Τρίτη και… φαρμακερή «ζαριά» μέσα σε ένα χρόνο ταλαιπωρίας, απογοήτευσης και σύγχυσης. 
Οι νόμοι της ιστορίας, (δηλαδή η «αντικειμενικότητα» της κίνησης) είναι πιο ισχυροί από οποιαδήποτε υποκειμενική βούληση.
Έκπληκτος καθημερινά ανακαλύπτω ότι, όλο και περισσότεροι πολίτες αυτής της χώρας έχουν αντίληψη για το τι πραγματικά συμβαίνει.
Το εκλογικό σύστημα στην Ελλάδα περιλαμβάνει μια σειρά από νομικίστικες δικλείδες, που καταργούν κάθε έννοια δημοκρατίας, στον πολύ περιορισμένο βαθμό που, εξ αρχής, η δημοκρατία θα μπορούσε να φορέσει το καπέλο της αντιπροσώπευσης. Φαινομενικά, η σημαντικότερη είναι η αρχή της ενισχυμένης αναλογικής, η οποία δίνει πλεονέκτημα σε ένα κόμμα όσο πιο μεγάλο είναι το ποσοστό που παίρνει επί των έγκυρων ψήφων –δηλαδή, κάτι σαν καπιταλισμός με τις ψήφους! Με την πρόφαση της εύνοιας ισχυρών κυβερνήσεων για χάρη της πολιτικής σταθερότητας, υφαρπάζεται από τα μικρότερα κόμματα ποσοστό τόσο μεγαλύτερο όσο μικρότερο είναι το κόμμα.
Τελευταία και ειδικότερα μετά την συγκρότηση της αντισυνταγματικής κυβέρνησης Παπαδήμου, η οποία κλήθηκε να εφαρμόσει κατά γράμμα τις εντολές των δανειστών, σε βάρος του ελληνικού λαού, την υποστολή της αντιμνημονιακής πολιτικής από πλευράς της ΝΔ και κυρίως το γεγονός ότι όλα αυτά έγιναν χωρίς να υπάρξει η παραμικρή λαϊκή αντίδραση, ο πρώτος που φαίνεται να πληρώνει τα σπασμένα είναι το διαδίκτυο. Οι καλλιεργηθείσες προσδοκίες μοιάζουν να διαψεύδονται.
Τι να συμβαίνει αυτή την ώρα εκεί ψηλά;
Είμαστε ένας λαός εγκλωβισμένων ανθρώπων από ένα σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που μας κρατάει δέσμιους με θεσμικές αλυσίδες και μας ακυρώνει. Βλέπουμε τα γεγονότα που αφορούν άμεσα τη ζωή μας, να μας ξεπερνούν χωρίς εμείς να μπορούμε να τα επηρεάσουμε. Βλέπουμε να λαμβάνονται αποφάσεις, χωρίς εμείς να μπορούμε να τις επηρεάσουμε ή να έχουμε τη δυνατότητα να πάρουμε κάποια δημοκρατική πρωτοβουλία.
Είμαστε εγκλωβισμένοι από ένα συνταγματικό θεσμικό πλαίσιο το οποίο δεν δίνει καμία δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας , λαϊκής παρέμβασης και εν τέλει λαϊκής εκτόνωσης. Όλες οι εξουσίες είναι στα χέρια μιας κλειστής και αυτοαναπαραγόμενης πολιτικής ελίτ. Στην ουσία μιας κληρονομικής ολιγαρχίας και των κολαούζων της, η οποία έχει απλώσει τα χέρια της στον συνδικαλισμό, στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη, ακόμα και στον πιο ασήμαντο πολιτιστικό σύλλογο. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης το ζούμε σήμερα και ακόμα χειρότερα θα το ζήσουμε αύριο.
