Ο Πειραιάς της Ελλάδας... Το λιμάνι του ΠΑΜιστάν

Η χθεσινή κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στο λιμάνι του Πειραιά μου έχει γεννήσει μία απορία: Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ πολεμούν τις αποφάσεις της κυβέρνησης ή τον τουρισμό; Γιατί έχουν μπει σε ένα παιχνίδι δύναμης με φόντο τον τουρισμό;

Μπορεί τα μέτρα να είναι σκληρά, μπορεί να μας πλήττουν όλους και να προσπαθούμε να δούμε τι θα κάνουμε, όμως αυτός δεν είναι λόγος να καταστρέφουμε τις ελπίδες μας. Μην κρυβόμαστε, λανθασμένες επιλογές (επιχειρηματικές - πολιτικές - οικονομικές) έχουν καταστρέψει κάθε πιθανότητα ανάπτυξης στην βιομηχανία και τα αγροτικά. Το μόνο που μας έχει μείνει είναι ο τουρισμός και πρέπει να τον διαφυλάξουμε με νύχια και με δόντια.

Το δικαίωμα στην απεργία, όπως και οποιοδήποτε άλλο κεκτημένο δικαίωμα, έχει αξία μόνο αν του δίνουμε αξία. Στην Ελλάδα, ορισμένοι έχουν παρεξηγήσει τα δικαιώματα και με τις πράξεις τους τα καταστρέφουν αντί να τα διαφυλάττουν.

Κανείς δεν διαφωνεί ότι τα... μέτρα είναι σκληρά. Ακόμα και συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ έχουν ξεσηκωθεί και συγκρούονται ευθέως με την κυβέρνηση. Τι είναι αυτό που κάνει τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ να καταπατούν τα δικαιώματα των άλλων πολιτών (τους οποίους επίσης επηρεάζουν τα μέτρα) και να παρανομούν;

Χθες, με το "έτσι θέλω", δύο σωματεία της ΠΝΟ (από τα 14) αποφάσισαν να κλείσουν το λιμάνι και να καταπατήσουν το δικαίωμα των συμπολιτών τους για ελεύθερες μετακινήσεις. Πάνω στα πλοία την κατάληψη την έκαναν ορισμένοι -ελάχιστοι- ναυτικοί και πολλοί φοιτητές, για να ενισχύσουν την εικόνα που θα μεταδώσουν τα ΜΜ"Ε".

Ακόμα και αν δεχθούμε ότι αυτά τα δύο σωματεία διακρίνουν σοβαρούς λόγους απεργίας -έναντι των υπολοίπων 12-, αυτό δεν είναι λόγος για να καταστρέφουν την τουριστική εικόνα της χώρας και τις ανάγκες της κοινωνίας για μετακινήσεις.

Αν ήθελαν πραγματικά να πιέσουν την κυβέρνηση και τους πλοιοκτήτες, υπήρχαν και άλλοι τρόποι. Π.χ. θα μπορούσαν να αποκλείσουν τα γραφεία των εταιριών που εργάζονται ή θα μπορούσαν να έκλειναν τα κυλικεία των πλοίων (τεράστιο ποσό εσόδων των εταιριών είναι από τις πωλήσεις στα κυλικεία) ή ακόμα και να "παρακρατούσαν" τις εισπράξεις των κυλικείων μέχρι να βρεθεί λύση.

Σε ηπιότερη μορφή κινητοποιήσεων, θα μπορούσαν να είναι στις εισόδους των πλοίων, χωρίς να εμποδίζουν την επιβίβαση - αποβίβαση και να μοιράζουν φυλλάδια (μεταφρασμένα και σε άλλες γλώσσες) λέγοντας ότι: "Εμείς οι ναυτικοί δουλεύουμε για να απολαμβάνετε ασφαλή ταξίδια και δεν απεργούμε σεβόμενοι το δικαίωμα σας... μπλα μπλα μπλα... Τα αιτήματά μας είναι.... μπλα μπλα μπλα... Σας ζητάμε να μας στηρίξετε αν θέλετε και να υπογράψετε στο βιβλίο που είναι στην ρεσεψιόν... μπλα μπλα μπλα..."

