Για πολλούς από τους αριστερούς αλλά κυρίως για πάρα πολλούς εκ των Ελλήνων, οι στιγμές είναι ιστορικές.
Ακούω συζητήσεις σε παρέες που πικραίνουν, διότι οι λέξεις που κρύβονται μέσα σε αυτές είναι λέξεις που κρύβουν πικρία, θυμό, απογοήτευση και μοναξιά, πολύ μοναξιά, τέτοια που σε κάνει να φοβάσαι, τους δώσαμε με την ψήφο μας και με την ανοχή μας το δικαίωμα να μπούνε μέσα στο σπίτι μας και να μας κλέψουν το μέλλον των παιδιών μας, του αφήσαμε να μπούνε στο μυαλό μας και να μας στερήσουν τα όνειρα, τους αφήσαμε να μας πάρουν και να μας διαγράψουν την μνήμη μας, αλλά δεν τους αφήσαμε ακόμα να μας πάρουν την ψυχή μας και όσο έχουμε ψυχή μπορούμε να βροντοφωνάξουμε, με φωνές χωρίς κομματικές κορώνες, έξω από την πατρίδα μας προδότες, τώρα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τα όσα γίνονται γύρω μας, δεν υπάρχει περίπτωση να πλήξουμε στο μέλλον με την κωμική πασαρέλα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Κλέφτες, απατεώνες, ρήτορες, κηπουροί, γλάστρες, αφισοκολλητές και παντός είδους γραφικοί, ενώθηκαν πλέον κάτω από τη νέα παντιέρα της "συναίνεσης" και της διακαούς ανάγκης "να σωθεί ο τόπος". Όλος ο ελληνικός χαβαλές του παραλογισμού ενώθηκε και έδωσε όρκο υπό την πρωθυπουργία ενός τραπεζίτη(!), που κατά άλλους μεν εκπροσωπεί την Τrilateral Commission και τους Έλληνες νταβατζήδες, κατά άλλους δε τον από Μηχανής Θεό που θα σώσει την παράσταση.
Το ότι η Θράκη έχει γίνει στόχος της Άγκυρας, είναι γνωστό ακόμη και στους πιο ανίδεους. Το ότι η Θράκη απειλείται με Κοσοβοποίηση μέσω του Καλλικράτη και προσφάτως μέσω της έκκλησης του Περιφερειάρχη Αν. Μακεδονίας και Θράκης κ. Γιαννακίδη να ορισθεί ως «ειδική ζώνη» για να έρθουν γερμανικές «επενδύσεις», είναι επίσης γνωστό.
Άστραψε και βρόντηξε χθες ο κ. Βενιζέλος, θυμίζοντας τους πάλαι ποτέ επιτρόπους των στρατοδικείων.
Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω τους φόρους μου. Δεν με ενδιαφέρει που θα στείλεις το παιδί σου σχολείο, σε τι σχολείο θα το στείλεις, επειδή εγώ στέλνω το δικό μου σε ιδιωτικό. Δεν με ενδιαφέρει σε ποιο νοσοκομείο θα πας, επειδή εγώ θα πάω σε ιδιωτικό. Δεν με ενδιαφέρει αν πέσει πυρηνική βόμβα και σε σκοτώσει σε αυτή τη χώρα, επειδή εγώ δεν θα είμαι εδώ. 
Διάβασα και ξαναδιάβασα το χτεσινό μου σχόλιο (Διώξτε τους τώρα...) για τους λαθρομετανάστες. Είναι αλήθεια ότι γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής. Μήπως είμαι ρατσιστής; Αναρωτήθηκα. Δεν είναι πιο όμορφο να γράψω για τους κακόμοιρους τους ανθρώπους που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες; Μήπως έγινα ακροδεξιός τώρα στα γεράματα και ντρέπομαι να το ομολογήσω;
Τριακόσιοι λαθρομετανάστες έκαναν κατάληψη στη Νομική Σχολή, ζητώντας να πάρουν άμεσα άσυλο, παρακάμπτοντας όλες τις νόμιμες διαδικασίες. Τελεία. Από ένα σημείο και έπειτα το μυαλό κουράζεται, βραχυκυκλώνει. Στη χώρα του παραλόγου όλα μπορεί να συμβούν. Τα πάντα. Ακόμη κι αυτό...
