Είμαι τέκνο του Αρχιπελάγους και των μικρών λουρίδων στεριάς που έχουν ξεμυτίσει πριν κάποια εκατομμύρια χρόνια μέσα απ’ τα νερά και που πάλι εκεί θα βυθιστούν κάποτε. Από τη στιγμή που ήρθα να ζήσω στο μοναδικό αυτό νησιωτικό σύμπαν, άρχισα ν’ αντιλαμβάνομαι ότι πολλά πράγματα εδώ γίνονταν στραβά.
Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί να μάς περιμένουν, όπως οι σπαρμένοι κίονες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που πλέον ούτε σαν τουρίστες δεν θα μπορούμε να τους προσκυνήσουμε. Μεσοτοιχία στα μέτρα του ανθρώπου αρχαίοι ναοί με το υπερπολυτελές τερατούργημα ενός κακομοίρη Κινέζου που θα βάλει τον πολύχρωμο Δράκο του να πάρει την δόξα του μαυροντυμένου Μινώταυρου.
Όχι μόνο παρακολουθούν δημοσιογράφους, αλλά εντάσσουν στη δικογραφία τις συνομιλίες τους με μέλη της "εγκληματικής οργάνωσης" στις Σκουριές. Όχι μόνο προβιβάζουν σε εθνικό ευεργέτη την "Ελληνικός Χρυσός", αλλά και υποβιβάζουν σε εγκληματία όποιον αμφισβητεί τις ευεργεσίες της. Όχι μόνο θέτουν υπό διωγμό τις αντιδράσεις των κατοίκων της Χαλκιδικής, αλλά θέτουν υπό διωγμό και τη γνώμη τους για τους χρυσοθήρες και τα αποτελέσματα της δράσης τους στο περιβάλλον στους ανθρώπους.
Η διαμάχη ανάμεσα στους ειδικούς για το ρόλο που παίζουν η κληρονομικότητα και το περιβάλλον στην τελική μορφοποίηση της προσωπικότητάς μας είναι πανάρχαια. Σε ότι αφορά την κληρονομικότητα, οι νέοι που διάλεξαν να αγαπηθούν και να φέρουν στον κόσμο ένα ή δύο παιδιά έχουν ελάχιστες έως μηδενικές επιλογές και τρόπους παρέμβασης στα δεδομένα της Φύσης. Αυτή η διαπίστωση ισχύει μέχρι σήμερα, αλλά με τις αλματώδεις εξελίξεις στην γενετική εφόσον δεν υπάρξουν αυστηροί ηθικοί έλεγχοι μπορεί τα δεδομένα να…αλλάξουν!
Με το περιβάλλον τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς μπορεί να "παίξουμε" με κάποιες παρεμβάσεις στη διαδικασία της εξελικτικής πορείας του παιδιού μας προς την ωρίμανση. Μέσα σε αυτές τις παρεμβάσεις μια σημαντική θέση έχει και η διαμόρφωση του παιδικού δωματίου.
Ερευνητικές προσπάθειες από... την Ευρώπη και την Αμερική μέχρι και τη μακρινή Αυστραλία, με ενδιάμεσους σταθμούς - θα έλεγα χαριτολογώντας - εδώ στην γοητευτική απόληξη της χερσονήσου του Αίμου και των Βαλκανίων, πιστοποιούν το γεγονός ότι τα παιδιά μας μέχρι και την ηλικία των 3-4 χρόνων οδεύουν προς την ωριμότητα, βελτιώνουν το συντονισμό των μυϊκών τους συστημάτων και μας εντυπωσιάζουν ή μας προβληματίζουν με τις ικανότητες που δείχνουν σε συμβολικές αντιπαραθέσεις με γονείς, αδελφάκια και φιλαράκια περισσότερο εξαιτίας του παράγοντας της κληρονομικότητας και λιγότερο εξαιτίας των ερεθισμάτων που τους παρέχει το περιβάλλον τους.
Αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι μπορούμε να στριμώξουμε το παιδί μας σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι που θα το βαφτίσουμε παιδικό δωμάτιο αλλά δεν φαίνεται να έχει και μεγάλη σημασία στην μετέπειτα προσωπικότητα του άνδρα ή της γυναίκας εάν το ίδιο δωμάτιο είναι ένας μικρός, ακριβοπληρωμένος παράδεισος που θα γαργαλούσε ακόμη και την φαντασία του πλέον ευφάνταστου διακοσμητή εσωτερικών χώρων!...