Βέβαια, με αυτές τις μορφές κινητοποίησης, δεν θα είχαν πιθανότητα να "ακουστούν" πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων. Στην "τηλεοπτική δημοκρατία" βλέπετε, μείζον θέμα είναι το πρώτο και τα υπόλοιπα είναι απλά συζήτηση για να περάσει η ώρα.

Όμως είτε με την σημερινή αντίδραση, είτε με ηπιότερη, δεν νομίζω ότι θα λυθεί κάποιο πρόβλημά τους. Με μία διαφορά: Σήμερα έχασαν την κοινή γνώμη από δίπλα τους και την έβαλαν απέναντι...

Και κάπως έτσι φτάνουμε σε αυτό που ανέφερα πριν: την χρήση των δικαιωμάτων μας! Οι συνδικαλιστές θέλουν απλά να φωνάζουν, να γκρινιάζουν, να ξεσηκώνουν γιατί αυτό τους δίνει λόγο ύπαρξης και δύναμη για να πλησιάσουν στον στόχο τους που είναι μία έδρα στην Βουλή.

Κανένα συνδικαλιστικό όργανο δεν συμμετέχει και δεν θέλει να υπάρχει διάλογος για λύση των προβλημάτων. Όμως οι πολίτες-εργαζόμενοι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υποστηρίζουμε τις προσωπικές και πολιτικές φιλοδοξίες των συνδικαλιστών.

Καλούμαστε να διαφυλάξουμε τα δικαιώματά μας από την "χούντα" των συνδικαλιστών. Μία "χούντα" που στην σημερινή κατάσταση έχει μετακινηθεί από την άκρα δεξιά στην άκρα αριστερά. Μία "χούντα" που λέει ότι αγωνίζεται για τα εργασιακά μας δικαιώματα, προσπαθώντας να παγιώσει την παρουσία της μέσω της καταστροφής.

Πραγματικά σέβομαι την άποψη οποιουδήποτε συνδικαλιστή, από οποιοδήποτε πολιτικό χώρο. Επίσης, είμαι έτοιμος να δεχτώ την θέλησή του να υποστηρίξει τα δικαιώματα όλων των εργατών. Αρκεί και εκείνος να σέβεται τους νόμους και την κοινή λογική της δημοκρατίας που μοιραζόμαστε. Αρκεί να με αντιμετωπίζει ως ίσο προς αυτόν πολίτη και να μου αναγνωρίζει το δικαίωμα να έχω διαφορετική άποψη. Η πάγια τακτική του ΠΑΜΕ στις διαφορετικές απόψεις, είναι "είστε ζώα, δεν καταλαβαίνετε"...

Στην δημοκρατία μας, πρέπει να σεβόμαστε τους νόμους και τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Πρέπει επίσης να σεβόμαστε την κοινή λογική και να πράττουμε για το συμφέρον της χώρας μας. Όταν οι πολιτικοί κάνουν λάθη, δεν θα λυθεί τίποτα αν αρχίσουν και οι πολίτες να κάνουν λάθη.

Πάνω από όλα, πρέπει να σεβόμαστε την θέση του καθενός... Δεν μπορεί το 7% (του ΚΚΕ) να διεκδικεί το αλάθητο από το υπόλοιπο 93%, που δεν υποστήριζε την σημερινή απεργία... Με τις πράξεις του, το ΚΚΕ δεν προσπαθεί να μεγαλώσει το ποσοστό του στην κοινωνία, αλλά να διατηρήσει αυτό που έχει...

Και έρχεται η απορία: Μήπως το ΚΚΕ σημαίνει: Κάνουμε Καταστροφές Ελεύθερα;
από τον Γιώργο Φακίτσα

Τα ποντίκια και λοιπά τρωκτικά

Για την ξιπασιά της μεγαλοαστικής τάξης έχω γράψει αρκετές φορές (τελευταία εδώ>>). Προσέξτε λοιπόν πώς έννοιες όπως κοινωνική συνείδηση, αλληλεγγύη, πατριωτισμός (με την έννοια της αγάπης προς την πατρίδα σου κι όχι του μίσους προς τις άλλες), φιλότιμο σε τελική ανάλυση, απουσιάζουν εντελώς από την σκέψη των μεγαλοαστών.

