Μια από τις πιο συγκλονιστικές αφηγήσεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας -και ενδεχομένως η πιο συγκλονιστική- είναι η σκηνή που, ενώ η Σμύρνη καίγεται, οι πρόσφυγες (πλέον) τρέχουν αλλόφρονες να σωθούν από τη φωτιά και το σπαθί των Τούρκων πίσω τους και προσπαθούν, με όσες δυνάμεις τους έχουν απομείνει, να πιαστούν από τα ιταλικά και γαλλικά πλοία που πλέουν εκείνη τη στιγμή στον όρμο της Σμύρνης.
Αυτό που γίνεται το φετινό χειμώνα με τη θέρμανση είναι έγκλημα εκ προμελέτης. Η αιθαλομίχλη από τα τζάκια και τις σόμπες, που ανάβουν οι πολίτες για να ζεσταθούν τις κρύες νύχτες, γεμίζει ασφυκτικά την ατμόσφαιρα των μεγάλων πόλεων με επικίνδυνα για την υγεία αιωρούμενα σωματίδια.
Ήταν δεν ήταν 17 η κοπέλα. Το μπόι της μετά βίας ξεπερνούσε το 1.55. Στα κιλά, δεν έφτανε τα 50.
Στεκόταν, στην αρχή αμίλητη και παρακολουθούσε.
Εκβιάζουν γυναίκες ότι θα δημοσιοποιήσουν φωτογραφίες τους σε άσεμνες πόζες.
Τα εγκλήματα δεν συμψηφίζονται…
Έρευνα σοκ για το σύγχρονο προφίλ των παιδεραστών.
Σοκ στο πανελλήνιο έχει προκαλέσει το απίστευτο έγκλημα που έγινε σήμερα τα ξημερώματα στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο έκρυβε πίσω του και μία ασύλληπτη οικογενειακή τραγωδία.
Έχοντας αποκαλυφθεί η πραγματική φύση του "πιο σοσιαλιστή" και έχοντας αηδιάσει όλη η Ελλάδα από το Σοσιαλιστικό του όραμα ο Πρωθυπουργός κρύβεται.
Παρακολουθούμε, ανήμποροι να αντιδράσουμε, να εκτελείται ένα διαρκές οικονομικό έγκλημα κατά του ελληνικού λαού και της χώρας, σε διάφορα στάδια. Είναι σαν ένα αόρατο χέρι να εκτελεί ένα οργανωμένο σχέδιο. Όλα αυτά τα στάδια έχουν ένα κοινό γνώρισμα. Αφαιρούν συνεχώς πλούτο από τα μεσαία και κατώτερα λαϊκά στρώματα με διάφορα τεχνάσματα.
Πρώτο στάδιο: Χρηματιστήριο – μεταφορά λαϊκού πλούτου.
Το χρηματιστήριο υπήρξε η μεγαλύτερη, μέχρι εκείνη τη στιγμή και μαζικότερη μεταφορά πλούτου από τα μεσαία και κατώτερα λαϊκά στρώματα προς τα ανώτερα. Ο λαός ωθήθηκε τεχνηέντως ξαφνικά και χωρίς να έχει στο μυαλό του προηγουμένως χρηματιστήρια και μετοχές (όπως και στην περίπτωση της Λαυρεωτικής παλιότερα) να αγοράζει χαρτιά χωρίς αξία. Αποτέλεσμα ήταν μεγάλα τμήματα λαϊκού πλούτου να φύγουν από τα λαϊκά χέρια.
Δεύτερο στάδιο: Ο υπέρμετρος δανεισμός – υποθήκευση λαϊκών στρωμάτων.
Αφού τελείωσε το χρηματιστήριο και απομυθοποιήθηκε η όλη κατάσταση, μπήκαμε ταυτόχρονα στο ΕΥΡΩ και... τότε άρχισε ξαφνικά ο υπέρμετρος δανεισμός. Δηλαδή η επιστροφή των χρημάτων (που είχαν αφαιρεθεί από τα λαϊκά στρώματα), με τη μορφή στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων. Ταυτόχρονα δημιουργείται η μεγάλη φούσκα των ακινήτων με πολλαπλασιασμό της αξίας τους και υποθήκευσης των λαϊκών στρωμάτων στις τράπεζες.
Τρίτο στάδιο: Μνημόνιο – πτώχευση του λαού και σωτηρία τραπεζών.