Η κρίση στην Ελλάδα δεν μπορεί να περιγραφεί με νούμερα και στατιστικές. Είναι λάθος να περιγραφεί με γραφικά και πίνακες. Η κρίση (και η χρόνια θολωμένη κρίση μας) φαίνεται στα καθημερινά μικρά νούμερα. Όταν στηθείς στην ουρά δύο ώρες για δυό λίτρα βενζίνης , αντί να πεις πάω με το τραίνο ή το λεωφορείο. Όταν πληρώνεις έναν καφέ 4 ευρώ επειδή θεωρείς δικαιολογημένο πως τόσο πρέπει να κάνει αφού, ο μαγαζάτορας πληρώνει ενοίκιο στον ιδιοκτήτη ,το ποσό που χρειάζεται για να ζει χωρίς να δουλεύει. Αυτή η αυταπόδεικτη φυσικότητα του καθιερωμένου παραλογισμού.
Πού βρίσκεται όλος εκείνος ο παραλογισμός, πώς γεννιέται. Σίγουρα τον γεννά πρωτίστως το πολιτικό σύστημα. Αλλά πώς γίνεται και το σύστημα να μην αλλάζουμε και τον παραλογισμό να αναπαράγουμε; Τρομάζω στην ιδέα πως μπορεί ο Καραμανλής (ο κανονικός) να είχε δίκιο λέγοντας πως είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο. Φρόντιζε να ξεχνάει βέβαια πως το έχτισε με τα χεράκια του, (τη συνεργασία με το παλάτι, τις εκλογές της βίας και νοθείας, το παρακράτος,τα οικογενειακά δημόσια έργα), αλλά και εμάς να μας αρέσει τόσο πολύ να ζούμε σε φρενοκομείο;
Πάρτε την επικαιρότητα της... τελευταίας βδομάδας. Η ΣΕΧΤΑ κάποιων αυτοπροσδιοριζόμενων επαναστών, με μια προκήρυξη που βρίθει από ζοριλίκη και ΖΟΡΟιλίκη, απειλεί να σκοτώσει τον εχθρό του λαού Πέτρο Κωστόπουλο. Το ότι η προκήρυξη έχει πολύ ΚΛΙΚάρικη γλώσσα, πράγμα που σημαίνει πως οι συγγραφείς της μεγάλωσαν ίσως με τα άρθρα και την αντίληψη Κωστόπουλου είναι ίσως μια σύμπτωση. Ο Κωστόπουλος πρέπει να πεθάνει, τέλος...Σε άλλο σημείο της προκήρυξης, οι ΣΕΧΤΑριστές απειλούν να χαρακώσουν (νέα μέθοδος που αφήνει μακράν πίσω Ερυθρές Ταξιαρχίες, Μπααντερ Μάινχοφ, 17 Νοέμβρη) κάποιον κύριο τον οποίο δεν γνωρίζω, αλλά είναι γνωστός ως συνοδός της κυρίας Έλενας Ράπτη. Και μένα δεν μ αρέσει η κυρία Ράπτη, αλλά δεν σκοτώνω για αυτό. Διότι άλλο λόγο δεν μπορώ να βρω για τον οποίο ένας τηλεοπτικός δικηγόρος, που βγαίνει κάθε μέρα στην τηλεόραση κατά τι μαυρισμένος κάθε μέρα, ενόχλησε την αντισυστημική αντίληψη της ΣΕΧΤΑΣ. Ποιός ξέρει ίσως η Ελλάδα να έχει τους τρομοκράτες που της αξίζουν. Οι οποίοι αν ποτέ συλληφθούν θα απαιτούν να εφαρμοστούν όλα τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Τα οποία βεβαίως δεν αναγνώρισαν στα θύματά τους.
