Ποιο είναι το θέμα με το επίμαχο e-mail της χρεωκοπίας;

Βλέπω ότι υπάρχει έντονος προβληματισμός στην μπλογκόσφαιρα, για την εισαγγελική δίωξη, για το βλακώδες μήνυμα. Πολλοί ρωτούν γιατί να ερευνηθεί το συγκεκριμένο θέμα κι όχι δεκάδες άλλες βλακείες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (και μπορείτε να δείτε στη σταθερή μας στήλη "Τα ψεύτικα e-mails που κυκλοφορούν συνεχώς..."). Πρώτον γιατί το συγκεκριμένο προκάλεσε αντικειμενικές ζημίες στη δημόσια ζωή και δεύτερον, επειδή , όπως απαντήσαμε σε σχόλιο αναγνώστη:

Το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το κείμενο. Ο καθένας μπορεί να γράφει ό,τι θέλει. Μπορεί κάποιος να γράφει, ότι είδε όραμα ότι η γη θα συγκρουστεί με τον Άρη κι από τα έγκατα της θα βγουν οι Νεφελίμ. Μπορεί να γράψει ότι στις 12-12-2012 θα μας την πέσουν οι εξωγήινοι.

Δεν διώκεται η φαντασία ή η βλακεία.

Το πρόβλημα με το συγκεκριμένο γελοίο μήνυμα, ήταν ότι...

Σταματήστε τον βομβαρδισμό

Επί πολλούς μήνες η Ελληνική κοινωνία δέχεται καταιγιστικό βομβαρδισμό πληροφοριών σχετικά με την οικονομική κατάσταση της χώρας.
Οι αναλύσεις των οικονομολόγων και των διεθνών μέσων ενημέρωσης δημιουργούν σύγχυση στους πολίτες με αποτέλεσμα την αδράνεια, την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη.
Άλλοι μιλούν για αναδιάρθρωση του χρέους, άλλοι για επιστροφή στη δραχμή, άλλοι για έξοδο απ’ την αδράνεια άλλοι για έξοδο απ’ την ΕΕ, άλλοι για άρνηση πληρωμής του χρέους κτλ.
Όλες οι πιθανές λύσεις έχουν τον...

Δεν θα ξυπνήσουμε ποτέ;

Περνάνε τα χρόνια, περνάνε οι ζωές μας και βλέπουμε τα πάντα να πηγαίνουν προς το χειρότερο, από την άλλη μεριά κάθε χρονιά με ανοιχτό το στόμα διαβάζουμε την αύξηση των περιουσιών των πολιτικών και αναρωτιόμαστε.

Πόσες ζωές θα έπρεπε να ζήσουμε και να δουλεύουμε για να κάνουμε έστω το ένα εκατοστό από τις περιουσίες τους;

Περιμένοντας να πάμε μπροστά εμείς γυρίσαμε ολοταχώς πίσω, και αδιαμαρτύρητα, δεχτήκαμε εξευτελιστικά νομοσχέδια, δεχτήκαμε ότι τα φάγανε μαζί, δεν μιλήσαμε όταν μας είπαν διεφθαρμένους, ζούμε ένα παραλήρημα διχόνοιας, εκβιασμών, μπλόφας και ψέματος.

Περιμένουμε λύσεις από ανθρώπους που ξεπουλάνε την χώρα μας κομμάτι κομμάτι, περιμένουμε απαντήσεις για το ποιος έκλεψε, πήρε μίζες, υπέγραψε παραχωρήσεις και ανταλλαγές.
Απαντήσεις δεν θα πάρουμε ποτέ.

Χειροκροτάμε εκεί που θα έπρεπε να φτύνουμε, η λέξη σαπίλα έχει αντικαταστήσει την έννοια ηθική, η ανικανότητα λογίζεται σαν χάρισμα αν είσαι μέλος αυτής της σπείρας ανθρώπων και μπορείς να χωθείς και να διευθύνεις κάπου.

