Ούρλιαξε ο ήρωας για να σωπαίνει ο χέστης

Του χέστη η μάνα χαίρεται τ' αντριωμένου σκούζει...

Σιωπή... Ούτε γαλανόλευκες στα μπαλκόνια, ούτε ταράμ ταραταντζούμ από τις μπάντες του στρατού, ούτε μεγάλους λόγους περί «Ελλήνων ηρώων», ούτε τίποτε. Μόνο σιωπή. Ας υιοθετήσουμε τη μακροχρόνια σιωπή που μας διακατέχει εδώ και δεκαετίες μέχρι να λήξει και αυτή η ημέρα της 28ης Οκτωβρίου. Να το βουλώσουμε όπως το βουλώνουμε χρόνια τώρα. Εκτός κι αν πρέπει να διαδηλώσουμε ανήμερα της επετείου του ΟΧΙ για ένα καινούργιο επίδομα: Επίδομα Μνήμης.

Όποιος συγκινείται περισσότερο ή...

Κοιτάζοντας εμάς τους δειλούς και μοιραίους

Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα.
Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων!

Μένουμε πίσω με τα πόδια μας τσιμεντωμένα στο...

Έχουμε κερδίσει ήδη την πρώτη μάχη και μας τρέμουν

Μου λένε πολλοί ότι μάταια προσπαθούμε να αλλάξουμε κάτι.

Μου λένε ότι με πληκτρολόγια και πλατείες δεν κερδίζεις τον πόλεμο.

Άλλοι θέλουν να σπάσουν όλα, όπως το 2008 κι άλλοι απλώς ότι είναι μάταιο να είμαστε απέναντι στα δισεκατομμύρια των εργολάβων και των Ρεπουσοβερέμιδων.

Εγώ λέω ότι έχουμε κερδίσει ήδη την πρώτη μάχη.

Για να βρεθεί ο απλός αγράμματος χωριάτης ή πλούσιος αστός, πάνω στο βουνό στους -20° C με...

31 Ιανουαρίου: ημέρα μνήμης και περισυλλογής

Σαν σήμερα το 1996 κορυφώθηκε αυτό που πλέον ονομάζουμε «κρίση των Ιμίων».

Άμεσο αποτέλεσμα ήταν ο χαμός τριών λεβέντηδων Αξιωματικών.

Ταυτόχρονα όμως απωλέσαμε de facto και τμήμα της εθνικής κυριαρχίας (ή πάντως επιτρέψαμε σε άλλους να την αμφισβητούν κατά βούληση).

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια δε θ'αναφερθώ εδώ στο ιστορικό της κρίσης εκείνης, το οποίο είναι γνωστό, δημοσιευμένο σε πολλές ιστοσελίδες και έγινε πλέον και αντικείμενο βιβλίων.

Θέλω απλά να τιμήσω τη μνήμη των Αξιωματικών που...

Ζητούνται πατριώτες

Δυστυχώς η πατρίδα μας η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάρρευση.
Προ του κινδύνου και της αγωνίας για την ύπαρξή μας δε θα κάνω καταμερισμό ευθυνών, αλλά έκκληση για άλλη μια φορά στους πατριώτες που έχουν τις γνώσεις και τα κότσια να μπουν μπροστάρηδες για τη σωτηρία της.

Βάλτε τα ονόματά και τους εαυτούς σας στην υπηρεσία της Πατρίδας βγείτε στην κοινωνία να γνωρίσουμε ποιοι είστε και μετά όλοι ενωμένοι να δώσουμε τη μάχη πρωτίστως κατά της διαφθοράς που έχει φυτρώσει σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας και μετά να δώσουμε τις δυνατότητες να αναπτυχθεί η στραγγαλισμένη ιδιωτική ελληνική οικονομία που πριν μερικές δεκαετίες ανθούσε και έδινε μεροκάματα στους εργαζόμενους και φόρους στο κράτος.
Σ’ αυτό τον τόπο αν έχουν απομείνει υγιείς πατριωτικές δυνάμεις, ας αφήσουν και ας αποτινάξουν τις όποιες κομματικές προτιμήσεις έχουν και να βάλουν πάνω απ’ όλα την αγάπη τους για την πατρίδα και την Ελευθερία.

