Τα εκλογικά αποτελέσματα αφήνουν γεύση πικρή. Τα τελευταία χρόνια συνέβηκαν γεγονότα και καταστάσεις που κανείς «μέσος» άνθρωπος δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μπορεί να συμβούν και ακόμα χωρίς να κουνηθεί φύλλο. Τίποτα βέβαια δεν έγινε-γίνεται τυχαία, όλα εξηγούνται και αναλύονται, όλα έχουν αιτία, αρχή, διάρκεια και φυσικά τέλος (όταν αποφασίσει ο λαός να το δώσει).
Μια από τις πιο συγκλονιστικές αφηγήσεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας -και ενδεχομένως η πιο συγκλονιστική- είναι η σκηνή που, ενώ η Σμύρνη καίγεται, οι πρόσφυγες (πλέον) τρέχουν αλλόφρονες να σωθούν από τη φωτιά και το σπαθί των Τούρκων πίσω τους και προσπαθούν, με όσες δυνάμεις τους έχουν απομείνει, να πιαστούν από τα ιταλικά και γαλλικά πλοία που πλέουν εκείνη τη στιγμή στον όρμο της Σμύρνης.
Οι νόμοι της ιστορίας, (δηλαδή η «αντικειμενικότητα» της κίνησης) είναι πιο ισχυροί από οποιαδήποτε υποκειμενική βούληση.
Πάρε θέση φωναζουν. Δεν μπορείς να είσαι αμέτοχος. Θέση σε τι; Αμέτοχος σε τι; Να πάρω θέση με ποιους δολοφόνους θα είμαι; Ποιοι θάνατοι είναι όμορφοι και ποιοι άσχημοι; Να πάρω θέση αν μου αρέσει αυτή η βαρβαρότητα ή η άλλη; Να επιλέγω νεκρούς ομοιδεάτες ή νεκρούς αντιπάλους; Ποιους ομοιδεάτες και ποιους αντιπάλους σε τι; Σε δεκάδες κείμενα χρόνια τώρα γράφω και ξαναγράφω ξανά για τη ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ, ΤΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΑ ΜΑΝΤΡΙΑ, που θύματα όλων αυτών είναι ΚΥΡΙΩΣ οι νέοι άνθρωποι που δεν ξέρουν που πάνε να μπλέξουν και για ποιο λόγο τους βάζουν να σκοτώνονται, να μισούν, να κατευθύνονται εκεί που τους δείχνουν, που δεν ξέρουν πόσο άριστα δεμένοι είναι οι μηχανισμοί της ΑΠΑΤΗΣ και της ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.
Ο οπορτουνισμός των κομματικών συγχωνεύσεων και ο προσωπικός καριερισμός της «κωλοτούμπας» είναι μια τρανή απόδειξη του πανικού ενός ανάβαθου πολιτικού δυναμικού
Έληξε ο πανελλήνιος διαγωνισμός με το ερώτημα “Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;” που είχε θέσει στο λαό ο Γιώργος Παπανδρέου προεκλογικά.
Στο χοντρό παιχνίδι των «αγορών» και οι υποτιθέμενοι Ευρωπαίοι «ηγέτες», Άθλια πιόνια στη σκακιέρα της ασύδοτης παγκοσμιοποίησης… Να φορτώνουν τα βάρη στις πλάτες των λαών και να στρώνουν το χαλί στην επέλαση των βαρόνων των «αγορών».
Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα ήταν το ιδεολογικό δίλημμα που μας είχε θέσει προεκλογικά ο σημερινός πρωθυπουργός. Και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι μας κορόιδεψε καθώς δεν θυμάμαι να το είχε απαντήσει. Προφανώς τώρα γνωρίζουμε ποια ήταν η απάντηση.
Μας έθεσαν, προεκλογικά, τα διλήμματα: «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»! «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»!
Κοντεύει τέσσερις. Μόλις έφυγε ο Γιάννης. Φίλος. Δικός. Από παλιά. Τον αγαπάω το Γιάννη. Και του χρωστάω. Ήταν εκεί. Στον πόνο και την ανάγκη. Και μ αρέσει να μην ξεχνώ το καλό. Προσπαθώ. Έχει σημασία ακόμα και στα μαύρα σκοτάδια να θυμάσαι το καλό.