Το άλλο θέμα της εβδομάδας ήταν η αντιπαράθεση για το αν πρέπει ή όχι να υπάρχουν μπλογκς. Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον και το άρθρο της φίλης μου της Ρίκας, η οποία ξέχασε πως «αν δεν υπήρχαμε εμείς δεν θα υπήρχανε οι άλλοι». Πως αν εμείς κάναμε τη δουλειά μας, όπως πρέπει να την κάνουμε, δεν θα υπήρχαν ανώνυμοι «λαοφιλείς» σχολιαστές. Ούτε νεκροί σχολιαστές. Οι δημοσιογράφοι είμαστε ηθικοί αυτουργοί για την επιτυχία αυτού του είδους των μπλογκς. Πολλά μπλογκς, στιγμάτισαν ανθρώπους, χτύπησαν άδικα υπολήψεις, απαξίωσαν αντιλήψεις που στάθηκαν απέναντί τους. Αλλά δεν θυμάμαι τα επίσημα ΜΜΕ να έκαναν κάτι άλλο. Με αυτό μάλλον θα συμφωνεί ο Κορκολής. Και θα αισθάνεται πολύ άσχημα ο συντάκτης της πολύ σοβαρής εφημερίδας που έγραψε ρεπορτάζ (ακόμη και περιγραφή χαμόγελων) για μια επίσκεψη του Ερτντογκάν που δεν έγινε ποτέ. Αν διαφωνούμε πάνω από το πτώμα ενός δημοσιογράφου, αφήνοντας την ΣΕΧΤΑ να πανηγυρίζει, είναι γιατί θάψαμε εδώ και καιρό τη δημοσιογραφία και την αξιοπρέπειά μας.
Από την μεριά της η κυβέρνηση, αποφασισμένη να τελειώνει με τα κλειστά επαγγέλματα, πήρε την απόφαση να προχωρήσει σε πολιτική επιστράτευση των ιδιοκτητών φορτηγών. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν στην «εφευρετικότητα» της κυβέρνησης, οι φορτηγατζήδες, αντιτάξουν ένα μπουκάλι κρασί. Αν αποφασίσουν να πιουν δηλαδή και να δηλώσουν μεθυσμένοι. Οι οποίοι φορτηγατζήδες απαιτούν να μην ανοίξει το επάγγελμα και να διατηρήσουν τις άδειες αποκλειστικότητας. Οι περισσότερες απ αυτές δώθηκαν από την χούντα (ευνόητο σε ποιούς) και πουλήθηκαν στη συνέχεια με μαύρο αφορολόγητο χρήμα. Το οποίο απαιτούν από το κράτος να το αναγνωρίσει ως καλώς γενόμενο! Όχι πως αν ανοίξει το επάγγελμα θα γίνουν πιο φτηνές οι μεταφορές. Δεν θα γίνουν, όπως δεν έγινε πιο φτηνή η βενζίνη ή τα ακτοπλοικά εισητήρια με την απελευθέρωση, αλλά είναι παραλογισμός να κάνεις νόμο του κράτους την συντεχνιακή αντίληψη.
Εντυπωσιακή είναι η θέση του ΚΚΕ που θεωρεί πως το άνοιγμα του επαγγέλματος θα ευνοήσει μεγάλες μονοπωλιακές εταιρείες. Προφανώς και μπορεί να συμβεί, αλλά στους νόμους του καπιταλισμού αντιτάσεις αυτούς της συντεχνίας ή της υγειούς λειτουργίας; Όπως δείχνει άλλωστε η λειτουργία της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ (επιχείρησης του ΚΚΕ), μονοπώλειο μπορείς να κάνεις και με, και χωρίς απελευθέρωση. Με ποιό κριτήριο άραγε κάποια επαγγέλματα μπορούν να είναι κλειστά και κάποια ανοιχτά; Να μπορείς να ανοίξεις ας πούμε ιατρείο δίπλα σε άλλο, αλλά όχι φαρμακείο;