Το παλαιό παρουσιάζεται σαν... καινούργιο και διαλαλεί τον ερχομό του, το φθαρμένο δείχνει σαν άφθαρτο και μας κοροϊδεύει γιατί γνωρίζει πόσο εύκολα ξεχνάμε, η απάτη κρύβεται πίσω από την υπόσχεση για νέα ξεκινήματα.

Κάθε μέρα άνθρωποι δίπλα μας αφήνουν αυτόν τον κόσμο από δική τους απόφαση η απόφαση αυτών που θέλουν να αποκτήσουν ότι ελάχιστο η πολύ έχουν, οι δρόμοι μας γέμισαν με κουτάκια και καπελάκια ζητιανιάς, τα νέα παιδιά αφήνονται έρμαια στην λήθη των ναρκωτικών προσπαθώντας να ξεφύγουν από την πραγματικότητα που βλέπουν.

Συμμορίες νόμιμες και παράνομες λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας και πλουτίζουν ο κατήφορος είναι συνεχόμενος μέσα σε υποσχέσεις για ανάπτυξη και καλύτερες συνθήκες ζωής που δεν θα έρθουν ποτέ, τουλάχιστον στην δική μας ζωή.

Κάποια στιγμή μέσα στον βαθύ μας ύπνο το όνειρο έγινε εφιάλτης, συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις με πολύ μεγάλη προσπάθεια ξυπνάμε, ιδρωμένοι, ταραγμένοι, κοιτάμε γύρω να συνειδητοποιήσουμε που βρισκόμαστε, να καταλάβουμε ότι ήταν μόνο ένα όνειρο.

Τώρα όσο και να προσπαθούμε να ξυπνήσουμε ο εφιάλτης θα συνεχίζεται, τώρα χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια να καταλάβουμε που βρισκόμαστε και προς τα που πάμε.

Θα έρθουν και άλλοι μετά από εμάς, η δική μας αδράνεια θα σημαδεύει την ζωή τους.
Έπρεπε να ξυπνήσουμε νωρίτερα.

από το ΕΛΛΑΔΑ Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Η σαπίλα και η βαρβαρότητα δεν έχουν όρια

Δεν υπάρχει πιο τραγικό ιστορικό θέαμα και σύγκαιρα πιο αποκρουστικό από την αηδιαστική αποσύνθεση του πασοκισμού ανάμεσα στα ερείπια των σοσιαλδημοκρατικών ελπίδων που έθρεψε κάποτε.
Η πασοκική «εκσυγχρονιστική» μοχθηρία αποτελεί την αιχμή αυτής της αηδιαστικής αποσύνθεσης, το πλέον δωσίλογο και παρασιτικό κομμάτι της πολιτικής.
Η σημερινή πρωθυπουργική κλίκα που κυβερνάει είναι η δωσίλογη εξαχρείωση, η φρίκη και η βαρβαρότητα δίχως όρια, δίχως τέλος.
Είναι το αποκρουστικό υπέρ-θέαμα της αηδιαστικής αποσύνθεσης δίχως όρια και δίχως τέλος.

Οι Τσουκάτοι, Μαντέληδες, Άκηδες και οι λοιποί του πολύχρωμοι συναφιού που θα βγουν στο αφρό, είναι απλώς κάποιες πυώδεις φουσκάλες που τρυπάνε για να συγκαλύψουν την ΟΛΙΚΗ αποσύνθεση του οργανισμού, τη φρίκη και τη βαρβαρότητα που δεν έχει όρια.
Η αποσύνθεση δεν περιορίζεται μόνο στα αηδιαστικά συμπτώματα (τις πυώδεις φουσκάλες), ούτε στο πασοκικό κράτος και παρακράτος.