Πολύ γέλιο! Πως μπορεί να βγει γέλιο από την Παγκαλική Κοπρίλα.
Το ΠΑΣΟΚ είναι άσσος στην επικοινωνιακή τακτική. Μπορεί να πάει το λαό επικοινωνιακό περίπατο για τέσσερα χρόνια, χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς τίποτα και όλοι να ψάχνονται κάθε φορά για την πολιτική ψευτοαντζέντα που αυτό καθορίζει. Βέβαια εκτός της τρομερής ικανότητας του ΠΑΣΟΚ στον επικοινωνιακό τομέα, έχει και την άπειρη στήριξη των ΜΜ"Ε" της κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας, διαφορετικά δεν θα κατάφερνε τίποτα.
Πρόσφατα παραδείγματα της επικοινωνιακής μαεστρίας του ΠΑΣΟΚ ήταν η ενασχόληση με τους υποψήφιους που θα κατέβαζε στις αυτοδιοικητικές εκλογές και κυρίως στις περιφέρειες και στους τρεις μεγάλους δήμους. Καλλιεργήθηκαν προσδοκίες, οργίασαν τα σενάρια, ο κόσμος ξέχασε προς στιγμήν την ξένη κατοχή και την οικονομική του εξαθλίωση και άρχισε να συζητά για το ποιος θα κατέβει υποψήφιος και ποιος αρνείται και άλλα χαρωπά. Τελικά «μάπα το καρπούζι». Τα μεγάλα ονόματα από το ΠΑΣΟΚ που ήθελε να κατεβάσει υποψήφιους ο κ. Παπανδρέου του γύρισαν την πλάτη και τον περιφρόνησαν. Αναγκάστηκε να πέσει στα πόδια τρίτων, όπως του κ. Τατούλη, του κ. Καμίνη και του κ. Μπουτάρη και αντί αυτό να παρουσιαστεί ως αδυναμία και πολιτική καταστροφή του ΠΑΣΟΚ, παρουσιάζεται επικοινωνιακά ως άνοιγμα του Παπανδρέου σε ευρύτερους χώρους.
Άλλο παράδειγμα ο ανασχηματισμός. Επί... οκτώ σχεδόν μήνες καταναλώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες εργατοώρες κατασκευής σεναρίων και πολύ περισσότερες εργατοώρες σπαταλήθηκαν από τους δέκτες των πληροφοριών, δηλαδή τους πολίτες, για το θέμα του ανασχηματισμού. Για τις δομικές, κάθετες, οριζόντιες κ.λ.π. αλλαγές του κυβερνητικού σχήματος, καθώς και τα πρόσωπα που θα μπούνε στην κυβέρνηση λες και κυβερνά η κυβέρνηση της Ελλάδας πλέον τη χώρα. Το αποτέλεσμα ήταν για μία ακόμα φορά «μάπα το καρπούζι», αλλά και πάλι παρουσιάζεται ως κυβέρνηση νέας πνοής, νέου οράματος και άλλα και πάλι χαρωπά.
Τέλειωσε λοιπόν και ο ανασχηματισμός. Και τώρα τι γίνεται; Τι θα απογίνουμε εμείς οι πολίτες χωρίς «βαρβάρους;
Α! ξεχάσαμε έχουμε και τη ΔΕΘ. Βέβαια. Τι θα πει εκεί ο πρωθυπουργός; Θα έχει μικρό καλάθι; Θα έχει μεγάλο καλάθι; Θα έχει τρύπιο καλάθι; Θα έχει ψάθινο καλάθι; Θα έχει καλάθι από μπαμπού; Εμείς οι «μπαμπουίνοι» πρέπει να μάθουμε.
Και το κέφι συνεχίζεται...