Ένα μικρό ατύχημα με έφερε, μέσω γνωστού του γνωστού ώ γνωστέ, στο ιατρείο κάποιου ορθοπεδικού. Ο συγκεκριμένος γιατρός λοιπόν, εκτός από τις ιατρικές του συμβουλές, μου χάρισε αυθορμήτως και αφιλοκερδώς (λαλίστατος γαρ) και τις οικονομοτεχνικές του γνώσεις.

Μου εξήγησε πως προνόησε για την μεταφορά των καταθέσεων του στο εξωτερικό και μάλιστα με λεπτομέρειες. Ένα μέρος των καταθέσεών του το μετέφερε στην Κύπρο και ένα στην Αυστρία. Ιδιαίτερη εντύπωση μάλιστα μου έκανε η κινηματογραφική περιγραφή του κλίματος ευφορίας που επικρατούσε μέσα στο αεροπλάνο για την Κύπρο (!) καθώς “σχεδόν όλοι οι επιβάτες πήγαιναν γι’ αυτή την δουλειά” (για να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους).

Έμαθα επίσης πόσο… κουραστικό είναι να “σπας” τις καταθέσεις σου σε “μικροποσά” των 13.000 και να τα μεταφέρεις είτε με εμβάσματα, είτε μέσω internet, στις Αυστριακές τράπεζες προκειμένου να μην υποστείς έλεγχο πόθεν έσχες. Έμαθα πόσο ταλαιπωρούνται οι λεφτάδες συμπατριώτες μας μιας και οι Γερμανικές τράπεζες αρνούνται να δεχθούν τις καταθέσεις τους.

Όταν το καράβι βουλιάζει τα ποντίκια και τα λοιπά τρωκτικά το εγκαταλείπουν πρώτα.
από το βαρόμετρο

Τα τρωκτικά εγκαταλείπουν πρώτα το βυθιζόμενο σκάφος!

Η υπόθεση της Ελλάδας προκαλεί ρωγμές στο οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης.

Όλα δείχνουν, ότι η τελευταία οικονομική κρίση έπιασε πολλούς στον ύπνο, όπως συνέβη και με την πτώση του τοίχους του Βερολίνου πριν 20 περίπου χρόνια. Πολλά από τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων έπρεπε τώρα να ανασχεδιαστούν και μια νέα Γιάλτα έπρεπε να μοιράσει τον «νέο κόσμο», όπως και έχει γίνει – έτσι δείχνουν τα πράγματα.

Στα τελευταία δυο χρόνια είδαμε μια μακροχρόνια προσπάθεια επικυριαρχίας των Γερμανών στον τόπο μας να ναυαγεί, και σε αυτό συνετέλεσε, σε μεγάλο βαθμό, η αποκάλυψη του βρώμικου παιχνιδιού που έπαιζε ο «Δούρειος Ίππος» του γερμανικού ιμπεριαλισμού, η περιβόητη Siemens. Το ξεσκέπασμα έγινε από την Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC), και σαν χιονοστιβάδα ακολούθησαν οι αποκαλύψεις διεθνώς, φτάνοντας μέχρι και στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα τα πράγματα στον τόπο μας πήραν αυτήν την εξέλιξη που όλοι μας έχουμε ζήσει, με αποκορύφωμα -και λογική συνέπεια- την παράδοση της χώρας πρώτα στον «καταλληλότερο» πρωθυπουργό, και ακολούθως στους νέους μας κηδεμόνες. Απλή αριθμητική!