Μέσα σε όλα αυτά, ο Ανδρέας Λοβέρδος, ανακοίνωσε την απαγόρευση αυξήσεων και στον ιδιωτικό τομέα. Πού αυτό συμφέρει τη λειτουργία του κράτους και γιατί αντιμετωπίζει το δημοσιονομικό πρόβλημα; Αν ο εργαζόμενος πάρει μεγαλύτερο μισθό από τον επιχειρηματία, θα πληρώσει μεγαλύτερο φόρο στο κράτος και μεγαλύτερη ασφαλιστική εισφορά. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση αποφάσισε πως δεν θέλει χρήματα; Ή για να το πω χοντρά,γιατί αποφάσισε να δώσει λεφτά στους επιχειρηματίες; Ως κίνητρο; Τα δικαιούνται όλοι; Και αυτοί που χρωστάνε στο ΙΚΑ και αυτοί που χρωστάνε στην εφορία και αυτοί που κλέβουν το κράτος;
Για να τελειώνω. Ζούμε σε μια χώρα που για πολιτικούς ή για άλλους λόγους, ο παραλογισμός έχει τη θέση νόμου. Και είναι μεγάλη τέχνη, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του παραλογισμού να καταφέρνουν με αυτόν να φιλοτεχνούν την καθημερινότητά μας. Μπορούμε να κουβεντιάζουμε ώρες για το πρωτεύων ή το δευτερεύων, για το αν είναι αναγκαίο να αλλάξει η πολιτική για να αλλάξουν τα υπόλοιπα ή αντίστροφα. Είμαι απ αυτούς που θεωρώ ως πρωτεύων την πολιτική αλλά πρέπει να δούμε το θέμα της προσωπικής ευθύνης απέναντι στα πράγματα. Στην Ελλάδα «οραματιζόμαστε» μεγάλες αλλαγές (πάνε με τις μεγάλες κουβέντες) αρκεί να μην αγγίξουν την σφαίρα του ιδιωτικού συμφέροντος. Αρκεί να πληρώσουν δηλαδή οι άλλοι και όχι εμείς. Έτσι δεν φτιάχνεις δίκαιο κράτος. Έτσι οικοδομείς τον παραλογισμό, τον οποίο ναι, χρειάζεται η κακή πολιτική.
απο το κουτί της Πανδώρας
Το - σχετικό με τον «καλό υπόκοσμο» - μεγαλοβδομαδιάτικο κείμενό μου ήταν φυσικό να ενοχλήσει την «καθωσπρέπει» αυτή τάξη.
Όπως επίσης πολύ φυσικό είναι η περισπούδαστη αυτή τάξη να έχει και το περισπούδαστο πολυπληθές – απ’ την τσέπη και τον ιδρώτα του λαού εκτρεφόμενο - τεμπελχανείο της. Με τους περισπούδαστους υπερασπιστές και απολογητές της.
Παρότι θα περίμενε κανείς να είχαν σωπάσει και να είχαν λουφάξει ύστερα απ’ τον παροξυσμό και το παραλήρημα της τοκογλυφικής αλητείας, που, τον τελευταίο καιρό, εκδηλώνεται σε βάρος της Ελλάδας.
Θα ήθελα, λοιπόν, να πω στον ευυπόληπτο αυτόν «καλό υπόκοσμο» και στο αξιότιμο τεμπελχανείο του τα εξής πολύ απλά:
Οι πριν από δύο χιλιάδες (2.000) χρόνια αξιότιμοι ομοϊδεάτες τους, δεν σταύρωσαν το Χριστό, επειδή «βλασφήμησε», λέγοντας πως είναι γιος του Θεού. Γιατί το τελευταίο, που θα μπορούσε να τους ενδιαφέρει ήταν ο Θεός.
Ο Θεός ήταν το... εύσχημο πρόσχημα για να «τον βγάλουν από τη μέση». Όπως παντού και πάντοτε συμβαίνει. Όπου, στο όνομα των θρησκευτικών και κοινωνικών φρονημάτων και της νομιμοφροσύνης, σταυρώνουν όσους καταγγέλλουν το όργιο της ασυδοσίας και της αυθαιρεσίας τους.
Τον σταύρωσαν, γιατί ο Χριστός, με τη διδασκαλία του, σημάδευε κατάστηθα τη μοναδική τους θεότητα, που ήταν ο Μαμωνάς. Του οποίου η θρησκεία παραμένει στο διηνεκές και ακούει άλλοτε και αλλού σε άλλα ονόματα.
