Στο πάτο της θάλασσας

Είμαι τέκνο του Αρχιπελάγους και των μικρών λουρίδων στεριάς που έχουν ξεμυτίσει πριν κάποια εκατομμύρια χρόνια μέσα απ’ τα νερά και που πάλι εκεί θα βυθιστούν κάποτε. Από τη στιγμή που ήρθα να ζήσω στο μοναδικό αυτό νησιωτικό σύμπαν, άρχισα ν’ αντιλαμβάνομαι ότι πολλά πράγματα εδώ γίνονταν στραβά.

Είχαμε αγοράσει ένα σπιτάκι ερειπωμένο στην...

Τι να κάνουμε μας “πιάνει” η ζέστη...

Λοιπόν επειδή μας “πιάνει” πολύ η ζέστη χαλαρώνουμε τους ρυθμούς και το blog θα ανανεώνεται αραιά και που...

Εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι, στους τυχερούς που θα παν διακοπές να περάσουν καλά για τους υπόλοιπους... τι να κάνουμε την υγειά μας νάχουμε (και λεφτά) και τα καλοκαίρια δεν τελειώνουν.

Στους κανονικούς ρυθμούς μας λοιπόν θα ξαναμπούμε όταν...

Η ζωή εν μπάφω... (vol. 2)

Κοντεύει Πάσχα. Στην Ελλάδα, η Κερατέα ζει το δικό της μύθο, αποκλεισμένη από δημοσιότητα, γεμάτη χημικά. Στη βουλή τσακώνονται για τα φρουτάκια και το πάνε για διάλυση...

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, ψωνίζεται σαν movie star στα πρωϊνάδικα, προσπαθώντας να σε πείσει ότι είσαι μαλάκας που τον υποψιάζεσαι. Ο Αυτιάς τον ακούει, τα μηχανάκια της AGB κοκκινίζουν. Ο Μίκης, βαθιά αξιοπρεπής, έλεγε τις προάλλες στην τηλεόραση, "πως όλοι οι ήρωες, είναι κατά βάση ανθρωπάκια. Οι περιστάσεις έκαναν και μένα ήρωα. Ανθρωπάκι είμαι".

Τα μέσα τον φιμώνουν, ο Πάγκαλος, με σύνδρομο απροσδιορίστου ψυχιατρικής ορολογίας, τον λέει ξεροξεκούτη...

Ένας blogger στην Άνδρο

Είσαι τύπος που γουστάρει μπανάκι με τις ώρες, καθαρά νερά, ηρεμία, γαλήνη, με ωραίο κόσμο τριγύρω και όχι ψώνια, κότερα και βλακώδεις ενοχλητικούς τύπους του Star Channel; Τότε πας Άνδρο.

Έξη ολόκληρες μέρες χωρίς laptop και κινητό, μια πετσέτα, ωραία παρέα και μια φωτό του Κάραμαν για να κάνεις τη σύγκριση μετά από κάθε ηλιοθεραπεία. Μην κοιτάτε αριστερά την φωτό που είμαι ακόμα άσπρος. Αυτή τη στιγμή είμαι κάπως έτσι.

Αν θελήσετε να πάτε κι εσείς Άνδρο, πρέπει να ξέρετε τα εξής:

1. Όπως κάθε νησί, έτσι κι αυτό, είναι… βουνό. Δεν υπάρχει ευθεία άσφαλτος πάνω από 30 μέτρα. Θα ξοδέψετε πολλή βενζίνη και πολλά από τα γεμιστά κολοκυθάκια που θα φάτε εκεί, θα φύγουν στο δρόμο.

2. Το καλύτερο μέρος για να παραθερίσετε είναι το Μπατσί. 7 χιλιόμετρα από το λιμάνι του Γαυρίου και με σχετικά εύκολη πρόσβαση σε 5-6 άλλες ωραίες παραλίες. Αν πάτε στη Χώρα (που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του νησιού), θα «εγκλωβιστείτε» εκεί.

3. Μην ψάξετε για τη Μενεγάκη. Μάθαμε πως... παραθερίζει στην Άνδρο λόγω του νέου της γκόμενου(;), αλλά η περιοχή (Άχλα) στην οποία έχει το ξενοδοχείο του ο τύπος, είναι προσβάσιμη μόνο με ελικόπτερο ή καταπέλτη.
ΥΓ. Δεν είδα γενικά ούτε έναν τηλεαστέρα στην Άνδρο. Ίσως και να ήμουν ο πιο... διάσημος εκεί. Στο Γαύριο συνάντησα και μια φίλη αναγνώστρια να φανταστείτε... Μεγαλεία.

