εκτός από τις ευχές των Βρυξελλών και τους πόρους που έχουμε ανάγκη να τα βγάλουμε πέρα. Μέχρι τότε ας ισχύει το «πάρτε τα λεφτά και τρέχτε...».
του Γιώργου Κράλογλου στο capital
Ακούγοντας στο χτεσινό Υπουργικό Συμβούλιο τον Πρωθυπουργό μας κύριο Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου να λέει ότι:
«Όπως χειριστήκαμε τα οικονομικά, μας αφαιρέθηκε και ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας» ήρθε ξαφνικά στο νου μου η Πρόεδρος της Βουλής κ Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη η οποία, επί Κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας, αναγγέλλοντας την εκλογή του κ Κάρολου Παπούλια στο αξίωμα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας (για πρώτη θητεία) εάν δεν με απατά η μνήμη μου (έχω και μια ηλικία ως…γνωστόν) είχε χρησιμοποιήσει ή ακριβώς την ίδια φράση ή με απόλυτα παρεμφερή λεκτική διατύπωση μετέφερε ουσιαστικά το ΙΔΙΟ νόημα…
Διορθώστε με σας παρακαλώ αφού βρείτε το σχετικό video καθότι τελικά είναι ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ ότι...Η κ Μπενάκη το προανήγγειλε και ο κ Παπανδρέου το διαπίστωσε…
Βέβαια την επιβεβαίωση αυτή για όσα χάσαμε την έκανε ο κύριος Παπανδρέου μερικές μέρες μετά την πανηγυρική εκλογή του κ Παπούλια στη ΔΕΥΤΕΡΗ Προεδρική θητεία…
Οι συνάδελφοι της βιολογίας λένε ότι την πλέον βραχεία μνήμη από όλα τα ψάρια την έχουν τα...χρυσόψαρα!
Λέτε εμείς οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, τελικά, να είμαστε χρυσόψαρα και να μην το...ξέρουμε;
Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Πρωτόγνωρες αντιδράσεις από αξιωματικούς και των τριών Κλάδων και όλων των βαθμίδων καταγράφονται μετά την χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για «μειωμένη εθνική κυριαρχία, λόγω κακού χειρισμού των οικονομικών μας». Η συγκεκριμένη δήλωση - «έτσι όπως χειριστήκαμε τα οικονομικά μας αφαιρείται και ένα κομμάτι τις κυριαρχίας μας» - δημιούργησε κύμα διαμαρτυριών μεταξύ των ένστολων το οποίο δεν έχει καταγραφεί άλλη φορά στο παρελθόν με εξαίρεση την περίπτωση των ... Ιμίων, όταν επιχειρήθηκε να φορτωθεί στους αξιωματικούς το φιάσκο της επιχείρησης.
«Η εθνική κυριαρχία χάνεται μόνο μετά από ήττα σε πόλεμο και εμείς δεν έχουμε χάσει κανένα πόλεμο. Αν νομίζει ότι έχει ηττηθεί αυτός είναι δικός του λογαριασμός, όχι όμως της Ελλάδας» ήταν η πιο αιχμηρή δήλωση που καταγράψαμε από ανώτερο αξιωματικό του Στρατού Ξηράς που υπηρετεί σε μονάδα των συνόρων.
Εξίσου αιχμηρή ήταν και... η άποψη έτερου, ιπτάμενου αξιωματικού της Π.Α.: «Υπεύθυνοι για την διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας είμαστε εμείς που πολεμάμε καθημερινά στον ουρανό με τους απέναντι εισβολείς. Εμείς κερδίζουμε σχεδόν όλες τις μάχες. Αν κάποιοι άλλοι χάνουν μάχες στο χρηματιστήριο ή στα ομόλογα ή έχουν κλέψει τόσα λεφτά και τώρα ήρθε η ώρα της πληρωμής αυτό είναι δικό τους θέμα όχι της Ελλάδας και σίγουρα δεν έχει σχέση με την εθνική μας κυριαρχία».