Εμείς οι Έλληνες έχουμε...

Αυτή η γη ήρωες βγάζει πάντα!

Ο Κων/νος Ηλιάκης και άλλοι 94 πιλότοι μας από το 1974 ως σήμερα ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ σε ΕΛΛΗΝΙΚΟ εναέριο χώρο για να αρπάξουν χρήματα «Έλληνες» και λοιποί «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι και Αμερικανοί από εταιρείες εξοπλιστικών, πουλώντας στους σύγχρονους Ικάρους σκόπιμα σπασμένα φτερά. Αυτός και όλοι οι Αρχάγγελοι των αιθέρων πράττουν το καθήκον τους γιατί είναι γεννημένοι παλικάρια και ως τέτοιοι περνούν στην Αθανασία. Πεθαίνουν στον ανθό της νιότης τους και αντί να τους τιμούν δίνουν την γη και το νερό και τον αέρα για την οποία θυσιάστηκαν για το…

Λαός χωρίς ήρωες, θρύλους και παραδόσεις είναι καταδικασμένος

Σε όλους τους λαούς από τον σχηματισμό οργανωμένης κοινωνίας υπάρχει η ανάγκη των ανθρώπων για τη δημιουργία προτύπων που να ενσαρκώνουν την νίκη του καλού και δίκαιου απέναντι στο κακό και το άδικο.

Η αρχαία Ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από ιστορίες-μύθους ανθρώπων που με το θάρρος και την δύναμή τους λύτρωσαν συμπατριώτες τους από πολλά δεινά. Με τα ονόματα Ηρακλής, Θησέας, Μέγας Αλέξανδρος και τα κατωρθώματά τους μεγάλωσαν τα Ελληνόπουλα. Με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια διαπαιδαγωγήθηκαν τα Ελληνόπουλα.

Με το Βυζάντιο και τον Διγενή Ακρίτα γαλουχήθηκαν τα...

25η Μαρτίου 1821 (τότε!) και τώρα;

Μεθαύριο Παρασκευή 25η Μαρτίου 2011 οι απανταχού της γης Έλληνες, ΟΛΟΙ εμείς οι απλοί πολίτες θα αποτίσουμε τον πρέποντα φόρο τιμής στους αγωνιστές της ΕΘΝΙΚΗΣ Επανάστασης.
Όπως κάθε χρόνο γονείς και παιδιά θα κατακλύσουμε τους χώρους όπου θα γίνουν οι παρελάσεις… Βέβαια πέρυσι, όπως θυμόμαστε, για πρώτη φορά, η Κυβέρνηση του κ Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου είχε εξαιρέσει από τον εορτασμό τις απανταχού της γης Πρεσβείες και Προξενικές μας Αρχές και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ Βενιζέλος «απαγόρευσε»την παρέλαση στρατιωτικών οχημάτων!

Αναρωτιέμαι τι θα δούμε, ως «πρωτιά» στην χώρα της τρόικα φέτος;
Επιλέγω σήμερα να επισημάνω την...

25η Μαρτίου 1821 Ανδρεία, Αυτοθυσία, Διχασμός & Διχόνοια

Επέλεξα για τίτλο τα 4 γνώριμα στο Έθνος των Ελλήνων χαρακτηριστικά επειδή επιθυμώ να επισημάνω τη διαχρονική σημασία της κοινωνικής ψυχολογίας ηγετών και αγωνιστών στους χρόνους της Επανάστασης του 1821. Καθώς πλησιάζει η 25η Μαρτίου 2010 και οι απανταχού της γης Έλληνες (εξαιρουμένων, για πρώτη φορά όπως μας πληροφόρησε ξαφνικά η Κυβέρνηση, των Πρεσβειών και Προξενικών μας Αρχών) οι απλοί πολίτες – σε ΕΜΦΑΝΗ αντίθεση με το επίσημο Κράτος της Κυβέρνησης του κ Γιώργου Ανδρέα Παπανδρέου - θα αποτίσουμε τον πρέποντα φόρο τιμής σε γνωστούς και άγνωστους αγωνιστές της Επανάστασης.