Και πάλι σήμερα, με τη δικαιολογία αυτή τη φορά της εξόφλησης του δημοσίου χρέους και της απειλής της πτώχευσης, καλείται ο λαός να πτωχεύσει εκείνος. Από το ένα μέρος καλείται να εξοφλήσει τα δάνειά του προς τις τράπεζες για να μην χάσει τα ακίνητα φούσκες που είχε αγοράσει και από το άλλο καλείται ταυτόχρονα να μειώσει τα εισοδήματά του, μέχρις εξαθλιώσεως, προκειμένου με τα δικά του χρήματα να εξοφληθούν οι ντόπιες και ξένες τράπεζες που δάνειζαν το κράτος αγοράζοντας τοξικά ομόλογα.
Αυτό το παραμύθι κάπου πρέπει να τελειώσει.
Η απάντηση είναι κήρυξη πτώχευσης και επιστροφή στη δραχμή εδώ και τώρα. Εκεί όμως που έχουμε φτάσει, αναρωτιόμαστε μήπως και αυτή τη λύση μας την εμφυτεύουν στο μυαλό και νομίζουμε ότι εμείς την επιλέγουμε;; Μόνο μια ανατροπή του πολιτικού συστήματος θα μας έδινε την απάντηση.
από το προεδρική δημοκρατία
Σχόλιο apneagr: Και ένα ενδιάμεσο στάδιο είναι οι Ολυμπιακοί αγώνες και το μεγάλο φαγοπότι στα μεγάλα δημόσια έργα...
Να διευκρινίσω ότι ο υπότιτλος του παρόντος δεν είναι δικός μου. Για διαρκές έγκλημα μίλησε η Γ.Γ.Περιφέρειας Ηπείρου στη σύσκεψη που συγκάλεσε αρχές Ιουνίου στα γραφεία της Περιφέρειας όπου, εκτός των υπηρεσιακών παραγόντων συμμετείχαν οι παρακαλάμιοι δήμαρχοι και οι νομάρχες Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας και για υποκρισία μίλησε στην ανωτέρω σύσκεψη ο πρόεδρος της περιβαλλοντικής κίνησης ''Καθαρός Καλαμάς''. Πρόσθεσα εγώ και τη λέξη ''διαρκής''. Έχει τη σημασία της. μόλυνση
Ακούστηκαν τότε πολλά για τη ''σωτηρία'' του Καλαμά. Λόγια παχιά και μεγάλα. Είπαν ότι η σύσκεψη θα επαναλαμβάνονταν μετά την παρέλευση δεκαημέρου. Δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Για τη ''σωτηρία'' αλλά και την ''ανάπτυξη'' της παραποτάμιας περιοχής συστάθηκε προ διετίας Σύνδεσμος Παρακαλάμιων δήμων. Κατά τον δήμαρχο Άνω Καλαμά σε συνέντευξή του σε τοπικό κανάλι, δε συνεδρίασε ποτέ. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης της κίνησης στο Μαζαράκι, εις εκ των δημάρχων της '' Επιτροπής Αγώνα'' για τη ''σωτηρία '' του Καλαμά, συνεντευξιάζετο σε τοπικό κανάλι, όπου περί άλλων ''ετύρβαζε''. Θα μπορούσα και πολλά άλλα ''τεκμήρια'' να παραθέσω, για να δικαιολογήσω τη λέξη ''διαρκής'' που έβαλα πριν από την υποκρισία, ακόμη και αυτά που ακούστηκαν στη συνέλευση.. Είναι περιττά.
Όση ώρα προσπαθώ να γράψω το παρόν,μου δημιουργείται ένα... πρόβλημα. Απέναντί μου στον τοίχο του γραφείου μου έχω μια φωτογραφία σε μεγέθυνση όπου απεικονίζεται η αφεντιά μου μαζί με άλλα συνομήλικα παιδιά του χωριού μου, ανήμερα του δεκαπενταύγουστου του 1965 να κολυμπάμε στο ποτάμι μας.