Μέχρι και την ηλικία των 4 περίπου χρόνων τις περισσότερες φορές το παιδικό δωμάτιο αντανακλά τις προτιμήσεις και την αντίληψη των αναγκών του παιδιού που η μητέρα του (αλλά όχι σε λιγότερο βαθμό και ο πατέρας) έχουν για τις μαθησιακές ανάγκες του παιδιού και για τις ευαισθησίες του σε χρώματα, έπιπλα και παιχνίδια παρά από αυτές που έχει το ίδιο το παιδί.
Αργότερα, στην προσχολική ηλικία και τα πρώτα χρόνια του δημοτικού η διαμόρφωση του χώρου του παιδικού δωματίου, ο στολισμός των τοίχων, η επιλογή χρωμάτων, η παρουσία παιχνιδιών αρχίζει και γίνεται συνάρτηση τόσο των εσωτερικών αναγκών του παιδιού όσο και της ανάγκης του να ζει και να κινείται μέσα σε ένα περιβάλλον που του ερεθίζει την φαντασία - ΠΡΟΣΟΧΗ όχι τα ΝΕΥΡΑ - και του παρέχει τη δυνατότητα μαθησιακών εμπειριών, στο οποίο μπορεί και να φιλοξενήσει ένα ή δύο φιλαράκια ή φίλες. Πράγμα δύσκολο βέβαια σε μια εποχή στην οποία οι παρέες και οι φιλίες ανάμεσα στους γονείς λιγόστεψαν με αποτέλεσμα να λιγοστέψουν και οι ευκαιρίες για παιχνίδι ανάμεσα σε παιδιά της προσχολικής ή σχολικής ηλικίας σε ώρες και χώρους εκτός του παιδικού σταθμού, νηπιαγωγείου ή σχολείου.
"Δείξε μου το δωμάτιό σου...." γράφω στον τίτλο... και θα σου πω τι είδους μαμά (και μπαμπά) έχεις εάν είσαι παιδάκι κάτω των 4 χρόνων ή θα σου πω τι παιδί είσαι και ποιες ευαισθησίες διαθέτεις εάν είσαι μεγαλύτερης ηλικίας....
Της Νατάσσας Πιπεροπούλου-Κωνσταντάρα, διδάκτορος Ψυχολογίας
Μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια που αξίζει προσοχής
Κάτι τρέχει στον υγροβιότοπο των Ν. Πόρων Πιερίας…
Εδώ και ενάμισι χρόνο περίπου ο υγροβιότοπος των Ν. Πόρων στο νότιο τμήμα του νομού Πιερίας, από μια εγκαταλειμμένη περιοχή, η οποία είχε μετατραπεί σ’ έναν απέραντο σκουπιδότοπο και αυθαίρετο πάρκινγκ, όπου ο κάθε επισκέπτης και κάτοικος της περιοχής έκανε ότι ήθελε (παράνομη βόσκηση, γεωργία, αλιεία και κυνήγι), μια ομάδα ανθρώπων με όραμα, φαντασία και περιβαλλοντική ευαισθησία, άρχισαν να δημιουργήσουν ένα πρότυπο Ιχθυοτροφικό – Οικοτουριστικό πάρκο.
Μια πρωτοβουλία, η οποία σκοπεύει στην ανάδειξη μιας περιβαλλοντικά ευαίσθητης περιοχής, όπου θα λαμβάνουν χώρα ενέργειες περιβαλλοντικής αγωγής, οικοτουριστικής αναψυχής και παραγωγής υψηλής βιολογικής αξίας ψαριών και καρκινοειδών, με επιστημονική παρακολούθηση και τη χρήση φιλικών προς το περιβάλλον εφαρμογών.
Ελπίζουμε αυτή η... προσπάθεια να στεφθεί με επιτυχία γιατί έτσι θα καταστεί εφικτή η κατανόηση απ’ όλους μας (και κυρίως από τις νέες γενιές) ποιος είναι ο ρόλος των υγροβιοτόπων και γιατί πρέπει να τους προστατεύουμε.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια θα βρει τη στήριξη της τοπικής κοινωνίας, ανεξάρτητα από μεμονωμένες αγκυλώσεις και συμφέροντα, διότι η ανάδειξη του υγροβιοτόπου θα είναι προς όφελος όλων, καθιστώντας την περιοχή της νότιας Πιερίας επισκέψιμο προορισμό όλο το χρόνο.
Θα ενημερώνουμε για οτιδήποτε καινούργιο.