Με κυρίαρχο, στις μέρες μας, όνομα, εκείνο του καπιταλισμού, που τείνει να γίνει και η παγκόσμια θρησκεία. Στο βωμό της οποίας θυσιάζονται και θα θυσιάζονται, ολοένα και περισσότερα, εκατομμύρια αθώων.
Και, παρότι, στις μέρες μας, ο καπιταλισμός ξετσιτσιδώθηκε, μέχρι και του «φύλλου της συκής», εντούτοις οι μίσθαρνοι απολογητές του δεν σταματούν να το λιβανίζουν και να λιθοβολούν τους επικριτές του. Όμως…
Εκτός απ’ την κατάστηθη, κατά του Μαμωνά, στόχευσή του ο Χριστός, θέλησε να κόψει και τα δυο πόδια, τα δυο ανήθικα ηθικά στηρίγματα, του ανθρωποφάγου αυτού τέρατος, που είναι το νομικό και το θρησκευτικό κατεστημένο.
Που σαν πρώτο βήμα του έχει τη μεγαλύτερη απάτη στην πανανθρώπινη ιστορία, που είναι η ταύτιση της νομιμότητας με τη δικαιοσύνη.
Απάτη, που στις μέρες μας, όπως θα ’λεγε και ο ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει».
Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι μικροπταισματίες άνθρωποι του λαού δικάζονται και καταδικάζονται για ασήμαντες αφορμές, ενώ μεγλοαπατεώνες απολαμβάνουν τα προνόμια της εγκληματικής ασυλίας.
-«Γιατί, είπαν σε κάποιον υπουργό, δεν αποκαλύπτονται και δεν αντιμετωπίζονται ανάλογα οι αρχιτέκτονες της καταβαράθρωσης της ελληνικής οικονομίας»;
-«Δεν είναι εύκολο»! είπε ο υπουργός.
Και ασφαλώς έχει δίκιο! Γιατί αυτοί, που νομοθέτησαν το τέλειο, «εκ προμελέτης έγκλημα», της βουλευτικής και υπουργικής ασυλίας, κι εκείνοι, που επωφελούνται απ’ αυτό, είναι ιδιοφυΐες του είδους…
Και ύστερα επιμένουμε να μιλούμε και για…Δικαιοσύνη!
Το νομικό, λοιπόν, κατεστημένο νομιμοποιεί την κακουργία και την απανθρωπιά. Και κηρύσσει παράνομη τη δικαιοσύνη και την ανθρωπιά.
Το θρησκευτικό κατεστημένο στο βήμα αυτό του νομικού κατεστημένου έρχεται να προσθέσει ένα άλμα: Προχωρεί στη θεοποίηση της απανθρωπιάς και της κακουργίας.
Γιατί μόνο με τη θεοποίηση της κακουργίας μπορεί να ερμηνευτεί η δολοφονία και η σταύρωση του Χριστού.
Αθλιότητα, που διαιωνίζεται, όπου Γης νομιμοποιείται και θεοποιείται το έγκλημα. Σε βάρος των λαών και των αθώων. Και προς δόξαν του «καλού υπόκοσμου»!
Και αγαλλίαση, ασφαλώς, των υπερασπιστών, των ψηφοφόρων και των λιβανιστάδων του…
Παπα-Ηλίας
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου!
Όχι πριν δυο χιλιάδες χρόνια εκεί στα Ιεροσόλυμα. Αλλά εδώ και τώρα! Ο Χριστός ξανασταυρώνεται! Στο πρόσωπο των απανταχού της Γης «ελάχιστων αδελφών» του.
Των εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεινοπαθούν από τη φτώχεια και τους πολέμους και πεθαίνουν από την πείνα και την κακουργία.
Όχι επειδή οι χώρες τους είναι φτωχές και οι ίδιοι τεμπέληδες, όπως οι σταυρωτές και τα φερέφωνά τους διατυμπανίζουν. Αλλά επειδή οι σταυρωτές κλέβουν τον πλούτο της χώρας τους και τον ιδρώτα του προσώπου τους.
Και ποιοι είναι οι σταυρωτές;
Αναμφίβολα οι κακούργοι του κάθε τόπου και της κάθε εποχής!