Το μάθημα της ιστορίας ήταν και παραμένει σαφές: οι Έλληνες κάθε φορά που παραμερίσαμε τις εθνικές μας αδυναμίες του διχασμού και της διχόνοιας μεγαλουργήσαμε δείχνοντας πρωτόγνωρες για το ανθρώπινο γένος εκφάνσεις ανδρείας και αυτοθυσίας!
Η έκφραση, όμως, «οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν…» ενώ... δεν ειπώθηκε με στόχο τους Έλληνες έχει για εμάς ανεξίτηλα διαχρονικά νοήματα και σημασίες. Από το 1821 μέχρι και σήμερα κάθε φορά που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας την πολυτέλεια να λησμονήσουμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αίματος και αλληλοσπαραγμών.
Το σημείωσε με πικρό λυρισμό ο εθνικός μας ποιητής

«η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ
Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά
Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά…»

Ποιος άλλος λαός στον πλανήτη έχει να επιδείξει συμπυκνωμένη μέσα σε τόσο μικρά χρονικά περιθώρια τέτοιες εκφάνσεις ηρωισμού, ανδρείας και αυτοθυσίας όση οι Έλληνες με Αρκάδι, Κάσο, Ζάλλογγο, Αραπίτσα, Χίο, Ψαρά και άλλα τόσα;

Ποιο άλλο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα είδε τους πρωταγωνιστές του να πέφτουν στα πεδία της μάχης μαζί με τους αφανείς αγωνιστές τους χωρίς να περιμένουν να «εισπράξουν» την επιβράβευση του αγώνα τους μετά τη δικαίωσή του και την επικράτηση της Επανάστασης;

Από τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού φάνηκε ότι ο δρόμος για τη λευτεριά θα ήταν βαμένος με αίμα, πόνο και δάκρυα. Από τη σφαγή του «Ιερού Λόχου» στη Μολδοβλαχία μέχρι την προδοσία του Υψηλάντη, από τη θυσία του Γεωργάκη Ολύμπιου στον πνιγμό του Καρπενησιώτη στον Προύθο, από τον ανασκολοπισμό του Θανάση Διάκου, στη σφαγή του επισκόπου Σαλώνων Ησαΐα! Στη Νάουσα ο Ζώτος βάζει μπουρλότο στο μπαρούτι και γίνεται κομμάτια, ο Μάρκος Μπότσαρης πέφτει στο κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, ο Παπαφλέσσας θανατώνεται στο Μανιάκι, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αφήνει την τελευταία του πνοή στον ιερό λόφο της Ακρόπολης όπου πέφτει και ο Γιώργος Καραϊσκάκης.

Παραδείγματα σαν τα παραπάνω είναι μικρά μόνο δείγματα ανδρείας και αυτοθυσίας που μας καλούν, (τις δύσκολες μέρες που περνάμε παρακολουθώντας γαργαλιστικές λεπτομέρειες κλεφτών του εθνικού μας πλούτου, επίορκων πολιτικών, δημοσίων λειτουργών, ιερέων, δικαστικών και άλλων ανδρών «επιφανών» καθηλωμένοι μπροστά στις οθόνες της εθνικής μας τηλετύφλωσης αποχαύνωσης, και αποβλάκωσης) να σκύψουμε ευλαβικά πάνω στα ιστορικά κείμενα και χωρίς φόβο και πάθος να αναπλάσουμε τα διδακτικά παραδείγματα εκείνων των ανδρών και γυναικών.

Και τούτο επειδή πιστεύω ότι μόνο εάν ψηλαφίσουμε ως σύγχρονοι άπιστοι Θωμάδες «τους τύπους των ήλων» επί του σώματος της μητέρας μας Ελλάδας θα μπορέσουμε να θυμηθούμε και να μάθουμε για να μην…ξαναπάθουμε!
Σύμφωνα με μια αξιοπρόσεκτη προσέγγιση ο αγώνας του 1821 μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις σημαντικές περιόδους