από το αλεπού του Ολύμπου
Να διευκρινίσω ότι ο υπότιτλος του παρόντος δεν είναι δικός μου. Για διαρκές έγκλημα μίλησε η Γ.Γ.Περιφέρειας Ηπείρου στη σύσκεψη που συγκάλεσε αρχές Ιουνίου στα γραφεία της Περιφέρειας όπου, εκτός των υπηρεσιακών παραγόντων συμμετείχαν οι παρακαλάμιοι δήμαρχοι και οι νομάρχες Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας και για υποκρισία μίλησε στην ανωτέρω σύσκεψη ο πρόεδρος της περιβαλλοντικής κίνησης ''Καθαρός Καλαμάς''. Πρόσθεσα εγώ και τη λέξη ''διαρκής''. Έχει τη σημασία της. μόλυνση
Ακούστηκαν τότε πολλά για τη ''σωτηρία'' του Καλαμά. Λόγια παχιά και μεγάλα. Είπαν ότι η σύσκεψη θα επαναλαμβάνονταν μετά την παρέλευση δεκαημέρου. Δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Για τη ''σωτηρία'' αλλά και την ''ανάπτυξη'' της παραποτάμιας περιοχής συστάθηκε προ διετίας Σύνδεσμος Παρακαλάμιων δήμων. Κατά τον δήμαρχο Άνω Καλαμά σε συνέντευξή του σε τοπικό κανάλι, δε συνεδρίασε ποτέ. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης της κίνησης στο Μαζαράκι, εις εκ των δημάρχων της '' Επιτροπής Αγώνα'' για τη ''σωτηρία '' του Καλαμά, συνεντευξιάζετο σε τοπικό κανάλι, όπου περί άλλων ''ετύρβαζε''. Θα μπορούσα και πολλά άλλα ''τεκμήρια'' να παραθέσω, για να δικαιολογήσω τη λέξη ''διαρκής'' που έβαλα πριν από την υποκρισία, ακόμη και αυτά που ακούστηκαν στη συνέλευση.. Είναι περιττά.
Όση ώρα προσπαθώ να γράψω το παρόν,μου δημιουργείται ένα... πρόβλημα. Απέναντί μου στον τοίχο του γραφείου μου έχω μια φωτογραφία σε μεγέθυνση όπου απεικονίζεται η αφεντιά μου μαζί με άλλα συνομήλικα παιδιά του χωριού μου, ανήμερα του δεκαπενταύγουστου του 1965 να κολυμπάμε στο ποτάμι μας.
Μου κόβει τον ειρμό των σκέψεών μου . Προσωρινά, την κατέβασα. Όμως και πάλι διασπάται η προσοχή μου, επειδή άθελά μου μου παρουσιάζονται εικόνες παλαιότερες, της δεκαετίας του πενήντα, τότε που η μάνα μες το λιοπύρι που σκάλιζε το καλαμπόκι,με έστελνε να της φέρνω νερό με το παγούρι κάτω από την οβίρα του Ντούμα. Ήταν τότε δροσερό και πεντακάθαρο. Δυσκολεύτηκα να βγάλω από το μυαλό μου αυτή την εικόνα αλλά τελικά τα κατάφερα. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω.
Είμαι κι εγώ από αυτούς που λένε ότι το πρόβλημα της μόλυνσης του ποταμού Καλαμά είναι προϊόν της κοινωνίας της μόλυνσης και του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης. ΄Όχι όμως με όσους επιμένουν απλά να καταγγέλουν ότι φταίει το σύστημα και ο καπιταλισμός, άρα για να σωθεί ο Καλαμάς πρέπει να αλλάξουμε το σύστημα και να καταργήσουμε τον καπιταλισμό - ακούστηκε κι αυτό στη συνέλευση. Μέχρι να γίνει όμως αυτό - αν γίνει ποτέ, συμφωνώ με τους φίλους Θεσπρωτούς που, ναι μεν δέχονται ότι «η ανατροπή των αιτίων που γεννά το πρόβλημα της μόλυνσης του ποταμού Καλαμά, θα απαιτούσε μια ριζική αλλαγή του τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνίας, θα μπορούσε όμως και στο έδαφος του παρόντος συστήματος, να υπάρξουν παρεμβάσεις και μέτρα που θα εμπόδιζαν την περαιτέρω υποβάθμισή του».