Και ποιοι είναι οι κακούργοι;
Όχι, βέβαια, οι... λήσταρχοι και οι φονιάδες και οι αναρχικοί και «ταραξίες» και οι πάσης φύσεως δακτυλοδεικτούμενοι και αποδιοπομπαίοι, βαρυποινίτες και οι τρομοκράτες, που είναι κλεισμένοι σε φυλακές ύψιστης ασφάλειας ή ζουν σε τόπους εξορίας. Όχι αυτοί!
Αλλά οι κακουργότεροι μεταξύ των κακούργων: Η αφρόκρεμα του, λεγόμενου, «καλού κόσμου»! Ή, όπως θα ταίριαζε καλύτερα στην περίπτωσή τους, του …καλού υπόκοσμου! Οι μεγαλύτεροι συνένοχοι-σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές- για τη σταύρωση λαών και αθώων…
Που, κατά κανόνα, είναι κάποιοι μεγάτιμοι εκπρόσωποι της θρησκείας, του μαμωνά και του νόμου…
Αλλά για τη σταύρωση του Χριστού και των «ελάχιστων αδελφών» του δεν είναι αμέτοχος και, ο δήθεν ανεύθυνος, όχλος.
Στην περίπτωση του Χριστού τον ακούμε να φωνάζει το «άρον-άρον». Καθώς τον καθοδηγούσαν και του κανοναρχούσαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι.
Ενώ σήμερα τον βλέπουμε και τον ακούμε να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει και να ψηφίζει τους σταυρωτές των λαών. Καθώς του κανοναρχούν τα κομματόσκυλα και οι κομματοκαρχαρίες των ΜΜΕ και του οικονομικού κατεστημένου…
Και η αποκρουστική αυτή πραγματικότητα γίνεται ακόμη αποκρουστικότερη, όταν οι όχλοι αυτοί, που χειροκροτούν και ψηφίζουν την καταλήστευση και τον θάνατο των «ελαχίστων αδελφών» του Χριστού, φιγουράρουν και ως σούπερ-χριστιανοί.
Έτσι ώστε να δίνουν το προκάλυμμα στους σταυρωτές τους να ταυτίζουν την άδικη και κακουργούσα νομοθεσία τους με τη δικαιοσύνη. Την οποία δικαιοσύνη, συστηματικά μεθοδικά και προγραμματισμένα δολοφονούν. Επειδή ακριβώς είναι αντίθετη με τα συμφέροντά τους.
Και η τραγική ειρωνεία είναι πως η άδικη νομιμότητα πλήττει, μεταξύ των άλλων, και τη συντριπτική πλειονότητα του όχλου, που ψηφίζει, χωρίς περίσκεψη και συναίσθηση, τους νομοθέτες της αδικίας…
Έτσι ώστε κάποιοι εύλογα να αναρωτιούνται: Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, τότε προς τι οι αγώνες και οι θυσίες; Δεν είναι παραλογισμός και ουτοπία!
Και βέβαια όχι. Γιατί μπορεί οι ακατέργαστοι και ασυνείδητοι όχλοι να επιμένουν, μαζί με τους γραμματείς και αρχιερείς και φαρισαίους στη δολοφονία του Χριστού και των συνανθρώπων τους και στην αυτοκτονία τη δική τους, αλλά ο Θεός και η δικαιοσύνη του, που αενάως δολοφονούνται, αενάως και ανασταίνονται…
Λοιπόν;
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται; Αλλά και αδιάκοπα ανασταίνεται! Επιμένουν οι άνθρωποι του “καλού”…υπόκοσμου να μας προσφέρουν ασταμάτητα τη χολή της Μεγάλης Παρασκευής; Κι εμείς, αδιάκοπα, όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε να κρατάμε αναμμένη την αναστάσιμη λαμπάδα!
Μαζί με τους Χρυσόστομους και τους Τερτσέτηδες. Και όλους τους άλλους Σίμωνες Κυρηναίους, που πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη. Και που φορτώνονται τους σταυρούς των «ελάχιστων αδελφών» του Χριστού….