Χθες είδαμε να... πέφτει και το τελευταίο οχυρό των Γερμανών στον τόπο μας, με την διαγραφή της Ντόρας Μπακογιάννη από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η αιτία ήταν το ότι δεν μπόρεσε να πάει κόντρα στις «άνωθεν εντολές» και υπερψήφισε την παράδοση της χώρας στου νέους της κηδεμόνες. Η κίνηση αυτή από πλευράς της ήταν αναμενόμενη, διότι η εγκατάλειψη του σκάφους ήταν «στόχος» για να μην αναφέρω τον όρο «εντολή». Ποια θα είναι η νέα της αποστολή; Και για να είμαι ποιο σαφής, ποιος θα είναι ο ρόλος της στο ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΗΜΑ που ετοιμάζουν οι κηδεμόνες στο Λονδίνο;

Ας έρθουμε όμως τώρα στους πρώην …εργοδότες της, τους Γερμανούς. Αμέσως μετά την σχετική ανάκαμψη από το αρχικό σοκ του Οκτώβρη του 2008, οι Γερμανοί άρχισαν να αναθεωρούν τους ιμπεριαλιστικούς τους σχεδιασμούς. ‘Όταν είδαν ότι οι σπασμωδικές προσπάθειες διείσδυσης στα Βαλκάνια, με δορυφόρο το προσχηματικό «μακεδονικό πρόβλημα», δεν τους έβγαινε, τότε άλλαξαν στάση, και φανέρωσαν το αληθινό τους πρόσωπο.

Αυτό που έχουμε τώρα να περιμένουμε, είναι, η αποχώρηση της Γερμανίας ακόμα και από το Ευρώ και επιστροφή στο αγαπημένο τους Μάρκο.

Είναι θέμα χρόνου να συμβεί αυτό, διότι το σκάφος της Ενωμένης Ευρώπης έχει αρχίσει να μπάζει νερά και τα τρωκτικά εγκαταλείπουν πρώτα το σκάφος!

Ποια θα είναι η Νέα Εποχή που ξημερώνει;
από το Alkimos archive

Η ζωή εν μπάφω

Διακοπές.
Το όπιο του λαού.
Η ζωή εν μπάφω.
Αν πέρναγες καλά θα διέκοπτες;
Αλλά δε βαριέσαι;
Τραβάς την τζούρα σου κι όπου σε βγάλει.
Συνήθως σκατά σε βγάζει, αλλά αφού ζεις, τι να κάνεις;

Παραδείγματα:

Οι γέροι: Αν δεν προτιμήσουν διακοπές με γκρουπ των ΚΑΠΗ στο ωραίο Λουτράκι, θα επιλέξουν τα Μέθανα. Το Μπαλί του ηλικιωμένου.

Και για Πόρο να ξεκινήσει ο γέρος, στα Μέθανα θα κατέβει, δεν υπάρχει περίπτωση, θα δει το νησί από το πλοίο και θα το αγαπήσει σαν τη σύνταξη.

Τα σπίτια όλα στο γκρι του μπεκρή, ζαχαροπλαστείο «Τα ωραία Μέθανα», μια ταβέρνα με λαδερά και ένα ξύλινο περίπτερο που πουλάει μόνο οδοντόπαστες «Kolynos» και το «Ρομάντζο».
Τριάντα χρόνια επιτυχία στο ράφι, δεν τα αγοράζει κανείς.
Και ποιος να τα πάρει;
Πλένουν οι γέροι τα δόντια τους, ή μήπως βλέπουν να διαβάσουν;

Κατεβαίνει λοιπόν ο παππούς από το καράβι κούτσα-κούτσα με τη γιαγιά υποβασταζόμενη στο μπράτσο, φωνάζει ο λοστρόμος «γρήγορα, έχουμε κι αλλού να πάμε» και κατευθύνονται στο ζαχαροπλαστείο να ξαποστάσουν.

Για καλή τους τύχη, ο ζαχαροπλάστης από πάνω νοικιάζει τρεις ορόφους δωμάτια, οπότε τους δίνει ένα, με ομολογουμένως υπέροχη θέα στον Αργοσαρωνικό.
Δεν υπάρχει ασανσέρ όμως και οι ηλικιωμένοι βολεύονται τελικά σε δυο ντιβάνια στο ισόγειο με θέα το περίπτερο.