Και επειδή πιστεύω σε μια βασική αρχή που λέει ότι''το πρόβλημα λύνεται καλύτερα στον τόπο που δημιουργείται'' και στη συγκεκριμένη περίπτωση, το πρόβλημα, κυρίως, δημιουργείται στο λεκανοπέδιο , άρα, η άλλη λύση για την οποία έκανα λόγο στη σύντομη παρέμβασή μου στη συνέλευση, είναι αυτή που προτείνουν οι Θεσπρωτοί , δηλαδή η επαναχρησιμοποίηση του νερού μέσα στο λεκανοπέδιο για αρδευτικούς λόγους, που θα επέβαλλε και την αξιόπιστη λειτουργία της Μονάδας του Βιολογικού καθαρισμού των Ιωαννίνων και την ποιότητα των υγρών εκροής από αυτήν.Η μέθοδος της επαναχρησιμοποίησης των καλά επεξεργασμένων υγρών εκροής, μετά από αποθήκευσή τους, λένε οι Θεσπρωτοί, χρησιμοποιείται ευρύτατα στις ΗΠΑ, στο Ισραήλ, στο Λίβανο, στη Σαουδική Αραβία και σε ευρωπαϊκές χώρες. Εμείς δε χρειάζεται να φτιάξουμε αποθήκες.
Ένα μέρος της λίμνης της Λαψίστας πρέπει να ξαναζωντανέψουμε, από την οποία τους θερινούς μήνες θα αρδεύεται όπως είπαμε το λεκανοπέδιο , αλλά θα εμπλουτίζεται και η λίμνη, από καλά ,επιμένω, επεξεργασμένο νερό που τόσο το έχει ανάγκη.Παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις, από τα στοιχεία που ανακοίνωσε στο Μαζαράκι ο Πρόεδρος της κίνησης, μετά από συνεχείς μετρήσεις και σε διαφορετικά σημεία που έγιναν, προκύπτει επικίνδυνη ρύπανση στον Καλαμά, αλλά και στην τάφρο της Λαψίστας, πάνω από όλα τα όρια, με ένα κοκτέιλ τοξικών ουσιών και μικροβίων, με τιμές σοκ, που ξεπερνούν και τον Ασωπό.
Τα μέτρα που προτείνονται όμως, δε λύνουν το πρόβλημα.΄Όταν γίνονταν οι κινητοποιήσεις τη δεκαετία του 80, οι πάντες απέρριπταν την πρόταση της επαναχρησιμοποίησης ως μη ρεαλιστική, σήμερα, έστω και δειλά, αρχίζει να συζητιέται.Ελπίζω να γίνει σύντομα αντιληπτό ότι η λύση αυτή είναι πλέον μονόδρομος.
του Τάσου Βασιλείου
Τίνα Μπιρμπίλη Υπουργός Περιβάλλοντος, ΜastersofScienceinPhysics, PhD(ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ) στη Διαχείριση περιβάλλοντος: «Δεν νομιμοποιούμε αυθαιρεσίες για λόγους αρχής. Προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε κάποια χρήματα για να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που έχει γίνει. Πρώτη μας μέριμνα είναι η διατήρηση του περιβαλλοντικού ισοζυγίου».
Από πού να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει προσπαθώντας να σχολιάσει την παραπάνω κωμικοτραγική δήλωση (λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ιδιότητα της δηλούσας) η οποία έγινε προκειμένου να υποστηριχθεί το τελευταίο νομικό καρκίνωμα που ετοίμασε το Υπουργείο Περιβάλλοντος και το βάφτισε «ρύθμιση» για τους ημιυπαίθριους χώρους
Ένα νομικό καρκίνωμα που στην ουσία αποτελεί μετάλλαξη του εκτρώματος που λίγους μήνες νωρίτερα είχε ανακοινώσει ο βαρήκοος προκάτοχος της κυρίας «διδάκτορος» , ο οποίος αν και φορούσε το μανδύα του διώκτη της παράνομης πολεοδομικής δραστηριότητας παρανομούσε ο ίδιος ξεδιάντροπα κατά την κατασκευή της «φτωχικής» του βίλας, φορτώνοντας τις αυθαιρεσίες του στον μηχανικό του…
Αλλά ας αφήσουμε τον... αστείο αυτόν κύριο μιας και μας έκανε την τιμή να αποσυρθεί μόνιμα στο αυθαίρετο «φτωχικό» του απαλλάσσοντας μας από την παρουσία του και ας επικεντρωθούμε στην κυρία καθηγήτρια
ΔΕΝ νομιμοποιεί λοιπόν η «μπλουτζινάτη» τις αυθαιρεσίες για «λόγους αρχής» όπως η ίδια λέει, αλλά απλώς «αποκαθιστά τη ζημιά που έχει γίνει», εισπράττοντας πρόστιμα ΑΝΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ για 40 χρόνια, τα οποία λέει θα χρησιμοποιηθούν για την δημιουργία «χώρων πρασίνου» με τους οποίους θα επιτευχθεί «διατήρηση του περιβαλλοντικού ισοζυγίου»
Αυτό θα πει «μεγαλείο αρχών» ανθρώπου που είναι πολιτικός και επιστήμονας! Δεν νομιμοποιεί , απλά ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΖΗΜΙΩΤΟ. Βάζει στη μια μεριά της ζυγαριάς το προϊόν της παρανομίας, και στην άλλη τόσα αργύρια όσα χρειάζονται για να επέλθει «ισορροπία» όπως βέβαια την αντιλαμβάνεται με βάση τις «αρχές» του.