από το προεδρική δημοκρατία
Δεν χρειάζεται να έχει και πολύ καλή μνήμη για να θυμηθείς ότι τουλάχιστον εδώ και 15 χρόνια μας κυβερνάνε συνεχώς μεταρρυθμιστές. Συνεχώς εμφανίζονται διάφοροι υπερήρωες, που χωρίς να λογαριάζουν το πολιτικό κόστος πέφτουν με τα μούτρα στη δουλεία για να μας μεταρρυθμίσουν τον αδόξαστο. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι όλοι τους είναι το μαλακό κι ευγενικό πρόσωπο της πολιτικής. Ο σεμνός καθηγητής, ο άφθαρτος και δυναμικός, ο πολιτισμένος και μοντέρνος. Μόνο έτσι μπορεί να τσιμπήσει ο κόσμος που ακόμα πιστεύει στα πρόσωπα και ξεχνά ότι αυτά συνήθως είναι το καμουφλάζ. Όπως και να έχει εδώ και 15 χρόνια, όλοι αυτοί μας εκσυγχρονίσανε, μας επανιδρύσανε, και θα μας νοικοκυρεύανε κιόλας τώρα, αν όλη αυτή η μεταρρύθμιση, οι ολυμπιάδες και οι ισχυρές Ελλάδες δεν μας είχαν οδηγήσει στο χάος.
Πως έγινε αυτό; Είναι δυνατόν να... έκανε τόσο μεγάλο λάθος ο Καθηγητής; Είναι δυνατόν τόσοι πατριώτες μαζεμένοι στην ΝΔ να μην πήραν χαμπάρι τι κάνανε; Είναι δυνατόν ο νοικοκύρης Γιωργάκης να μην βλέπει ότι η κοινωνική του βαρβαρότητα δεν θα μας βγάλει καν από την κατάρρευση; Πολύ απλά όλοι τους ξέρανε πολύ καλά τι κάνανε και κάνουνε. Ακολουθούσαν την πολιτική που θέλανε οι αγορές, οι οποίες δεν έχουν κανέναν λόγο να ενδιαφέρονται για τα δημοσιονομικά προβλήματα μιας χώρας. Αντιθέτως τα δημιουργούν γιατί κι αυτά είναι μια ευκαιρία για κέρδη όπως ακριβώς γίνεται τώρα. Συνειδητά και για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι επιχειρήσεις και οι αεριτζήδες του χρηματιστηρίου μείωσαν το εργατικό κόστος και την φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων και το αντιστάθμισαν με τον οικιακό και κρατικό δανεισμό. Έτσι και λίγα λεφτά παίρνεις και πολλά ξοδεύεις για να μπορούν κάποιοι να συνεχίζουν και να κερδίζουν αλλά και να τους τα χρωστάς κι από πάνω! Τώρα η φούσκα έσκασε ή την σκάσανε για να κερδίσουν κι απ’ τον αέρα της.
Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 60%, κι όμως είμαστε μπροστά στην πτώχευση. Προφανές συμπέρασμα, ότι η ανάπτυξη, η επιχειρηματικότητα, οι επενδύσεις, τα κέρδη δεν έχουν αναγκαστικά σχέση με την ευημερία των εργαζομένων. Αντιθέτως. Η συρρίκνωση των μισθών και του κράτους δημιουργούν ένα Ελντοράντο ευκαιριών για τους πλούσιους και μια κόλαση πτώχευσης και ανεργίας για τους πολλούς.
Εδώ βρισκόμαστε. Πτωχεύουν τους φτωχούς και ό,τι από το κράτος τους στήριζε για να πλουτίσουν οι πλούσιοι. Αυτό έκαναν και κάνουν και οι τρεις “υπερήρωες”. Κάνουν την δουλεία τους και θα φύγουν για να έρθει ο επόμενος “σωτήρας”. Το “καλό του λαού” και “η σωτηρία της πατρίδος” είναι για τους αφελείς ή εθελοντές αφελείς που δεν αντιλαμβάνονται ότι βλέπουν ξανά και ξανά το ίδιο έργο, με το ίδιο σενάριο, τα ίδια πρόσωπα και το ίδιο τέλος που πάντα προετοιμάζει την επόμενη επιστροφή του επόμενου Superman.
