Με πόσους νεκρούς αναβάλλονται ημερίδες και συνεδριάζουν διυπουργικές;

Η διεθνής εμπειρία δείχνει πως όποτε συμβαίνει μια καταστροφή, μια τρομοκρατική ενέργεια, ένα έκτακτο ακραίο γεγονός με νεκρό, μια δραματική εξέλιξη, τέλος πάντων, οι ηγέτες που απουσιάζουν από την χώρα τους παίρνουν το πρώτο αεροπλάνο και επιστρέφουν σ’ αυτήν.

Σε όλες τις υπόλοιπες (φυσιολογικές) χώρες. Διότι στην Ελλάδα, συμβαίνει το αντίθετο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν αλλάζει το πρόγραμμά του με τίποτε. Την ώρα που συμβαίνει το ακραίο γεγονός (και επαπειλούνται και άλλα), εκείνος παίρνει το αεροπλάνο και φεύγει.

Την προηγούμενη Πέμπτη, για παράδειγμα. Στην Αθήνα καιγόταν ο πελεκούδι. Με έναν νεκρό στο γκέτο της βίας και της ανομίας και με έναν διαδηλωτή σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική.

Διάφορες ομάδες συγκρούονταν μεταξύ τους και με την αστυνομία, στην κομμένη στα δύο (όπως στον καιρό του εμφυλίου) η πόλη. Η κατάσταση ήταν τόσο εκρηκτική, που...

Ο πολιτισμός σταματά εδώ...

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα ήταν το ιδεολογικό δίλημμα που μας είχε θέσει προεκλογικά ο σημερινός πρωθυπουργός. Και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι μας κορόιδεψε καθώς δεν θυμάμαι να το είχε απαντήσει. Προφανώς τώρα γνωρίζουμε ποια ήταν η απάντηση.

Κι εγώ όπως και όλοι μας πιστεύω έχουμε μείνει άναυδοι με την έξαρση της εγκληματικότητας. Ποιος να το περίμενε ότι με το ένα εκατομμύριο ανέργους, τη συρίκνωση της οικονομίας, τη γενίκευση της φτώχειας και την απώλεια κάθε ελπίδας ότι αύριο μπορεί να είναι μια καλύτερη μέρα, θα καταλήγαμε στη ραγδαία άνοδο της εγκληματικότητας και με μορφές εξαιρετικά βίαιες. Έχω πέσει απ’ τα σύννεφα.

Νομίζω θα συνταχθώ κι εγώ με αυτούς που πιστεύουν ότι...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι η κυβέρνηση Παπανδρέου

Ακούω συχνά το επιχείρημα ότι για να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα, «πρέπει επιτέλους να πάει κάποιος φυλακή»!

Ουδείς νομίζω διαφωνεί ότι υπάρχουν πολλοί φοροφυγάδες, που έπρεπε να βρίσκονται ήδη στη φυλακή. Κατ΄ αρχήν ο πρώτος και μέγιστος όλων των …φοροφυγάδων είναι το κράτος! Είναι ο πρώτος διδάξας! Οφείλει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία. Επί πλέον, παρανόμως, καθυστερεί την επιστροφή, αν θυμάμαι καλά, περίπου 4.6 δις ευρώ , ΦΠΑ σε ιδιώτες.

Όμως, αν εσείς χρωστάτε ένα ευρώ στο δημόσιο από...

Οι κουκούλες και οι γραβάτες

Δεν έφταιγε η κακιά η ώρα.

Δεν ήταν η µεµονωµένη πράξη ενός παράφρονα που ξαφνικά τον κατέλαβε νερωνική µανία. Το χέρι του ήταν εξασκηµένο. Είχε ανάψει πολλά στουπιά πριν από το προχθεσινό, το µοιραίο. Είχε κάψει και ξανακάψει γιατί µπορεί να καίει ατιµώρητα. Γιατί κάποιοι - ιδιωτικώς αλλά και δηµοσίως - ανέχονται την παρανοµία του ως ακραία έκφραση µιας «δίκαιης οργής».

Η τραγωδία ήταν προγραµµατισµένη. Ηταν η εκπυρσοκρότηση του συλλογικού ήθους που υποσκάπτει καθηµερινά τους θεσµούς. Που συµβιβάζεται µε την παρανοµία και συχνά ψωµίζεται δι' αυτής.

Από το «λάδι» στις Εφορίες µέχρι το «φακελάκι» στα νοσοκοµεία, από τους αποκλεισµούς των λιµανιών µέχρι τις καταλήψεις των πανεπιστηµίων, από τις µαυρογυαλούρικες «εξυπηρετήσεις» µέχρι τις αδήλωτες πισίνες, πρωταγωνιστεί µια κοινωνία προγραµµατισµένη να αυθαιρετεί. Η κοινωνία που καταρρακώνει ό,τι τη συγκροτεί.

Όχι, δεν υπεραπλουστεύει όποιος... ισχυρίζεται ότι τα δεινά της Ελλάδας µπορούν να συναιρεθούν σε ένα πρόβλημα: στην ενστικτώδη απέχθεια για τους κανόνες.

Στη γενικευµένη αντίληψη ότι «η παρανοµία που συµφέρει είναι θεµιτή».

Ο εµπρηστής που σκότωσε τρεις νέους ανθρώπους δεν προσγειώθηκε ξαφνικά στην Ελλάδα. Φύτρωσε πάνω στο σάπιο σανίδι των θεσµών.

Γιατί, εν µέρει, έχει επιτύχει την ανοµία που ευαγγελίζεται.

Έχει εξασφαλίσει ότι θα µείνει ασύλληπτος. Κι έχει δει πολλούς - µε ή χωρίς κουκούλα, µε ή χωρίς γραβάτα - να εγκληµατούν χωρίς πότε να βρεθούν αντιµέτωποι µε τον νόµο.

Εδώ, πάνω στην τέφρα της Σταδίου, και τώρα, στο χείλος της χρεοκοπίας, η απάντηση στο ερώτηµα «ποιος έφταιξε» πρέπει να είναι µία: εγώ. Μόνο µε τη συναίσθηση µιας κάποιας προσωπικής ευθύνης µπορεί να αποτραπεί το επικείµενο συλλογικό ναυάγιο.

Ο άλλος δρόµος είναι να συρθούµε αµετανόητοι στο πεπρωµένο που ετοιµάσαµε. Και να καγχάσουµε στο τέλος σαν µπεκετικά ανδρείκελα που κάποτε προσπάθησαν.
Κάποτε απέτυχαν.
Δεν πειράζει.
Αποτυγχάνουν ξανά.
Αποτυγχάνουν καλύτερα.
του Μιχάλη Τσιντσίνη στα ΝΕΑ