4. Η πιο ξακουστή παραλία της Άνδρου, η οποία συγκαταλέγεται και στις 10 ωραιότερες της Ελλάδας, είναι της «Γριάς το πήδημα». Δεν ξέρω αν έχασε κάποιο παιχνίδι εκεί ο Ηρακλής ή αν καμιά θείτσα αποφάσισε να κάνει σάλτο μορτάλε από τον βράχο που δεσπόζει στην παραλία, αυτό πάντως που μου έμεινε στη μνήμη είναι η (κι εδώ) δύσκολη πρόσβαση. Και τελικά δεν είναι τόσο καταπληκτική (απλά πολύ ωραία) η θάλασσα όσο στις άλλες Ανδριώτικες περιοχές. Μην σκάτε αν δεν πάτε εκεί.

5. Να δοκιμάσετε οπωσδήποτε τη φέτα Άνδρου (πολύ μαλακή) και το Βολάκι (άσπρο τυρί κι αυτό, που μοιάζει λίγο με το βούτυρο). Ειδικά με το καρπούζι, ήταν σκέτος οργασμός.

6. Εννιά στις δέκα τουρίστριες που είδα, τις ερωτεύτηκα. Βασικά ερωτεύτηκα πάνω από 65 φορές, αλλά το προσπέρασα γιατί είμαι πολύ διαλλακτικός τύπος. Και οι Ανδριώτισσες σκέτα κουκλιά.

Να πω βέβαια πως το νησί δεν ήταν τίγκα, όπως φαντάζομαι θα είναι αυτή τη στιγμή η Μύκονος. Δεν ξέρω αν φταίει η κρίση ή το ότι πήγα πολύ νωρίς. Το θέμα είναι ότι απόλαυσα κάθε δευτερόλεπτο της παραμονής μου εκεί, «άδειασε» το κεφάλι μου, γέμισαν οι μπαταρίες μου, δεν ενημερώθηκα για τίποτα (εκτός από τις πυρκαγιές στη Σάμο) και έβαλα δύο κιλά. Αυτά.

Καλώς σας βρήκα και πάλι και καλό ταξίδι για όσους φεύγετε τις επόμενες μέρες. Σίγουρα κάποιοι θα τις έχετε αναβάλλει τις διακοπές σας λόγω οικονομικής κατάστασης, αλλά υπάρχει τρόπος για όλους να περάσει "μέλι" ένα καλοκαιράκι.
από τον ντόκτορα

Η ζωή εν μπάφω

Διακοπές.
Το όπιο του λαού.
Η ζωή εν μπάφω.
Αν πέρναγες καλά θα διέκοπτες;
Αλλά δε βαριέσαι;
Τραβάς την τζούρα σου κι όπου σε βγάλει.
Συνήθως σκατά σε βγάζει, αλλά αφού ζεις, τι να κάνεις;

Παραδείγματα:

Οι γέροι: Αν δεν προτιμήσουν διακοπές με γκρουπ των ΚΑΠΗ στο ωραίο Λουτράκι, θα επιλέξουν τα Μέθανα. Το Μπαλί του ηλικιωμένου.

Και για Πόρο να ξεκινήσει ο γέρος, στα Μέθανα θα κατέβει, δεν υπάρχει περίπτωση, θα δει το νησί από το πλοίο και θα το αγαπήσει σαν τη σύνταξη.

Τα σπίτια όλα στο γκρι του μπεκρή, ζαχαροπλαστείο «Τα ωραία Μέθανα», μια ταβέρνα με λαδερά και ένα ξύλινο περίπτερο που πουλάει μόνο οδοντόπαστες «Kolynos» και το «Ρομάντζο».
Τριάντα χρόνια επιτυχία στο ράφι, δεν τα αγοράζει κανείς.
Και ποιος να τα πάρει;
Πλένουν οι γέροι τα δόντια τους, ή μήπως βλέπουν να διαβάσουν;

Κατεβαίνει λοιπόν ο παππούς από το καράβι κούτσα-κούτσα με τη γιαγιά υποβασταζόμενη στο μπράτσο, φωνάζει ο λοστρόμος «γρήγορα, έχουμε κι αλλού να πάμε» και κατευθύνονται στο ζαχαροπλαστείο να ξαποστάσουν.