Ακόμα και ο πρόεδρος της Ν.Δ. Α.Σαμαράς που εμφανίζει ιδιαίτερα συναινετικό πνεύμα έναντι της κυβέρνησης με αφορμή την δήλωση αυτή κάλεσε τον πρωθυπουργό «να είναι πιο προσεκτικός σε αυτά που λέει περί εθνικής κυριαρχίας»
Για πρώτη φορά το κλίμα που καταγράφεται μεταξύ των αξιωματικών είναι τόσο «βαρύ» για μιά κυβέρνηση τεσσάρων μηνών. Και βέβαια δεν έχει να κάνει μόνο με τις δηλώσεις Παπανδρέου. Η κυβερνητική μεθόδευση για αύξηση των ορίων ηλικίας και περικοπή επιδομάτων, οδοιπορικών κλπ. από έναν κλάδο ο οποίος όχι απλώς αμοίβεται πενιχρά σε σχέση με αυτό που προσφέρει, αλλά δεν συγκρίνονται οι όροι και οι συνθήκες εργασίας με κανένα άλλο επάγγελμα, έχει δημιουργήσει εκρηκτική κατάσταση.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στο Πολεμικό Ναυτικό πριν από πέντε ημέρες τέθηκε θέμα παραίτησης του Α/ΓΕΝ Γιώργου Καραμαλίκη καθώς το Ναυτικό Νοσοκομείο για πρώτη φορά εντάχθηκε στο σύστημα εφημεριών του ΕΣΥ (!) ενώ οριακά ανταποκρίνεται στις νυν υποχρεώσεις του έναντι των δικαιούχων! Η παραίτηση απετράπη κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ο ίδιος δεν θέλησε λίγες ημέρες πριν από την βέβαιη αποστρατεία του να δημιουργήσει πολιτικό ζήτημα.
Η χθεσινή απουσία της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου από την τελετή ένταξης των επιθετικών ελικοπτέρων AH-64DHA στα Μέγαρα, δεν ήταν μία απλή «παράλειψη λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων», ήταν μία εσκεμμένη ενέργεια από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας η οποία πλέον βρίσκεται σε ανοικτή αντιπαράθεση με το προσωπικό των Ε.Δ.
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ε.Βενιζέλος έχει αντιληφθεί τον κίνδυνο που περικλείει αυτή η δυσαρέσκεια και επιχειρεί να καθυστερήσει ή να βελτιώσει τις τελικές ρυθμίσεις για το συνταξιοδοτικό στο μέτρο του δυνατού. Διότι δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι μπορεί λόγω της φύσεως του επαγγέλματος η δυσαρέσκεια των αξιωματικών να «βράζει» υπογείως, αλλά ο υπόγειος «βρασμός» είναι πιο επικίνδυνος από αυτόν που εκτονώνεται...
από το defencenet
Οφείλουμε να είμαστε δίκαιοι και καθαροί.
Ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Μιλάμε για τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον είδαμε στην συνέντευξη τύπου αμέσως μετά το ανακοινωθέν "στήριξης" της χώρας μας από τους λελέδες της Ευρώπης. Παρατηρήσαμε την κόπωση και την θλίψη στο πρόσωπό του. Γνωρίζαμε τον λόγο, περιμέναμε προκαταβολικά πως θα μας αντιμετώπιζαν οι επικυρίαρχοι της ΕΕ (Μήπως το φιλί της ζωής να μας το έδινε η Κάρλα;).
Αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε (απλώς υποθέτουμε και φανταζόμαστε) πως είναι να σε έχουν σε θέση απολογούμενου (και με τις εφημερίδες τους να σε παρουσιάζουν ως επαίτη) και είτε να κατηγορούν (δικαίως...) την χώρα σου, είτε να σε εκβιάζουν προκειμένου να εκδώσουν μια δήλωση φραστικής υποστήριξης, είτε να σε ωθούν σε αντιλαϊκές πολιτικές με το φόβητρο (που είναι πλέον γεγονός) της επιτροπείας του ΔΝΤ, και όχι μόνο.
Και βέβαια να μην... αποδέχονται τις ευθύνες τους για το κερδοσκοπικό παιχνίδι στο οποίο σύρθηκε η Ελλάδα, με την ανοχή αν όχι και με την έμμεση καθοδήγησή τους.
Και με τι περισσή ευκολία βγήκε αυτός ο άχρους, άοσμος και άγευστος κ. Ρομπάι, ο Πρόεδρος της ΕΕ, και ζήτησε πρόσθετα μέτρα εξόντωσης των πλέον φτωχών Ελλήνων (κατάργηση 14ου, 13ου, μισθού από συνταξιούχους των 400 ευρώ, αύξηση του ΦΠΑ κλπ);
Και πόσο εύκολα η βλογιοκομμένη Μέρκελ δήλωνε πως: «Δεν πρόκειται να συζητήσουμε σήμερα τον πρακτικό τρόπο βοήθειας στην Ελλάδα».Και εξηγείται η στάση των Γερμανών αλλά και επαληθεύεται η ειλικρίνεια της δήλωσης Παπανδρέου ότι "δεν συζητήσαμε για εξοπλιστικά προγράμματα (Eurofighiters κλπ)
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε όλες τις πιέσεις που ασκήθηκαν στον Έλληνα Πρωθυπουργό.