-Στην πρώτη περίοδο (1821 – 1825) κυριάρχησε ο ενθουσιασμός, απερίγραπτου μεγαλείου πράξεις ανδρείας και αυτοθυσίας, βοήθεια από φιλέλληνες της Δύσης και Ανατολής και κόντεψε να χαθούν τα πάντα όταν ενεπλάκησαν σε εμφύλιο σπαραγμό Ρουμελιώτες και Μοραΐτες!
-Στη δεύτερη περίοδο (1825 – 1827) η Επανάσταση έφτασε στα πρόθυρα της καθολικής κατάρρευσης όταν ο Αντιβασιλέας της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή ήρθε να ενισχύσει το Σουλτάνο με χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις έχοντας επικεφαλής τον γαμπρό του στρατηγό Ιμπραήμ.
-Στην τρίτη περίοδο (1827 – 1829) με την επιλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας με επταετή θητεία γεννήθηκε το μικρό ελεύθερο ελληνικό Κράτος με σύνορα μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα…

Σκύβοντας σήμερα ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκείνων των ανδρών και γυναικών, εκείνων των γεγονότων ας είμαστε βέβαιοι ότι θα βρούμε αμέτρητα δείγματα ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ όπως θα βρούμε και αρνητές της απώλειας της ζωής τους για κάποιο θαμπό, απόμακρο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς άγγιγμα χειροπιαστό, άγγιγμα σαρκικό.
Θα βρούμε ανεξίτηλα σημάδια, επίσης, διχασμού και διχόνοιας όπως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από ΕΛΛΗΝΕΣ αλλά και από κάθε εθνότητας φιλέλληνες.
Και όλα αυτά γιατί τα παραπάνω 4 χαρακτηριστικά της ανδρείας, της αυτοθυσίας του διχασμού και της διχόνοιας είναι κοινά γνωρίσματα του ελληνισμού όπως και μέλη αναπόσπαστα από την συμβολική σάρκα του Έθνους ήταν και οι ηγέτες και αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Σίγουρα πάντοτε μπορούμε, εκ των υστέρων ή κατόπιν εορτής, να επερωτήσουμε και άτομα και πράξεις και γεγονότα και φαινόμενα. Με την ίδια όμως σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι φέτος στις 25 Μαρτίου 2010 υπάρχουν ΣΑΦΕΙΣ κίνδυνοι ΔΙΧΑΣΜΟΥ και ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ όπως υπάρχουν, δυστυχώς, εμφανέστατοι και οι εξ Ανατολών κίνδυνοι και τα εκ Δυσμών εις βάρος μας «οικονομικά παιχνίδια» ακριβώς επειδή οι πολιτικοί μας τους έδωσαν αυτό το δικαίωμα που καλούμεθα να πληρώσουμε ΟΛΟΙ…

Κοιτάζω γύρω μου και διαπιστώνω ότι και σήμερα στην εποχή του άκρατου ατομικισμού, της επιδερμικότητας των διαπροσωπικών μας σχέσεων και της έλλειψης οραμάτων και αφοσίωσης σε ιδεώδη δεν έπαψαν να υπάρχουν ανάμεσά μας άνδρες γυναίκες και παιδιά που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που ολάκεροι λαοί εγκλωβισμένοι στην δήθεν ευδαιμονία της παραπαίουσας τώρα οικονομικής παγκοσμιοποίησης αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωση, η βίωση της Ελευθερίας...

Αυτή η διαπίστωση μας δίνει στις δύσκολες αυτές μέρες για άτομα, οικογένειες, για το Έθνος το δικαίωμα σκύβοντας ευλαβικά πάνω από τις άγιες μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που ελλοχεύουν στο κοινό ελληνικό μας υποσυνείδητο να σας προτρέψω:
Χαρείτε αδέλφια και αδελφές και μαζί εσείς τα παιδιά μας τη Μεγάλη διπλή του Ελληνικού Έθνους γιορτή της πίστης και της λευτεριάς...
Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821 --- Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο δρόμος του Ευαγόρα και η λεωφόρος των τσάτσων και των βολεμένων κρατικών υπαλλήλων “αντεξουσιαστών”

Το λάθος σας αγαπητοί ψευτόμαγκες που είστε ακόμα ξέμπαρκοι και κινδυνεύετε να μείνετε …αδέσποτοι είναι πως η εγκεφαλική σας λειτουργία αδυνατεί να κατανοήσει τις ιδιαιτερότητες που ενδέχεται να αντιμετωπίσετε σε μια περίπτωση “ρουτίνας”. Όπως αυτή που δέρνετε ανηλεώς έναν εργαζόμενο πατέρα μπροστά στα μάτια της ανήλικης κόρης του για να εισπράξετε τα φράγκα του αφεντικού σας.