από το antistachef
Διαβάζω αυτές τις μέρες για τις “κόντρες” εντός της κυβέρνησης για το ποιος ή ποιοι θα συντονίσουν το κυβερνητικό έργο. Είναι πρωτότυπη η εποχή μας καθώς σε αντίθεση με τα τα προηγούμενα 240.000 χρόνια τώρα η βαρβαρότητα θέλει και συντονισμό.
Δεν νομίζω όμως ότι υπάρχει καλύτερος για το ρόλο από τον Θόδωρο. Ακόμα δεν έχω ξεχάσει την εποχή του “εκσυγχρονισμού”, που έσπρωχνε τις υπαλλήλους της μεταφραστικής υπηρεσίας από τις σκάλες. Άλλωστε έχει και οικογενειακή παράδοση στην υπηρεσία βαρβαροτήτων.
Αλλά και η κυβέρνηση οφείλει να δείξει σθένος και να εφαρμόσει την εθνοσωτήριο πολιτική της χωρίς εξωραϊσμούς. Χωρίς γλυκανάλατα πρόσωπα. Ο Θόδωρος είναι μακράν ο καταλληλότερος και μετράει κυριολεκτικά, όσο και οι πέντε μαζί που θέλει να βάλει στη θέση του ο ΓΑΠ.
Γι’ αυτό κάτω τα χέρια από τον Θόδωρο.
ΥΓ: Πρέπον είναι να μην ξεχάσουμε να... τιμήσουμε με την ψήφο μας και τη γυναίκα του Θόδωρου που με το σπαθί της βεβαίως, βεβαίως κατεβαίνει υποψήφια στο δήμο Σαρωνικού.
από τον antistachef
Πρόοδος σημειώθηκε στον αγώνα κατά της διαπλοκής. Χωρίς να παρευρίσκεται εκπρόσωπος της Ζήμενς έγινε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του γόνου γνωστής πολιτικής οικογενείας ως υποψήφιου δημάρχου επαρχιακής πόλεως.
Στην φωτογραφία: αυτό είναι μαύρισμα
Σε κυριακάτικη εφημερίδα δημοσιεύτηκε φωτογραφία του Κικίλια να παίζει ρακέτες στην προσπάθεια του ρεπορτάζ να μας αποδείξει το life style της υποψηφιότητας.
Δύο πράγματα συμβαίνουν: ή είναι φωτομοντάζ, γιατί ο εικονιζόμενος κρατάει τη ρακέτα με το δεξί (ο Κικίλιας είναι αριστερόχειρας), ή αν παίζει μπάσκετ με το αριστερό και ρακέτες με το δεξί είναι πράγματι πολύ επιδέξιος.
Ενώ το προαιώνιο ερώτημα αντηχεί ακόμη στα αυτιά των ιθαγενών της Δανίας του Γιώργου: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;
Βαρβατότητα είναι η... τελεσίδικη απάντηση. Γιατί ο άντρας ο «ματσό» έχει άλλες προοπτικές στη μεταμοντέρνα (στα κέρδη) καπιταλιστική (στις ζημιές) σοσιαλιστική-νεοελληνική κοινωνία και πραγματικότητα. Το στυλ του ξερακιανού άντρα ξεχάστε το. Στη μόδα επιστρέφουν οι άντρες με χρόνια και κιλά. Εδώ ο Λουτσιάνο και μετά τα 38 του συνεχίζει να παίζει μπάλα υπογράφοντας στην Παναχαϊκή.
Μετά τον ιό της γρίπης του χοίρου που έσπασε τα (κρατικά) ταμεία πέρυσι, φέτος οι τρομολάγνοι για τις δύσκολες μέρες έχουν κάβα τον ιό του Δυτικού Νείλου.
Από τον ιό του μύλου, από τον ιό του χαλκοπράσινου σκύλου, από τον υιό του σοσιαλιστικού θρύλου, από κάτι θα πάμε, είναι βέβαιο.
Έχουμε και ραμαντάν, να μην το ξεχνάμε
Κι αυτός ο ανυπόδητος αέρας τίποτα δεν θα αφήσει όρθιο. Φαγωθήκατε να φυσήξει. Αφήστε εκεί να ξεροψηνόμαστε στους 40ο μπας και γλιτώσει κανά δάσος από τη φωτιά.
