Τι να συμβαίνει αυτή την ώρα εκεί ψηλά;Να κλαίει μια στάλα ο ουρανός;
Να ναι χαρούμενοι οι άγγελοι που ένας δικός μας άγγελος πετάει κοντά τους;
Κι ο κόσμος πως να τους μοιάζει κάτω με τόσο γέλιο λιγότερο;
Τόσο γέλιο; Έδωσε κανείς περισσότερο από αυτόν;
Φεύγοντας ο Θανάσης Βέγγος παίρνει μαζί του όλο αυτό που εκπροσωπούσε.
Τον καθαρό, τον τίμιο, τον άνθρωπο που έτρεχε κι άκρη δεν έβρισκε ποτέ, αυτόν που τρώει τις σφαλιάρες της ζωής κι όμως ψάχνει τρόπο να το δώσει πίσω με καλό, αυτόν που αγαπούσε το γέλιο του, το κλάμα του, "την εξαθλίωση που κουβαλούσε πάνω του" που όπως ο ίδιος έλεγε ήταν αυτό που τον έφερε ως εδώ...
Αναρτήσεις