Αυτές τις «αρχές» λανσάρει για δεκαετίες το πολιτικό μας σύστημα και οι τρισάθλιοι λειτουργοί του γι αυτό μας έχουν κάνει όλους σαν τα μούτρα τους
Αυτή είναι η απόλυτη «αρχή-πρότυπο» που βλέπουμε γύρω μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε.: ΑΝΟΧΗ ΜΕ ΤΟ ΑΖΗΜΙΩΤΟ
Η ανοχή με το αζημίωτο έχει δημιουργήσει όλα τα προβλήματα, η ανοχή με το αζημίωτο είναι και αυτή που τα «λύνει» δια της χρονικής μετατόπισής τους στο μέλλον, αφήνοντάς τα κληρονομιά στους επόμενους, στα ίδια τα παιδιά μας!
Ποιος ο λόγος λοιπόν να ξεφύγει από την πεπατημένη και η κυρία διδάκτορας Διαχείρισης Περιβάλλοντος.
Έκανε την εύκολη και ανώδυνη επανάσταση-βιτρίνα, με τις «μπλουτζινάτες» εμφανίσεις τα σπορ παπουτσάκια τα ταγάρια στην πλάτη και τους λόγους-φούμαρα που έγραφε στον αρχηγό της τον αποφασισμένο να χτυπηθεί με την διαπλοκή και να ματώσει, , στα δύσκολα όμως ακολουθεί τις σταθερές «αξίες» που αποτελούν πυξίδα όλων των πολιτικών μασκαράδων της νεότερης Ελλάδας.
Τώρα βέβαια πως μπορεί να χτυπηθεί με τη διαπλοκή μια κυβέρνηση η οποία αντί να «αποκαταστήσει τη ζημιά» με το ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ των παράνομα κλεισμένων ημιυπαίθριων του κάθε τυχάρπαστου μικροτραχανοπλαγιά σε συνδυασμό με υποδειγματικά τσουχτερά πρόστιμα ώστε και χρήμα να εξοικονομήσει για νέους χώρους πρασίνου αλλά και την ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ να αποκαταστήσει, προτιμά να εφαρμόζει μεθόδους νταβατζήδων της νύχτας, είναι ένα ερώτημα που δεν χρειάζεται να έχεις το διδακτορικό της μπλουτζινάτης για να το απαντήσεις
Όπως ακριβώς οι «νονοί» της νύχτας είτε πρόκειται για αποβράσματα του υποκόσμου είτε για επίορκους υπηρέτες του νόμου πουλάνε την «προστασία» τους έναντι αμοιβής, έτσι και το κράτος – νταβατζής «προστατεύει» την παρανομία προκειμένου να γεμίζει τα ταμεία του
Η μόνη διαφορά τους είναι πως αυτοί την πουλάνε ανοχή και προστασία με την εβδομάδα ή με το μήνα, ενώ το κράτος-νταβατζής με τα χρόνια
Εδώ όμως υπάρχει ένα ακόμα τραγελαφικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τη ρύθμιση-κωμωδία της κυρίας καθηγήτριας
«Τα χρήματα από τα πρόστιμα θα κατευθύνονται αρχικά στο ΕΤΕΡΠΣ και στη συνέχεια στο πράσινο ταμείο σε ειδικό λογαριασμό. Από εκεί θα δίνονται στους ΔΗΜΟΥΣ όπου βρίσκεται ο παράνομος χώρος για απαλλοτριώσεις χώρων πρασίνου, για προγράμματα ανάπλασης, για την απόκτηση και την αναπαλαίωση σημαντικών κτιρίων, για προγράμματα φύτευσης πρασίνου κλπ. Ο τρόπος διοχέτευσης των χρημάτων θα καθοριστεί με προεδρικό διάταγμα.» προβλέπει η ρύθμιση. 