Ενώ πυρ με πλαστικές σφαίρες άνοιξε η αστυνομία της Νοτίου Αφρικής προκειμένου να διαλύσει διαδήλωση δημοσίων υπαλλήλων σε κεντρικό δρόμο του Σοβέτο.
Έτσι εξηγείται το ότι η ΑΔΕΔΥ κρατά στάση υπομονής και εγκαρτέρησης. Για να προστατεύσει τα μέλη της από το πυρ και κίνηση και να επιλύσει την εγγενή κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος
Σε κρίση βρίσκεται και η Σελήνη γιατί συρρικνώνεται σαν «μπαγιάτικη πατάτα» όπως υποστηρίζουν επιστήμονες της NASA, αποδίδοντας αυτή τη σμίκρυνση του μοναδικού δορυφόρου της Γης στο «πάγωμα» του πυρήνα της.
Αλλά, μην ανησυχείτε για τίποτα.
Ο «Καλλικράτης» δεν περιλαμβάνει μόνο συνενώσεις αλλά προβλέπει και «διασπάσεις». Τρανό παράδειγμα η Περιφέρεια Αττικής που σπάει σε οκτώ ενότητες καθεμιά από τις οποίες θα εκλέξει τον δικό της αντιπεριφερειάρχη, ενώ σε δήμους άνω των 100.000 κατοίκων θα εκλέγεται «σύμβουλος γειτονιάς».
Προτείνουμε να θεσμοθετηθεί και ο σύμβουλος καφενείου, ο συνεργάτης λαϊκής αγοράς και ο βοηθός κουτσομπόλας της γειτονιάς.
Σαν διασκευή του χάλι – γκάλι θα κυκλοφορήσει και το σάουντρακ κάλλι-κράτη, ως μουσική επένδυση του εγχειρήματος…
Μικρός Οδυσσέας στο antinews
Δεν υπάρχει πιο τραγικό ιστορικό θέαμα και σύγκαιρα πιο αποκρουστικό από την αηδιαστική αποσύνθεση του πασοκισμού ανάμεσα στα ερείπια των σοσιαλδημοκρατικών ελπίδων που έθρεψε κάποτε.
Η πασοκική «εκσυγχρονιστική» μοχθηρία αποτελεί την αιχμή αυτής της αηδιαστικής αποσύνθεσης, το πλέον δωσίλογο και παρασιτικό κομμάτι της πολιτικής.
Η σημερινή πρωθυπουργική κλίκα που κυβερνάει είναι η δωσίλογη εξαχρείωση, η φρίκη και η βαρβαρότητα δίχως όρια, δίχως τέλος.
Είναι το αποκρουστικό υπέρ-θέαμα της αηδιαστικής αποσύνθεσης δίχως όρια και δίχως τέλος.
Οι Τσουκάτοι, Μαντέληδες, Άκηδες και οι λοιποί του πολύχρωμοι συναφιού που θα βγουν στο αφρό, είναι απλώς κάποιες πυώδεις φουσκάλες που τρυπάνε για να συγκαλύψουν την ΟΛΙΚΗ αποσύνθεση του οργανισμού, τη φρίκη και τη βαρβαρότητα που δεν έχει όρια.
Η αποσύνθεση δεν περιορίζεται μόνο στα αηδιαστικά συμπτώματα (τις πυώδεις φουσκάλες), ούτε στο πασοκικό κράτος και παρακράτος.
Αποσυντίθεται το σύνολο της κοινωνίας, τα οικονομικά οστά της, το πολιτικό της σώμα και όλοι οι μυώνες της κοινωνίας.