Αλλά δεν τους πειράζει γιατί έχουν μεγάλη παρέα, αφού όλοι οι γέροι στο ισόγειο μένουν, για τον ίδιο λόγο.
Άδεια τα δωμάτια επάνω.
Καμαριέρα δεν έχει ο ζαχαροπλάστης, μαλάκας είναι να πληρώνει; Από το 1950 έχει να αλλάξει σεντόνια.
Φοβεροί πελάτες σου λέει.

Αν δεν σηκώσουν οι γέροι καμιά πίεση ή κάνα ζάχαρο να γυρίσουν εσπευσμένα στην Αθήνα με ελικόπτερο του ΕΚΑΒ, κάθονται 5 μέρες πίνοντας καφέ στο ίδιο ζαχαροπλαστείο και επιστρέφουν σπίτι τους ανανεωμένοι.

Η οικογένεια: Γιώργος, Λίτσα και παιδιά.
Στριμωγμένοι στο αυτοκίνητο με βάρκα, sleeping bags, μακαρόνια, λάδι, γάλατα, Nesquik, τάπερ, πιάτα, ποτήρια, σέικερ, ψυγείο, τραπεζοκαθίσματα, ποδήλατα, τηλεόραση 14 ιντσών, μπάλες, σωσίβια, κουβαδάκια, πετσέτες, ζακέτες και ρακέτες, φτάνουν στο camping «Η όαση».

Αυτό συνήθως βρίσκεται στην Πελοπόννησο αν μιλάμε για Νότιους, ή στην Πιερία αν μιλάμε για Βόρειους.

Βρίσκουν τη σκηνή τους και αρχίζουν να ξεφορτώνουν το αμάξι.
Κατά το ξημέρωμα που τελειώνουν, πέφτουν ξεροί για ύπνο, αλλά τους γαμάνε τα κουνούπια.
Ξέχασαν να πάρουν τα φιδάκια.

Όταν σκάει μύτη ο ήλιος και τα κουνούπια εξαφανίζονται, έρχεται επιτέλους ο πολυπόθητος ύπνος.

Αμ, δε.
Η οικογένεια από τη διπλανή σκηνή μόλις έχει ξυπνήσει, βάζει στο ραδιοφωνάκι ειδήσεις και απολαμβάνει πρωινό στο παράλυτο τραπεζάκι του Praktiker το οποίο τρίζει κάθε φορά που κάποιος αλείφει βούτυρο στο ψωμί.

Η οικογένεια μέσα στη σκηνή περιμένει να αποφάγουν οι απέξω, να πάνε να θαλασσοπνιγούν μπας και καταφέρουν να κλείσουν μάτι.

Παίρνει πρέφα όμως ο γείτονας πως ήρθε κόσμος και τους βαράει το φερμουάρ.
Ανοίγει η σκηνή, αρχίζουν οι συστάσεις και σε λίγο βρίσκονται όλοι μαζί στη θάλασσα γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσεις από τον μαλάκα γείτονα στο camping.
Σύντομα πλακώνουν και οι υπόλοιποι μαλάκες και γίνεται η σκηνή σου σαλόνι, βεράντα και πυλωτή μαζί.

Από εκείνη τη στιγμή δεν βρίσκεις ησυχία, μιλάς όλη μέρα, τα παιδιά σου ουρλιάζουν χορωδία με των άλλων τα παιδιά, τρως ρεφενέ ό,τι σκατά τρώνε οι άλλοι, ακούς σκυλάδικα, μυρίζεις ιδρώτες, σου πίνουν το κρύο νερό, σου αδειάζουν τη ντουζιέρα και σου γαμούν το κινητό γιατί το δικό τους δεν πιάνει.