Το κράτος-νταβατζής που αδυνατεί να προστατέψει και τους τελευταίους ανοιχτούς χώρους απ την τσιμεντοποίηση (βλέπε πχ αεροδρόμιο Ελληνικού που αν έχει σωθεί μέχρι σήμερα είναι λόγω των προσφυγών στο ΣτΕ μιας χούφτας υγιώς σκεπτόμενων πολιτών με μπροστάρη τον κύριο Κώστα Καββαθά) έρχεται να μας πει πως θα δώσει τα αργύρια που θα εισπράξει απ το έκτρωμα της μπλουτζινάτης , στους πρωταθλητές της διαφθοράς να το κάνουν αυτοί.
Τα χρήματα δηλαδή που θα εξασφαλίζουν την κρατική ανοχή για 40 χρόνια στις παρανομίες των μικροαπατεώνων θα δίδονται στους ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ της διαφθοράς, οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, για να αποκαταστήσουν οι πρωταθλητές το πράσινο ισοζύγιο που διατάραξαν τα μικρολαμόγια συχνά υπο την ανοχή όχι μόνο των πολεοδομικών αρχών αλλά και των ίδιων των δήμων!!!
Οι δήμοι στα όρια των οποίων έχουμε δει απίστευτες παρατυπίες που ξεκινούν από την κατασκευή δημαρχείων με χρήματα που δόθηκαν ως δωρεές για πυρόπληκτους, και φτάνουν μέχρι σε αυθαίρετα δημοτικά κτίρια ή και ανοχή σε εμπορικά κέντρα χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων απ τα οποία ούτε τετραγωνικό χιλιοστό δεν είναι νόμιμο, θα μεταμορφωθούν σε οργανισμούς περιβαλλοντικής αποκατάστασης!!!
Οι δήμοι που οι περισσότεροι χρωστάνε λόγω κακοδιαχείρισης τόσα εκατομμύρια όσες οι τρίχες της κεφαλής των δημοτών τους, μας λέει η «μπλουτζινάτη» πως θα πάρουν το ζεστό χρήμα και θα το μετατρέψουν ορθολογικά σε πράσινο!!!
Είναι προφανές πως η επαναστάτης-υπουργός με το ταγάρι, ξεχνά την αμφίδρομη λειτουργία της βασικής αρχής που χαρακτηρίζει την λύση κωμωδία που μας προτείνει.
Η «ανοχή με το αζημίωτο» θα φέρει το βρώμικο χρήμα που προσδοκά, η «ανοχή με το αζημίωτο» όμως θα είναι εκείνη που θα το εξανεμίσει…
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΙΚΑ στο καφενείο
Διαμαρτυρία ενάντια στην εκδήλωση προπαγάνδας των μεταλλαγμένων που διοργανώνει στη Θήβα την Σάββατο 30/1 η εταιρεία προώθησης και ανάπτυξης των μεταλλαγμένων, θα κάνουν αγρότες βιοκαλλιεργητές και μέλη των Θηβαίων Πολιτών για το Περιβάλλον (Συμπαράταξη Βοιωτών) στον χώρο του Συνεδριακού Κέντρου.
Δείτε Υπό την Αιγίδα του ΔΗΜΟΥ ΘΗΒΑΙΩΝ... μας… σερβίρονται τα μεταλλαγμένα!...
Όπως γράψαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση, πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκαν επισήμως μελέτες για το Τοξικό μεταλλαγμένο καλαμπόκι της Μonsanto, (ο «γίγαντας» των γενετικώς τροποποιημένων καλλιεργειών), το οποίο καλλιεργείται και στην Ευρώπη.
Στο μπορεί να δει κανείς την καμπάνια των πολιτών ενάντια στη συγκεκριμένη πλανητική απειλή.
Ενδιαφέρον άρθρο για το θέμα: Τοξικολογία των γ.τ.ο.: Μοριακή αιτιολόγηση του κινδύνου που ενέχουν για την διατροφή τα γ.τ. τρόφιμα του Δ. Κουρέτα, Καθηγητή του τμήματος Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Επίσης Τι δεν θέλουν οι Εταιρείες γενετικώς τροποποιημένων Σπόρων να ξέρουν οι αγρότες
Η διαμαρτυρία αφορά όλους:
Τους αγρότες που αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον στη γεωργία και την αγροτική παραγωγή,
Τους πολίτες που αντιμετωπίζουν τον εφιάλτη των μεταλλαγμένων στην πόρτα τους και στο πιάτο.