Αποσυντίθενται τα θεμέλια της κοινωνίας (οικονομικά θεμέλια-τρόπος και σχέσεις παραγωγής) μέχρι τις κορυφές του εποικοδομήματος: Πολιτική, κόμματα, θεσμοί, κράτος, κουλτούρα, ιδέες, αξίες, ηθική, τα πάντα…
Ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα αποσυντίθεται με τα κόμματά του, τους θεσμούς του, τους νόμους του, την ηθική του και τις «αξίες» του…
Να, γιατί, ξεπετάγονται, σαν ορμητικός χείμαρρος όλες οι μορφές της παρακμής και της κακουργίας: Το ψέμα, η εξαχρείωση, η εξαγορά συνειδήσεων, ο καταναγκασμός, ο δωσιλογισμός, η βία στις πλέον αποτρόπαιες μορφές της, η παρασιτική αναισχυντία και πολιτική «λουμπεναρία» (Άκης, Τσουκάτος, Μαντέλης και ΣΙΑ), ο αποκτηνωμένος κυνισμός, η απαστράπτουσα χυδαία ευχαρίστηση, η βάρβαρη κακογουστιά και όλα τα είδη των διαστροφών…
Το πασοκικό καθεστώς (κόμμα, κράτος και παρακράτος) απλώς είναι η μοχθηρή γκριμάτσα αυτής της καπιταλιστικής αχρειότητας και βαρβαρότητας. Είναι το αποκρουστικό τερατούργημα της αποσύνθεσης και της καπιταλιστικής φρίκης…
Όποιος, συνεπώς, ελπίζει να βρει χαραμάδες φωτός μέσα από αυτό το σκηνικό της καπιταλιστικής αποσύνθεσης είναι αθεράπευτα ρομαντικός.
Δεν υπάρχουν λύσεις μέσα στα καπιταλιστικά αδιέξοδα της σήψης και αποσύνθεσης, μέσα από τους θεσμούς και τους πολιτικούς αυτού το κόσμου.
Η μόνη λύση για να μην κατρακυλάμε στη βαρβαρότητα και τη φρίκη δίχως όρια είναι η ανάπτυξη και οργάνωση κινημάτων για την ανατροπή ενός συστήματος που έχει σαπίσει μέχρι το μεδούλι.
Η μόνη λύση είναι η συμβολή μας (του καθενός που διακρίνει τον εφιάλτη), στο θεωρητικό και πρακτικό αγώνα ανασυγκρότησης και οργάνωσης των λαϊκών κινημάτων.
Ο κάθε ένας μας πρέπει όπου βρίσκεται να συγκροτεί «κύτταρα» γνώσης και δράσης μέσα στην κοινωνία, μέσα στο λαό, σε κάθε χώρο, συνοικία και χωριό, παντού: Από «παρέες» μέχρι δίκτυα δράσης πάνω σε κινηματικές (όχι εκλογικές) κατευθύνσεις, στη βάση της κοινωνικής αλλαγής και ανατροπής του καπιταλισμού.
Το «εθνικό» και «πατριωτικό» αποτελούν τη βασική συνιστώσα του κοινωνικού ζητήματος και όχι αναπόσπαστο και αυτόνομο κομμάτι.
Η εθνική μας υπόσταση και ο πατριωτισμός δεν μπορεί να ΥΠΑΡΞΟΥΝ μέσα στα καπιταλιστικά, δηλαδή νεοταξικά πλαίσια.
Αυτά τα πλαίσια αφανίζουν σήμερα τα έθνη και τους λαούς τους, καταστρέφουν κάθε ιστορική και κοινωνική βάση του πατριωτισμού.
ΟΣΟ το γρηγορότερο το καταλάβουμε αυτό τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε τις λύσεις διεξόδου από την καταστροφή και θα βάλουμε ένα τέλος στη βαρβαρότητα δίχως τέλος…
Η ανθρωπότητα δεν είχε ΠΟΤΕ μπροστά της προοπτικές τόσο απειλητικές και καταστροφικές όσο σήμερα.