Μου κόβει τον ειρμό των σκέψεών μου . Προσωρινά, την κατέβασα. Όμως και πάλι διασπάται η προσοχή μου, επειδή άθελά μου μου παρουσιάζονται εικόνες παλαιότερες, της δεκαετίας του πενήντα, τότε που η μάνα μες το λιοπύρι που σκάλιζε το καλαμπόκι,με έστελνε να της φέρνω νερό με το παγούρι κάτω από την οβίρα του Ντούμα. Ήταν τότε δροσερό και πεντακάθαρο. Δυσκολεύτηκα να βγάλω από το μυαλό μου αυτή την εικόνα αλλά τελικά τα κατάφερα. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω.
Είμαι κι εγώ από αυτούς που λένε ότι το πρόβλημα της μόλυνσης του ποταμού Καλαμά είναι προϊόν της κοινωνίας της μόλυνσης και του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης. ΄Όχι όμως με όσους επιμένουν απλά να καταγγέλουν ότι φταίει το σύστημα και ο καπιταλισμός, άρα για να σωθεί ο Καλαμάς πρέπει να αλλάξουμε το σύστημα και να καταργήσουμε τον καπιταλισμό - ακούστηκε κι αυτό στη συνέλευση. Μέχρι να γίνει όμως αυτό - αν γίνει ποτέ, συμφωνώ με τους φίλους Θεσπρωτούς που, ναι μεν δέχονται ότι «η ανατροπή των αιτίων που γεννά το πρόβλημα της μόλυνσης του ποταμού Καλαμά, θα απαιτούσε μια ριζική αλλαγή του τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνίας, θα μπορούσε όμως και στο έδαφος του παρόντος συστήματος, να υπάρξουν παρεμβάσεις και μέτρα που θα εμπόδιζαν την περαιτέρω υποβάθμισή του».
Και επειδή πιστεύω σε μια βασική αρχή που λέει ότι''το πρόβλημα λύνεται καλύτερα στον τόπο που δημιουργείται'' και στη συγκεκριμένη περίπτωση, το πρόβλημα, κυρίως, δημιουργείται στο λεκανοπέδιο , άρα, η άλλη λύση για την οποία έκανα λόγο στη σύντομη παρέμβασή μου στη συνέλευση, είναι αυτή που προτείνουν οι Θεσπρωτοί , δηλαδή η επαναχρησιμοποίηση του νερού μέσα στο λεκανοπέδιο για αρδευτικούς λόγους, που θα επέβαλλε και την αξιόπιστη λειτουργία της Μονάδας του Βιολογικού καθαρισμού των Ιωαννίνων και την ποιότητα των υγρών εκροής από αυτήν.Η μέθοδος της επαναχρησιμοποίησης των καλά επεξεργασμένων υγρών εκροής, μετά από αποθήκευσή τους, λένε οι Θεσπρωτοί, χρησιμοποιείται ευρύτατα στις ΗΠΑ, στο Ισραήλ, στο Λίβανο, στη Σαουδική Αραβία και σε ευρωπαϊκές χώρες. Εμείς δε χρειάζεται να φτιάξουμε αποθήκες.
Ένα μέρος της λίμνης της Λαψίστας πρέπει να ξαναζωντανέψουμε, από την οποία τους θερινούς μήνες θα αρδεύεται όπως είπαμε το λεκανοπέδιο , αλλά θα εμπλουτίζεται και η λίμνη, από καλά ,επιμένω, επεξεργασμένο νερό που τόσο το έχει ανάγκη.Παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις, από τα στοιχεία που ανακοίνωσε στο Μαζαράκι ο Πρόεδρος της κίνησης, μετά από συνεχείς μετρήσεις και σε διαφορετικά σημεία που έγιναν, προκύπτει επικίνδυνη ρύπανση στον Καλαμά, αλλά και στην τάφρο της Λαψίστας, πάνω από όλα τα όρια, με ένα κοκτέιλ τοξικών ουσιών και μικροβίων, με τιμές σοκ, που ξεπερνούν και τον Ασωπό.
Τα μέτρα που προτείνονται όμως, δε λύνουν το πρόβλημα.΄Όταν γίνονταν οι κινητοποιήσεις τη δεκαετία του 80, οι πάντες απέρριπταν την πρόταση της επαναχρησιμοποίησης ως μη ρεαλιστική, σήμερα, έστω και δειλά, αρχίζει να συζητιέται.Ελπίζω να γίνει σύντομα αντιληπτό ότι η λύση αυτή είναι πλέον μονόδρομος.
του Τάσου Βασιλείου
Καλώς ή κακώς καταργήθηκε η θανατική ποινή;
Σαφώς ρητορικό το ερώτημα καθ' ότι σε πολιτισμένες κοινωνίες δεν έχει θέση η θανατική ποινή.