από Συμπαράταξη Bοιωτών για το Περιβάλλον
Λίγες μέρες πριν αρχίσει η σύνοδος της Κοπεγχάγης, ο κορυφαίος Αμερικανός περιβαλλοντολόγος Τζαίημς Χάνσεν (διευθυντής ερευνών ινστιτούτου NASA, περιβαλλοντικός γκουρού του Αμερικάνικου Κογκρέσου) δήλωσε αφοπλιστικά πως θα ήταν προτιμότερο η σύνοδος να μην γίνει, αν ήταν αυτό να κάνει τον κόσμο να πιστέψει ότι κινούμαστε προς μια θετική κατεύθυνση, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Και αυτό είναι η πικρή αλήθεια. Γιατί αυτή τη στιγμή στη Δανία κάποιοι δεν πήγαν για τη σωτηρία της ζωής στον πλανήτη, αλλά για να κάνουν δουλειές δισεκατομμυρίων!
Για να καταλάβουμε το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Κοπεγχάγη πρέπει να πάμε λίγο πίσω.
Από το 2005 είναι γνωστό πως... τέθηκε σε εφαρμογή το πρωτόκολλο του Κυότο. Η συμφωνία δηλ. για μείωση των εκπομπών ρύπων κατά ............5%. Είναι επίσης γνωστό ότι οι 2 κύριοι ρυπαντές ΗΠΑ (4% του παγκόσμιου πληθυσμού, 25% της ρύπανσης!!) και Κίνα δεν το υπέγραψαν καν. Αυτό όμως που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό είναι ο τρόπος που αποφασίστηκε τότε για να προχωρήσει πρακτικά και να λειτουργήσει η συμφωνία δίνοντας αποτελέσματα. Και ο τρόπος αυτός ήταν η δημιουργία αγοράς δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων. Η "Αγορά των τρελών" κατα την Le monde. Μην τα παρατάτε επειδή ακούγεται πολύπλοκο, γιατί έχει τρομερό ενδιαφέρον. Γιατί στόχος της "ρύθμισης" αυτής δεν ήταν η μείωση των ρύπων, αλλά αντίθετα η διατήρησή τους τουλάχιστον στα σημερινά επίπεδα!!!
Η αγορά αυτή λειτουργεί κάπως έτσι με απλά λόγια.
1. Αποφασίζονται ανώτατα όρια εκπομπών ρύπων για επιχειρήσεις και κράτη.
2. Εκδίδονται δικαιώματα εκπομπών ρύπων που αγοράζονται και πουλιούνται μεταξύ των εμπλεκομένων (και όχι μόνο). Όποιοι βρίσκονται κάτω από το όριο πουλάνε τα περισσευούμενα δικαιώματα, ενώ όσοι ξεπερνούν το όριο, αγοράζουν δικαιώματα και έτσι αποφεύγουν το πρόστιμο το οποίο είναι περίπου 3-4 φορές μεγαλύτερο.
3. Τα κέρδη της αγοράς αυτής τροφοδοτούν την πράσινη ανάπτυξη.
Είναι ένας τρόπος που μοιάζει με την δική μας μεταφορά συντελεστή.
Από την πρώτη στιγμή έγινε φανερό πως υπήρχαν μεγάλα προβλήματα. Π.χ. Επιχειρήσεις μείωσαν τη δραστηριότητά τους και στήριξαν την ύπαρξή τους στην πώληση δικαιωμάτων (τίποτα το πράσινο δηλαδή). Η ο τρόπος που δόθηκαν τα δικαιώματα σε επιχειρήσεις και κράτη και η ρύθμιση των ορίων για τον καθένα ήταν ένα τοπίο πολύ θολό. Η τι νόημα έχει στην τελική, να μειώνει κάποιος τους ρύπους του, για να δίνει το δικαίωμα σε κάποιον άλλο να ρυπαίνει και να κερδίζει κιόλας;
Έχει και παραέχει όμως και θα δούμε γιατί. Είναι φανερό οτι σε ένα σύστημα σαν αυτό που βιώνουμε όπου η διαφθορά δίνει και παίρνει, ο έλεγχος των ρύπων μόνο ειλικρινής δεν μπορεί να είναι, ιδιαίτερα όταν το κίνητρο όλων, πράσινων η μη είναι το χρήμα από την αγοραπωλησία δικαιωμάτων. Πέρα από αυτό όμως οι ίδιοι οι νόμοι της αγοράς, το μόνο που καταφέρνουν, είναι να επαναφέρουν το όριο των ρύπων διαρκώς στα ψηλά του, αντί να το μειώνουν (αυτός άλλωστε είναι ο πραγματικός στόχος!). Κι αυτό γιατί αν υποθέσουμε πως το σύστημα λειτουργεί και οι ρύποι μειώνονται, μπαίνουν προς πώληση στο σύστημα περισσότερα δικαιώματα και άρα η τιμή τους πέφτει (ακολουθούν την πτώση της τιμής των προϊόντων άνθρακα σύμφωνα με το νόμο της προσφοράς και ζήτησης). Όποιος λοιπόν είναι πωλητής κερδίζει λιγότερα χρήματα για πράσινες επενδύσεις, και όποιος αγοράζει ξοδεύει λιγότερα και άρα μπορεί να ρυπαίνει περισσότερο με τα ίδια λεφτά. Άρα άνθρακες ο θησαυρός κυριολεκτικά.