Παπα-Ηλίας
Αυτό που συμβαίνει με τους φόρους είναι περίπου παρανοϊκό. Από παλιά πίστευα πως η άμεση φορολογία ισοδυναμούσε σχεδόν με κλοπή. Αν κάποιος βίαια αφαιρέσει εισόδημα ή τιμαλφή από κάποιον άλλο με τη δικαιολογία πως θα τα διαθέσει για τις ανάγκες τις δικές του ή ενός τρίτου, διαπράττει αδίκημα. Εντούτοις, αν το ίδιο ακριβώς πράγμα, και με το ίδιο αιτιολογικό, το διαπράξει το δημόσιο τιτλοφορείται «κοινωνική πολιτική» και φέρει τον μανδύα της απόλυτης νομιμότητας.
Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: Η αιτιολογική βάση της φορολογίας στις δυτικές χώρες, απ’ όπου βέβαια και ξεκίνησε σαν θεσμός, υπήρξε η κοινή προσπάθεια προστασίας της ιδιοκτησίας και της ζωής των πολιτών. Βαθμιαία τα όρια έκτασης των φορολογικών επιβαρύνσεων και οι στόχοι στους οποίους απέβλεπαν άρχισαν να διευρύνονται. Μέχρι που στα χρόνια της μεταπολεμικής σοσιαλδημοκρατίας μετατράπηκαν σε εργαλείο αλλαγής των κοινωνικών ισορροπιών και σε μηχανισμό αναδιανομής εισοδήματος. Oι φόροι δηλ. χρησιμοποιήθηκαν κατά της ιδιοκτησίας! Εκεί βέβαια που οι φόροι δεν έφθαναν, ή που οδηγούσαν σε αναπόφευκτη μείωση των δημοσίων εσόδων, εφευρέθηκε η διέξοδος του εξωτερικού δανεισμού.
Με την εξαίρεση της... Σκανδιναβίας, που κι εκεί όμως τελικά η μέθοδος αυτή οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, σε καμία περιοχή της γης το στοίχημα της αναδιανομής και της διεύρυνσης με τον τρόπο αυτό της λαϊκής ευημερίας δεν κερδήθηκε. Όλες οι κυβερνήσεις τελικά οδηγήθηκαν στην εγκατάλειψη της μεγάλης φορολογίας και ο στόχος της διεύρυνσης της ευημερίας επιδιώχθηκε μέσω της μείωσης των κρατικών δαπανών, της ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της απελευθέρωσης των αγορών. Ακόμα και η μεγάλη διεθνής οικονομική κρίση πουθενά δεν αντιμετωπίσθηκε με αύξηση φόρων. Καμιά χώρα που σέβεται τον εαυτό της δεν αποφάσισε να αναδιανείμει εισόδημα την στιγμή ακριβώς που αυτό είχε αρχίσει να συρρικνώνεται!
Αυτά όμως τα στοιχειώδη αποτελούν μαγική εικόνα για την πολύπαθη χώρα μας. Στο όνομα της «κοινωνικής ευαισθησίας» η κυβέρνηση, και η σημερινή αλλά και η προηγούμενη, βάλθηκαν να διαλύσουν τα πάντα. Χτυπώντας την ιδιοκτησία. Αυτήν ακριβώς που οι φόροι εφευρέθηκαν για να προστατεύουν. Λησμονώντας προφανώς πως η κρίση στην Ελλάδα είναι κατά βάση κρίση του δημόσιου τομέα. Και του μεγάλου δανεισμού. Που κατά κύριο λόγο προκλήθηκε από τις ανάγκες παροχών. Δεν δανείσθηκε το κράτος για να μοιράσει λεφτά σε εφοπλιστές, βιομήχανους και ιδιοκτήτες γης. Άλλοι λοιπόν έκαναν πάρτι με τα δανεικά, κι άλλοι καλούνται σήμερα να πληρώσουν. Με επιβαρύνσεις μάλιστα πάνω σε περιουσιακά στοιχεία (σπίτια και οικόπεδα) που έχουν αγορασθεί με φορολογημένα χρήματα, που πλήρωσαν άλλους φόρους για την κατασκευή ή τη διαμόρφωσή τους και που συνεχίζουν ετήσια να πληρώνουν φόρους επειδή απλά και μόνο υπάρχουν!
του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στο capital
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