Για καλή τους τύχη, ο ζαχαροπλάστης από πάνω νοικιάζει τρεις ορόφους δωμάτια, οπότε τους δίνει ένα, με ομολογουμένως υπέροχη θέα στον Αργοσαρωνικό.
Δεν υπάρχει ασανσέρ όμως και οι ηλικιωμένοι βολεύονται τελικά σε δυο ντιβάνια στο ισόγειο με θέα το περίπτερο.

Αλλά δεν τους πειράζει γιατί έχουν μεγάλη παρέα, αφού όλοι οι γέροι στο ισόγειο μένουν, για τον ίδιο λόγο.
Άδεια τα δωμάτια επάνω.
Καμαριέρα δεν έχει ο ζαχαροπλάστης, μαλάκας είναι να πληρώνει; Από το 1950 έχει να αλλάξει σεντόνια.
Φοβεροί πελάτες σου λέει.

Αν δεν σηκώσουν οι γέροι καμιά πίεση ή κάνα ζάχαρο να γυρίσουν εσπευσμένα στην Αθήνα με ελικόπτερο του ΕΚΑΒ, κάθονται 5 μέρες πίνοντας καφέ στο ίδιο ζαχαροπλαστείο και επιστρέφουν σπίτι τους ανανεωμένοι.

Η οικογένεια: Γιώργος, Λίτσα και παιδιά.
Στριμωγμένοι στο αυτοκίνητο με βάρκα, sleeping bags, μακαρόνια, λάδι, γάλατα, Nesquik, τάπερ, πιάτα, ποτήρια, σέικερ, ψυγείο, τραπεζοκαθίσματα, ποδήλατα, τηλεόραση 14 ιντσών, μπάλες, σωσίβια, κουβαδάκια, πετσέτες, ζακέτες και ρακέτες, φτάνουν στο camping «Η όαση».

Αυτό συνήθως βρίσκεται στην Πελοπόννησο αν μιλάμε για Νότιους, ή στην Πιερία αν μιλάμε για Βόρειους.

Βρίσκουν τη σκηνή τους και αρχίζουν να ξεφορτώνουν το αμάξι.
Κατά το ξημέρωμα που τελειώνουν, πέφτουν ξεροί για ύπνο, αλλά τους γαμάνε τα κουνούπια.
Ξέχασαν να πάρουν τα φιδάκια.

Όταν σκάει μύτη ο ήλιος και τα κουνούπια εξαφανίζονται, έρχεται επιτέλους ο πολυπόθητος ύπνος.

Αμ, δε.
Η οικογένεια από τη διπλανή σκηνή μόλις έχει ξυπνήσει, βάζει στο ραδιοφωνάκι ειδήσεις και απολαμβάνει πρωινό στο παράλυτο τραπεζάκι του Praktiker το οποίο τρίζει κάθε φορά που κάποιος αλείφει βούτυρο στο ψωμί.

Η οικογένεια μέσα στη σκηνή περιμένει να αποφάγουν οι απέξω, να πάνε να θαλασσοπνιγούν μπας και καταφέρουν να κλείσουν μάτι.

Παίρνει πρέφα όμως ο γείτονας πως ήρθε κόσμος και τους βαράει το φερμουάρ.
Ανοίγει η σκηνή, αρχίζουν οι συστάσεις και σε λίγο βρίσκονται όλοι μαζί στη θάλασσα γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσεις από τον μαλάκα γείτονα στο camping.
Σύντομα πλακώνουν και οι υπόλοιποι μαλάκες και γίνεται η σκηνή σου σαλόνι, βεράντα και πυλωτή μαζί.

Από εκείνη τη στιγμή δεν βρίσκεις ησυχία, μιλάς όλη μέρα, τα παιδιά σου ουρλιάζουν χορωδία με των άλλων τα παιδιά, τρως ρεφενέ ό,τι σκατά τρώνε οι άλλοι, ακούς σκυλάδικα, μυρίζεις ιδρώτες, σου πίνουν το κρύο νερό, σου αδειάζουν τη ντουζιέρα και σου γαμούν το κινητό γιατί το δικό τους δεν πιάνει.