Η ζωή είναι Θείο δώρο και κανένας δεν νομιμοποιείται να την αφαιρέσει.
Όμως το έγκλημα ζει και βασιλεύει απ' άκρη σ' άκρη της γης και 55 κράτη εξακολουθούν να διατηρούν τη θανατική ποινή στον ποινικό τους κώδικα.Μεταξύ αυτών 38 πολιτείες των ΗΠΑ,το Ιράν και η Κίνα.
Στην Ελλάδα ο τελευταίος που εκτελέστηκε ήταν ο Βασίλης Λυμπέρης το 1972,που είχε κάψει ζωντανούς παιδιά,σύζυγο και πεθερά.Έκτοτε και μέχρι το 1993 που καταργήθηκε η θανατική ποινή πολλές θανατικές καταδίκες δεν εκτελέστηκαν.Οι πλέον γνωστές είναι του Νίκου Κοεμτζή (11 φορές εις θάνατον) και του Χρίστου Παπαδόπουλου (8 φορές εις θάνατον).
Η αυστηρότερη ποινή είναι τα ισόβια,τα οποία πρακτικά μετατρέπονται σε 25 χρόνια φυλακή.
Στην πράξη όμως ούτε τα 25 ισχύουν αφού κι αυτά μειώνονται από 15 έως 18 ή και 21 ανάλογα με τη διαγωγή του καταδικασμένου στη φυλακή και την ευσπλαχνία του Προέδρου της Δημοκρατίας όταν ζητηθεί χάρη.
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά σήμερα;
Οι αιτίες είναι πάρα πολλές,θα αναφέρουμε μερικές:
Η εγκληματικότητα στη χώρα μας αυξάνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου!
Ακόμα και για 100 ευρό διάφορα ανθρωποειδή δεν διστάζουν να σκοτώσουν συμπολίτες μας.
Παράλληλα αυτές τις μέρες διεξήχθησαν δυο δίκες που ανατρίχιασαν την Ελληνική κοινωνία.
Μιλάμε για τη δίκη του καθηγητή της Μουσικής,ο οποίος αφού σκότωσε τη γυναίκα του την έθαψε σε παρακείμενη της οικείας τους πλατεία στη Φιλοθέη και μετά όχι μόνο παρίστανε τον ανήξερο αλλά είχε το θράσος να την κλαίει και να την ψάχνει.
Στην άλλη δίκη μια "στοργική" μάνα μαζί μ' έναν ιερέα κι έναν υπέργηρο "κύριο" βίαζαν τα παιδιά της στην περιοχή του Λιοσίων.
Βέβαια οι δικαστές έκαναν τη δουλειά τους και επέβαλαν τις μεγαλύτερες ποινές.
Τα ισόβια όμως αποδίδουν πραγματικά δικαιοσύνη;
Αφορμή γι' αυτή τη σκέψη μας έδωσε χθεσινό δημοσίευμα της Espresso σύμφωνα με το οποίο "ο αρχηγός της εταιρίας δολοφόνων" όχι μόνο κυκλοφορεί ελεύθερος μετά από 21 χρόνια φυλακής κι άνοιξε και δικηγορικό γραφείο αλλά δηλώνει θρασύτατα:"Ήμουν εγκέφαλος-ανεγκέφαλος με ... αριστερή συνείδηση"!
Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή σκότωναν τους πλούσιους ηλικιωμένους για να μοιράσουν τις περιουσίες τους στους φτωχούς!
Δεν είμαστε ούτε νομικοί,ούτε θεολόγοι για να αναλύσουμε επιστημονικά την ποινή του θανάτου.
Πιστεύουμε ακράδαντα πως κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει.
Επίσης γνωρίζουμε και το ενδεχόμενο της δικαστικής πλάνης,που σε περίπτωση εκτέλεσης δεν διορθώνεται!Στους παλαιότερους είναι γνωστή η περίπτωση του δράκου του Σέιχ Σου στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 60.
Όπως επίσης γνωρίζουμε ότι άνθρωποι κρίνουν ανθρώπους με ότι αυτό συνεπάγεται!
Το ερώτημα όμως παραμένει:Τα ισόβια αποδίδουν πραγματικά δικαιοσύνη;
από zeidoron
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