Πάμε τώρα στο σπουδαιότερο. Η εμπλοκή των μεγάλων χρηματιστηριακών οίκων στην αγορά αυτή μέσω έκδοσης συμβολαίων παραγώγων σχετικών με τους ρύπους είναι η ταφόπλακα του εγχειρήματος και να γιατί. Οι χρηματιστηριακές αγορές παραγώγων έχουν δικούς τους νόμους, και οι τιμές διαμορφώνονται πέρα κι έξω από λογικές πραγματικής οικονομίας, με πρώτο και βασικό μπούσουλα την κερδοσκοπία. Επίσης η αγορά αυτή ως περιορισμένη σε όγκο, είναι πανεύκολα καθοδηγούμενη. Και αν οι J.P.Morgan, S&P, BoA, Citygroup και τα λοιπά τίμια αποβράσματα είχαν σαν σκοπό τους το καλό της ανθρωπότητας δεν θα ανησυχούσαμε. Όταν όμως είναι κερδοσκόποι που έχουν χαρτοφυλάκια γεμάτα πετρελαϊκές εταιρίες (που κάποτε είναι και κύριοι μέτοχοί τους ), τότε ποιος πιστεύει πως θα αφήσουν να πέσουν τα όρια ρύπων; Πράγμα που θα σήμαινε και δραματική πτώση των τιμών του πετρελαίου, και από εκεί τεράστια πιθανότητα αποπληθωρισμού (σε μια οικονομία που βασίζεται στο πετρέλαιο) που σημαίνει και βαθιά ύφεση; Το λέει ο ίδιος ο έγκυρος Αμερικανός περιβαλλοντολόγος Χάνσεν. Πως το σύστημα της αγοράς ρύπων "απλά επιτρέπει στους υπεύθυνους της ρύπανσης και στους χρηματιστές της Wall Street να γδάρουν τον κόσμο κερδίζοντας δισεκατομμύρια"!
Με όλα αυτά το τελικό ερώτημα είναι ένα. Υπάρχει κάποιος εκ των μεγάλων που να θέλει πραγματικά την μείωση των ρύπων; Θέλουν οι οικονομίες να σταματήσουν την κλιματική αλλαγή, η είναι απλά κόντρα στα συμφέροντά τους και θα κάνουν τα πάντα για να μείνουν τα πράγματα ως έχουν με κόστος την ίδια τη ζωή στον πλανήτη; Το γεγονός ότι στην πράξη κανένα αποτέλεσμα δεν είχαμε μέχρι σήμερα στο θέμα της μείωσης των ρύπων κι έτσι Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ δίνει την απάντηση. Και δυστυχώς είτε μας αρέσει είτε όχι το δίλημμα μετά το "Σοσιαλισμός η βαρβαρότητα" γίνεται ολοφάνερα και δραματικά απλούστερο. Καπιταλισμός η Ζωή;
Υ.Γ. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο τα άρθρα που αναφέρονται στην Κοπεγχάγη, είδα ότι σχεδόν όλοι δίνουν το βάρος στο όριο της μείωσης των ρύπων και στο να είναι η οποιαδήποτε συμφωνία νομικά δεσμευτική και όχι μια απλή πολιτική δέσμευση. Αυτό είναι σωστό, αλλά αν ο εγγυητής της εφαρμογής είναι η αγορά και οι οίκοι, τότε ότι και να αποφασιστεί θα είναι εντελώς μάταιο.
από Γιώργος Σαρρής
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