Ξέρουμε ότι δέχτηκε την τριπλή εποπτεία και ομολόγησε, από εκείνο το βράδυ της 11 του Φλεβάρη, ότι παραχωρήσαμε κομμάτι της Εθνικής μας κυριαρχίας. Και την επομένη στο Υπουργικό Συμβούλιο επετέθη με σφοδρότητα σε κύκλους της ΕΕ γιατί δεν στάθηκαν στο πλευρό της Ελλάδας, ώστε να αποκρουσθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις (Να είστε σίγουροι ότι τα προσωπικά χαρτοφυλάκια θα έχουν διογκωθεί και οι μελλοντικές μπίζνες κάποιων από τους υπευθύνους της ΕΕ θα έχουν συμφωνηθεί ενδεχόμενα , όμως θα αποκαλυφθούν πολύ αργότερα. Ανάλογο παράδειγμα οι χρυσοπληρωμένες αμοιβές στον Μπλαίρ για ανούσιες διαλέξεις, από γκρουπ τραπεζιτών, ομίλων και "αγορών").
Αλλά ας γυρίσουμε στα καθ' ημάς.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα έπραττε και πως θα χειριζόταν την απελπιστική κατάσταση της χώρας ο ρίψασπις Καραμανλής (αν δεν έφευγε, όπως έφυγε από την αρχηγία του κράτους)
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα αντιμετώπιζαν αυτήν την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας οι διάφοροι επαναστάτες , που πολύ εύκολα κατηγορούν για ενδοτικότητα την κυβέρνηση.
Δεν είμαστε εμείς που θα δικαιολογήσουμε την φοροεπιδρομή απέναντι στις λαϊκές μάζες.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΟΥΝ ΤΑ ΧΑΜΗΛΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ. Γιατί στο κάτω - κάτω της γραφής ΔΕΝ ΤΑ ΚΛΕΨΑΜΕ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ με τους κοπρίτες τα κλεμμένα που μας φέρανε σ' αυτήν την δεινή κατάσταση ως χώρα.
ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΙΣ ΒΙΛΕΣ και ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΡΣΕ, ΛΕΞΟΥΣ, ΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ.
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΚΥΠΡΟ ΕΛΒΕΤΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ. Εμείς το πολύ - πολύ να βγάλουμε μερικά πενηντάευρα από την τσέπη και να τα ακουμπήσουμε στο σούπερ μάρκετ.
Αλλά δεν μπορούμε παρά να σταθούμε δίπλα στον Γιώργο για την δοκιμασία που πέρασε (και περάσαμε) και το τρόπο που την χειρίστηκε. Και να του πούμε πως οποιαδήποτε προσπάθεια να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ.
Τον πόλεμο που θα έχεις - έτσι κι αλλιώς - να τον ανοίξεις με τα λαμόγια, τους κοπρίτες, τους λαδιάρηδες και τους κάθε είδους ευνοημένους των τελευταίων δεκαετιών, και όχι με τους "της γης τους κολασμένους".
Και μην ξεχνάμε: Η 11η Φλεβάρη για την Ελλάδα, είναι πολύ χειρότερη απ' ότι η 11η Σεπτέμβρη για την Αμερική. Εκεί έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι, εδώ χάθηκε η ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και η ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
από τον Ακτιβιστή
Η αλήθεια είναι ότι όταν άκουσα τη χθεσινή δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου για την εθνική κυριαρχία που απειλείται από το δημοσιονομικό πρόβλημα προβληματίστηκα
Μου φάνηκε κι εμένα αρκετά υπερβολική σαν δήλωση.
Ο Παπανδρέου όμως έχει δίκιο κι ας φωνάζει υστερικά ο Σαμαράς και οι υπόλοιποι.
Ρίξτε μια ματιά στον Ξένο Τύπο. Η Ευρώπη ανησυχεί πολύ έντονα για την Ελλάδα . Σκεφθείτε μόνο ότι η προχθεσινή υποτίμηση της Ελλάδας από την Fitch κλόνισε την ισοτιμία του ευρώ.
Η Ελλάδα λοιπόν δεν παίζει μόνη της. Δεν μπορεί να καθορίσει μόνη της την οικονομική της πολιτικής.
Δεν αποκλείεται ακόμα και να εγκατασταθεί κλιμάκιο της Ε.Ε το οποίο θα θέσει την ελληνική Οικονομία υπό μηνιαία επιτήρηση.
Για ποια εθνική κυριαρχία μιλάμε λοιπόν; Ρίξτε μια... ματιά στη συνθήκη της Λισσαβόνας . Η Ευρωπαϊκή Ένωση βαδίζει ολοταχώς προς τη μεταβολή της σε ομοσπονδιακό κράτος αλλά ΗΠΑ...
Κι ας μην μας το λένε. Κι ας μας στέλνουν στις παραλίες στις Ευρωεκλογές...
από Παραπολιτική
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