Δεν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το δίαυλο για το προσωπικό μας “δράμα”, γνωρίζουμε πολύ καλά άλλωστε τις “άκρες” σας όπως αυτή με τον αξιωματικό που μετατέθηκε από Αθήνα στην Κρήτη. Ή τους επίορκους ΚΥΠατζήδες που έχουμε ξεβρακώσει τουλάχιστον σε δύο περιπτώσεις. Όπως και ξέραμε ότι βγάζοντας τα έγγραφα και αποδομώντας το άθλιο σας σύστημα θα είμασταν αυτόματα στο στόχαστρο. Ακούστε λοιπόν δυό λέξεις όχι σαν απάντηση στις απειλές σας αλλά σαν βοήθεια στην περαιτέρω διαβίωση σας. Τι να απαντήσει άλλωστε κανείς σε γελοιότητες τύπου “δεν λυπάσαι τα παιδάκια σου” ή “ο μώλος είναι κοντά στο σπίτι σου”. Θυμίζουν τα ντόνατς με τις τρύπες του στραβόΓιαννου wannabe θεωρητικού σας. Διαβάστε λοιπόν.

“Τσέρω ποιός είναι μα ε λαλέω τίποτα”. Αυτές τις... λέξεις τις ξεστόμισε ένα πεντάχρονο παιδί στους πάνοπλους Βρεταννούς ιμπεριαλιστές που έψαχναν έναν συγγενή του, τομεάρχη της ΕΟΚΑ. Άρχισαν τις νουθεσίες, έπειτα πήραν το παιδάκι στα κρατητήρια της Βασίλισσας και το επέστρεψαν στη μάνα του τυφλό από τα βασανιστήρια. Οι κραυγούλες του ακούγονταν όλη νύχτα σε μεγάλη απόσταση και θρυμμάτιζαν τις καρδιές των υπόδουλων – ελεύθερων ανθρώπων. “Ε λάλησα μανούλα”.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως αυτό το “Ε λαλέω” όταν το ακούς μικρή καρφώνεται στο πνεύμα και την ψυχή. Ατσαλώνει τη συνείδηση, διαλύει το φόβο και δημιουργεί μια παρανοϊκή πίστη σε μια εσωτερική μα πανανθρώπινη Ιδέα.

Εσείς από την άλλη μεγαλώσατε διαβάζοντας το Νίτρο, το Κλικ και παρεμφερή αναγνώσματα. Γι’ αυτό και αντιλαμβάνομαι το εσωτερικό σας δράμα και την αρρωστημένο αυτοθαυμασμό που προσπαθείτε να ικανοποιήσετε σηκώνοντας το όπλο. Εκεί βλέπετε είναι η μόνη περίπτωση που μπορείτε να νιώσετε έναν φευγαλέο σεβασμό για να κρύψετε τον μηδενικό αυτοσεβασμό σας. Την έλλειψη ιδανικού την έχετε αντικαταστήσει με την έλλειψη του φόβου και αυτό σας το αναγνωρίζω. Αυτή είναι όμως και η αντιληπτική διαφορά σας από μια κατσαρίδα. Η κατσαρίδα είναι απωθητική αλλά ουσιαστικά δεν ενοχλεί. Εσείς ενοχλείτε. Βλάπτετε. Είστε μισάνθρωπες, οπλισμένες κατσαρίδες. Ναι, υπάρχουν δικαιολογίες γι’ αυτό, τα δύσκολα παιδικά σας χρόνια, η άτιμη η κοινωνία που σας έδειξε την κόκα και το ξέκωλο σα σκοπό ζωής κλπ κλπ. Αυτό όμως είναι αντικείμενο κοινωνιολογικής ή ψυχιατρικής προσέγγισης. Ας πηγαίνατε στον Κλεάνθη.