Αρκετά, λοιπόν με τα παιχνίδια των ποικίλων και πολύχρωμων εμπόρων και ανεύθυνων τυχοδιωκτών και προβοκατόρων που απλώς αναζητούν μια θέση στο εκλογικό στερέωμα της καπιταλιστικής αποσύνθεσης ή ένα ρόλο προβοκάτορα των λαϊκών κινημάτων…
από το ΡΕΣΑΛΤΟ
Η ανθρώπινη μοίρα δεν μπορεί να είναι καταδικασμένη στον εγωισμό και στο βρώμικο κυνήγι του χρήματος. Η ζωή δεν μπορεί να εντοιχιστεί στο φέρετρο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Οι ίδιες οι ζωτικές ανάγκες των καταπιεσμένων λαών θα αποκαταστήσουν το δικαίωμα στη ζωή, θα αποκαταστήσουν την «τάξη των πραγμάτων», ανατρέποντας τη «νέα τάξη πραγμάτων» των δυνάμεων του σκότους και του θανάτου…
Γι’ αυτό, το αληθινό πρόβλημα σήμερα, εκείνο που έχει καθοριστική σημασία, είναι το αναποδογύρισμα της «τάξης» που θέλουν να μας επιβάλλουν οι δυνάστες του κόσμου και οι σαλπιγκτές της παγκοσμιοποιημένης κτηνωδίας: Αναποδογύρισμα θεσμών, καταστάσεων, συνθηκών, ιδεών, αξιών και μυαλών…
Πολλοί έχουν υποταχθεί στο ζόφο της απελπισίας. Δεν βλέπουν καμία χαραμάδα φωτός. Το μυαλό τους και το συναίσθημά τους έχουν χάσει την «ενέργεια» και την «περιέργεια». Έχουν «πεισθεί» από τις «διδαχές» της Νέας Τάξης και αποδέχονται μοιρολατρικά τη «φρίκη» της…
Βεβαίως, η σημερινή εποχή είναι... από τις πλέον μαύρες της ανθρώπινης ιστορίας. Ίσως είναι η εφιαλτικότερη της ιστορίας. Τα πάντα γύρω μας και μέσα μας έχουν κατεδαφιστεί. Δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα στήριγμα να πιαστούμε και κανένα σωσίβιο να μας σώσει.
Αυτή η εικόνα, όμως, είναι απατηλή: Είναι το «φαίνεσθαι», η εικόνα που μας έχουν επιβάλει, μια εικόνα της διανοητικής νωθρότητας και της ισοπεδωμένης σκέψης.
Έτσι δεν μπορούμε να διακρίνουμε τα ισχυρά κοινωνικά ρεύματα και τα προμηνύματα της ερχόμενης θύελλας. Δεν μπορούμε να διακρίνουμε τις υπόγειες διεργασίες που συντελούνται στους λαούς. Μας έχουν υποβάλει να κοιτάζει το βλέμμα μας αλλού και όχι προς την κατεύθυνση της αναζήτησης των υπόγειων κραδασμών της κοινωνίας. Γι’ αυτό πολλοί αναζητούν «Μεσσίες» από το κατεστημένο…
Έτσι χάνουμε ολοκληρωτικά τη «διαλεκτική» της κοινωνικής κίνησης. Εξοβελίζεται κυριολεκτικά το «βλέμμα» μας μακριά από τη διαλεκτική σχέση που υπάρχει μεταξύ της κοινωνίας (των εσωτερικών της κραδασμών) και του κατεστημένου.
Η νωθρή, τυπική μας σκέψη αδυνατεί να συλλάβει τις «σχέσεις» μεταξύ του πραγματικού και του εικονικού, μεταξύ της κοινωνίας και της πολιτικής, μεταξύ του λαού και των πολιτικών θεσμών.
Αυτό οδηγεί σε μια περιχαράκωση σεχταριστικής απελπισίας και νέκρωσης της σκέψης. Οδηγεί στο να προσλαμβάνουμε σαν τη μόνη πραγματικότητα το «εγώ» μας και τις ιδεολογικές και πολιτικές εμμονές μας: Μια κατάσταση άκρως καταστροφική για τη σκέψη, μια κατάσταση όπου η σκέψη αντικαθίσταται από «κουτάκια» ιδεολογικών λέξεων, «ετικέτες» πολιτικών φράσεων, ήχων και αφορισμών, στην καλύτερη περίπτωση. Στη συνήθη, σήμερα, σε υβριολόγιο του παζαριού…
Έτσι καθιστούμε τον εαυτό μας παντελώς ανίκανο να ερμηνεύσει τα σημερινά κοινωνικά και πολιτικά μας πράγματα. Τον καθιστούμε ένα φοβισμένο ζωάκι που τρέμει να αγγίξει ζητήματα «ταμπού», που τρέμει να διατυπώσει ιδέες που έρχονται σε ρήξη με τις ιεραρχίες του πολύχρωμου κατεστημένου των διαχειριστών των ιδεών και των δογμάτων.