Αναρωτιόμαστε:
1. Δεν θα μπορούσε για παράδειγμα να προβλέπει το Σύνταγμα την πρωτοβουλία των πολιτών για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με τη συλλογή υπογραφών, όπως γίνεται σε άλλα κράτη; Δεν είναι αυτή μία δημοκρατική λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που οι κυβερνώντες μας θεωρούν πολιτικά ανόητους και ανίκανους να αποφασίσουμε για το μέλλον μας με ένα δημοψήφισμα και δεν το κάνουν;
2. Δεν θα μπορούσε να μην υπήρχε το φασιστικό όριο του 3% για την είσοδο στη Βουλή, ώστε να μπορούν και νέες λαϊκές δυνάμεις να εκπροσωπηθούν και να ακουστούν; Δεν θα ήταν και αυτό μια δημοκρατική λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που το κατεστημένο θεωρεί πολιτικά ανίκανες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που δεν ξεπερνούν το 3%;
3. Δεν θα μπορούσε να ισχύει απλή αναλογική ώστε να υπάρχει πλήρης λαϊκή εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο και να έχουμε κυβερνήσεις πλειοψηφίας και όχι να εξουσιαζόμαστε από μειοψηφίες; Δεν είναι αυτό μια δημοκρατική λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που οι μονοκομματικές κυβερνήσεις είναι δέσμιες των συμφερόντων της κρατικοδίαιτης άρχουσας τάξης;
4. Δεν θα μπορούσε το Σύνταγμα να επιβάλει διαφάνεια και εσωκομματική δημοκρατία στα κόμματα ώστε να μπορούν τα κομματικά μέλη και οι φίλοι του κάθε κόμματος να συμμετέχουν σε εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες και εσωκομματικές αποφάσεις; Γιατί άραγε έχουν εξαιρεθεί τα κόμματα από το Σύνταγμα και έχουν αφεθεί να λειτουργούν ανεξέλεγκτα έξω από αυτό και τους νόμους, τη στιγμή που ο βασικός παράγοντας του πολιτικού μας συστήματος είναι η κομματοκρατία;
5. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει ένας εκλεγμένος (με απόλυτη πλειοψηφία) από το λαό Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έξω από το στενό πολιτικό σύστημα με αρμοδιότητες σαν κι’ αυτές που του αναγνώριζε το Σύνταγμα του 1975 και τις οποίες αφαίρεσε ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού; όπως π.χ. δημοψήφισμα ή αποπομπή νομοσχεδίων κ.λ.π.; Δεν θα ήταν κι’ αυτό μια λαϊκή προστασία και μια λαϊκή διέξοδος, τη στιγμή που έχουμε έναν τυπικό και μη εκλεγμένο από το λαό αλλά εκλεγμένο από την πολιτική ελίτ, Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες;
Όμως τίποτα απ’ όλα αυτά προφανώς δεν μας αξίζει. Το μόνο ξεροκόμματο δημοκρατίας που μας δίνει το Σύνταγμα είναι μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια να πάμε να ψηφίσουμε υποχρεωτικά αυτούς που μας εμφυτεύει στο μυαλό το σύστημα μέσα από τα ΜΜΕ που το στηρίζουν. Δηλαδή τους προβεβλημένους πολιτικούς γόνους, τους συγγενείς τους, τους κουμπάρους τους και τους υποτακτικούς των πολιτικών οικογενειών. Αλλά τι να λέμε τώρα. Εδώ έρχεται νέος εκλογικός νόμος που μας αφαιρεί ακόμα και αυτή τη δυνατότητα της επιλογής του προσώπου του αντιπροσώπου μας στη Βουλή, στο όνομα της καταπολέμησης διαφθοράς των πολιτικών για την οποία ευθύνεται η ίδια η πολιτική ολιγαρχία και όχι εμείς.
Τίποτε δεν μας έχουν παραχωρήσει για πρωτοβουλία και αυτοπροστασία μας. Είμαστε απλά πρόβατα, για να μην χρησιμοποιήσουμε βαρύτερη λέξη.
Έπειτα από όλα αυτά φοβόμαστε ότι η μόνη λαϊκή διέξοδος για αποτίναξη των αντιδημοκρατικών δεσμών, όταν η σοβούσα κρίση φτάσει στο απροχώρητο, θα είναι δυστυχώς μια λαϊκή έκρηξη ασυντόνιστη και καταστροφική.
από το Προεδρική δημοκρατία
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