Φανταστείτε λοιπόν, εσείς είστε τόσο αδίστακτοι και σηκώνετε το όπλο για τα φράγκα. Για τα φράγκα μάλιστα των άλλων. Αναλογιστείτε όταν το όπλο σηκώνεται για την Ιδέα. Την Ιδέα τη δική σου, όχι των άλλων. Κάπως έτσι γίνονται οι Θερμοπύλες και τα Λιοπέτρια.

Τη συμπάθεια μου.
από το olympia

Ευαγόρας Παλληκαρίδης, 53 χρόνια άπο τον θάνατό του

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει – δεύτερος ξάδερφος – και ο ήρωας Στέλιος Μαυρομμάτης.

Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα,την 1η Απριλίου 1956 ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση μ΄ αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Βαγορής αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και ξεσκίζει την αγγλική σημαία. Ήταν η υπογραφή της πρώτης επαναστατικής του πράξης. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων.

Οι μαθητές και το... εδώ η συνέχεια>>

Πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια

Ένας από τους πολλούς αγράμματους και προδομένους ήρωες κάποτε έγραψε αυτό...

"Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία."

Σήμερα κάποιοι "μορφωμένοι" διακηρύσσουν το διχασμό ενώ οι αγράμματοι ήρωες της Ελλάδας μας και πάντα προδομένοι δυστυχώς, φώναζαν για την ομόνοια και ομοψυχία των Ελλήνων γιατί αυτοί βίωσαν τι σημαίνει διχόνοια και εμφύλιος και ένιωσαν στο πετσί τους τις καταστροφικές τους συνέπειες.
από το Bloggers ενωμένοι ποτέ νικημένοι!!

Μόνο πεθαίνεις ως Έλληνας

Χωρίς σχόλια...Από μήνυμα που λάβαμε

"Είμαι ο ίδιος. Όταν πετάω στους αιθέρες του Αιγαίου, όταν βυθίζομαι στα καταγάλανα νερά του, όταν τρέμει το χώμα των συνόρων από το άρμα μου, όταν πάνω σε μια μηχανή ή σε ένα περιπολικό τριγυρίζω άγρυπνος τη νύχτα, όταν μπαίνω στη φωτιά, όταν παλεύω με το λιοπύρι και το αγιάζι στα λιμάνια.

Πιλότος, Ναύτης, Στρατιώτης, Αστυνόμος, Πυροσβέστης, Λιμενικός. Δεν ξέρω αν θα γυρίσω στην οικογένειά μου το μεσημέρι. Ποτέ δε ρωτάω αν θα γυρίσω πίσω απ' όπου με στέλνεις. Με παλιά μηχανήματα, με κατεστραμμένα αυτοκίνητα, με ό,τι κι αν μου δώσεις. Με την μέση θρύψαλα από τα G, με τα χέρια γδαρμένα από τους ιμάντες του αλεξίπτωτου, με τη ματιά στη θάλασσα και το δάκρυ στη φωτογραφία της οικογένειας δίπλα απ' την εικόνα του Αη Νικόλα κάπου στ' ανοιχτά της Σομαλίας, με τις πληγές μου ανοιχτές έξω από το Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, με τις παλάμες σάπιες απ' την αρμύρα να βγάζω απ' τα νερά τα παιδιά εκείνων που ξεβράζουν οι διακινητές στ' ακρονήσια. Αχ, αυτά τα μάτια όταν σώζονται πως σε κοιτάζουν.