Πάνω στη βδομάδα η οικογένεια αρχίζει να κρύβεται, την κοπανάει στη ζούλα για φαγητό, φεύγει χαράματα για άλλη παραλία, κρύβει παγωτά, μπισκότα, μπύρες, πασατέμπο και τα τρώει όλα μόνη της αργά τη νύχτα, μέχρι που το ανακαλύπτει ο αρχιμαλάκας και τους κάνει ρόμπα στους υπόλοιπους οι οποίοι τους κόβουν την καλημέρα και τελικά οι ρομπιασμένοι γίνονται οι λεπροί του camping και μπακουριάζουν ολομόναχοι τα βράδια μπροστά στην τηλεόραση που τους επέστρεψαν οι γείτονες μαζί με τις ρακέτες, τα ποδήλατα και τη φουσκωτή βάρκα, για να μην τους έχουν υποχρέωση.

Η οικογένεια γυρίζει σπίτι της μετά από 20 μέρες, προτείνοντας στους πάντες το υπέροχο camping που τους φιλοξένησε και το εννοεί, γιατί στις διακοπές περνάει πάντα ωραία.
Να ‘ξεραν μόνο ποιος πούστης τους βούτηξε τη φωτογραφική μηχανή.

Τα στελέχη: Τσακώνει την άδεια ο μάγκας, βουτάει αμάξι και γκόμενα, συνάδελφο κατά προτίμηση κι έφυγε για το νησί.

Αυστηρά Μύκονος , Σαντορίνη, Άνδρος.

Τα μπαγκάζια μουράτα, το πλοίο γαμάτο, η θέση πρώτη.
Βότκα στο μπαρ, κουρούμπελο κι οι δυο στο κατέβασμα.

Διαμονή στο καλύτερο ξενοδοχείο το οποίο εγκαινιάζουν με δυο πηδήματα πριν ανοίξουν τις βαλίτσες για τα μαγιό.
Είναι ωραίο να τελειώνεις τα σεντόνια του καριόλη που χρεώνει 300 Ευρώ την ημέρα το δωμάτιο.

Από κει και πέρα αρχίζουν οι διακοπές.
Όλη μέρα θάλασσα, ψάρια και μπυρόνια και το βράδυ ο μάγκας μας στα αφρόλουτρα, μετά σινιέ βερμούδα και κόντρα σαγιονάρα δερματάκι, να πάρει σβάρνα με τη γκόμενα τα μπαρ όπως Αθήνα.

Κι η γκόμενα αγνώριστη απ’ το πρωί στην παραλία.
Πότε πρόλαβε η πουτάνα να φτιάξει νύχι και μαλλί και το λιπ γκλος καθρέφτη, να αντανακλάται η θάλασσα κι όλα τα πυροφάνια;

Στελέχωσε με μάνα μου για να στον στελεχώσω.

Και να τα μοχίτα και να οι μαλακίες που νομίζουν πως τις λένε επειδή είναι διακοπές, -πάντα τα ίδια λένε - και να τα γέλια δυνατά, να παύει ο άνεμος, το κύμα να σωπαίνει.

Κι όλα αυτά μαζί με τους συναδέλφους, αφού όλη η εταιρία στα ίδια μέρη πάει, το μυαλό δεν δουλεύει να σκεφτεί και άλλους προορισμούς, μια ζωή τα ιγκουάνα κάνουν τις ίδιες διακοπές, στις ίδιες παραλίες, με τους ίδιους ανθρώπους, με τους ίδιους νυν και πρώην γκομενογκόμενους.

Πιο καλά οι παππούδες στα Μέθανα.

Οι ολούθε: Η πλειονότητα αυτών των διακοπιάρηδων δεν έχει standards.
Όλα τα νησιά για πάρτη τους, όλα τα μέσα, όλοι οι τρόποι.
Μόνο κοινό στοιχείο τα επίμονα τηλεφωνήματα που λαμβάνουν από Σεπτέμβρη για την απλήρωτη δόση της πιστωτικής κάρτας και οι αναρτήσεις από τις διακοπές στα blogs τους.

Συμπέρασμα: Η ζωή είναι ένας μπάφος που περνάει από χέρι σε χέρι.
Και κάτι άλλο είναι η ζωή, αλλά μου διαφεύγει.
από την μια και μοναδική tsaousa
Σχόλιο apneagr: Η ζωή εν μπάφω... (vol. 2)