Πάνω στη βδομάδα η οικογένεια αρχίζει να κρύβεται, την κοπανάει στη ζούλα για φαγητό, φεύγει χαράματα για άλλη παραλία, κρύβει παγωτά, μπισκότα, μπύρες, πασατέμπο και τα τρώει όλα μόνη της αργά τη νύχτα, μέχρι που το ανακαλύπτει ο αρχιμαλάκας και τους κάνει ρόμπα στους υπόλοιπους οι οποίοι τους κόβουν την καλημέρα και τελικά οι ρομπιασμένοι γίνονται οι λεπροί του camping και μπακουριάζουν ολομόναχοι τα βράδια μπροστά στην τηλεόραση που τους επέστρεψαν οι γείτονες μαζί με τις ρακέτες, τα ποδήλατα και τη φουσκωτή βάρκα, για να μην τους έχουν υποχρέωση.

Η οικογένεια γυρίζει σπίτι της μετά από 20 μέρες, προτείνοντας στους πάντες το υπέροχο camping που τους φιλοξένησε και το εννοεί, γιατί στις διακοπές περνάει πάντα ωραία.
Να ‘ξεραν μόνο ποιος πούστης τους βούτηξε τη φωτογραφική μηχανή.

Τα στελέχη: Τσακώνει την άδεια ο μάγκας, βουτάει αμάξι και γκόμενα, συνάδελφο κατά προτίμηση κι έφυγε για το νησί.

Αυστηρά Μύκονος , Σαντορίνη, Άνδρος.

Τα μπαγκάζια μουράτα, το πλοίο γαμάτο, η θέση πρώτη.
Βότκα στο μπαρ, κουρούμπελο κι οι δυο στο κατέβασμα.

Διαμονή στο καλύτερο ξενοδοχείο το οποίο εγκαινιάζουν με δυο πηδήματα πριν ανοίξουν τις βαλίτσες για τα μαγιό.
Είναι ωραίο να τελειώνεις τα σεντόνια του καριόλη που χρεώνει 300 Ευρώ την ημέρα το δωμάτιο.

Από κει και πέρα αρχίζουν οι διακοπές.
Όλη μέρα θάλασσα, ψάρια και μπυρόνια και το βράδυ ο μάγκας μας στα αφρόλουτρα, μετά σινιέ βερμούδα και κόντρα σαγιονάρα δερματάκι, να πάρει σβάρνα με τη γκόμενα τα μπαρ όπως Αθήνα.

Κι η γκόμενα αγνώριστη απ’ το πρωί στην παραλία.
Πότε πρόλαβε η πουτάνα να φτιάξει νύχι και μαλλί και το λιπ γκλος καθρέφτη, να αντανακλάται η θάλασσα κι όλα τα πυροφάνια;

Στελέχωσε με μάνα μου για να στον στελεχώσω.

Και να τα μοχίτα και να οι μαλακίες που νομίζουν πως τις λένε επειδή είναι διακοπές, -πάντα τα ίδια λένε - και να τα γέλια δυνατά, να παύει ο άνεμος, το κύμα να σωπαίνει.

Κι όλα αυτά μαζί με τους συναδέλφους, αφού όλη η εταιρία στα ίδια μέρη πάει, το μυαλό δεν δουλεύει να σκεφτεί και άλλους προορισμούς, μια ζωή τα ιγκουάνα κάνουν τις ίδιες διακοπές, στις ίδιες παραλίες, με τους ίδιους ανθρώπους, με τους ίδιους νυν και πρώην γκομενογκόμενους.

Πιο καλά οι παππούδες στα Μέθανα.

Οι ολούθε: Η πλειονότητα αυτών των διακοπιάρηδων δεν έχει standards.
Όλα τα νησιά για πάρτη τους, όλα τα μέσα, όλοι οι τρόποι.
Μόνο κοινό στοιχείο τα επίμονα τηλεφωνήματα που λαμβάνουν από Σεπτέμβρη για την απλήρωτη δόση της πιστωτικής κάρτας και οι αναρτήσεις από τις διακοπές στα blogs τους.

Συμπέρασμα: Η ζωή είναι ένας μπάφος που περνάει από χέρι σε χέρι.
Και κάτι άλλο είναι η ζωή, αλλά μου διαφεύγει.
από την μια και μοναδική tsaousa
Σχόλιο apneagr: Η ζωή εν μπάφω... (vol. 2)