Σ' απογοητεύω πολλές φορές. Το ξέρω. Αλλά... κι εσύ δεν ήρθες στην κηδεία μου. Δεν μου άναψες ένα κερί. Δεν έκανες μια γιορτή για μένα στα σχολειά. Δεν κράτησες ένα δάκρυ για μένα όταν έπεφτα απ' τα ουράνια, ούτε όταν μ' ένα ελικόπτερο πάλευα εκείνη τη Νύχτα μες' στο σκοτάδι και στην αντάρα των Ιμίων, ούτε με έκρυψες για να μη με δει ο Τούρκος από τις τηλεοράσεις σου. Δεν ήρθες στο νοσοκομείο μου δίπλα στο κρεβάτι να μου κρατήσεις λίγη συντροφιά όταν με καίγανε οι σφαίρες και οι μολότωφ που σφηνώθηκαν πάνω μου. Τώρα ούτε σε παρέλαση δε θες να με βλέπεις. Και η σημαία μου έχει σταυρό πάνω και μπορεί να σε ενοχλεί. Και για τα παιδιά μου; Την οικογένειά μου; Δε νοιάστηκες όταν γκρεμιζόμουν, όταν πνιγόμουν, όταν με έλιωναν οι ερπύστριες, όταν καιγόμουν στη φωτιά. Ποτέ δε με ρώτησες τον καιρό της αφθονίας αν χρειάζομαι κάτι. Έδινες στους άλλους κι εγώ σε περίμενα. Μη μιλάς μου λες. Μη ζητάς. Είσαι Στρατιώτης. Αλλά κι εγώ ήμουν πολύ μακρυά για να μ' αφουγκραστείς. Στα σύνορα, στον ουρανό, στη θάλασσα. Μέσα στη φωτιά να παλεύω με τις μάνικες και τα Καναντέρ. Καμιά φορά από κει μακρυά άκουγα να με φωνάζεις "καραβανά" και "μπάτσο" και "ταβλαδόρο". Γελούσα και χαιρόμουν, γιατί κι εγώ αυτήν την ελευθερία υπερασπίζομαι.

Να μου λες ό,τι θες κι εγώ να είμαι εκεί. Ακοίμητος και Άγνωστος. Τώρα με βγάζεις στα κανάλια και στα ραδιόφωνα. Μου λες βάλε πλάτη, βόηθα κι εσύ να περάσουμε τη φουρτούνα.

Δώσε κι εσύ να καβατζάρουμε τη χρονιά. Μου λες ότι μ' έχεις γεμίσει επιδόματα και σπίτια και νοσοκομεία και λέσχες, όλα δικά μου. Δε λες την αλήθεια, αλλά δεν με πειράζει. Όταν σου έχω δώσει τη ζωή μου λες να με πειράξουν τα λίγα χρήματα;
Όταν έχω σκοπό να μείνω με την Ελλάδα στην αιωνιότητα λες να με απασχολεί η 25ετία; Αλλά ξέρεις κάτι; Μου 'χεις δώσει το μεγαλύτερο προνόμιο απ' όλα, όταν μου είπες ότι με χρειάζεσαι διαθέσιμο 24 ώρες το 24ωρο, κάθε μέρα της ζωής μου:

Όταν σκοτώνομαι είναι για την Πατρίδα. Όταν τραυματίζομαι είναι για την Πατρίδα.
Δεν βγαίνω στη σύνταξη. Μπαίνω στην Εφεδρεία. Δεν πεθαίνω. Πάω να γίνω ένα με τον Ηλιάκη και το Σαλμά. Τον Γιαλοψό, τον Καραθανάση και τον Βλαχάκο. Γιατί εγώ το ξέρω καλά. Ούτε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι Έλληνας. Μόνο πεθαίνεις ως Έλληνας.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΦΕΡΟΥΣΗΣ
ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ Λ.Σ. (ε.α.)"
από το Εκπαιδευτικοί Λήμνου

Απίστευτο! Οι «μασκαράδες» κάνουν αποκριάτικη εκδήλωση την ημέρα των Ιμίων!!!

Τι θα γίνει στις 30 Ιανουαρίου 2010, στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων;

Θα μου πείτε ότι θα τιμηθεί η μνήμη των τριών πεσόντων (την ίδια ημερομηνία το 1996), ηρωικών αξιωματικών του Ναυτικού μας, στα Ίμια.

ΛΑΘΟΣ!

Ο Διοικητής της Σχολής αποφάσισε, (επισπεύδοντας την κατά ένα μήνα), να γίνει η καθιερωμένη ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ!

Κάποιοι, έχουν βαλθεί... να μας «στείλουν» από εγκεφαλικό!
από Δελτίο των 11
Σχόλιο apneagr: Προφανώς στην χοροεσπερίδα έχουν καλεστεί με πρόσκληση και θα παρευρεθούν οι οικογένειες των Χριστόδουλου Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκου, και του Έκτορα Γιαλοψού...