Αποσυντίθεται το σύνολο της κοινωνίας, τα οικονομικά οστά της, το πολιτικό της σώμα και όλοι οι μυώνες της κοινωνίας.
Αποσυντίθενται τα θεμέλια της κοινωνίας (οικονομικά θεμέλια-τρόπος και σχέσεις παραγωγής) μέχρι τις κορυφές του εποικοδομήματος: Πολιτική, κόμματα, θεσμοί, κράτος, κουλτούρα, ιδέες, αξίες, ηθική, τα πάντα…
Ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα αποσυντίθεται με τα κόμματά του, τους θεσμούς του, τους νόμους του, την ηθική του και τις «αξίες» του…

Να, γιατί, ξεπετάγονται, σαν ορμητικός χείμαρρος όλες οι μορφές της παρακμής και της κακουργίας: Το ψέμα, η εξαχρείωση, η εξαγορά συνειδήσεων, ο καταναγκασμός, ο δωσιλογισμός, η βία στις πλέον αποτρόπαιες μορφές της, η παρασιτική αναισχυντία και πολιτική «λουμπεναρία» (Άκης, Τσουκάτος, Μαντέλης και ΣΙΑ), ο αποκτηνωμένος κυνισμός, η απαστράπτουσα χυδαία ευχαρίστηση, η βάρβαρη κακογουστιά και όλα τα είδη των διαστροφών…

Το πασοκικό καθεστώς (κόμμα, κράτος και παρακράτος) απλώς είναι η μοχθηρή γκριμάτσα αυτής της καπιταλιστικής αχρειότητας και βαρβαρότητας. Είναι το αποκρουστικό τερατούργημα της αποσύνθεσης και της καπιταλιστικής φρίκης…
Όποιος, συνεπώς, ελπίζει να βρει χαραμάδες φωτός μέσα από αυτό το σκηνικό της καπιταλιστικής αποσύνθεσης είναι αθεράπευτα ρομαντικός.

Δεν υπάρχουν λύσεις μέσα στα καπιταλιστικά αδιέξοδα της σήψης και αποσύνθεσης, μέσα από τους θεσμούς και τους πολιτικούς αυτού το κόσμου.
Η μόνη λύση για να μην κατρακυλάμε στη βαρβαρότητα και τη φρίκη δίχως όρια είναι η ανάπτυξη και οργάνωση κινημάτων για την ανατροπή ενός συστήματος που έχει σαπίσει μέχρι το μεδούλι.
Η μόνη λύση είναι η συμβολή μας (του καθενός που διακρίνει τον εφιάλτη), στο θεωρητικό και πρακτικό αγώνα ανασυγκρότησης και οργάνωσης των λαϊκών κινημάτων.
Ο κάθε ένας μας πρέπει όπου βρίσκεται να συγκροτεί «κύτταρα» γνώσης και δράσης μέσα στην κοινωνία, μέσα στο λαό, σε κάθε χώρο, συνοικία και χωριό, παντού: Από «παρέες» μέχρι δίκτυα δράσης πάνω σε κινηματικές (όχι εκλογικές) κατευθύνσεις, στη βάση της κοινωνικής αλλαγής και ανατροπής του καπιταλισμού.

Το «εθνικό» και «πατριωτικό» αποτελούν τη βασική συνιστώσα του κοινωνικού ζητήματος και όχι αναπόσπαστο και αυτόνομο κομμάτι.
Η εθνική μας υπόσταση και ο πατριωτισμός δεν μπορεί να ΥΠΑΡΞΟΥΝ μέσα στα καπιταλιστικά, δηλαδή νεοταξικά πλαίσια.
Αυτά τα πλαίσια αφανίζουν σήμερα τα έθνη και τους λαούς τους, καταστρέφουν κάθε ιστορική και κοινωνική βάση του πατριωτισμού.
ΟΣΟ το γρηγορότερο το καταλάβουμε αυτό τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε τις λύσεις διεξόδου από την καταστροφή και θα βάλουμε ένα τέλος στη βαρβαρότητα δίχως τέλος…

Η ανθρωπότητα δεν είχε ΠΟΤΕ μπροστά της προοπτικές τόσο απειλητικές και καταστροφικές όσο σήμερα.
Αρκετά, λοιπόν με τα παιχνίδια των ποικίλων και πολύχρωμων εμπόρων και ανεύθυνων τυχοδιωκτών και προβοκατόρων που απλώς αναζητούν μια θέση στο εκλογικό στερέωμα της καπιταλιστικής αποσύνθεσης ή ένα ρόλο προβοκάτορα των λαϊκών κινημάτων…
από το ΡΕΣΑΛΤΟ