Πώς να μιλήσεις για τη διάλυση της κοινωνικής-εθνικής μας υπόστασης αφού θα σε κατακρεουργήσουν οι διαχειριστές των «Ιδεών», προσάπτοντας το στίγμα του «εθνικιστή»;
Πώς να μιλήσεις για την αλλοδαπή εισβολή και τις εφιαλτικές επιπτώσεις της, αφού θα καείς στην πυρά του «ρατσισμού»;
Πώς να μιλήσεις για τη μετάλλαξη των πολιτικών υποκειμένων και τις διεργασίες που συντελούνται στα κόμματα, αφού θα βαπτισθείς αμέσως «δεξιός», «πασόκος» ή «κουκουές»;
Πώς να μιλήσεις για τις σημερινές διεργασίες της Ν.Δ., το τι αποτυπώνουν στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και το πόσο σημαντικό είναι να κερδίσει ο Σαμαράς; Αμέσως θα σου κολλήσουν την ταμπέλα του «δεξιού εθνικιστή» και δεν συμμαζεύεται…
Όταν όμως η σκέψη δεν τολμά να εκφραστεί και λειτουργεί σαν αστυνομία του εαυτού της, τότε έχει ήδη πεθάνει.
Όταν η σκέψη δεν είναι σε θέση να διακρίνει τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του «Όλου» της κοινωνίας και των κομμάτων, παύει να παρεμβαίνει…
Γιατί πραγματική πολιτική παρέμβαση δεν είναι το «περιθώριο», αλλά το ΣΥΝΟΛΟ των διεργασιών, των γεγονότων και των ψυχολογικών διαθέσεων που συντελούνται στην κοινωνία.
Ο λαός δεν κινείται στο περιθώριο, αποτελεί τον πρωταγωνιστή της Ιστορίας. Μπορεί να κινείται με αυταπάτες, αλλά κινείται μέσα σε ένα πλαίσιο που τα ΠΑΝΤΑ είναι σημαντικά, τα πάντα τον αγγίζουν και τον «πυροδοτούν».
Μέσα σε αυτό το ΓΕΝΙΚΟ πλαίσιο κινούνται και οι επαναστατικές ΙΔΕΕΣ, όσο μειοψηφικές και αν είναι, δεν κινούνται γύρω από τον εαυτό τους. Γι’ αυτό είναι αδιανόητο η σοσιαλιστική σκέψη να μην παίρνει καθαρή θέση για οποιοδήποτε ζήτημα.
Είναι πραγματικά θλιβερό να μην τολμούν αυτοί που αυτό-προσδιορίζονται ως «αριστεροί» να πάρουν θέση μεταξύ Ντόρας και Σαμαρά λες και η Ν.Δ, είναι ένα κόμμα γκρούπας και όχι ένα κόμμα το οποίο παρεμβαίνει κυρίαρχα μέσα στην ελληνική κοινωνία…
Το ό,τι είναι και οι δύο «δεξιοί» είναι μια ταχυδακτυλουργία για να αποφύγουμε να πάρουμε καθαρή θέση και να την τεκμηριώσουμε. Είναι το σταλινικό, καταστροφικό για το λαϊκό κίνημα, τέχνασμα: «τι Παπάγος, το Πλαστήρας»!!!
Ιστορική υπόμνηση: Ο Λένιν δεν σφύριξε αδιάφορα σε ένα ανάλογο δίλημμα: Κερένσκι ή Κορνίλωφ…
Εμείς τολμούμε να πούμε (το έχουμε αναλύσει διεξοδικά) ότι είναι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα σήμερα, να νικήσει ο Σαμαράς και να προτρέψουμε σε αγώνα για την νίκη του Σαμαρά…
Θα μας πουν «δεξιούς». Το έχουν πει ήδη…
Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια…
από resaltomag
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
